Δημοκρατία ν. Π.Π κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 124/25, 27/10/2025

(3), 24, 30, 30Α, 31 και 31Α και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε και άρθρο 20 του περί Ποινικού Κώδικα Νόμου (Κεφ. 154). Οι δε λεπτομέρειες του αδικήματος, αναφέρουν τα ακόλουθα: «Οι κατηγορούμενοι, την 12/09/2024, στη Λευκωσία, της Επαρχίας Λευκωσίας, είχαν στην κατοχή τους ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β', δηλαδή ξηρή φυτική ύλη κάνναβη συνολικού βάρους 19 κιλών και 710 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθειά του σε άλλα πρόσωπα». Τα γεγονότα διάπραξης του αδικήματος αποδόθηκαν εγγράφως και κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Σχετικό είναι το έγγραφο Α, του οποίου το περιεχόμενο παραθέτουμε αυτούσιο. Αναφέρεται εκεί ότι: 1.Στις 12/09/24 λήφθηκε πληροφορία ότι ο 1ος κατηγορούμενος, o οποίος διαμένει στην οδό [ ], ασχολείται με την διακίνηση ναρκωτικών και ότι θα μετέβαινε στην περιοχή Πέρα Χωριού Νήσου για να παραλάβει μεγάλη ποσότητα κάνναβης. Περαιτέρω, σύμφωνα με την πληροφορία, ο 1ος κατηγορούμενος για τις μετακινήσεις του χρησιμοποιούσε όχημα με αρ. εγγραφής [ ] και [ ]. 2.Με την λήψη της πληροφορίας, την ίδια ημέρα και περί ώρα 1330, μέλη της ΥΚΑΝ μετέβηκαν στην οικία του 1ου κατηγορούμενου με σκοπό τον εντοπισμό του. Περί ώρα 1335 θεάθηκε το όχημα με αρ. εγγραφής [ ] να σταθμεύει στην οικία. Στο εν λόγω όχημα επέβαινε ο 1ος κατηγορούμενος μαζί με άλλο πρόσωπο θηλυκού φύλου. Τα μέλη της ΥΚΑΝ έθεσαν υπό διακριτική παρακολούθηση την οικία όπου διαπίστωσαν ότι περί ώρα 1755, ο κατηγορούμενος 1 αναχώρησε από την οικία του οδηγώντας το όχημα με αρ. εγγραφής [ ]. 3.Την ίδια ημέρα, τα μέλη της ΥΚΑΝ έθεσαν υπό διακριτική παρακολούθηση τον κατηγορούμενο 1, όπου θεάθηκε να μεταβαίνει προς τον αυτοκινητόδρομο με κατεύθυνση φυτώρια στο Πέρα Χωριό Νήσου. Ακολούθως, ο κατηγορούμενος 1 μετέβηκε σε χωματόδρομο, όπου τα μέλη της ΥΚΑΝ έχασαν οπτική επαφή για περίοδο τριών λεπτών. Μετά την πάροδο τριών λεπτών, ο κατηγορούμενος 1 εντοπίστηκε να εξέρχεται του χωματόδρομου και να κατευθύνεται προς Λακατάμια, όπου δόθηκαν οδηγίες στα μέλη της ΥΚΑΝ να ανακόψουν το όχημα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος 1. 4.Την ίδια ημέρα και περί ώρα 1843, στη λεωφόρο Τσερίου, παρά τον κυκλικό κόμβο στην περιοχή της βιομηχανικής Λακατάμιας, αφού τα μέλη της ΥΚΑΝ τοποθέτησαν τους φάρους στα υπηρεσιακά οχήματα, έγινε προσπάθεια ανακοπής του εν λόγω οχήματος. συγκεκριμένα, ένα υπηρεσιακό όχημα τοποθετήθηκε μπροστά ως η πορεία του οχήματος που οδηγούσε ο κατηγορούμενος 1, ένα άλλο υπηρεσιακό όχημα τοποθετήθηκε στο πλάι του και ένα τρίτο υπηρεσιακό όχημα τοποθετήθηκε στο πίσω μέρος. Ο κατηγορούμενος 1 μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία των μελών της ΥΚΑΝ, και παρόλο που βρισκόταν στάσιμος, εκκίνησε αναπτύσσοντας ταχύτητα και προσπάθησε να διαφύγει και αφού χτύπησε το υπηρεσιακό όχημα που βρισκόταν μπροστά του, στην συνέχεια ανέβηκε στο αριστερό πεζοδρόμιο με αποτέλεσμα να συγκρουστεί σε μεταλλικό πάσσαλο της ΑΗΚ και να ακινητοποιηθεί. 5.Ακολούθως, μέλος της ΥΚΑΝ προσέγγισε τον κατηγορούμενο 1 από το παράθυρο του οδηγού, του υπέδειξε την αστυνομική της ταυτότητα, του εξήγησε τους λόγους της εκεί παρουσίας των μελών της ΥΚΑΝ, χωρίς ωστόσο ο κατηγορούμενος να δώσει οποιαδήποτε απάντηση. Ακολούθως, ο κατηγορούμενος συνελήφθη, για το αυτόφωρο αδίκημα τροχαίων παραβάσεων, του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε «εσιοκκαρίστηκα». 6.Ακολούθως, διενεργήθηκε έρευνα στο όχημα του κατηγορούμενου 1, όπου την ίδια ημέρα και ώρα 1850, μέλος της ΥΚΑΝ εντόπισε στον χώρο των αποσκευών του οχήματος, δύο πράσινα σακούλια σκουπιδιών, εντός των οποίων υπήρχαν 10 διαφανές νάιλον συσκευασίες οι οποίες περιείχαν ξηρή φυτική ύλη κάνναβη, και αφού υποδείχθηκαν στον κατηγορούμενο 1 και του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο, αυτός δεν έδωσε καμία απάντηση. Στην συνέχεια, ο κατηγορούμενος 1 πληροφορήθηκε από μέλος της ΥΚΑΝ για το αυτόφωρο αδίκημα που διέπραττε, και αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στον νόμο, ο κατηγορούμενος 1 δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. Στην συνέχεια, ο κατηγορούμενος συνελήφθη για αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, και αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο, αυτός απάντηση «έτσι για να ξέρετε, τούντη δουλειά έκαμα την για να πιάω 2000 ευρώ». 7.Μετά την σύλληψη του, ο κατηγορούμενος 1 παραπονέθηκε για κάψιμο στο σώμα του συνεπεία της έκρηξης των αερόσακκων του οχήματος του λόγω της πρόσκρουσης και ως εκ τούτου κλήθηκε ασθενοφόρο στην σκηνή. Την ίδια ημέρα και περί ώρα 1950, ο Αστ. 2468 Κώστας Παπακώστας, συνόδεψε τον κατηγορούμενο 1 στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Στον χώρο Α' Βοηθειών κατέφθασε και ο Αστ. 631 Πάνος Χαραλάμπους. Κατά την παραμονή στο δωμάτιο Α' Βοηθειών, εν αναμονή των ιατρικών εξετάσεων και περί ώρα 2030, ο κατηγορούμενος 1 μουρμούρισε και είπε στους αστυνομικούς: «τι έκαμα, θα κάτσω πάνω που 15 χρόνια φυλακή, 20 χρόνια. Τι έκαμα. Έπιασατα που τον καλαμιώνα για να τα πάρω, πόσο νομίζετε έννα μείνω μέσα, που την εμπειρία σας πόσα χρόνια θα φάω; ούτε δκυο εν θα έπιανα. Πετε μου εσείς. Το μωρό είναι 30 ημερών και θα γίνει 15 χρονών να το δω, τα χάλασα ούλλα». Στην συνέχεια, και περί ώρα 2100, ο κατηγορούμενος 1 παρακάλεσε όπως τα μέλη της αστυνομίας καλέσουν τον υπεύθυνο του στην εταιρεία Χαραλαμπίδη, για να ενημερωθεί για την σύλληψη του, για να βρει αντικαταστάτη καθώς ο ίδιος δεν θα μπορούσε να μεταβεί στην εργασία του η ώρα 0400 για να κάνει διανομή. 8.Στην συνέχεια της ίδιας ημέρας, και μεταξύ των ωρών 2230-2233, στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λευκωσίας, ο Λοχ. 1974 ανέκρινε προφορικά τον κατηγορούμενο 1, αφού πρώτα του επέστησε την προσοχή του στον νόμο και ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε ότι παρέλαβε τα σακούλια από καλαμιώνα κατόπιν οδηγιών τις οποίες δέχθηκε στο κινητό του τηλέφωνο από πρόσωπο το οποίο αρνήθηκε να κατονομάσει. 9.Την 13/09/2024 και ώρα 0855, ο κατηγορούμενος 1 συνελήφθη στο Ε.Δ. Λευκωσίας, δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης και αφού επιστήθηκε η προσοχή του στο νόμο, αυτός απάντησε «θέλω να εξεταστώ από ψυχίατρο». Στην συνέχεια, ο κατηγορούμενος 1 παρουσιάστηκε ενώπιον του Ε.Δ. Λευκωσίας, το οποίο εξέδωσε διάταγμα προφυλάκισης για περίοδο 8 ημέρων. 10.Την 26/09/2024 και ώρα 1700, ο κατηγορούμενος 1 συνελήφθη εκ νέου δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης και αφού επιστήθηκε η προσοχή του στο νόμο, αυτός απάντησε «είμαι των μυστικών υπηρεσιών και δεν έχω καμία σχέση με ναρκωτικά». 11.Από εξετάσεις που διενήργησε το Γενικό Χημείο του Κράτους, διαπιστώθηκε ότι η ξηρή φυτική ύλη ήταν κάνναβη συνολικού βάρους 19 κιλών και 710 γραμμαρίων. 12.Τα τεκμήρια να παραμείνουν στην ασφαλή φύλαξη της αστυνομίας μέχρι την ολοκλήρωση όλων των αστυνομικών και δικαστικών διαδικασιών. Όπως δηλώθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο της κατηγορούσας αρχής, ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου αναγνώρισε τη σοβαρότητα του αδικήματος και είναι εντός αυτού του πλαισίου που προέβη σε παράθεση αριθμού στοιχείων τα οποία, κατά την εισήγησή του, αποτελούν μετριαστικούς παράγοντες. Στη συνέχεια αναφερόμαστε και σχολιάζουμε τούτους εν εκτάσει. Για την ώρα αρκούμαστε απλώς να υποδείξουμε πως η υπεράσπιση επικέντρωσε την προσοχή της όχι απλώς στις οικογενειακές και προσωπικές του κατηγορουμένου περιστάσεις, αλλά κυρίως στα ιδιαίτερα προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει, τα οποία συσχέτισε με τη διάπραξη του αδικήματος, αποδεχόμενη εντούτοις πως κατά τον επίδικο χρόνο ο κατηγορούμενος γνώριζε τι έπραττε, αναδεικνύοντας παρόλα ταύτα την ευαλωτότητα του χαρακτήρος του και την επιρρέπειά του σε χειραγώγηση, τόσο γενικά όσο και ειδικά, εν προκειμένω λόγω ιδιαίτερων οικογενειακών περιστάσεων και ψυχοσυναισθηματικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού του, ως κατωτέρω αναλύεται. Δεδομένο κρίνουμε πως το αδίκημα που ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή, είναι από τα πλέον σοβαρά του ποινικού χάρτη της χώρας μας. Αυτό βάσει της νομολογιακής αρχής ότι η ανώτατη στον νόμο προβλεπόμενη ποινή δίδει το στίγμα της σοβαρότητας της εγκληματικής συμπεριφοράς και συνιστά την αφετηρία της ποινολογικής αντιμετώπισης του αδικοπραγούντος (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γενεθλίου

(2016)2 Α.Α.Δ. 207 και Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632). Στην προκειμένη περίπτωση η ανώτατη ποινή του αδικήματος που ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή, είναι αυτή της δια βίου φυλάκισης και είναι τούτο αποκαλυπτικό της επιλογής του νομοθέτη να κατατάξει τέτοια εγκληματική συμπεριφορά στις πλέον σοβαρές. Πέραν τούτης της ανώτατης ποινής τη δική της σημασία έχει και η αγωνία της κοινωνίας, εκδηλωθείσα μέσω του εκφραστικού της οργάνου, εν προκειμένω των Δικαστηρίων (βλ. Αστυνομία ν. Toorac Fashion Ltd κ.α.

(1993)2 Α.Α.Δ. 117), που δια της νομολογίας υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις που αφορούν ναρκωτικές ουσίες (βλ. Γλυκερίου ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 171/2020, ημερ. 08/07/2022, ECLI:CY:AD:2022:B287). Έτι δε περισσότερο επιβεβλημένη είναι η αυστηρότερη αντιμετώπιση, εφόσον οι υψηλές ποινές που ήδη επιβάλλονται, φαίνονται ανίκανες να αναχαιτίσουν την επίμονη και καλπάζουσα έξαρση αδικημάτων αυτής της φύσης (βλ. Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 1/23, ημερ. 06/07/2023).Τη δική τους σημασία διαδραματίζουν και άλλες μεταβλητές παράμετροι όπως το είδος, η ποσότητα και ο σκοπός κατοχής των ναρκωτικών ουσιών (βλ. Soleimani v. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 476). Περιττό δε να επαναληφθεί το τετριμμένο, εν προκειμένω ότι η εμπορία ναρκωτικών ουσιών, απολήγουσα στη διάδοση τούτων στην κοινωνία και βεβαίως προκαλούσα τον τραγικό αντίκτυπο που διαπιστώνεται σε κάθε έκφανση του κοινωνικού ιστού, δύσκολα επιτρέπει εντοπισμό ερεισμάτων για μετριασμό της ποινής (βλ. Berne ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 437, 444). Και βεβαίως αποτελεί κοινή συνισταμένη της νομολογίας των Δικαστηρίων μας ότι πέραν των εμπόρων ναρκωτικών ουσιών, αυστηρή είναι η αντιμετώπιση που επιβάλλεται και σε όσους τους υποβοηθούν σε τούτο το εγκληματικό έργο, είτε με τη διακίνηση είτε διευκολύνοντας την εγκληματική δράση τους, εφόσον εξυπηρετούν τον απώτερο στόχο της εμπορίας και συνδράμουν με τις ενέργειές τους στη διασπορά του ολέθρου στην κοινωνία με όλες τις καταστροφικές συνέπειες (βλ. Γλυκερίου ανωτέρω). Από την άλλη, ορθή είναι η επισήμανση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του κατηγορουμένου ότι σοβαρό όσο και αν είναι ένα αδίκημα, δεν πρέπει να παραβλέπονται οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου οι οποίες, μαζί με την παραδοχή και τη μεταμέλεια, ενταγμένες στην ιδιαίτερη συλλογή γεγονότων που συνθέτουν τη διάπραξη του αδικήματος, διαδραματίζουν τον δικό τους ρόλο στον καθορισμό της αρμόζουσας ποινής. Αν και σε σοβαρά αδικήματα, και το αδίκημα που εδώ ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή είναι άκρως σοβαρό, οι προσωπικές περιστάσεις περιθωριακή έχουν σημασία, εντούτοις δεν μπορούν να αγνοηθούν. Όπως εύγλωττα υποδείχθηκε στην υπόθεση Τσιάκκα κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 282: « Το Δικαστήριο είτε πρωτοδίκως, είτε κατ' έφεση, έχει πρώτιστο στόχο, ως Δικαστήριο δικαιοσύνης, να συνυπολογίζει όλους τους σχετικούς παράγοντες, και να εξετάζει σφαιρικά την ενώπιον του υπόθεση, ώστε να ανιχνεύει στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, την καταλληλότερη και πλέον αρμόζουσα ποινή ούτως ώστε και τα περιστατικά της διάπραξης του αδικήματος να λαμβάνονται υπόψη, αλλά και οι προσωπικές συνθήκες του δράστη κατά τη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής. Πέραν της καταδίκης για φόνο εκ προμελέτης όπου η ποινή προκαθορίζεται νομοθετικά, το επιβάλλον την ποινή Δικαστήριο κινείται εντός παραμέτρων που είναι ιδιάζουσες για κάθε υπόθεση, έτσι ώστε να ενυπάρχει, ουσιαστικά και όχι μόνο λεκτικά, ένα εύρος κινήσεως ως προς την αρμόζουσα ποινή. Διαφορετικά, η επιβολή ποινής θα είναι μια μηχανιστική άσκηση χωρίς περιθώριο ευλυγισίας». Εν προκειμένω υπόψιν μας λάβαμε καθετί που ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου ανέφερε. Πλέον ειδικά σημειώνουμε ότι πρόκειται για νεαρό άντρα ηλικίας 30 ετών, ο οποίος καίτοι είναι άγαμος τα τελευταία τέσσερα έτη διέμενε στην οικία της μητέρας του μαζί με τη σύντροφό του, με την οποία απέκτησε ένα παιδί, ηλικίας μόλις 30 ημερών κατά τον χρόνο διάπραξης του εν λόγω αδικήματος. Αφότου αποφοίτησε, εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία και έκτοτε εργαζόταν ανελλιπώς και το τελευταίο διάστημα εκ της εργασίας του λάμβανε το ποσό των €1.300 μηνιαίως και με αυτό συντηρούσε τόσο τη σύντροφό του και το νεογέννητο παιδί τους, όσο και το τέκνο της συντρόφου του από προηγούμενο γάμο, ηλικίας 6 ετών, καθώς και τη μητέρα του με την οποία διέμενε. Υπό αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων δεν παραγνωρίζεται πως αν ήθελε επιβληθεί ποινή φυλάκισης, αναποφεύκτως οικονομικές επιπτώσεις θα μετακυλήσουν στους ώμους των λοιπών μελών της οικογένειάς του. Σημειώνεται ακόμη πως οι γονείς του κατηγορούμενου χώρισαν προ δωδεκαετίας (βλ. σχετικά έγγραφο Β, σελ. 5) και πως αυτό είχε αντίκτυπο στον ίδιο λόγω, αφενός των καυγάδων του ζεύγους πριν τον χωρισμό και αφετέρου της απομάκρυνσης του πατέρα από το οικογενειακό περιβάλλον με τον οποίο είχε ιδιαίτερη σχέση. Εις επίμετρον σημειώνεται ότι στην τρυφερή ηλικία των 7 με 8 ετών ο κατηγορούμενος ήταν θύμα σωματικής κακοποίησης από άλλο μέλος της οικογένειας και συγκεκριμένα μεγαλύτερο αδελφό, γεγονός που επίσης συνέδραμε στα ψυχικά προβλήματα που αντιμετωπίζει και σχολιάζονται εκτενέστερα στη συνέχεια. Ακόμη, σημειώνεται ότι από νεαρή ηλικία ήταν τακτικός αιμοδότης, ως επίσης εθελοντής για χορήγηση δείγματος μυελού των οστών. Εν κατακλείδι, σημειώνεται ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Όλα τα ανωτέρω, στοιχεία τα οποία αναδεικνύουν τον ευρύτερο χαρακτήρα του κατηγορούμενου, καθώς και τις οικογενειακές και κοινωνικοοικονομικές περιστάσεις τούτου, λήφθηκαν υπόψιν και συναποτιμήθηκαν στο πλαίσιο επιμέτρησης της αρμόζουσας ποινής. Αυτό βεβαίως χωρίς ποσώς να παραγνωρίζεται η βασική νομολογιακή αρχή πως σε σοβαρά αδικήματα, όπως είναι και το υπό κρίση, οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου περιθωριακή μόνο έχουν σημασία (βλ. Ιωάννου v. Δημοκρατίας, Π.Ε. 110/19, ημερ. 29/09/2020). Εντούτοις, γεγονός παραμένει ότι στο τέλος της ημέρας ωφελήθηκε ο κατηγορούμενος, έστω αμυδρώς, σχετική έκπτωση συνεπεία των ανωτέρω. Στις προσωπικές περιστάσεις εντάσσονται βεβαίως και τα ψυχολογικά προβλήματα ενός κατηγορουμένου. Ένεκα όμως της ιδιαιτερότητας τούτων τόσο γενικά όσο και ειδικά, εγκύψαμε στα όσα εδώ μας λέχθηκαν με προσήκουσα σοβαρότητα, ευαισθησία και προσοχή. Σημειώνουμε συναφώς ότι ο κατηγορούμενος πολύ πριν τη διάπραξη του αδικήματος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας. Το ιατρικό πιστοποιητικό έγγραφο Δ αποκαλύπτει του λόγου το ασφαλές και αποδίδει το σύνολο των νοσηλειών τούτου στο νοσοκομείο Αθαλάσσας. Πριν τη διάπραξη του αδικήματος νοσηλεύτηκε μεταξύ 09/12/2020 και 28/12/2020 και στη συνέχεια μεταξύ 13/08/2023 και 07/09/

1. Μετά τη διάπραξη του αδικήματος και καθ' ον χρόνο τελούσε υπό οκταήμερη κράτηση νοσηλεύτηκε μεταξύ 19/09/2024 και 26/09/2024, ενώ και στη συνέχεια, πλέον ως υπόδικος, νοσηλεύτηκε για τέταρτη φορά μεταξύ 17/10/2024 και 24/10/
2. Ο λόγος των ανωτέρω νοσηλειών εναργώς αποκαλύπτεται στο ίδιο τούτο έγγραφο Δ, όπου αναφέρεται ότι: «Σύμφωνα με τον ιατρικό φάκελο για τις πρώτες τρεις νοσηλείες εισήχθη λόγω ψυχωσικών συμπτωμάτων. Παρουσίαζε διαταραχές στη ροή και το ρυθμό του λόγου-σκέψης, παραληρητικές ιδέες και ακουστικές ψευδαισθήσεις. Στην 4η νοσηλεία εισήχθη λόγω αναφερόμενων αυτοκαταστροφικών σκέψεων. Κατά τις απολύσεις η συμπτωματολογία ήταν βελτιωμένη. Οι συστάσεις των εκάστοτε ψυχιάτρων ήταν η σταθερή λήψη φαρμακευτικής αγωγής και η παρακολούθηση από ψυχίατρο επί εξωτερικής βάσης». Μας λέχθηκε περαιτέρω και εφόσον δεν έτυχε αμφισβήτησης ενσωματώθηκε ως γεγονός που συναποτιμήθηκε με όλα τα ανωτέρω ως στοιχείο που συμπληρώνει το προφίλ των ψυχιατρικών ζητημάτων του κατηγορουμένου, ότι νοσηλεύτηκε άλλη μία φορά (πέμπτη νοσηλεία), εν προκειμένω στο νοσοκομείο Χανιών για χρονικό διάστημα 21 ημερών και πως αυτή η νοσηλεία έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 2022 (βλ. έγγραφο Β, σελ. 7). Όπως εξηγήθηκε από τον συνήγορο του κατηγορουμένου, ο εν λόγω δέχθηκε μία φωνή μέσα του που του ανέφερε ότι έπρεπε να πάρει και να δώσει ευλογία. Λόγω τούτου μετέβη στα Χανιά από τον Πειραιά και ακολούθως στην εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου καθοδηγούμενος από θρησκευτικό όραμα που του υπαγόρευε να μεταβεί εκεί (ο συνήγορος παρέπεμψε στο έγγραφο Β), έβγαλε τα ρούχα του και έμεινε εντελώς γυμνός και όταν επιχείρησε να εισέλθει εντός του ναού τον απέτρεψαν και ακολούθως συνελήφθη και κατόπιν νοσηλεύτηκε στο τοπικό ψυχιατρείο. Περαιτέρω ο συνήγορος του κατηγορουμένου υπέδειξε πως τα ανωτέρω ψυχικά προβλήματα τούτου συσχετίζονται και με αυτή τούτη τη διάπραξη του αδικήματος που εδώ παραδέχθηκε ενοχή. Ο κ. Αθανασίου είναι με πάσα καθαρότητα που δήλωσε ότι ο κατηγορούμενος είχε πλήρη επίγνωση του αδικήματος καθ' ον χρόνο διέπραττε τούτο, παρόλα ταύτα υπέδειξε πως η ψυχολογική κατάσταση στην οποία τελούσε το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, σε συνδυασμό με την προϋπάρχουσα ψυχική του κατάσταση, εν προκειμένω ως ανωτέρω εξηγήθηκε, τον κατέστησε ευάλωτο και επιρρεπή σε χειραγώγηση. Αιτιολογώντας περαιτέρω τη θέση του ανέφερε ότι η θυγατέρα του κατηγορούμενου γεννήθηκε την 12/08/2024 (στοιχείο που επιβεβαιώνεται και από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας) και πως αντί αυτό το χαρμόσυνο γεγονός να φέρει χαρά, τελικώς κατέστη αιτία υποτροπής της ψυχικής υγείας του κατηγορουμένου. Ο λόγος για αυτό, όπως γλαφυρώς εξήγησε ο ευπαίδευτος συνήγορος, οφείλεται στο γεγονός πως ο καρπός της συμβίωσης του κατηγορουμένου με τη σύντροφό του γεννήθηκε σε περίοδο προτού παρέλθουν 302 ημέρες, βάσει του άρθρου 6 του περί Τέκνων Συγγένειας και Νομικής Υπόστασης Νόμου, δηλαδή σε περίοδο προτού λυθεί ο γάμος της συντρόφου του με τον σύζυγό της. Ένεκα τούτου τεκμαίρεται, βάσει του νόμου, ότι βιολογικός πατέρας του παιδιού είναι ο σύζυγος της συντρόφου του κατηγορούμενου. Αυτό το γεγονός επέφερε επάλληλες επιπλοκές κατά το πλείστον νομικές. Εν προκειμένω ειπώθηκε στον κατηγορούμενο από αρμόδια αρχή ότι η θυγατέρα του δεν μπορούσε να περαστεί στα ληξιαρχικά αρχεία του κράτους με τον ίδιο ως πατέρα του τέκνου. Ένεκα τούτου αποτάθηκε στον συνήγορό του και άρχισε διαδικασία ώστε να καταστεί αυτό ευχερές. Εντούτοις, ως εξήγησε ο συνήγορος, στο μυαλό του κατηγορούμενου εγκαταστάθηκαν διάφορες υπόνοιες και συγκεκριμένα ότι το παιδί δεν είναι δικό του και πως κάτι του κρύβει η συμβία του ή ακόμη ότι δεν του επιτρέπουν την εγγραφή ένεκα του ιστορικού ψυχιατρικής νοσηλείας που έχει. Όταν δε ο συνήγορος του εισηγήθηκε ότι χρειαζόταν να προβεί σε τεστ DNA προς τον σκοπό παρουσίασης τούτου στο Δικαστήριο, ο κατηγορούμενος υποτροπίασε και άρχισε να κάνει χρήση σε πιο τακτικό διάστημα. Σε αυτό το πλαίσιο και συγκεκριμένα, όπως το έθεσε ο συνήγορος, «κατά την αγορά κάποιων τσιγάρων κάνναβης», ήλθε σε επαφή με κάποια άτομα τα οποία αντιλαμβανόμενα την ευαλωτότητα και επιρρέπεια του κατηγορούμενου, του ανέφεραν «θα σε βοηθήσουμε, έχουμε κάποιους δικούς μας τζιαι εν να σε πιάσουν τηλέφωνο τζιαι να γράψουμε το μωρό σου». Στο άκουσμα των ανωτέρω, πρόσθεσε ο συνήγορος, ο κατηγορούμενος βρήκε τη λύτρωσή του και ένεκα της συναισθηματικής φόρτισης που τον διακατείχε, αλλά και των ψυχωσικών συμπτωμάτων του (ο συνήγορος παρέπεμψε στο έγγραφο Ε και στο έγγραφο Β), με μοναδικό σκοπό να πετύχει την εγγραφή της θυγατέρας του αποδέχτηκε να προβεί στην εν λόγω ενέργεια, χωρίς μάλιστα να γνωρίζει ούτε το είδος, αλλά ούτε και την ποσότητα των ναρκωτικών που θα λάμβανε. Αυτή η υπόσχεση για την εγγραφή της θυγατέρας του ήταν η αιτία που τον ώθησε στη διάπραξη του αδικήματος, αν και ο συνήγορος επανέλαβε αυτό που αναφέρεται και στα γεγονότα, δηλαδή ότι θα αμειβόταν περαιτέρω και με το ποσό των €2.
3. Εντέλει τίποτα από τα ανωτέρω ικανοποιήθηκε. Προς υποστήριξη των πιο πάνω ο συνήγορος παρέπεμψε στα αναφερόμενα και στο έγγραφο Στ, δηλαδή ψυχιατρική γνωμάτευση που ετοιμάστηκε καθ' ον χρόνο ο κατηγορούμενος τελούσε υπό οκταήμερη προσωποκράτηση, όπου αναφέρεται ότι: «Ο ασθενής διάγει υποτροπή της σχιζοφρενικής ψύχωσής του, προοδευτικά επιδεινούμενη από περίπου διμήνου, μετά από άρνηση λήψης της φαρμακευτικής αγωγής του (ενέσιμης και από του στόματος). Στα πλαίσια της σημειολογίας της νόσου, ανέπτυξε παραληρητικής τάξης έμμονες ιδέες σχετικά με την απόδειξη της πατρότητας του νεογέννητου τέκνου του, για την οποία εκδήλωσε εργώδεις προσπάθειες με πολλές οχλήσεις δικηγόρου, φορέων όπως γραφείο εξυπηρέτησης του πολίτη, άλλες υπηρεσίες που θεωρούσε ότι θα τον βοηθήσουν και διαγνωστικά κέντρα για τεστ πατρότητας. Ομοίως εμμονικά ήθελε να βρει χρήματα για να υπηρετήσει τον απώτερο στόχο του». Επίσης, μας παρέπεμψε και στο περιεχόμενο του εγγράφου Β, δηλαδή έγγραφο που φέρει τίτλο Έκθεση Περίπτωσης Κοινωνικό Ιστορικό και Ψυχομετρική Αξιολόγηση του κατηγορούμενου, όπου η συνολική εικόνα τούτου αποδίδεται ως εξής: «Συνεπώς, σε συνάρτηση με τα αποτελέσματα του ψυχομετρικού εργαλείου, ως αναλύονται στην παρούσα έκθεση και σε συνδυασμό με την κλινική συνέντευξη και το κοινωνικό ιστορικό του Π.Π., διαφαίνεται ότι η ικανότητα του αξιολογούμενου για κρίση, αυτορρύθμιση και λήψη αποφάσεων, ειδικά σε συνθήκες συναισθηματικής ή αντιληπτικής φόρτισης, να είναι σοβαρά επηρεασμένη. .. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω στην έκθεση, τα άτομα με σοβαρή και χρόνια ψυχοπαθολογία παρουσιάζουν σημαντική δυσλειτουργία σε βασικές γνωστικές και εκτελεστικές λειτουργίες που κατ' επέκταση δυσχεραίνει τη λήψη κατάλληλων και προσαρμοστικών αποφάσεων, οδηγώντας σε παρορμητικές, αποδιοργανωμένες ή μη ρεαλιστικές συμπεριφορές, Τα πιο πάνω, υποδηλώνουν ένα άτομο που βρίσκεται σε έντονη συναισθηματική αστάθεια και από το οποίο υπολείπεται η ικανότητα για ορθή κρίση και λήψη αποφάσεων». Αναγνωρισμένο είναι πως η ιδιαίτερη ψυχική κατάσταση ενός κατηγορουμένου συνιστά μετριαστικό παράγοντα και ως εκ τούτου συναποτιμάται στην επιμέτρηση της ποινής. Σειρά αποφάσεων φανερώνουν ότι η ψυχική υγεία του κατηγορούμενου προσμετράται προς όφελός του (βλ. Ψύλλας v. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 430, Κυπριανού v. Δημοκρατίας, Π.Ε.137/17 ημερ. 26.4.18, ECLI:CY:AD:2018:B197 και Τράντα v Αστυνομίας, Π.Ε. 8/16 ημερ.14.11.16). Εδώ η σοβαρότητα της ψυχικής διαταραχής του κατηγορούμενου, η οποία μάλιστα προϋπήρχε της διάπραξης του αδικήματος, δεν μας αφήνει ασυγκίνητους όπως ούτε αδιάφορους. Περαιτέρω, τα αναφερόμενα στο έγγραφο Στ, ως ανωτέρω παρατέθηκαν («διάγει υποτροπή της σχιζοφρενικής ψύχωσής του προοδευτικά και επιδεινούμενη από περίπου διμήνου»), καθώς και τα αναφερόμενα στο έγγραφο Β, αυτή τη φορά στη σελίδα 12 («Με βάση τα δεδομένα που προέκυψαν από το προσωπικό και οικογενειακό ιστορικό, την κλινική συνέντευξη, την ψυχολογική αξιολόγηση, διαπιστώθηκε ότι Π.Π. βρισκόταν σε κατάσταση Ενεργής Ψυχωσικής υποτροπής κατά την επίμαχη χρονική περίοδο. Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και από τις γνωματεύσεις των ειδικών ψυχιάτρων ημερομηνίας 13/9/2024 και 18/9/2024 όπου εξετάστηκε μετά τη σύλληψη του»), φανερώνουν πως η έκνομη αυτή συμπεριφορά του κατηγορουμένου αφορμάτο από τη ψυχωσική κατάσταση που κατ' εκείνον τον χρόνο τον κυριαρχούσε, εφόσον ευρίσκετο σε υποτροπή. Παρεμβάλουμε εντούτοις αυτό που διαυγώς και κατ' επανάληψη εντίμως αναφέρθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορουμένου, δηλαδή ότι όλα τα ανωτέρω δεν τέθηκαν δίκην υπεράσπισης, λόγου χάριν ότι ο κατηγορούμενος αδυνατούσε να αντιληφθεί τις πράξεις του και πως ο κατηγορούμενος γνώριζε τι έπραττε, παρά μόνο για να αναδειχθεί η ευαλωτότητα του χαρακτήρος του, τόσο γενικά όσο και ειδικά, συνεπεία των προβλημάτων που αντιμετώπιζε με την εγγραφή της θυγατέρας του και να καταστεί αντιληπτή η αιτία που τον ώθησε να πράξει όσα έπραξε. Επί του προκειμένου πλέον σχετικά είναι τα λεχθέντα στην υπόθεση Cristinel ν Κυπριακής Δημοκρατίας

(2012)2ΑΑΔ 742. Αναφέρθηκε εκεί ότι: «Ειδικότερα για τα ψυχολογικά προβλήματα του εφεσείοντα το πρωτόδικο δικαστήριο αναφέρει τα ακόλουθα: «Ως προς τα ψυχολογικά προβλήματα του Κατηγορουμένου, τα οποία λαμβάνουμε υπόψη, λέμε τα ακόλουθα. Τα ιδιαίτερα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος αποτελούν παράγοντα που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρηση της. Όμως τα οποιαδήποτε προβλήματα υγείας τα οποία αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο για την αποφυγή επιβολής ποινής φυλάκισης, όταν ο νόμος και οι περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος καθιστούν επιτακτική τέτοια φυλάκιση (Attorney-General v. Mavrokefalos

(1966)2 C.L.R. 93). Συμφωνούμε πλήρως με την προσέγγιση του Κακουργιοδικείου. Στην υπόθεση Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 540, 544 λέχθηκε ότι: «...Η ανάγκη για την αυστηρή αντιμετώπιση των αδικημάτων αυτών έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο. Από την άλλη είναι καλά θεμελιωμένο ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξής τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής και αυστηρής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας.» Η ψυχωσική διαταραχή του κατηγορουμένου, συνδυασθείσα με τις ιδιαίτερες οικογενειακές περιστάσεις του αμέσως πριν τη διάπραξη του αδικήματος, περιστάσεις οι οποίες οδήγησαν τη διαταραχή σε υποτροπή, αποκαλύπτουν εν προκειμένω την κατάσταση στην οποία βρισκόταν κατά τον επίδικο χρόνο και δη την ευαλωτότητά του σε χειραγώγηση. Εξ αυτού και εκ της περιγραφής των ειδικών (έγγραφα Β, Δ. Ε και Στ) αντιλαμβάνεται κανείς πως η ψυχωσική διαταραχή στην οποία τελούσε, συνιστά την αιτία που αφέθηκε να χειραγωγηθεί και ως εκ τούτου συνιστά στοιχείο το οποίο επενεργεί ως ουσιαστική συνιστώσα στην επιμέτρηση της ποινής. Από την άλλη δεν μπορεί να μην επαναληφθεί η άλλη εξίσου βασική νομολογιακή αρχή πως· «είτε τα ναρκωτικά προωθούνται με σκοπό το άμεσο χρηματικό κέρδος, είτε για οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο όφελος, η κατάληξη παραμένει η ίδια. Η διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα» (βλ. Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 466 και Jovanovih ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 635). Στην προκειμένη περίπτωση με δεδομένη την πλήρη επίγνωση που ο κατηγορούμενος είχε των πράξεών του, αντιληπτή όσο και αν είναι η κατάσταση που διήγε κατά τον εν λόγω χρόνο και τον κατέστησε επιρρεπή και ευάλωτο σε χειραγώγηση, ουδόλως δικαιολογούσε και τη διάπραξη του αδικήματος, που αν δεν ήταν οι έγκαιρες και συντονισμένες ενέργειες της αστυνομίας, θα είχε ως αποτέλεσμα τη διασπορά μιας τέτοιας ποσότητας (περίπου 20 κιλά) στην κοινωνία. Είναι σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο που εκτιμούμε τη σοβαρότατη κατά τα άλλα ψυχωσική διαταραχή του κατηγορούμενου, δηλαδή ότι συνεπεία αυτής κατέστη ευάλωτος σε χειραγώγηση, χωρίς όμως να δικαιολογείται περαιτέρω και η διάπραξη του αδικήματος, όποιο και αν ήταν το αντάλλαγμα που οι τρίτοι υποσχέθηκαν στον κατηγορούμενο και σημειώνεται πως πέραν της υπόσχεσης για εγγραφή της θυγατέρας του από την πρώτη απάντηση που έδωσε αμέσως μετά την ανακοπή του οχήματός του, προκύπτει ότι δεν ήταν μόνο αυτό το ζήτημα. Όπως ο ίδιος ανέφερε· «Έτσι για να ξέρετε, τούντη δουλειά έκαμα την για να πιάω 2000 ευρώ», θέση η οποία συνταιριάζει με τα αναφερόμενα στη ψυχιατρική γνωμάτευση έγγραφο Στ, που επίσης προσκομίστηκε από την υπεράσπιση, δηλαδή ότι: «Ομοίως εμμονικά ήθελε να βρει χρήματα για να υπηρετήσει τον ανωτέρω στόχο του». Σε κάθε περίπτωση ό,τι λαμβάνεται υπόψιν ως στοιχείο μετριαστικό στην ποινή που ήθελε επιβληθεί, δεν είναι το αντάλλαγμα (εφόσον τίποτα μπορεί να δικαιολογήσει τη διάπραξη), αλλά η προϋπάρχουσα της διάπραξης του αδικήματος σοβαρότατη ψυχική διαταραχή, ως παράγοντας που αλλοίωσε την κριτική σκέψη του κατηγορούμενου και συνεπεία τούτου τον κατέστησε ευάλωτο και στη συνέχεια υποχείριο επικίνδυνων ανθρώπων. Εκεί που η γνώμη μας ταυτίζεται πλήρως με τη θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του κατηγορούμενου, έχει να κάνει με την παραδοχή αυτού. Εκ του περισσού επαναλαμβάνεται ότι συνιστά θεμελιώδη αρχή του ποινικού δικαίου πως η παραδοχή αποδεικνύει εμπράκτως τη μεταμέλεια του αδικοπραγούντος για τη διάπραξη του αδικήματος. Συνακόλουθα το δίκαιο αναγνωρίζει πως τούτη η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή, γεγονός που ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή ώστε να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 28). Στην υπό κρίση περίπτωση δικαίως ο κύριος Αθανασίου υπέδειξε πως εδώ η σημασία τούτης της παραδοχής είναι αυξημένη, εφόσον η νοητική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο διάπραξης του αδικήματος και ιδιαίτερα ως αυτή αποκαλύπτεται κατά τον χρόνο προσωποκράτησής του (ο συνήγορος παρέπεμψε στα αναφερόμενα στο έγγραφο Ε), θα είχε ως αποτέλεσμα την κλήτευση στο Δικαστήριο πολλών εμπειρογνωμόνων, ώστε να καταδειχθεί η νοητική κατάσταση τούτου. Η ανωτέρω θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους. Ένεκα ακριβώς της προϋπάρχουσας ψυχωσικής διαταραχής του κατηγορουμένου και της υποτροπής τούτου κατά πώς εξηγείται στα έγγραφα Ε και Στ, αντιληπτό είναι πως αν η υπόθεση προχωρούσε σε ακρόαση θα διαπανάτο υπερβολικός χρόνος σε μαρτυρία που αφορά αυτό το ζήτημα. Και λέμε αυτό το ζήτημα, εφόσον κατά τα λοιπά ο συσχετισμός του κατηγορουμένου με τις ναρκωτικές ουσίες ήταν άμεσος, δοθέντος ότι συνελήφθη έχοντας στην κατοχή του τις ναρκωτικές ουσίες και προς τούτο η παραδοχή έχει τη συνήθη σημασία της, ως εξηγήθηκε στις υποθέσεις Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(2015)2 Α.Α.Δ. 424 και Παύλου ν. Δημοκρατίας, Π.Ε.44/2016, ημερ. 04/04/2019, ECLI:CY:AD:2019:B130. Υποστηρίχθηκε περαιτέρω από την υπεράσπιση ότι ο κατηγορούμενος συνεργάστηκε με την αστυνομία. Ό,τι υπεδείχθη είναι πως ενώ δεν γνώριζε ότι παρακολουθείτο, ευθύς ανέφερε στους αστυφύλακες «επήα στον καλαμιώνα τζιαι έπιασα τα» και περαιτέρω, δεν γνώριζε πού θα τα έπαιρνε και ότι λάμβανε οδηγίες από συγκεκριμένο πρόσωπο, το οποίο όμως φοβήθηκε να κατονομάσει. Με κάθε σεβασμό, εξυπηρετική όσο και αν ήταν η ανωτέρω στάση του κατηγορούμενου, συνεισφέρουσα μάλιστα εμπράκτως και δη από την πρώτη στιγμή σε αυτή τούτη την παραδοχή του, δεν λογίζεται συνεργασία, εφόσον τελικώς το κύκλωμα και αυτοί που κατηύθυναν τον κατηγορούμενο δεν κατονομάστηκαν και παρέμειναν στο απυρόβλητο (βλ. Παύλου ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 44/2016, ημερ. 04/04/2019, ECLI:CY:AD:2019:B130). Ως εκ τούτου, αυτή η θέση της υπεράσπισης δεν υιοθετείται (πλην ως συνεισφέρουσα στην παραδοχή και μεταμέλεια) και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Η υπεράσπιση επιχείρησε περαιτέρω να εξηγήσει την αντίδραση του κατηγορουμένου καθ' ον χρόνο ανεκόπη από την αστυνομία. Ο συνήγορός του ανέφερε πως τα οχήματα που ενέχονταν στην ανακοπή δεν έφεραν σήματα της αστυνομίας και πρόσθεσε ότι ένα περίπου έτος πριν τη διάπραξη του αδικήματος ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε κάποια καφετέρια και κατ' εκείνον τον χρόνο κάποιο πρόσωπο εισέρχετο στην καφετέρια ώστε να παραλάβει παραγγελία με σκοπό να τη μεταφέρει σε πελάτη εκτός της καφετέριας και φορούσε κράνος. Όταν ο κατηγορούμενος τον είδε φοβήθηκε και θεωρώντας ότι πρόκειται για εξωγήινο που ήθελε να του κάνει κακό τον χτύπησε. Η υπόθεση δεν προχώρησε λόγω αποζημίωσης του θύματος και της ψυχικής υγείας του κατηγορούμενου. Και σε αυτή την περίπτωση, εισηγήθηκε ο συνήγορος, ο κατηγορούμενος φοβήθηκε και γι' αυτό έδρασε τοιουτοτρόπως και συνεπώς, δεν επρόκειτο για προσπάθεια διαφυγής. Οι ανωτέρω αιτιάσεις της υπεράσπισης δεν βρίσκουν έρεισμα στα περιβάλλονταν γεγονότα. Και εξηγούμε· καίτοι δεδομένη εκλαμβάνεται η ψυχωσική διαταραχή του κατηγορούμενου και επίσης η υποτροπή τούτης κατά τον επίδικο χρόνο, οι λοιπές αντιδράσεις του κατ' αυτόν τούτον τον χρόνο της ανακοπής του οχήματός του και αμέσως μετά, δεν αποκαλύπτουν σύγχυση, όπως ούτε φόβο ως το συμβάν που μας αναφέρθηκε με την καφετέρια. Εδώ ο κατηγορούμενος φαίνεται να είχε πλήρη επίγνωση των όσων έλεγε και περαιτέρω, αυτό είναι που ο συνήγορός του δήλωσε σε σχέση με τα όσα έπραττε. Σε κάθε περίπτωση, το σύνολο των απαντήσεών του, είτε ότι σοκαρίστηκε, είτε ότι θα λάμβανε €2.000, είτε ακόμη στη συνέχεια όταν ζητούσε να πληροφορηθεί την ποινή που θα του επιβληθεί και η αναφορά του ότι έχει παιδί 30 ημερών και τέλος, η εξήγηση των συνθηκών διάπραξης των αδικημάτων, αποκαλύπτουν πως δεν βρισκόταν σε παραλήρημα ως η ψυχωσική διαταραχή και ούτε υποστηρίζεται τέτοιο ζήτημα από τα ιατρικά πιστοποιητικά. Ως εκ τούτου, η αρχική αντίδρασή του δεν εξηγείται άλλως πώς, πλην του φόβου που τον κυρίευσε συνεπεία της πράξης του που είχε αποκαλυφθεί και είχε την πλήρη επίγνωση τούτης, και η αντίδρασή του, ευτυχώς αποτυχημένη και περιοριζόμενη σε υλικές μόνο ζημιές, δεν ήταν παρά έμφυτη αντίδραση για επιβίωση, εδώ για να αποφύγει τη σύλληψη. Εντούτοις η ανωτέρω κατάληξη θέλει τον κατηγορούμενο να επιχειρεί να διαφύγει και είναι κατ' αυτόν τον τρόπο που εκτιμάται από το Δικαστήριο. Τελικώς, η υπεράσπιση επικέντρωσε την προσοχή της και στον ρόλο του κατηγορουμένου, υποστηρίζοντας ότι δεν ήταν ο ιθύνων νους και δεν είχε ηγετικό ρόλο στη διάπραξη του αδικήματος και επικαλούμενος ο συνήγορος τα αναφερόμενα στις κατευθυντήριες οδηγίες του Sentencing Council του Ηνωμένου Βασιλείου και τα λεχθέντα στην Αναστασιάδης ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 242/2018, ημερ. 31/05/2019, ECLI:CY:AD:2019:B205, μας κάλεσε να θεωρήσουμε την εμπλοκή του κατηγορουμένου ως μικρότερου ρόλου και δη κάποιου που έτυχε εκμετάλλευσης λόγω ευαλωτότητος. Εκ των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιόν μας πράγματι αποκαλύπτεται πως ο κατηγορούμενος δεν ήταν ο ιθύνων νους της υπό κρίση εγκληματικής ενέργειας. Το γεγονός εντούτοις ότι δεν είναι ο ίδιος οργανωτής και ο βασικός έμπορος και συνεπώς η συμμετοχή και η ποινική του ευθύνη διακρίνεται προς αυτόν, δεν εκμηδενίζει και ούτε εξουδετερώνει τον ρόλο που ο ίδιος διαδραμάτισε. Όπως ευστόχως λέχθηκε στην Γλυκερίου, ανωτέρω: «Στο πλαίσιο αυτό επεσήμανε ότι ο Εφεσείων δεν ήταν ο ιθύνων νους πίσω από τα αδικήματα που διέπραξε, αλλά εκτελούσε χρέη διανομέα των ναρκωτικών ουσιών που δεν ανήκαν στον ίδιο αλλά σε τρίτο πρόσωπο το οποίο είχε γνωρίσει ενόσω βρισκόταν στις Κεντρικές Φυλακές και με οδηγίες του ανέλαβε να παραλάβει τα ναρκωτικά και να τα μεταφέρει έναντι αμοιβής €925 (ως ήταν και το ποσό που εντοπίστηκε στην κατοχή του). Ωστόσο, ορθώς υπογράμμισε το Κακουργιοδικείο ότι ο Εφεσείων είχε εκτελέσει τον δικό του σημαντικό ρόλο στη διασπορά των ναρκωτικών στην κοινωνία και μάλιστα έναντι πληρωμής, αφού είχε σταθμίσει όλους τους παράγοντες προτού προχωρήσει στην εγκληματική του συμπεριφορά». Αυτή τωόντι είναι και εδώ η σημασία της συμμετοχής του κατηγορουμένου. Καίτοι δεν είναι ο ιθύνων νους, είναι εντούτοις βασικό γρανάζι στη μηχανή διασποράς των ναρκωτικών, εφόσον αυτός ήταν που τα έλαβε από τον χώρο που βρίσκονταν με σκοπό να τα μεταφέρει στη φύλαξη των εμπόρων. Συνεπώς, η συμμετοχή του είναι ουσιαστικής και σημαίνουσας σημασίας και είναι κατ' αυτόν τον τρόπο που εκλαμβάνεται από το Δικαστήριο (βλ. Xhaferi v. Δημοκρατίας, Π.Ε. 207/2021, ημερ. 16/11/2022, ECLI:CY:AD:2022:B453). Ούτε και συμφωνούμε με την άλλη εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου πως επρόκειτο για επιπόλαιο σχεδιασμό. Κάθε άλλο αποκαλύπτουν εδώ τα γεγονότα. Αν και δεν διαπιστώνεται παρουσία οιουδήποτε εκ των επιβαρυντικών παραγόντων που διαλαμβάνονται στο άρθρο 30

(4)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν.29/77, εντούτοις η κατάστρωση του σχεδίου, η εκ του μακρόθεν χορήγηση οδηγιών στον κατηγορούμενο, η μετάβασή του σε απομονωμένη περιοχή από όπου και έλαβε τα ναρκωτικά, αν μη τι άλλο αποκαλύπτουν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο στο οποίο συμμετείχε και συνέδραμε, ως ανωτέρω εξηγήσαμε και καταρρίπτουν τις περί του αντιθέτου αιτιάσεις της υπεράσπισης. Επίσης θετικά αποτιμάται και η άλλη θέση της υπεράσπισης, δηλαδή ότι ο κατηγορούμενος ολοκλήρωσε με επιτυχία πρόγραμμα απεξάρτησης εντός των φυλακών, ως αναφέρεται στο έγγραφο Ζ. Όπως έχει νομολογηθεί η κάθε προσπάθεια απεξάρτησης από τη μάστιγα των ναρκωτικών αποτιμάται θετικά, ασχέτως του αν τελικά πέτυχε ή όχι (βλ. Χριστοφίδης v Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148, 152). Πόσω δε μάλλον στην προκειμένη περίπτωση, όπου αυτή η χρήση ναρκωτικών ουσιών είναι ο λόγος που συσχετίστηκε με τους εμπόρους και τελικώς χειραγωγήθηκε από αυτούς. Ως εκ τούτου, η προσπάθεια του για απεξάρτηση επικροτείται, εφόσον συνιστά βήμα προς την ορθή κατεύθυνση. Παράλληλα αυτή η στάση του εντός των φυλακών φανερώνει, έστω εμμέσως, δείγμα καλής διαγωγής και είναι πρόσθετο στοιχείο που πιστώνεται στον κατηγορούμενο (βλ. Κιλινκαρίδης ν. Δημοκρατίας

(2015)2 Α.Α.Δ. 277). Με γνώμονα όλα τα ανωτέρω στρεφόμαστε να παραθέσουμε ποινές που επιβλήθηκαν σε προηγούμενες περιπτώσεις, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζουμε πως η ποινή δεν αποτελεί δεσμευτικό προηγούμενο εν τη εννοία που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου και πρακτική μόνο έχει σημασία ως ενδεικτική του μέτρου της τιμωρίας παρόμοιων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής (βλ. Αδάμου ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 494). Η αξία αναφοράς και στάθμισης όλων των ανωτέρω σε ποινές που επιβλήθηκαν σε παρόμοιας φύσης υποθέσεις, εξυπηρετεί τη διασφάλιση της ομοιομορφίας στη μεταχείριση των αδικοπραγούντων, χωρίς εντούτοις να καθορίζεται καθ' οιονδήποτε τρόπο στατική διατίμηση. Εν προκειμένω στην υπόθεση Μαυρολουκά ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 74/2021, ημερ. 31/10/2023, ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε κατηγορίες κατοχής με σκοπό την προμήθεια 2286, 2 γραμμαρίων κοκαΐνης και 10938, 1 γραμμαρίων κάνναβης και σε κάθε μια εξ αυτών των κατηγοριών επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως 15 ετών μετά από ακρόαση. Απορρίπτοντας την έφεση αναφορικά με το ύψος της ποινής, το Εφετείο προέβη σε επισκόπηση προηγούμενης νομολογίας αναφορικά με το ύψος της ποινής. Το απόσπασμα είναι σχετικό και συνεπώς παρατίθεται αυτούσιο. «Οι αποφάσεις στις οποίες παρέπεμψε το Κακουργιοδικείο είναι ενδεικτικές των ποινών που επιβάλλονται σε τέτοιου είδους υποθέσεις. Στην Μαυρικίου ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 359, για κατοχή με σκοπό τη προμήθεια 6341,3376 γρ. κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη, επικυρώθηκε ποινής φυλάκισης 12 ετών σε έγγαμο πατέρα ανήλικου παιδιού με λευκό ποινικό μητρώο, κατόπιν ακρόασης. Στην Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 478, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 14 ετών για εισαγωγή κατοχή με σκοπό τη προμήθεια 6.453.34 κιλών ξηρής φυτικής κάνναβης, επιβληθείσες κατόπιν παραδοχής, μειώθηκαν σε 12 έτη. Ο Εφεσείων βαρυνόταν με μια προηγούμενη καταδίκη για μηδαμινή ποσότητα ελεγχόμενου φαρμάκου τάξης Β. Στην Χρυσάνθου ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 221, επικυρώθηκε 12ετής ποινή φυλάκισης επιβληθείσα κατόπιν ακρόασης, για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 11 κιλών και 538,61 γραμμαρίων ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης βάσει οργανωμένου σχεδίου. Ο Εφεσείων ήταν άτομο νεαρής ηλικίας (22 ετών), λευκού ποινικού μητρώου το οποίο είχε τελέσει αρραβώνα. Η ποινή εκρίθη ως απόλυτα ισορροπημένη. Στην Τουμάζου ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 63, επικυρώθηκαν 10ετείς ποινές φυλάκισης, κατόπιν ακρόασης, για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 8.957,7 γραμμάριων φυτικής κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Στην Παύλου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 44/16, ημερ. 4.4.2019, ECLI:CY:AD:2019:B130, ECLI:CY:AD:2019:B130, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 9 ετών, κατόπιν παραδοχής, για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 11 κιλών και 454,9473 γραμμαρίων κάνναβης, σε άτομο νεαρής ηλικίας (22 ετών), λευκού ποινικού μητρώου, ο οποίος ενήργησε ως μεταφορέας. Στην Πολυδώρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 141/2017, ημερ. 31.5.2019, ECLI:CY:AD:2019:B202, ECLI:CY:AD:2019:B202, επικυρώθηκε κατ΄έφεση 14ετής ποινή φυλάκισης, επιβληθείσα μετά από ακροαματική διαδικασία, για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 12 κιλών και 944 γραμμάριων κάνναβης, βάσει καλά οργανωμένου σχεδίου στο οποίο ο Εφεσείων - άτομο λευκού ποινικού μητρώου - διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο». Κατά τον ίδιο τρόπο στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 165/2015, ημερ. 22/01/2018, ECLI:CY:AD:2018:B37, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στην κατηγορία κατοχής με σκοπό την προμήθεια 15923 γραμμαρίων κάνναβης. Δεν ήταν ο ιθύνων νους και ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Η ποινή των 13 ετών φυλάκισης κρίθηκε αυστηρή αλλά όχι εκδήλως υπερβολική. Και εκεί το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη σε επισκόπηση αποφάσεων αναφορικά με την ποινή. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως ακολούθως: «Το αδίκημα της κατοχής του προαναφερόμενου φαρμάκου με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα είναι αδιαμφισβήτητα πολύ σοβαρό, αν ληφθεί υπόψιν και η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, αλλά και η νομολογία μας (Δέστε Χρίστου v. Δημοκρατίας

(2007)2 ΑΑΔ 448). Στην Αριστείδου v. Aστυνομίας

(2011)2 ΑΑΔ 32, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, για εισαγωγή και κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια, δηλαδή φυτού κάνναβης ποσότητας σχεδόν 15 κιλών, και η απόφαση επικυρώθηκε, παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζαν και ο Κατηγορούμενος και η οικογένεια του και παρά το λευκό του ποινικό μητρώο. Στην Βασιλείου v. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 254 επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 12 ετών σε κατηγορίες εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια, ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, δηλαδή 11,5 κιλών ρητίνης κάνναβης, μετά από ακροαματική διαδικασία. Στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 78/2013, ημερ. 8.12.2014, ECLI:CY:AD:2014:B939, ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή σε 23 κατηγορίες, μία εκ των οποίων αφορούσε στο αδίκημα της εισαγωγής 27 περίπου κιλών κάνναβης και του επιβλήθηκε, πρωτόδικα, ποινή φυλάκισης 15 ετών. Λόγω σφάλματος στη συνολική ποσότητα των ναρκωτικών, που διαπράχθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο, το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε τη συνολική ποινή σε 12 έτη φυλάκισης. Στην Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 211, σε κατηγορίες εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια, σχεδόν 24 κιλών κάνναβης, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 15 ετών, κατόπιν ακρόασης. Το Εφετείο μείωσε την ποινή σε 13 έτη, στη βάση του λευκού ποινικού μητρώου και των προσωπικών συνθηκών του Εφεσείοντα. Στην Χρυσάνθου v. Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 221, επικυρώθηκαν, κατ' έφεση, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 12 ετών που επιβλήθηκαν κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, σε κατηγορούμενο ηλικίας 22 ετών, σε κατηγορίες εισαγωγής και κατοχής κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, βάρους 11,5 περίπου κιλών». Τέλος, σημειώνουμε ότι στη Μαυρουδής ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 112/2021, ημερ. 19/12/2022, ECLI:CY:AD:2022:B485, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στις κατηγορίες εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια περίπου 25 κιλών κάνναβης. Παρότι ήταν λευκού ποινικού μητρώου, ηλικίας 33 ετών και πατέρας δύο ανήλικων τέκνων, η ποινή των 13 ετών που του επιβλήθηκε κρίθηκε αρμόζουσα. Είναι με κάθε σοβαρότητα που εγκύψαμε στο σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, καθώς και του κατηγορούμενου. Ιδιαίτερα τα ψυχικά του προβλήματα δεν μας αφήνουν αδιάφορους και ακόμη περισσότερο η συνδρομή που εδώ είχαν στη διάπραξη του αδικήματος. Εντούτοις, όλες οι προσωπικές του κατηγορούμενου περιστάσεις σταθμισμένες με την ιδιαίτερη σοβαρότητα του αδικήματος που ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή και ειδικότερα τον όλεθρο που προκαλεί η διασπορά των ναρκωτικών σε όλο το φάσμα της κοινωνίας, καθώς και την αμείωτη έξαρση που παρατηρείται, καθιστούν επιτακτική την επανάληψη των όσων ειπώθηκαν στην υπόθεση Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30: «Τα δικαστήρια της Κύπρου, όπως και σχεδόν κάθε πολιτισμένης χώρας, επιβάλλουν ποινές προορισμένες να αποθαρρύνουν την εισαγωγή, κατοχή και διάθεση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά πλήττουν και συχνά ανεπανόρθωτα είναι μάλιστα που πλήττουν την υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου. Ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των ποινών, ο οποίος πρέπει να αντανακλάται και από το ύψος τους, αποτελεί το κύριο γνώρισμα τους. Οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη. Και η εξατομίκευση έχει τη θέση της. Αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή να αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας: βλ. Παυλίδης και Άλλος ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, ημερομηνίας 15 Ιουλίου

1. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». Αυτή είναι και εδώ η περίπτωση. Η υψηλή ποσότητα που ο κατηγορούμενος μετέφερε, ακόμη και υπό τις περιστάσεις που ανωτέρω αναλύθηκαν, σταθμιζόμενη με τις ιδιαίτερες περιστάσεις του κατηγορουμένου, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπιστεί με ποινή φυλάκισης. Και κάτι τελευταίο. Στον υπολογισμό του ύψους της ποινής λάβαμε υπόψιν μας πως ο κατηγορούμενος αρχικά αντιμετώπισε την υπόθεση 19979/2024, στην οποία ήταν ο μόνος κατηγορούμενος, η οποία αφορούσε τις ίδιες κατηγορίες με την παρούσα και είχε καταχωριστεί την 27/09/
2. Την 30/01/2025 η κατηγορούσα αρχή διέκοψε την υπόθεση εκείνη και καταχώρισε την επίδικη υπόθεση, πλέον και με δεύτερο κατηγορούμενο. Η σημασία της υπόθεσης 19979/24 έγκειται στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος παρέμεινε υπό κράτηση για περίοδο τεσσάρων μηνών και τριών ημερών μέχρι που διακόπηκε, εντούτοις η περίοδος αυτή δεν συνιστά προφυλάκιση στο πλαίσιο της επίδικης υπόθεσης και συνεπώς δεν προσμετράται βάσει των διατάξεων του άρθρου 117 του Κεφ.
3. Ως εκ τούτου, αντιμετωπίσαμε το ζήτημα αυτό βάσει των όσων τέθηκαν στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Παντελή

(2000)2 Α.Α.Δ. 384 και προσφάτως επαναλήφθηκε στην Ειρηναίος Γεωργίου ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 61/2020, ημερ. 14/07/2022, ECLI:CY:AD:2022:B304, δηλαδή όπως αντιμετωπίζεται ποινολογικώς η μη πλήρωση όρων που έχουν τεθεί, με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να παραμένει υπό κράτηση. Και εδώ ο κατηγορούμενος παρέμεινε υπό κράτηση για την περίοδο που ανωτέρω αναφέρθηκε, η οποία δεν εμπίπτει στις διατάξεις του άρθρου 117 του Κεφ. 155. Αυτή η περίοδος λήφθηκε υπόψιν κατά την επιμέτρηση της ποινής. Βάσει όλων των ανωτέρω καταλήγουμε πως αρμόζουσα ποινή στον κατηγορούμενο στην κατηγορία υπ' αρ. 3 που παραδέχθηκε, είναι εκείνη της φυλάκισης των 10 ετών. Η ποινή να μειωθεί για το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση συμφώνως των διατάξεων του άρθρου 117

(1)του Κεφ. 155, δηλαδή από 30/01/2025. (Υπ.)........................................ Λ. Α. Παντελή, Π.Ε.Δ (Υπ.)........................................ Μ. Θεοκλήτου, Α.Ε.Δ (Υπ.)........................................ Κ. Μ. Πασιαρδής, Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο