← Κύπρος

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΥ.ΓΑ. ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. O PHILELEFTHEROS LTD, Αρ.Αγωγής: 1480/03, 31 Ιανουαρίου, 2005

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΥ.ΓΑ. ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. O PHILELEFTHEROS LTD, Αρ.Αγωγής: 1480/03, 31 Ιανουαρίου, 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2005:A1 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Αρ.Αγωγής: 1480/03 Ενώπιον: Α.Πασχαλίδη, Π.Ε.Δ. Μεταξύ:

  1. ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΥ.ΓΑ. ΛΙΜΙΤΕΔ
  2. TYPOPRESS LTD
  3. ΕΥΘΥΜΙΟΣ Μ. Χ»ΕΥΘΥΜΙΟΥ
  4. ΓΑΒΡΙΕΛΛΑ ΣΤΑΥΡΙΔΟΥ Εναγόντων Και O PHILELEFTHEROS LTD, Και όπως τροποποιήθηκε με διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 28.3.03
  5. ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΥΓΑ ΛΙΜΙΤΕΔ
  6. TYPOPRESS LTD
  7. ΕΥΘΥΜΙΟΣ Μ. Χ»ΕΥΘΥΜΙΟΥ
  8. ΓΑΒΡΙΕΛΛΑ ΣΤΑΥΡΙΔΟΥ Εναγόντων Και O PHILELEFTHEROS LTD, Εναγομένων Ημερ.: 31 Ιανουαρίου,
  9. Αίτηση ημερ. 27.10.03 Για ενάγοντες - αιτητές: κ.Σ.Δράκος. Για εναγόμενους - καθ΄ ων η αίτηση: κ.Λ.Παπαφιλίππου. Αίτηση ημερ. 9.1.04 Για εναγόμενους - αιτητές: κ.Λ.Παπαφιλίππου. Για ενάγοντες - καθ΄ ων η αίτηση: κ.Σ.Δράκος. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι δύο αιτήσεις, η αίτηση 17/10/03 που καταχωρήθηκε από τους ενάγοντες και η αίτηση 9/1/04 που καταχωρήθηκε από τους εναγομένους. Με τη σύμφωνη γνώμη των δύο πλευρών οι δύο αιτήσεις συνεκδικάστηκαν. Τα γεγονότα που προηγήθηκαν της καταχώρισης των δύο αιτήσεων όπως αυτά προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης, είναι συνοπτικά τα πιο κάτω: Με την παρούσα αγωγή τους οι ενάγοντες αξιώνουν από τους εναγομένους το ποσό των Λ.Κ. 760.000 το οποίο αντιπροσωπεύει, σύμφωνα με την οπισθογραφημένη στο κλητήριο ένταλμα Έκθεση Απαίτησης, το συμφωνηθέν ποσό για την υπό των εναγομένων αγορά από τους ενάγοντες, των εντύπων ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ και Τ.V. ΚΑΝΑΛΙ, (συγκεκριμένα αξιώνονται Λ.Κ. 380.000 για κάθε έντυπο), το ποσό των Λ.Κ.3.569,92, το οποίο αντιπροσωπεύει τη συνολική αποζημίωση που οι ενάγουσες 1 και 2 κατέβαλαν στους υπαλλήλους τους, των οποίων οι υπηρεσίες τερματίσθηκαν υποχρεωτικά λόγω της αγοράς των πιο πάνω εντύπων από τους εναγόμενους, τόκους επί των εν λόγω ποσών και έξοδα. Οι σχετικές με τα δύο πιο πάνω έντυπα αξιώσεις των εναγόντων, εδράζονται επί τεσσάρων γραπτών συμφωνιών τις οποίες οι εμπλεκόμενοι διάδικοι έχουν, σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης υπογράψει στις 18/12/00, ενώ οι σχετικές με την αποζημίωση των εναγόντων για τις απώλειες που υπέστησαν αποζημιώνοντας τους υπαλλήλους των, αξιώσεις, εδράζονται επί συμφωνίας την οποία οι εμπλεκόμενοι διάδικοι έχουν, σύμφωνα πάντα με την Έκθεση Απαίτησης, συνάψει προφορικά κατά την ίδια περίπου χρονική περίοδο. Οι εναγόμενοι καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης χωρίς διαμαρτυρία στις 11.2.
  10. Στις 28.3.03, στα πλαίσια αίτησης που καταχώρησαν οι ενάγοντες αμέσως μετά την καταχώριση Σημειώματος Εμφάνισης, τροποποιήθηκε ο τίτλος της αγωγής και συγκεκριμένα το όνομα των εναγόντων 1, όπως και η έκθεση απαίτησης με διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο εκδόθηκε στην παρουσία και χωρίς την ένσταση των εναγομένων, προς όφελος των οποίων επιδικάστηκαν τα έξοδα της αίτησης όπως και όλα τα διαφυγόντα έξοδα. Σημειώνεται ότι, της έκδοσης διατάγματος, είχε προηγηθεί αίτημα των εναγομένων για αναβολή της αίτησης με σκοπό να τους δοθεί χρόνος για να τοποθετηθούν, αίτημα το οποίο εγκρίθηκε. Στις 4/7/03 οι ενάγοντες επεδίωξαν και πέτυχαν, στα πλαίσια μονομερούς αίτησης τους, την έκδοση προσωρινού ενδιάμεσου διατάγματος με το οποίο απαγορεύεται στους εναγόμενους να αποξενώσουν ή επιβαρύνουν με οποιοδήποτε τρόπο συγκεκριμένη ακίνητη περιουσία τους, μέχρι τελικής αποπεράτωσης της αγωγής. Στις 11/7/03 και αφού στις 9/7/03, που ήταν το διάταγμα επιστρεπτέο, η αίτηση αναβλήθηκε κατόπιν αιτήματος των εναγομένων, το εν λόγω διάταγμα κατέστη απόλυτο με τη συγκατάθεση των εναγομένων υπό όρους που συμφωνήθηκαν μεταξύ των μερών και οι οποίοι δεν είναι του παρόντος για να μας απασχολήσουν. Στις 27/10/03 καταχωρήθηκε από τους ενάγοντες η πρώτη από τις δύο πιο πάνω αιτήσεις, αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας, ενώ η δεύτερη καταχωρήθηκε από τους εναγομένους στις 9/1/04 και προτού η αίτηση των εναγόντων τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου για πρώτη φορά. Και στις δύο αιτήσεις καταχωρήθηκαν ενστάσεις από την αντίστοιχη καθ΄ ου η αίτηση πλευρά. Προτίθεμαι να ασχοληθώ με την κάθε μία από τις εν λόγω αιτήσεις ξεχωριστά με πρώτη λόγω της φύσης της, την αίτηση των εναγομένων ημερομηνίας 9/1/
  11. Αίτηση υπό εναγομένων 9/1/04 Με την πιο πάνω αίτηση τους, οι εναγόμενοι επιδιώκουν την έκδοση διατάγματος «...... που να αναστέλλει κάθε περαιτέρω διαδικασία στην παρούσα αγωγή επειδή οι συμφωνίες επί των οποίων βασίζονται οι αξιώσεις των εναγόντων περιλαμβάνουν ρήτρα περί Διαιτησίας και/ή επειδή η παρούσα αγωγή αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου.» Η αίτηση εδράζεται βασικά επί του άρθρου 8 του Κεφαλαίου 4 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, συνοδεύεται δε, από ένορκη δήλωση του Ν. Παττίχη, διευθύνοντα συμβούλου των εναγομένων στην οποία επισυνάπτεται μεγάλος αριθμός εγγράφων σαν Τεκμήρια, μεταξύ των οποίων και αντίγραφα των τεσσάρων επίδικων γραπτών συμφωνιών επί των οποίων οι ενάγοντες εδράζουν τις αξιώσεις τους για το συνολικό ποσό των Λ.Κ.760.000 που αντιπροσωπεύει, σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης, το αντάλλαγμα για την αγορά από τους εναγόμεους των εντύπων ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ και ΤV ΚΑΝΑΛΙ (Τεκ. Α έως Δ). Ο εν λόγω αξιωματούχος των εναγομένων, ο οποίος να σημειωθεί, ισχυρίζεται ότι, λόγω της θέσης του και της προσωπικής του εμπλοκής στα όσα αφορούν τις τέσσερις γραπτές συμφωνίες, έχει προσωπική γνώση των επίδικων γεγονότων που τις περιβάλλουν, επισημαίνει αρχικά την ύπαρξη της, πανομοιότυπου περιεχομένου, επίμαχης ρήτρας διαιτησίας και στις τέσσερις συμφωνίες, και ισχυρίζεται ότι «στην παρούσα υπόθεση εγείρονται διαφορές οι οποίες εμπίπτουν εντός της ρήτρας διαιτησίας...». Στη συνέχεια ο ενόρκως δηλών για λογαριασμό των εναγομένων, ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω συμφωνίες ουδέποτε «υλοποιήθηκαν», γι΄ αυτό και τα πρωτότυπα τους εξακολουθούν να βρίσκονται στη κατοχή και υπό τη φύλαξη του δικηγόρου Μ. Χριστοφίδη σαν «καταπιστευματοδόχου», οι δε εναγόμενοι πολύ πρόσφατα απέκτησαν για πρώτη φορά αντίγραφα, και προβάλλει τη θέση ότι «... οι συμφωνίες Τεκμήριο Α έως Δ εκτός του ότι η Συμφωνία Τεκμ. Α έχει το ίδιο αντικείμενο με τη συμφωνία Τεκμ. Δ και η συμφωνία Τεκμ. Β το ίδιο αντικείμενο με τη συμφωνία Τεκμ. Γ είναι άκυρες και δεν αποδίδουν την πραγματική συμφωνία που επιδιώκετο να γίνει μεταξύ των συμβαλλομένων. Πρόθεση ήτο να πωληθούν μόνο η επωνυμία με την εμπορική εύνοια της εφημερίδας ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ και η επωνυμία με την εμπορική εύνοια του περιοδικού Τ.V ΚΑΝΑΛΙ και όχι οι αντίστοιχες επιχειρήσεις ως τρέχουσες δραστηριότητες. Γι΄ αυτό το λόγο ο ισχυρισμός ότι μας παραδόθηκαν οι επιχειρήσεις είναι λανθασμένος διότι αυτό που συνέβηκε ήταν σε κάποιο χρονικό στάδιο να παύσουν οι ενάγοντες να χρησιμοποιούν ή/και εκδίδουν εφημερίδα με το όνομα ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ και περιοδικό με το όνομα ΤV ΚΑΝΑΛΙ και να συνεχίσει να το πράττει τούτο η εναγομένη σύμφωνα με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων Ζ - Θ.» (Βλ. παρ.13 της ένορκης δήλωσης). Τους πιο πάνω ισχυρισμούς και θέσεις, ο ενόρκως δηλών για λογαριασμό των εναγομένων επανέλαβε και στην αντεξέταση. Οι ενάγοντες εγείρουν πληθώρα λόγων για τους οποίους ενίστανται στην πιο πάνω αίτηση των εναγομένων. Τους παραθέτω αυτούσιους, όπως αυτοί εκτίθενται στο κύριο σώμα της ένστασης, η οποία να σημειωθεί εδράζεται επί των άρθρων 8 και 9

(2)του Κεφ.4, στο άρθρου 9
(2)του Νόμου 154/89, στις αρχές της Επιείκειας και στις Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
  1. Οι εναγόμενοι δεν έρχονται με καθαρά χέρια και ο ενόρκως δηλούντας Νίκος Παττίχης απέκρυψε έγγραφα και/ή γεγονότα τα οποία θα έπρεπε να είχε αποκαλύψει.
  2. Στην παρούσα υπόθεση με βάση τα γεγονότα και τις περιστάσεις δεν τυγχάνει εφαρμογής η ρήτρα περί διαιτησίας αφού οι εναγόμενοι αρνούνται την εγκυρότητα ή ισχύ των συμφωνιών.
  3. Το αίτημα των εναγομένων δεν μπορεί να ενεργοποιήσει την ρήτρα περί διαιτησίας που αναφέρεται στις συμφωνίες αφού οι εναγόμενοι παρέλαβαν τα έγγραφα, τα εξέδιδαν και τα δημοσίευαν χωρίς οιανδήποτε επιφύλαξη ή παράπονο και το μόνο που παρέμεινε είναι μόνο η καταβολή του τιμήματος πωλήσεως.
  4. Οι ενέργειες των εναγομένων με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης συνιστούν δόλο διότι αποκαλύπτουν την πρόθεση των να αποφύγουν τις συμβατικές των υποχρεώσεις αναφορικά με την πληρωμή του συμφωνηθέντος ποσού μετά που οι ενάγοντες παρέδωσαν τα πωληθέντα έντυπα στους εναγομένους και τα περέλαβαν, τα έκδοσαν και τα δημοσίευαν με τη ρητή αναφορά ότι οι ιδιοκτήτες είναι οι εναγόμενοι και τα εκμεταλλεύονταν αφού άλλαξαν και την εμφάνιση και θεματολογία των εντύπων πέραν των έξι μηνών.
  5. Η παρούσα αγωγή δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαιτησίας ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη την ένορκο δύηλωση του Νίκου Παττίχη που συνοδεύει την αίτηση και τα επισυνημμένα σε αυτή τεκμήρια.
  6. Υπάρχουν αντικρουόμενοι ισχυρισμοί στην ένορκο δήλωση του Νίκου Παττίχη και τα επισυνημμένα σε αυτή τεκμήρια, ειδικότερα ενώ στα επισυνημμένα τεκμήρια φαίνεται ότι αρνείτο την ύπαρξη των συμφωνιών με την ένορκο δήλωση του παραδέχεται την ύπαρξη τους και μάλιστα επικαλείται όρο των συμφωνιών για να τεκμηριώσει τα αιτήματα του και αυτό αποτελεί επιπλέον κατάχρηση της διαδικασίας.
  7. Η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος μπορούσαν να τη διευθετήσουν οι εναγόμενοι και/ή είναι ευθύνη των με βάση το άρθρο 9
(2)του Ν 154/89 που ρητά αναφέρονται στην επιστολή του γραφείου Τύπου και Πληροφοριών που επισυνάπτεται από τον Νίκο Παττίχη ως Τεκμήριο, εντουτοις όμως ο Νίκος Παττίχης αναληθώς ισχυρίζεται στην παράγραφο 10 τηςένορκης δήλωσης του ότι οι δύο ορθές συμφωνίες δεν υλοποιήθηκαν λόγω του ότι οι ενάγοντες 2,3 και 4 δεν μεταβίβασαν στο όνομα της εναγομένης τα έντυπα «Απογευματινή» και «Τ.V Κανάλι».
  1. Η υλοποίηση και μεταβίβαση έγιναν αρχικά με την υπογραφή των συμφωνιών και μεταγενέστερα όταν οι εναγόμενοι παρέλαβαν τα έντυπα και άρχισαν την έκδοση και δημοσίευση τους αναλαμβάνοντας έτσι όλες τις ευθύνες που εκπηγάζουν από το Νόμο και το θέμα καταχώρησης στα βιβλία και/ή αρχεία που διατηρεί το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών είναι θέμα που αφορά τον αγοραστή και εκδότη των εντύπων.
  2. Η αίτηση καταχωρήθηκε πολύ καθυστερημένα κι αφού έγινε ήδη νέο δικονομικό βήμα στην αγωγή με την αίτηση που καταχώρισαν οι ενάγοντες για έκδοση απόφασης λόγω μη καταχώρισης υπεράσπισης, και θα ήταν αδικία προς του ενάγοντες να εκδοθεί στο στάδιο τούτο και υπό τις περιστάσεις που εξηγούνται στην ένορκο δήλωση του Αντωνάκη Σταυρίδη τα αιτούμενα διατάγματα.
  3. Υπάρχουν ικανοποιητικοί λόγοι στην παρούσα υπόθεση γιατί η προκύψασα διαφορά θα πρέπει να εκδικασθεί από το Δικαστήριο.
  4. Οι ισχυρισμοί του Νίκου Παττίχη και/ή των εναγομένων βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την ανάληψη της συλλογικής και ατομικής πλήρης ευθύνης σε σχέση με την ακρίβεια και ορθότητα των πληροφοριών και των στοιχείων που περιλήφθηκαν στο Ενημερωτικό Δελτίο και διαβεβαίωσαν το κοινό ότι δεν υπάρχουν άλλα ουσιαστικά γεγονότα που η παράλειψη τους θα καθιστούσε οποιαδήποτε δήλωση που περιέχεται στο Ενημερωτικό Δελτίο παραπλανητική. Ο ενόρκως δηλών για λογαριασμό των εναγόντων - καθ΄ ων η αίτηση, Αντωνάκης Σταυρίδης, σύζυγος της ενάγουσας 4 και διευθυντής των εναγόντων 1 και 2, όπως και αντικαταστάτης σύμβουλος των εναγομένων, απορρίπτει τις θέσεις και τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα για λογαριασμό των εναγομένων - αιτητών και παραπέμποντας τόσο στην αλληλογραφία που οι ενάγοντες και οι εναγόμενοι, όπως και οι κατά καιρούς δικηγόροι τους, έχουν ανταλλάξει μεταξύ τους, καθώς επίσης και σε πρακτικά συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου των εναγομένων, ισχυρίζεται βασικά ότι οι εναγόμενοι αγόρασαν τα δύο έντυπα ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ και TV ΚΑΝΑΛΙ, αντί του συνολικού ποσού των £760,000.00, υπογράφοντας για το σκοπό αυτό τις τέσσερις επίδικες συμφωνίες. Είναι η θέση των εναγόντων, όπως αυτή προκύπτει μέσα από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, ότι η εξαγορά των δύο εντύπων δεν συναρτάτο με οποιοδήποτε τρόπο με την έγκριση ή μη της αίτησης που οι εναγόμενοι είχαν υποβάλει και την οποία τελικά απέσυραν, για εισδοχή στο Χ.Α.Κ. Ο ενόρκως δηλών για λογαριασμό των εναγόντων απορρίπτει τη θέση ότι οι επίδικες συμφωνίες αποτελούν μέρος πακέτου συμφωνιών που σκοπό έχουν τη διευκόλυνση των εναγομένων να εισαχθούν στο Χ.Α.Κ. και ισχυρίζεται ότι οι εναγόμενοι, ενεργώντας στα πλαίσια των επίδικων συμφωνιών, παρέλαβαν τα δύο έντυπα και στη συνέχεια, αφού προέβησαν στην «αναδιοργάνωση και διαφοροποίηση της εμφάνισης τους», προχώρησαν με την έκδοση και κυκλοφορία τους, σαν ιδιοκτήτες, ιδιότητα με την οποία αναφέρονται και στα δύο έντυπα, και συνεπώς η θέση τους για μη υλοποίηση συμφωνιών, είναι αβάσιμη. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, προβάλλεται επίσης ο ισχυρισμός ότι, με την υπογραφή των επίδικων συμφωνιών, δόθηκαν αντίγραφα τους και στις δύο πλευρές και συνεπώς ο ισχυρισμός των εναγομένων ότι μέχρι πρόσφατα, αυτοί αγνοούσαν το περιεχόμενο των εν λόγω συμφωνιών, είναι αναληθής και αβάσιμος, όπως αναληθής και αβάσιμος είναι και ο ισχυρισμός τους, σύμφωνα με τον οποίο, ο τότε δικηγόρος των εναγόντων ενεργούσε ως καταπιστευματοδόχος των τελευταίων. Οι εναγόμενοι απέκρυψαν, σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα για λογαριασμό των καθ΄ ων η αίτηση, συγκεκριμένη επιστολή των δικηγόρων τους, την οποία οι τελευταίοι είχαν αποστείλει στο δικηγόρο των εναγομένων και συνεπώς δεν έχουν έρθει στο δικαστήριο με καθαρά χέρια. Τέλος, ο ενόρκως δηλών για λογαριασμό των εναγόντων, ισχυρίζεται ότι, από τη στιγμή που οι εναγόμενοι αμφισβητούν την εγκυρότητα των επίδικων γραπτών συμφωνιών, δεν υφίσταται ουσιαστικά διαφορά για να παραπεμφθεί αυτή σε διαιτησία. Σκοπός και στόχος των εναγομένων, ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών για λογαριασμό των εναγόντων, είναι σε πρώτο στάδιο η υπαναχώρηση τους από τα συμφωνηθέντα, και σε δεύτερο στάδιο η αποφυγή των δυσμενών γι΄ αυτούς συνεπειών, που η εν λόγω υπαναχώρηση αναπόφευκτα θα συνεπάγεται. Τη σπονδυλική στήλη του νομικού υπόβαθρου της πιο πάνω αίτησης συνιστούν οι πρόνοιες του άρθρου 8 του Κεφ.
  5. Οι εν λόγω πρόνοιες αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα υποθέσεων. Παραπέμπω ενδεικτικά στις υποθέσεις George S. Galatariotis & Sons Ltd. v. Scandinavian Baltric and Mediterranean Shipping Corporation of Monrovia [1968] 1 C.L.R. 385, Leliona Tourist Services Ltd. v. Ανδρέας Χ. Καρπασίτης & Υιοί Λτδ [1991] 1 Α.Α.Δ. σελ.75, Skaliotou v. Pelekanos [1976] 1 C.L.R. 251, Buljracht v. Third World Steel Co. Ltd. [1995] 1 Α.Α.Δ. 148, Steamer Shipping Co Ltd. v. Sibye Trading and Shipping Ltd Αίτηση για απόρριψη στην αγωγή 128/97, 13.7.99). Στο Σύγγραμμα Russel on Arbitration 19η έκδοση, σελ. 125, ο συγγραφέας πραγματεύεται τις προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει να ικανοποιούνται για την παραπομπή μιας υπόθεσης σε διαιτησία. Οι εν λόγω προϋποθέσεις όπως και ο τρόπος με τον οποίο θέμα προσεγγίζεται από τον συγγραφέα του πιο πάνω συγγράμματος υιοθετούνται πλήρως από την Κυπριακή νομολογία. Οι εν λόγω προϋποθέσεις είναι συνοπτικά οι πιο κάτω: (α) ΄Υπαρξη έγκυρης συμφωνίας για παραπομπή της αμφισβήτησης σε διαιτησία. (β) ΄Εναρξη διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου. (γ) ΄Εναρξη δικαστικής διαδικασίας από συμβαλλόμενο στη σύμβαση διαιτησίας ή από πρόσωπο που αξιώνει μέσω ή κάτω από αυτό εναντίον του αντισυμβαλλομένου ή εναντίον προσώπου που αξιώνει μέσω ή κάτω από αυτό. (δ) Η δικαστική διαδικασία να είναι αναφορικά με την αμφισβήτηση που συμφωνήθηκε να παραπεμφθεί. (ε) Η αίτηση για αναστολή να γίνεται από διάδικο στη δικαστική διαδικασία. (στ) Υποβολή της αίτησης μετά την καταχώρηση εμφάνισης και πριν την ανταλλαγή εγγράφων προτάσεων ή τη λήψη οποιουδήποτε άλλου διαβήματος στη διαδικασία. (ζ) Ο αιτητής να είναι έτοιμος και πρόθυμος να πράξει όλα τα αναγκαία για τη δέουσα διεξαγωγή της διαιτησίας. H υπό στοιχείο (α) πιο πάνω προϋπόθεση, φέρνει στο προσκήνιο την υπό στοιχείο
(2)πιο πάνω θέση των εναγόντων, ενώ ταυτόχρονα άπτεται σε ουσιαστικό βαθμό των υπό στοιχεία
(5)και
(6)θέσεων τους. Στο σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England 3η έκδ. Τόμος 2, παρ. 56, κάτω από την επικεφαλίδα «΄Εγκυρη συμφωνία διαιτησίας καλύπτουσα το ζήτημα, αντικείμενο της διαφοράς», μεταξύ άλλων, διαβάζουμε (σε μετάφραση δικαστηρίου) «΄Οταν ο περί διαιτησίας όρος σε μια συμφωνία προνοεί ότι οποιαδήποτε αμφισβήτηση ή διαφορά «αναφορικά με» ή «σε σχέση με»΄ ή «δυνάμει της συμφωνίας»΄, θα παραπέμπεται σε διαιτησία και τα μέρη συμφωνούν ότι έχουν συνάψει δεσμευτική συμφωνία, τότε ο όρος θα εφαρμόζεται ... εάν όμως η διαφωνία ή η διαφορά είναι κατά πόσο η συμφωνία η οποία περιέχει τον όρο (της διαιτησίας) ουδέποτε έχει συναφθεί ή είναι εξ υπαρχής άκυρη ή παράνομη ή είναι το προϊόν (για παράδειγμα) απάτης, εκφοβισμού ή καταπίεσης ο όρος δεν εφαρμόζεται και το αίτημα για αναστολή της διαδικασίας θα απορριφθεί. Η περί διαιτησίας συμφωνία ....... πρέπει να είναι έγκυρη και να είναι σε ισχύ .....» Παρόμοια θέση υιοθετείται και στο σύγγραμμα Russel on Arbitration (πιο πάνω) όπου, κάτω από την επικεφαλίδα «Αναστολή όταν η συμφωνία τερματίζεται», μεταξύ άλλων διαβάζουμε «. σε τέτοιες περιπτώσεις έχει λεχθεί ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο η συμφωνία έχει τερματισθεί από κάτι εκτός συμφωνίας, οπόταν σε τέτοια περίπτωση και ο περί διαιτησίας όρος τερματίζεται μαζί με τη συμφωνία, ή από κάτι που εγείρεται μέσα από τη συμφωνία, οπόταν ο περί διαιτησίας όρος εξακολουθεί να διατηρείται σε ισχύ και συνεπώς μπορεί να εφαρμοστεί». Στην προκειμένη περίπτωση οι θέσεις των εναγομένων αναφορικά με τις επίδικες τέσσερις γραπτές συμφωνίες, όπως αυτές προβάλλονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, είναι ότι οι εν λόγω συμφωνίες είναι άκυρες, δεν αντικατοπτρίζουν τις πραγματικές προθέσεις των μερών και δεν έχουν υλοποιηθεί, θέσεις τις οποίες ο ενόρκως δηλών για λογαριασμό των εναγομένων πρόβαλε και υποστήριξε και στην αντεξέταση του. ΄Εχω την άποψη ότι οι εν λόγω θέσεις σφραγίζουνι και τη μοίρα της αίτησης. Υπενθυμίζω ότι η ύπαρξη έγκυρης και δεσμευτικής συμφωνίας συνιστά βασική προϋπόθεση που πρέπει να ικανοποιηθεί για να μπορεί η υπόθεση να παραπεμφθεί σε διαιτησία, προϋπόθεση η οποία, όπως διαπιστώνω στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχει, για τους λόγους στους οποίους έχω αναφερθεί πιο πάνω, ικανοποιηθεί. Σαν αποτέλεσμα, η πιο πάνω αίτηση των εναγομένων δεν μπορεί να πετύχει και συνεπώς θα πρέπει να απορριφθεί. Την αίτηση θα απέρριπτα επίσης και γιατί οι εναγόμενοι έχουν προβεί σε νέα διαβήματα στη διαδικασία. Σχετική είναι η υπό στοιχείο (στ) πιο πάνω προϋπόθεση, την οποία φέρνει στο προσκήνιο η επί του συγκεκριμένου θέματος, θέση των εναγόντων. Επισημαίνεται ότι το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική εξουσία να αναστείλει διαδικασία, αν ο εναγόμενος αφήνει την αγωγή να προχωρήσει. Ενδεικτικό του τί αποτελεί νέο βήμα στη διαδικασία, συνιστά το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Ives and Barker v. Willans [1894] 2 Ch.D. σελ.478, στο οποίο έχει αναφερθεί με επιδοκιμασία ο Δικαστής Αρτέμης, στην υπόθεση Vector Onega A.G. v. Του Πλοίου M/V GIRVAS κ.α. [1999] 1 Α.Α.Δ. σελ.
  1. «The authorities show that a step in the proceedings means something in the nature of an application to the Court, and not mere talk between solicitors and solicitors´ clerks nor the writing of letters but the taking of some step, such as taking out a summons or something of that kind, which is, in a technical sense, a step in the proceedings". Σημειώνεται ότι άγνοια κατά τον χρόνο που έχουν ληφθεί τα νέα διαβήματα αναφορικά με την ύπαρξη της ρήτρας διαιτησίας, δεν αποκλείει την εφαρμογή του κανόνα και συνεπώς δεν μπορεί να αποτρέψει την απόρριψη της αίτησης για αναστολή (Βλ. Parker, Gaines & Co. v. Turpin [1918] 1 Κ.Β. 358). Στην προκειμένη περίπτωση οι εναγόμενοι εμφανίστηκαν σε διαδικασία αίτησης που καταχωρήθηκε από τους ενάγοντες για τροποποίηση του τίτλου της αγωγής, όπως και της ΄Εκθεσης Απαίτησης, ζήτησαν και τους δόθηκε από το Δικαστήριο χρόνος για να μελετήσουν την αίτηση, και στη συνέχεια συγκατατέθηκαν στην έκδοση του σχετικού διατάγματος, τους επιδικάστηκαν μάλιστα τα έξοδα της αίτησης, όπως και όλα τα διαφυγόντα έξοδα. Οι εναγόμενοι εμφανίστηκαν επίσης σε αίτηση, στα πλαίσια της οποίας οι ενάγοντες είχαν μονομερώς εξασφαλίσει την έκδοση προσωρινού ενδιάμεσου διατάγματος και έδωσαν τη συγκατάθεση τους για να καταστεί το διάταγμα απόλυτο, υπό όρους που συμφώνησαν με τους ενάγοντες και αφού στο μεταξύ είχε προηγηθεί, κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος των εναγομένων, ολιγοήμερη αναβολή της αίτησης. Από τα πιο πάνω προκύπτει σαφώς ότι οι εν λόγω ενέργειες των εναγομένων, κρινόμενες υπό το φως της σχετικής νομολογίας, αποτελούν νέα βήματα στην αγωγή που κατά συνέπεια αποκλείουν τους αιτητές από του να ζητούν αναστολή της διαδικασίας. ΄Εστω όμως και αν δεχθούμε ότι κανένας από τους πιο πάνω λόγους που οδήγησαν το Δικαστήριο στην κατάληξη να απορρίψει την αίτηση σε αυτό το προκαταρκτικό στάδιο, δεν υφίσταται, και πάλιν, για τους πιο κάτω λόγους, δεν θα ήμουν διατεθειμένος να ασκήσω τη διακριτική μου εξουσία υπέρ του αιτήματος για αναστολή. Από τις πέντε συμφωνίες επί των οποίων εδράζονται οι αξιώσεις των εναγόντων, μόνο οι τέσσερις περιέχουν την επίμαχη ρήτρα διαιτησίας. Κατά συνέπεια τυχόν αναστολή της διαδικασίας θα επηρέαζε μόνο μέρος των αξιώσεων και συγκεκριμένα την αξίωση των εναγόντων για το ποσό των £760,000.
  2. Υπενθυμίζω ότι η αξίωση των εναγόντων που αντιπροσωπεύει την αποζημίωση, που όπως ισχυρίστηκαν κατέβαλαν στους υπαλλήλους τους λόγω τερματισμού των υπηρεσιών τους, εδράζεται επί προφορικής συμφωνίας. Δεν είναι του παρόντος να ασχοληθώ με λεπτομέρεια αναφορικά με τις αρχές που διέπουν την επί του προκειμένου άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, (για μια λεπτομερή συζήτηση επί του εν λόγω θέματος παραπέμπω στην υπόθεση Phasouri Plantations v. Adriatica [1985] 1 C.L.R. σελ. 250, όπως και στο σύγγραμμα Russel on Arbitration, (πιο πάνω)). Περιορίζομαι να επισημάνω ότι, παρά το γεγονός ότι οι δύο αξιώσεις εδράζονται επί ανεξάρτητων συμφωνιών, αυτές είναι, όπως τουλάχιστο αυτό προκύπτει από την έκθεση απαίτησης, ουσιαστικά αλληλοεξαρτώμενες, τα δε γεγονότα που τις περιβάλλουν αλληλένδετα και μεταξύ τους άρρηκτα συνδεδεμένα. Είναι φανερό ότι τυχόν έγκριση της αίτησης θα οδηγούσε σε κατακερματισμό της υπόθεσης, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ταλαιπωρίας και περιττών εξόδων ενώ παράλληλα θα καθιστούσε τον κίνδυνο να ακουστούν τα ίδια γεγονότα δυο φορές υπαρκτό. Σαν αποτέλεσμα, η αίτηση των εναγομένων για αναστολή της διαδικασίας απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος τους, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα καταβληθούν όμως στο τέλος της υπόθεσης. Αίτηση υπό εναγόντων ημερ. 27.10.03 Με την πιο πάνω αίτηση τους, οι ενάγοντες επιδιώκουν την έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης των εναγομένων να καταχωρήσουν υπεράσπιση. Σύμφωνα με την αίτηση, η οποία να σημειωθεί εδράζεται επί των προνοιών του κ.1 της Δ.21, παρά το γεγονός ότι σημείωμα εμφάνισης έχει καταχωρηθεί στις 11.2.03, δεν έχει καταχωρηθεί υπεράσπιση. Στην ένσταση τους οι εναγόμενοι, ισχυρίζονται ότι η παράλειψη τους να καταχωρήσουν υπεράσπιση, οφείλεται αποκλειστικά στην ύπαρξη της ρήτρας δικαιοδοσίας στις επίδικες γραπτές συμφωνίες. Συγκεκριμένα, οι εναγόμενοι υποστηρίζουν ότι καταχώρηση υπεράσπισης ή υποβολή αιτήματος για παράταση του χρόνου καταχώρησης υπεράσπισης, ισοδυναμεί με νέο βήμα στην αγωγή, γεγονός που αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε απόρριψη της αίτησης τους για αναστολή της διαδικασίας, λόγω της ρήτρας διαιτησίας. Στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων, πρόβαλε σαν πρόσθετο λόγο ένστασης, τον ισχυρισμό ότι η αίτηση εδράζεται επί λανθασμένου νομικού υπόβαθρου και συνεπώς θα πρέπει και γι΄ αυτό το λόγο να απορριφθεί. Επί της πρόσθετης πτυχής της ένστασης παρατηρώ τα πιο κάτω. Το θεσμικό πλαίσιο, που παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης υπεράσπισης, καθορίζεται από τη Δ.26 και συγκεκριμένα από τις πρόνοιες των καν.2 και 10 της εν λόγω Διαταγής και όχι από τις πρόνοιες του κ.1 της Δ.21, οι οποίες υπενθυμίζω αποτελούν το νομικό υπόβαθρο της παρούσας αίτησης, και οι οποίες καθορίζουν την προθεσμία καταχώρησης υπεράσπισης. Κατά συνέπεια, η θέση των εναγομένων σύμφωνα με την οποία οι θεσμοί, τους οποίους επικαλούνται οι ενάγοντες στην υπό κρίση αίτηση, δεν προσφέρονται για στήριξη του αιτήματος τους, με βρίσκει σύμφωνο, όχι όμως και η θέση τους, σύμφωνα με την οποία η συγκεκριμένη παράλειψη συνεπάγεται την απόρριψη της αίτησης. ΄Εχω την άποψη ότι δεν πρόκειται για «θεμελιακό ελάττωμα», το οποίο δεν επιδέχεται θεραπείας αλλά για απλή παρατυπία, η οποία μπορεί να διορθωθεί με παρέμβαση του Δικαστηρίου δυνάμει των προνοιών της Δ.
  3. Σαν αποτέλεσμα, εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης του νομικού υπόβαθρου της αίτησης διά της διαγραφής της αναφοράς στις πρόνοιες του κ.1 της Δ.21 και της αντικατάστασης τους με αυτές των κ.2 και 10 της Δ.
  4. Η σχετική τροποποίηση να γίνει χειρόγραφα από το δικηγόρο των εναγόντων εντός δύο ημερών από σήμερα και να μονογραφηθεί από τον τελευταίο. Στρέφομαι τώρα στην ουσία της αίτησης. ΄Εχω ήδη παραθέσει τους λόγους για τους οποίους οι εναγόμενοι δεν έχουν καταχωρήσει υπεράσπιση ούτε και έχουν αποταθεί στο Δικαστήριο για παράταση του χρόνου που οι Θεσμοί προνοούν για καταχώρηση του εν λόγω δικογράφου τους. ΄Ελαβα υπόψη τις θέσεις των δύο πλευρών και γενικά όλες τις περιστάσεις, ιδιαίτερα την κατάσταση, όπως αυτή έχει διαφοροποιηθεί με την απόρριψη της αίτησης για αναστολή. Κρίνω ότι θα πρέπει μεν να δοθεί στους εναγομένους η ευκαιρία να καταχωρήσουν την υπεράσπιση τους, παράλληλα όμως θα πρέπει να δοθεί και στους ενάγοντες η ευκαιρία να προχωρήσουν, αν επιθυμούν, με απόδειξη της υπόθεσης τους σε περίπτωση που οι εναγόμενοι δεν καταχωρήσουν υπεράσπιση. Ως εκ τούτου η πιο πάνω αίτηση των εναγόντων ορίζεται γι΄ απόδειξη στις 4.3.05 εκτός αν οι εναγόμενοι καταχωρήσουν υπεράσπιση τουλάχιστον τέσσερις ημέρες προηγουμένως ή οι τελευταίοι εξασφαλίσουν παράταση της εν λόγω προθεσμίας από το Δικαστήριο. Υπό τις περιστάσεις και ιδιαίτερα ενόψει του γεγονότος ότι η παρούσα αίτηση έχει συνεκδικαστεί μαζί με την αίτηση των εναγομένων για αναστολή, δεν εκδίδω οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα Α.Πασχαλίδης Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.