Άντρης Χαραλάμπους ν. Παναγιώτη Πελαγία κ.α., Αρ. Αγωγής: 2190/05, 6 Οκτωβρίου, 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2005:A6 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ε. Αντωνίου, Προσ.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2190/05 Μεταξύ: Άντρης Χαραλάμπους, από τη Λευκωσία Ενάγουσας και
- Παναγιώτη Πελαγία, από τη Λευκωσία
- Στέφανου Τερεζόπουλου, από τη Λευκωσία
- Ρίτας Μαγείρου, από τη Λευκωσία Εναγόμενων -------- Μονομερής Αίτηση ημερ. 12.5.05 για έκδοση απόφασης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 6 Οκτωβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Ενάγουσα-Αιτήτρια εμφανίζεται αυτοπροσώπως. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αξίωσή της, εναντίον των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση η Ενάγουσα-Αιτήτρια διεκδικεί γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες τις οποίες υπέστη από την παράνομη επίθεση των Εναγομένων, επίσης αξιώνει παραδειγματικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις, νόμιμο τόκο και έξοδα. Η Ενάγουσα καταχώρησε την αγωγή της στις 17 Μαρτίου,
- Επεδόθηκε στους Εναγόμενους σε διαφορετικές ημερομηνίες: στον Εναγόμενο 1 στις 13 Απριλίου, 2005, στον Εναγόμενο 2 στις 5 Απριλίου, 2005 και στην Εναγόμενη 3 στις 6 Απριλίου,
- Η Ενάγουσα στις 12 Μαϊου, 2005 καταχώρησε μονομερή αίτηση για την έκδοση απόφασης λόγω της παράλειψης των Εναγομένων να καταχωρήσουν Σημείωμα Εμφάνισης. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 19 Μαϊου, 2005 ημέρα κατά την οποία και ακούστηκε. Στην αγωγή της, την οποία έχει συντάξει η ίδια, ισχυρίζεται ότι στις 7-8 Σεπτεμβρίου, 2000 ενώ είχε συλληφθεί από τους Εναγόμενους, οι οποίοι είναι όλοι μέλη της Αστυνομικής Δύναμης, για τη διερεύνηση των αδικημάτων συνωμοσίας προς διάπραξη πλημμελήματος και πρόκληση κακόβουλης ζημιάς στο αυτοκίνητο του Χρίστου Παύλου, υπέστη ψυχική πίεση, βασανιστήρια και παράνομη επίθεση. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι με δόλιο τρόπο, χρησιμοποιώντας παράνομες πράξεις και ενέργειες, οι Εναγόμενοι εξασφάλισαν διάταγμα οκταήμερης κράτησης εναντίον της. Ήταν η θέση της, όπως καταγράφηκε στο δικόγραφό της, ότι η συμπεριφορά των Εναγομένων, η οποία ενείχε ψυχική πίεση και κακομεταχείριση, της αποστέρησε το δικαίωμα της έκφρασης και της υπεράσπισης των δικαιωμάτων της. Στις 19 Μαϊου, 2005, ημέρα της ακροάσεως, η Ενάγουσα, η οποία εμφανίστηκε αυτοπροσώπως, επέλεξε να δώσει προφορική μαρτυρία προς υποστήριξη των ισχυρισμών της. Ανέφερε ότι κατά την σύλληψή της δεν της επετράπη να εκφραστεί , δεν της επετράπει να κάνει μπάνιο, παρέμεινε με το ίδιο εσώρουχο και υπέστη ανεπίτρεπτη συμπεριφορά αφού οι Εναγόμενοι την ύβριζαν και την άφησαν σε ένα δωμάτιο στο οποίο ευρίσκετο ένα τραπέζι στο οποίο εκάθησαν για ανάκριση. Επιπρόσθετα, ανέφερε ότι οι Εναγόμενοι, με την συμπεριφορά τους, την εξευτέλισαν, την πίεσαν να ομολογήσει ότι διέπραξε τα αδικήματα και ότι είχαν αλλότρια κίνητρα. Προς υποστήριξη των ισχυρισμών της παράδωσε στο Δικαστήριο δύο αποφάσεις, οι οποίες αφορούν την Ποιν. Υπόθ. 17987/
- Στην απόφαση Αστυνομία ν. Ανδριανή Χαραλάμπους και Γιάννη Κουμούρη, Ποιν. Υπο. 17987/01, ημερ. 27.8.03, ήταν κατηγορούμενοι τόσο η ίδια όσο και ο Γιάννης Κουμούρης. Αφορούσε τα αδικήματα για τα οποία είχαν συλληφθεί και οι δύο τον Σεπτέμβριο του 2000 και γα τα οποία παραπονείται η Ενάγουσα. Ο Γιάννης Κουμούρης βρέθηκε ένοχος, μετά από δική του παραδοχή, στις κατηγορίες συνομωσίας προς διάπραξη πλημμελήματος και πρόκληση κακόβουλης ζημιάς στο αυτοκίνητο του Χρίστου Παύλου. Η δεύτερη απόφαση ημερομηνίας 11.6.04, αφορούσε το άτομο της Ενάγουσας, έχει τον ίδιο αριθμό με την προαναφερθείσα, η οποία δεν είχε παραδεχθεί ενοχή, όταν κατηγορήθηκε για τα ίδια αδικήματα. Η Ενάγουσα αθωώθηκε και απαλλάχθηκε στις κατηγορίες που αντιμετώπιζε για τους λόγους που αναφέρονται στην απόφαση. Επιπρόσθετα, από τις αποφάσεις προσκόμισε φωτοτυπίες δύο άρθρων, που είχαν δημοσιευθεί σε εφημερίδες καθημερινής κυκλοφορίας, τα οποία αναφέρονταν στην υπόθεση η οποία εξετάζετο εναντίον της από την Αστυνομία. Αυτή ήταν η μαρτυρία της Ενάγουσας για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσής της. Η Ενάγουσα βάσισε την αίτησή της στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.17 θ.θ.2-9, 5, στην Δ.26 θ.θ. 2,3,4 , 10 και 13 και στις συμφυής εξουσίες του Δικαστηρίου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω τη νομική πτυχή της αίτησης, η οποία έχει ως κύρια βάση της την Δ.17, η οποία προνοεί τη διαδικασία που ακολουθείται όταν δεν καταχωρηθεί Σημείωμα Εμφάνισης. Ο θ.5 της Δ.17 προνοεί ότι όταν με το Κλητήριο Ένταλμα διεκδικούνται, μεταξύ άλλων, οικονομικές αποζημιώσεις και ο Εναγόμενος ή Εναγόμενοι δεν καταχωρήσουν Σημείωμα Εμφανίσεως, ο Ενάγοντας δικαιούται να υποβάλει μονομερή αίτηση για απόφαση και το Δικαστήριο έχει εξουσία να διαπιστώσει το ποσό των αποζημιώσεων στο οποίο δικαιούται ο Ενάγοντας και να εκδώσει απόφαση. Βλ. Αθανασίου ν. Τούλουπου, Πολ. ΄Εφ. 11790, ημερ. 13.1.05 και Τράπεζα Κύπρου, Αιτ. Αρ. 202/04, ημερ. 1.2.
- Ο Θ. 13 της Δ.17 προβλέπει ότι σε όλες τις υποθέσεις, στις οποίες ζητείται απόφαση λόγω μη καταχωρήσεως Σημειώματος Εμφανίσεως, το Δικαστήριο μπορεί να καλέσει τον Ενάγοντα, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο ή επιθυμητό, ν΄ αποδείξει την αξίωσή του. Στο πλαίσιο της πιο πάνω εξουσίας το Δικαστήριο κάλεσε την Ενάγουσα, στην υπό κρίση αίτηση, ν΄ αποδείξει την αγωγή της. Η ίδια επέλεξε να δώσει μαρτυρία και να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία έχω ήδη αναφερθεί. Η μαρτυρία της, για την παρουσίαση της υπόθεσής της, έμεινε αναντίλεκτη και είναι κατ΄ ουσία με βάση αυτήν που το Δικαστήριο θα προχωρήσει στην εξέταση των ζητημάτων τα οποία εγείρονται. Όμως, η πιο πάνω πραγματικότητα δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση, έχοντας κατά νου το νόμο και τις αρχές, οι οποίες ρυθμίζουν το εκάστοτε υπό συζήτηση θέμα, να κρίνει αυθύπαρκτα τη δύναμη της υπόθεσης της Ενάγουσας και κατά πόσο η τελευταία έχει, με την προσκομισθείσα και ενδεχομένως κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, υπερβεί το ύψος του πήχη του συγκεκριμένου βαθμού απόδειξης το οποίο απαιτείται να υπερπηδηθεί σε κάθε περίπτωση (βλ. Kades Nicolaou and Another
(1986)1 C.L.R. 212 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Νέστωρα Χ''Νέστωρος
(1990)1 Α.Α.Δ. 41). Η Ενάγουσα στην πραγματικότητα ισχυρίστηκε ότι η συμπεριφορά των Εναγομένων, κατά την νόμιμη κράτησή της, παραβίαζε το ΄Αρθρο 8 του Συντάγματος το οποίο προνοεί ότι: ''Ουδείς υποβάλλεται εις βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή ταπεινωτική τιμωρία ή μεταχείριση''. Έχω ακούσει και εξετάσει προσεκτικά το σύνολο της μαρτυρίας της Ενάγουσας και τις δικογραφημένες θέσεις της. Θα πρέπει ν΄ αναφερθεί ότι οι πράξεις, στις οποίες η Ενάγουσα έκανε αναφορά, όπως το Δικαστήριο τις έχει αντιληφθεί, δηλαδή, ότι συνελήφθη δυνάμει δικαστικού εντάλματος γύρω στις 1:00 π.μ. της 8ης Σεπτεμβρίου, 2000 προς διευκόλυνση των αστυνομικών ερευνών και ότι παρέμεινε υπό κράτηση σε συγκεκριμένο δωμάτιο και ανακρίθηκε, ότι λήφθηκε από αυτή κατάθεση και εκδόθηκε εναντίον της διάταγμα οκταήμερης κράτησης, την ίδια μέρα, εμπίπτουν εντός των καθηκόντων των Εναγομένων, αφού όπως προκύπτει από το δικόγραφο της Ενάγουσας ήταν οι εξεταστές της υπόθεσης, και είναι σύμφωνες με τις πρόνοιες του Άρθρου 11.2(γ) του Συντάγματος καθώς και των άρθρων 14 και 17 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 155). Η Ενάγουσα με βάση τους ισχυρισμούς της θα έπρεπε να προσκομίσει τέτοια μαρτυρία που να καταδείξει, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι οι συγκεκριμένες πράξεις όντως έγιναν και ότι οι πράξεις, τις οποίες η ίδια απαρίθμησε, συνιστούν ψυχική πίεση και βασανιστήρια ή/και παράνομη επίθεση. Σύμφωνα με τα όσα η ίδια ανέφερε ενώπιόν μου καθώς και σύμφωνα με όσα έχει καταγράψει στο Κλητήριο Ένταλμα είχε θεωρηθεί ύποπτη για τον εμπρησμό του αυτοκινήτου του Χρίστου Παύλου (βλ. παρ. Β στην Έκθεση Απαίτησής της) ο οποίος ήταν φίλος της και με τον οποίο η ίδια είχε χωρίσει. Οι Εναγόμενοι την συνέλαβαν και την ανέκριναν για τα ποινικά αδικήματα τα οποία είχαν διαπραχθεί ενόψει του ότι είχαν εύλογη υποψία ότι ενέχετο στην διάπραξή τους. Το πρώτο ερώτημα που τίθεται και πρέπει ν΄ απαντηθεί είναι κατά πόσο η συμπεριφορά των Εναγομένων, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, ήταν τέτοια ώστε να συνιστά ψυχική πίεση και βασανιστήριο για την Ενάγουσα έτσι ώστε να υποστεί σωματικές βλάβες οι οποίες να μπορούν ν΄ αποτιμηθούν σε χρηματικό ποσό. Τι συνιστά ψυχική πίεση ή βασανιστήριο ή κακομεταχείριση είναι κατεγραμμένο σε αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Θα πρέπει ν΄ ομολογήσω ότι παρά την προσπάθειά μου δεν κατάφερα να εντοπίσω προηγούμενη απόφαση των Κυπριακών Δικαστηρίων η οποία να ερμηνεύει και να καθορίζει ποια συμπεριφορά μπορεί να θεωρηθεί ως να υποβάλει ψυχική πίεση σε άτομο υπό κράτηση ή να είναι βασανιστική σε σημείο που να είναι κατακριτέα. Η μόνη απόφαση που εντόπισα, η οποία εξέτασε το θέμα της απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης, ήταν η Χρίστου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 43 της οποία τα γεγονότα διαφοροποιούνται από την υπό εξέταση υπόθεση και δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Ψυχική πίεση μπορεί να ασκηθεί, σύμφωνα με το σύγγραμμα των Harris, O´ Boyle και Warbrick "Law of the European Convention on Human Rights" από άτομο που είναι σε θέση να κυριαρχήσει επί της θελήσεως του άλλου. Ειδικότερα, θεωρείται ότι είναι σε θέση να κυριαρχεί επί της θέλησης κάποιου κάθε πρόσωπο το οποίο έχει προφανή εξουσία επ΄ αυτού. Όσο αφορά το τι μπορεί να θεωρηθεί ως βασανιστήριο στην απόφαση Ireland v. U.K. Α25 para 167 επεξηγήθηκε η έννοια αυτή ως να σημαίνει: «Deliberate, inhuman treatment causing very serious and cruel suffering». Δηλαδή, σκόπιμη απάνθρωπη συμπεριφορά που επιφέρει σοβαρό και σκληρό πόνο. Βιοπραγίες καθώς και ψυχολογικές μέθοδοι ανάκρισης δεν θεωρήθηκαν, στην πιο πάνω απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ως βασανιστικές έτσι ώστε να παραβιάζεται το Άρθρο 3 της Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, του οποίου οι πρόνοιες είναι οι ίδιες με του Άρθρου 8 του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει το αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να μην υπόκειται σε βασανιστική, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία. Επίσης, θεωρήθηκε ότι δεν συνιστά εξευτελιστική μεταχείριση η μεταφορά ή δημόσια εμφάνιση υπόπτου με χειροπέδες, βλ. Χ ν. Austria No. 2291/64 24 CD20
(1967)καθώς και η υποβολή σε σωματικό έλεγχο, βλ. Mc Feely v. U.K. No. 8317/78, 20 DR44. Σύμφωνα με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου το τι μπορεί να θεωρηθεί ως απάνθρωπη συμπεριφορά ή βασανιστήρια συμπεριλαμβάνει βιοπραγίες που συνοδεύονται από μωλωπισμό και πρηξίματα βλ. Ireland v. U.K. (ανωτέρω), δυνατά κτυπήματα σε όλο το σώμα βλ. Greek Case
(1969)Com. Rep., Tomasi v. France A241-A
(1992). Έχει αναγνωριστεί στις πλείστες τόσες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που καταχωρούνται από ιδιώτες και αφορούν την συμπεριφορά αστυνομικών οργάνων ότι είναι θέμα βαθμού κατά πόσο η συγκεκριμένη συμπεριφορά παραβιάζει το Άρθρο 3 της Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ο παραπονούμενος, σύμφωνα με το σύγγραμμα των Harris, O' Bryle και Warbride θα πρέπει να παρουσιάσει ιατρική μαρτυρία, όπως στην υπόθεση Tomasi, ή άλλη πρόσθετη μαρτυρία, από την δική του, για να μπορέσει να επιτύχει στην αξίωση του. Σίγουρα, η κράτηση υποδίκου για σκοπούς ανάκρισης δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αλλότριους σκοπούς βλ. Ψύλλας ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ.
- Όμως, στην υπό εξέταση υπόθεση δεν αναφέρθηκε από την Ενάγουσα οποιοσδήποτε αλλότριος σκοπός, τον οποίο οι Ενάγοντες να επιθυμούσαν να εξυπηρετήσουν. Όσον αφορά το αστικό αδίκημα της επίθεσης αυτό περιγράφεται σ΄ αυτό τούτο το άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.
- Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 3η έκδοση, Τόμος 38, σελίδα 761, παράγραφος 1255 αναφέρεται ότι: "Assault is an intentional offer of force or violence to the person of another. To constitute an assault there must be a menace of violence, with a present ability to commit it. The menace must either be accompanied by an intention to commit the violence or must raise an actual fear or violence in the mind of the person threatened." Δεν έχει αναφερθεί οτιδήποτε από την Ενάγουσα που να καταδεικνύει ότι η συμπεριφορά των Εναγομένων μπορεί να ενταχθεί στις περιπτώσεις που καλύπτει το άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου. Οι ενέργειές τους, όπως η ίδια της έχει περιγράψει, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως επίθεση αλλά εντάσσονται εντός του πλαισίου των καθηκόντων που εναποθέτει σ΄ αυτούς ο Νόμος. Έχοντας επεξηγήσει τι είδους συμπεριφορά μπορεί να θεωρηθεί ως άσκηση ψυχικής πίεσης, βασανιστήριο ή επίθεση, έτσι ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ότι παραβιάζονται τα συνταγματικά δικαιώματα ατόμου, καταλήγω ότι στην υπό εξέταση υπόθεση δεν επιδείχθηκε τέτοιου είδους συμπεριφορά. Απλός ισχυρισμός για απάνθρωπη ή βασανιστική συμπεριφορά δεν αρκεί όπως αποκαλύπτεται και από την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Θεωρώ ότι οι πράξεις των Εναγομένων δεν μπορούν να ενταχθούν εντός της ερμηνείας των όρων αυτών. Δεν έχει παρατεθεί οτιδήποτε από την Ενάγουσα που να μπορεί να με οδηγήσει με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι η συμπεριφορά των Εναγομένων ήταν τέτοια που να παραβιάζει τα ανθρώπινά της δικαιώματα και να χρήζει αποζημίωσης. Η Ενάγουσα δεν με έπεισε, με όλα όσα είχε αναφέρει για ν' αποδείξει την υπόθεσή της, ότι υπέστη οτιδήποτε από αυτά που καταγράφει κατά την κράτηση της και μέχρι την προσκόμισή της στο Δικαστήριο για την έκδοση του διατάγματος προσωποκράτησης. Δεν αναφέρθηκε στις σωματικές βλάβες για τις οποίες ζητά γενικές αποζημιώσεις στην αγωγή της, ούτε και τις απέδειξε. Μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν έλεγε την αλήθεια αφού απέφυγε ν' αναφερθεί σε συγκεκριμένες πράξεις των Εναγομένων οι οποίες επέφεραν στο άτομό της ψυχική πίεση, βασανιστήριο ή και επίθεση. Έκαμε μόνο γενικές και αόριστες αναφορές ότι δεν της επέτρεψαν να κάνει μπάνιο, μα αφού όπως η ίδια κατέθεσε ενώπιόν μου συνελήφθη αργά το βράδυ και το πρωί εξεδόθη διάταγμα οκταήμερης κράτησής της. Πως ήταν δυνατό να της επιτραπεί να κάνει μπάνιο στον Αστυνομικό Σταθμό που εκρατείτο; Αυτό και μόνο καταδεικνύει ότι η Ενάγουσα ήταν υπερβολική στην μαρτυρία της. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για την αναφορά της ότι ήταν σ' ένα δωμάτιο στο οποίο ευρίσκετο ένα τραπέζι στο οποίο εκάθησε με τους εξεταστές της υπόθεσης για ανάκριση. Δεν αισθάνομαι καθόλου ασφαλής να στηριχθώ στην μαρτυρία της Ενάγουσας και αποδεχόμενή την να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι παραβιάστηκε το ανθρώπινο δικαίωμά της που περιγράφεται στο Άρθρο 8 του Συντάγματος ή ότι υπέστη οποιεσδήποτε σωματικές βλάβες. Ήταν φανερό ότι στην μαρτυρία της είχε παρεισφρήσει μια δόση υπερβολής. Δεν μπορώ να συμπεράνω, από όλα όσα η ίδια έχει αναφέρει, ότι η συμπεριφορά των Εναγομένων είχε υπερβεί τα επιτρεπτά όρια διεξαγωγής ανάκρισης σε άτομο το οποίο ευρίσκεται σε αστυνομικό σταθμό ως ύποπτο για την διάπραξη αξιόποινων πράξεων. Ενόψει όλων των πιο πάνω θεωρώ την μαρτυρία της Ενάγουσας αναξιόπιστη. Η Ενάγουσα δεν έχει προσκομίσει την απαιτούμενη μαρτυρία για να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος το οποίο την βαραίνει. Γι΄ αυτό και κρίνω ότι η Ενάγουσα δεν απέδειξε την υπόθεση της. Συνεπακόλουθα, η αίτησή της θα πρέπει ν' απορριφθεί σύμφωνα και με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Αθανασίου ν. Τούλοπου (ανωτέρω) και Τράπεζα Κύπρου (ανωτέρω) παρά το γεγονός ότι έχω αποφανθεί τόσο επί της αξιοπιστίας της καθώς και επί της ουσίας της υπόθεσης. Η αίτηση της Ενάγουσας απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. Η αγωγή να οριστεί για οδηγίες από το Πρωτοκολλητείο. (Υπ.) ........... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Προσ. Ε. Δ., ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Γ.Γ./ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο