Γεώργιος Αργυρού (ανηλίκου) διά των γονέων του Μάριου και Ελένης Αργυρού ν. Ανδρέα Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 2832/01, 12 Μαίου 2005

Γεώργιος Αργυρού (ανηλίκου) διά των γονέων του Μάριου και Ελένης Αργυρού ν. Ανδρέα Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 2832/01, 12 Μαίου 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2005:A42 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2832/01 Μεταξύ: Γεώργιος Αργυρού (ανηλίκου) διά των γονέων του Μάριου και Ελένης Αργυρού εκ Λειβάδια Ενάγοντος - και - Ανδρέα Αντωνίου εκ Ξυλοφάγου Εναγομένου Ημερομηνία: 12 Μαίου 2005 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Α. Παπαλλής Για τον Εναγόμενο: κ. Γ. Λουκαίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Την 05.01.2001 ο ενάγοντας ο οποίος ήταν ανήλικος ενώ οδηγούσε το ποδήλατο του στην οδό Ανεξαρτησίας στα Λειβάδια χτυπήθηκε από το όχημα υπ' αρ. εγγραφής ΕΚΒ793 ISUZU φορτηγό που οδηγούσε ο εναγόμενος με κατεύθυνση από Λάρνακα προς τα Λειβάδια. Συνεπεία της σύγκρουσης ο ενάγοντας τραυματίστηκε και οι γονείς του υπό την ιδιότητα τους ως τα πρόσωπα που έχουν την επιμέλεια του καταχώρησαν την παρούσα αγωγή εναντίον του εναγόμενου στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας επιρρίπτοντας σε αυτόν την ευθύνη για την πρόκληση του δυστυχήματος. Με την αγωγή τους ζητούν γενικές και ειδικές αποζημιώσεις. Η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Στην δίκη οι ενάγοντες κάλεσαν τέσσερεις συνολικά μάρτυρες, εκ των οποίων αναφορικά με το θέμα της ευθύνης ένα μόνο μάρτυρα τον εξεταστή του ατυχήματος ο οποίος και παρουσίασε το σχέδιο της σκηνής επί κλίμακος, ενώ ο εναγόμενος δεν κάλεσε κανένα μάρτυρα ούτε και έδωσε ο ίδιος μαρτυρία. Ο ΜΕ1 αστυφύλακας 517 Ανδρέας Ανδρέου όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω παρουσίασε στο Δικαστήριο το Τεκμήριο 1 που είναι το σχεδιάγραμμα της σκηνής του δυστυχήματος. Η μαρτυρία του ήταν ότι κλήθηκε να πάει στη σκηνή του δυστυχήματος όπου βρήκε το όχημα ΕΚΒ 793 στην τελική του θέση και τον οδηγό του (τον εναγόμενο) παρόντα. Ο ποδηλάτης είχε μεταφερθεί, όπως του είχε αναφερθεί, στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και το ποδήλατο δεν ήταν στην σκηνή. Αφού υιοθέτησε το περιεχόμενο του σχεδίου εξήγησε τα διάφορα σημεία και τις αποστάσεις. Είπε ότι το σημείο σύγκρουσης του το έδειξε ο ίδιος ο εναγόμενος, ο δρόμος στο σημείο που έγινε το δυστύχημα είναι ευθύς ήταν στεγνός και καθαρός και η μέρα ήταν ηλιόλουστη με αίθριο καιρό. Δεν γνωρίζει αν υπάρχει πινακίδα με το επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας αλλά επειδή η περιοχή είναι κατοικημένη το όριο ταχύτητας πρέπει να είναι 50 χλμ/ω. Το όχημα του εναγόμενου το οποίο έχει σημειωθεί στο σχεδιάγραμμα με το σημείο Α1 ήταν στην τελική του θέση όπως του την υπέδειξε ο εναγόμενος. Δεν υπήρχαν ίχνη τροχοπέδησης. Πήρε κατάθεση από τον αυτόπτη μάρτυρα Χαράλαμπο Βαττή ο οποίος εργαζόταν σε γειτονική οικοδομή ενώ ο εναγόμενος ο οποίος είναι αστυνομικός στο επάγγελμα έγραψε μόνος του την κατάθεση του. Ζητήθηκε από τον μάρτυρα να καταθέσει τις καταθέσεις αλλά μετά από σχετική ένσταση του συνηγόρου του εναγόμενου ο συνήγορος για τον ενάγοντα ζήτησε όπως οι καταθέσεις καταχωρηθούν μόνο για σκοπούς αντεξέτασης και σημειώθηκαν ως Τεκμήρια Α και Β αντίστοιχα. Σύμφωνα με τον ΜΕ1, από όσα του έχουν αναφερθεί, ο ενάγοντας ο οποίος οδηγούσε το ποδήλατο του αμέσως πριν το δυστύχημα ακολουθούσε πορεία κάθετη σε σχέση με το δρόμο και εισήχθη στο δρόμο ακολουθώντας πορεία κατά μήκος ενός τοίχου ύψους περίπου 2.10μ. και συγκρούστηκε με το όχημα του εναγόμενου περίπου στην μέση του δρόμου. Το σημείο σύγκρουσης έχει σημειωθεί στο τεκμήριο με «Χ». Την πορεία του ενάγοντα του την υπέδειξαν ο εναγόμενος και ο αυτόπτης μάρτυρας. Κατά την αντεξέταση του ρωτήθηκε εάν λόγω του ύψους του περιτοιχίσματος που είναι κάθετο στον δρόμο που έγινε το δυστύχημα και το οποίο είναι 2.10μ. πρόσωπο το οποίο ακολούθησε την πορεία Α, που είναι η πορεία που ακολουθούσε ο εναγόμενος, μπορεί να έχει ορατότητα και να δει πρόσωπο που ακολουθούσε την πορεία Β όπως ήταν ο ενάγοντας και η απάντηση του ήταν αυτό εξαρτάται από το ύψος του αυτοκινήτου που οδηγεί το πρόσωπο που ακολουθεί την πορεία Α. Ρωτήθηκε για τη ζημιά στο όχημα του εναγόμενου και είπε ότι ήταν στην αριστερή μπροστινή γωνιά και σε ερώτηση αν αυτό σημαίνει ότι εκεί έγινε η σύγκρουση η απάντηση του ήταν καταφατική. Επιβεβαίωσε ότι το όχημα του εναγόμενου βρισκόταν στην τελική του θέση σύμφωνα με τα όσα του είχε υποδείξει ο ίδιος ο εναγόμενος και ότι το σημείο Χ του το υπέδειξε μόνο ο εναγόμενος ο οποίος ήταν παρών στην σκηνή αλλά εκεί υπήρχε στο δρόμο μια κηλίδα αίματος την οποία δεν τοποθέτησε στο σχέδιο του. Εκτός από τον εναγόμενο και αυτόπτη μάρτυρα Βαττή δεν υπήρχε κανένας άλλος στην σκηνή του δυστυχήματος. Στην επανεξέταση του ρωτήθηκε κατά πόσο είχε μετρήσει το ύψος του οχήματος του εναγόμενου, η απάντηση του ήταν αρνητική αλλά είπε ότι είναι πιο ψηλό από ένα συνηθισμένο όχημα. Ως δεύτερος μάρτυρας για τον ενάγοντα, ΜΕ2 κατέθεσε ο ωτορυνολαριγγολόγος Ιάκωβος Κάκκουρας ο οποίος είπε ότι ασκεί το επάγγελμα του από το 1989, το 2002 εργαζόταν στο Απολλώνειο Ιατρικό Κέντρο στην Λευκωσία και ότι για πρώτη φορά στις 24.10.2002 εξέτασε τον ενάγοντα Γιώργο Αργυρού τον οποίο υπέβαλε σε ακουολογικό έλεγχο συγκεκριμένα του το έκανε ακουόγραμμα και τυμπανόγραμμα. Τις εξετάσεις αυτές τις επανέλαβε άλλες δύο φορές δηλαδή έχει συνολικά υποβάλει τον ενάγοντα στις εξετάσεις αυτές στις 24.10.2002, 14.11.2002 και 03.06.

1. Τα ακουογράμματα τα οποία είχαν γίνει έχουν κατατεθεί ως Τεκμήρια 2, 3 και 4 αντίστοιχα με τις ημερομηνίες που έχουν γίνει ενώ ως τεκμήριο 5 κατατέθηκε η έκθεση την οποία ο ίδιος έχει συντάξει στις 22.11.
2. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του ΜΕ2, το τεκμήριο 2 δείχνει ότι ο ενάγοντας πάσχει από νευροαισθητηριακή βαρηκοΐα και από τα δύο αυτιά με μεγαλύτερη εκείνη στο δεξιό αυτί. Το ύψος της βαρηκοΐας είναι μέσος όρος 60 dB στο δεξί αυτί και περίπου 50 dB στο αριστερό αυτί. Σύμφωνα με το τεκμήριο 3 φαίνεται ότι στο δεξί αυτί η βαρηκοΐα κυμαίνεται γύρω στα 70 dB ενώ στο αριστερό γύρω στα 60 dB ενώ στο τεκμήριο 4 είναι γύρω στο 70dB και από τα δύο αυτιά. Διευκρίνισε ότι στα τεκμήρια 2 και 3 φαίνεται ότι ο ενάγοντας έχει πτώση στις ψηλές και στις χαμηλές συχνότητες δηλαδή στα 250 - 500 - 1000 Hz ενώ στο τεκμήριο 4 φαίνεται ότι η πτώση είναι μόνο στις ψηλές συχνότητες 2000 - 4000 - 8000 Hz. Σύμφωνα με τα όσα έχει αναφέρει τα τεκμήρια 2 και 3 ήταν η εικόνα που παρουσίαζε ο ενάγοντας μέχρι να σταθεροποιηθεί η βλάβη του όπως αυτή απεικονίζεται στο τεκμήριο
3. Η κατάσταση του ενάγοντα σύμφωνα με την τελευταία εξέταση που είχε διενεργηθεί στις 03.06.2004 μπορεί να περιγραφεί ότι υπάρχει πτώση της ακουστικής οξύτητας και από τα δύο αυτιά η οποία δεν επιδέχεται συντηρητικής θεραπείας δηλαδή με φάρμακα ούτε χειρουργικής αποκατάστασης δηλαδή είναι μόνιμη και μη αναστρέψιμη. Ήταν η θέση του ότι ένα παιδί ηλικίας 11½ χρονών όπως είναι περίπου η ηλικία του ενάγοντα σήμερα έχει ακουστική οξύτητα μικρότερη των 20 dB και εξήγησε ότι όσο πιο μεγάλος είναι ο αριθμό των dB αυτό αποδεικνύει βαρηκοΐα. Σύμφωνα με την εμπειρία του πρόσωπα και ιδιαίτερα παιδιά που εμφανίζουν βαρηκοΐα αντιμετωπίζουν και κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα, είναι πιο νευρικά και πιο επιθετικά από άλλα παιδιά της ηλικίας τους που δεν παρουσιάζουν αυτό το πρόβλημα. Η βαρηκοΐα και ειδικά η νευροαισθητηριακή βαρηκοΐα από την οποία πάσχει ο ενάγοντας δημιουργούν μόνιμο βουητό στο αυτί το οποίο αλλάζει την ψυχολογική σύνθεση του ατόμου αφού ο συνεχής θόρυβος και το βουητό προκαλούν μεγάλο εκνευρισμό. Επίσης το άτομο αυτό συνήθως οδηγείται σε απομόνωση από το κοινωνικό περιβάλλον γιατί η απώλεια της ακοής στερεί στο παιδί την ικανότητα να παρακολουθεί το μάθημα στην τάξη να εκπληρώνει όλες του τις δραστηριότητες. Η νευροαισθητηριακή πάθηση έχει πολλά αίτια και είναι ανάλογα με την ηλικία. Υπάρχει η κληρονομική βαρηκοΐα, βαρηκοΐα που είναι αποτέλεσμα παιδικών ασθενειών όπως παρωτίτιδα, ανεμοβλογιά, ερυθρά και άλλες παιδικές ιώσεις, βαρηκοΐα που μπορεί να προκληθεί από πυρετικούς σπασμούς, επιληψία, προβλήματα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού και οπωσδήποτε παιδικά τραύματα στο κεφάλι. Αν το πρόβλημα οφείλεται σε κληρονομικούς παράγοντες τότε θα παρουσιαστεί σίγουρα κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του παιδιού ενώ αν οφείλεται σε παιδικές ασθένειες επιληψία, πυρετικούς σπασμούς ή προβλήματα εγκυμοσύνης και τοκετού αυτά κατά κανόνα περιγράφονται με ακρίβεια στο ιστορικό του κάθε ασθενή από τον παιδίατρο του. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του δεν υπήρχε στο ιστορικό του ενάγοντα όπως αυτό του είχε αναφερθεί τίποτε που να καταδεικνύει παιδικές αρρώστιες ή ανωμαλίες τοκετού και κύησης, ο ενάγοντας είχε ανάπτυξη λόγου και κανένα πρόβλημα επικοινωνίας και συνεπώς αποκλείει όλες τις αιτίες εκτός της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης και ήταν η θέση του ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η βαρηκοΐα να προήλθε από κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Αυτό ήταν το συμπέρασμα του και στο τεκμήριο 5 το οποίο έχει καταθέσει. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι την πρώτη φορά που τον επισκέφτηκε ο ενάγοντας ήταν μαζί με τον πατέρα του. Το παράπονο του πατέρα ήταν ότι είχε διαπιστώσει ότι το παιδί του δεν άκουε καλά και ότι υπήρχε μια διαταραχή στην προσωπικότητα του / αλλαγή συμπεριφοράς, το οποίο όμως ο ΜΕ2 δεν κατέγραψε ούτε στις σημειώσεις του ούτε στο τεκμήριο
4. Ούτε ο ενάγοντας ούτε ο πατέρας του δεν του είχαν αναφέρει ότι ο ενάγοντας παραπονιόταν για βουητό στα αυτιά του. Για τη χειρόγραφη διόρθωση που υπάρχει στο τεκμήριο 5 δήλωσε ότι η αρχική ημερομηνία 07.01.2000 διορθώθηκε από τον ίδιο σε 05.01.2001 μόλις πριν να δώσει μαρτυρία στο Δικαστήριο όταν σύγκρινε το τεκμήριο 5 μαζί με τις προσωπικές του σημειώσεις που κράτησε την πρώτη επίσκεψη στις 24.10.
5. Ανέφερε ότι όταν βλέπει ένα ασθενή για πρώτη φορά ζητά πάντοτε πλήρες ιατρικό ιστορικό και όλα τα στοιχεία. Επέμενε ότι το λάθος στην ημερομηνία πρέπει να οφείλεται σε τυπογραφικό λάθος της γραμματέας του. Είπε ότι όταν διαπιστωθεί μια βλάβη στο ακουολογικό σύστημα γίνονται διάφοροι έλεγχοι σε τακτά χρονικά διαστήματα για να μπορέσει να σταθεροποιηθεί η βλάβη και ότι στον ένα χρόνο θα πρέπει να υπάρξει σταθεροποίηση. Του υπεβλήθηκε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση η βλάβη του ενάγοντα δεν φαίνεται να έχει σταθεροποιηθεί αφού τα αποτελέσματα των τεκμηρίων 2, 3 και 4 υπάρχει διαφορά και ο χρόνος που έχει μεσολαβήσει από το τεκμήριο 2 μέχρι το τεκμήριο 4 είναι δύο χρόνια αλλά δεν συμφώνησε με την υποβολή και είπε ότι αυτό οφείλεται σε ένα περιθώριο λάθους που αναγνωρίζεται στην ιατρική και αφού στην συγκεκριμένη περίπτωση η διαφορά που παρουσιάζεται είναι πολύ μικρή δεν θεωρεί ότι δεν υπάρχει σταθεροποίηση της κατάστασης του ενάγοντα. Εξήγησε κατόπιν την διαδικασία του ακουογράμματος και δέχτηκε ότι ένας σημαντικός παράγοντας είναι η ηλικία και η συνεργασία του ασθενούς αφού είναι εκείνος ο ίδιος που δείχνει πότε ακούει και πότε δεν ακούει. Δέχτηκε ότι όλες οι μορφές βαρηκοΐας αντιμετωπίζονται σήμερα με διάφορα βοηθήματα προηγμένης τεχνολογίας τα οποία κυμαίνονται γύρω στις ΛΚ 3.000 για ένα πολύ καλό ζευγάρι ακουστικών αλλά είπε ότι με το βοήθημα δεν λύνεται το πρόβλημα της βαρηκοΐας αλλά της επικοινωνίας. Του υπεβλήθηκε ότι στο τεκμήριο 5 δεν αναφέρει κατά πόσο η βαρηκοΐα του ενάγοντα έγινε αντιληπτή μετά το επίδικο δυστύχημα και σε ερώτηση του κατά πόσο αν ο ενάγοντας τον επισκεπτόταν αμέσως μετά το δυστύχημα και όχι μετά την πάροδο αρκετού χρονικού διαστήματος όπως έγινε το πρόβλημα του ενάγοντα θα γινόταν αμέσως αντιληπτό και η απάντηση του ήταν αυτό εξαρτάται από το άτομο αφού ο πόνος το βουητό ή η ενόχληση είναι υποκειμενικό και δεν μπορεί να το απαντήσει ο ίδιος. Επιβεβαίωσε ότι για να καταλήξει στην αιτία που προκάλεσε την βαρηκοΐα σύμφωνα με το τεκμήριο 5 βασίστηκε στα δεδομένα που του είχαν αναφερθεί από τον ενάγοντα και τον πατέρα του. Ρωτήθηκε κατά πόσο έχει διαπιστώσει πιο συγκεκριμένο μέρος του ακουστικού συστήματος του ενάγοντα έχει υποστεί βλάβη και ήταν η θέση του ότι δεν μπορεί να πει ο ίδιος ποια είναι η βλάβη όμως υπάρχουν οι εξειδικευμένες εξετάσεις που μπορεί να διαπιστώσουν που βρίσκεται η βλάβη. Σε υποβολές κατά πόσο από μια εξέταση μαγνητικού τομογράφου (MRI) μπορεί να διαπιστωθεί η βλάβη ήταν η θέση του ότι με το MRI μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει την πορεία του ακουστικού νεύρου και να ανακαλύψει αν υπάρχει οποιαδήποτε βλάβη στον εγκέφαλο που να παρεμποδίζει τη σωστή λειτουργία του ακουστικού νεύρου και κατά προσέγγιση μπορεί να διαπιστωθεί η βλάβη στο ακουστικό σύστημα και από ένα εγκεφαλογράφημα πάλι κατά προσέγγιση μπορεί να διαπιστωθεί κατά πόσο υπάρχει οποιαδήποτε εγκεφαλική δυσλειτουργία. Τρίτη μάρτυρας για τον ενάγοντα κατέθεσε η μητέρα του Ελένη Αργυρού, ΜΕ3 η οποία ανέφερε ότι η συμπεριφορά του ενάγοντα άλλαξε πολύ μετά το επίδικο δυστύχημα, έγινε επιθετικός, βίαιος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει δύο φορές και ως αποτέλεσμα ζήτησαν την γνώμη παιδοψυχολόγου συγκεκριμένα της Δρ. Π. Χριστοφή η οποία υπηρετεί στο Μακάριο Νοσοκομείο στη Λευκωσία η οποία και παρακολουθεί τον μικρό Γιώργο μέχρι και σήμερα. Εκτός από το ψυχολογικό πρόβλημα ο ενάγοντας παρουσίασε και πρόβλημα με την ακοή του και με συμβουλή της παιδοψυχιάτρου η ίδια πήρε το μικρό Γιώργο στο ωτορυνολαριγγολόγο του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας ο οποίος διέγνωσε ότι το πρόβλημα του Γιώργου έχει ως αιτία το δυστύχημα και δεν μπορεί ούτε να τον εγχειρήσει ούτε να του τοποθετήσει οποιαδήποτε ακουστική βοήθεια. Ο πατέρας του Γιώργου με τον οποίο είναι σε διάσταση εδώ και 4½ χρόνια είχε πάρει τον Γιώργο για γνωμάτευση στο Απολλώνειο Νοσοκομείο στην Λευκωσία στον Δρ. Κάκκουρα. Επίσης η απόδοση του Γιώργου στο σχολείο έχει αλλάξει σημαντικά μετά το δυστύχημα ενώ προηγουμένως ήταν άριστος μαθητής σήμερα είναι κακός μαθητής δεν μπορεί να διαβάσει πολλή ώρα η μνήμη του έχει ασθενήσει ζαλίζεται συχνά ενώ αλλαγή συμπεριφοράς έχει σημειωθεί και όσον αφορά τον ύπνο του συγκεκριμένα πολλές φορές ενώ κοιμάται φωνάζει στον ύπνο του και γενικά έχει διαπιστώσει μεγάλη αλλαγή στην όλη συμπεριφορά του τόσο σε σχέση με την ίδια όσο και με τα αδέλφια του και τους φίλους του. Κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι μετά τον χωρισμό της με τον πατέρα του ενάγοντα και τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας που είναι όλα αγόρια ζουν μαζί της. Ο πατέρας του Γιώργου τον βλέπει πάρα πολύ συχνά συγκεκριμένα κάθε μέρα από τις 4:00 μέχρι τις 6:00 το απόγευμα και επίσης διανυκτερεύει και κάποια βράδια μαζί του. Έχει εξίσου την ευθύνη για την πειθαρχία και την συμμόρφωση του Γιώργου μαζί με τον πατέρα του. Είπε ότι το ραντεβού με την παιδοψυχολόγο το κανόνισε για πρώτη φορά ο Δρ. Διέτης του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και ότι στα περιστατικά βιαιότητας τα οποία είχε περιγράψει και τις απόπειρες αυτοκτονίας η ίδια δεν ήταν παρούσα και ότι τα περιστατικά της τα είχαν περιγράψει άλλα πρόσωπα που ήταν παρόντες. Αναφορικά με το πρόβλημα της ακοής είπε ότι ο Γιώργος της παραπονιόταν από πολύ καιρό προηγουμένως η ίδια όμως δεν έδωσε τη σωστή βαρύτητα και σημασία σε αυτά που της έλεγε και έτσι για πρώτη φορά πήρε το Γιώργο στον ωτορυνολαριγγολόγο στο Νοσοκομείο Λάρνακας περίπου Δεκέμβριο του 2002 με Γενάρη του
6. Ήταν η θέση της ότι προηγήθηκε ιατρική γνωμάτευση από τον ωτορυνολαριγγολόγο του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας και μετά έγινε η επίσκεψη στον Δρ. Κάκκουρα γιατί ήθελαν να πάρουν δεύτερη γνώμη. Ήταν η θέση της ότι η αλλαγή συμπεριφοράς του Γιώργου σημειώθηκε εδώ και 2½ χρόνια η ίδια το ανέφερε στον Δρ. Διέτη ο οποίος και την παρέπεμψε στην Δρ. Χριστοφή. Ερωτώμενη κατά πόσο ο χωρισμός της με τον σύζυγο της μπορεί να ήταν η αιτία της αλλαγής της συμπεριφοράς του Γιώργου η απάντηση της ήταν αρνητική είπε ότι επειδή η σχέση της με τον πρώην σύζυγο της είναι πολύ καλή τα παιδιά της δεν έχουν ουσιαστικά καταλάβει ότι οι γονείς τους έχουν χωρίσει. Ερωτώμενη για τις φοβίες που παρουσιάζει ο μικρός Γιώργος είπε ότι δεν θέλει να είναι μόνος του, δεν μπαίνει σε ασανσέρ, τα βράδια φοβάται να κυκλοφορά μόνος του και μέσα στο ίδιο του το σπίτι, βλέπει άσχημα όνειρα όταν κοιμάται και φωνάζει ζητά περισσότερη προσοχή και φροντίδα έχει αλλάξει η επιμέλεια του στο σχολείο και η αφοσίωση του στα μαθήματα και η θέση της ήταν ότι όλα τα πιο πάνω οφείλονται στο δυστύχημα. Σε ερώτηση του συνηγόρου για τον εναγόμενο μήπως το δυστύχημα αποτελεί την μόνιμη δικαιολογία του μικρού Γιώργου για ότι του συμβαίνει η απάντηση της ήταν αρνητική και ειδικά για το θέμα του σχολείου είπε ότι λόγω της κατάστασης του δεν μπορεί να συγκεντρωθεί όπως όλα τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Ήταν η θέση της ότι ο Γιώργος οδηγούσε ποδήλατο από πολύ μικρός και σήμερα οδηγά ποδήλατο και είπε ότι την ημέρα που έγινε το επίδικο δυστύχημα ο Γιώργος είχε πάει στην περιοχή μαζί με κάποιο φίλο του που ήξερε την περιοχή ο Γιώργος δεν είχε πάει προηγουμένως. Οδηγούσε καλά το ποδήλατο του γι αυτό και η ίδια τον άφηνε να κυκλοφορεί χωρίς φόβο. Σε ερώτηση εάν σήμερα που οδηγεί ποδήλατο δεν έχει φοβίες όταν οδηγεί η απάντηση της ήταν ότι φοβάται μόνο όταν δει αυτοκίνητο μπροστά του. Της υπεβλήθηκε ότι τα προβλήματα του Γιώργου όπως τα περιέγραψε είναι πολύ υπερβολικά ότι εν πάση περιπτώσει κανένα από αυτά δεν έχει σχέση και σίγουρα ούτε και προέκυψαν λόγω του δυστυχήματος υποβολές τις οποίες αρνήθηκε και τελικά της υπεβλήθη ότι όλα τα μεγάλα προβλήματα του Γιώργου όπως αυτή τα περιέγραψε δηλαδή οι απόπειρες αυτοκτονίας και οι βίαιες τάσεις τοποθετούνται χρονικά πριν από ένα περίπου χρόνο και συνεπώς σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να έχουν ως αφορμή ή αιτία το δυστύχημα η θέση της ήταν ότι όλα αυτά είχαν ως αιτία το δυστύχημα. Ως τέταρτος μάρτυρας υπεράσπισης, ΜΕ4, κατέθεσε ο Ιατρός Δρ. Α. Διέτης, Ειδικός Νευροχειρούργος στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, ο οποίος ανέφερε ότι εξέτασε το Γιώργο Αργυρού στις 05.01.2001 όταν διεκομήσθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας από το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας μετά από τραυματισμό. Του είχε γίνει αξονική τομογραφία εγκεφάλου η οποία έδειξε μικρή συλλογή αίματος στη δεξιά βρεγματική χώρα όπου υπήρχε και τραυματισμός του δέρματος. Έμεινε στο Νοσοκομείο τρεις μέρες και μετά που εξετάστηκε και βρέθηκε φυσιολογική η νευρολογική του κατάσταση εξήλθε στις 08.01.
7. Ενόσω νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο ο Γιώργος παραπονείτο για πονοκεφάλους έκανε μερικούς εμετούς συμπτώματα τα οποία καταδεικνύουν εγκεφαλική διάσειση μετρίου βαθμού. Ο ενάγοντας ξαναεπισκέφθηκε τα εξωτερικά ιατρεία στις 09.02.2001 και παραπονείτο για ζάλη και εμετούς. Η νευρολογική εξέταση που του έγινε ήταν φυσιολογική όπως και η παρακλινικές εξετάσεις που του είχαν γίνει. Ο ίδιος έχει συντάξει ιατρικό πιστοποιητικό για την κατάσταση του ενάγοντα το οποίο φέρει ημερ. 22.10.2001 και το οποίο κατατέθηκε εκ συμφώνου ως τεκμήριο
8. Ήταν η θέση του ότι συμπτώματα αυτού του είδους διαρκούν συνήθως μερικές εβδομάδες με προοδευτικά βελτιωμένη τάση και στο τέλος παρέρχονται. Κατά την εξέταση του Γιώργου ο ίδιος διαπίστωσε θλαστικό τραύμα στην δεξιά κροταφική χώρα το οποίο προφανώς προήλθε από κτύπημα στη κεφαλή. Ρωτήθηκε κατά πόσο αυτό το κτύπημα μπορούσε να προκαλέσει βαρηκοΐα και η απάντηση του ήταν ότι απότομα κτυπήματα στη κεφαλή μπορούν να προκαλέσουν επιτάχυνση εγκεφαλικών στοιχείων και είναι δυνατό να προκαλέσουν βαρηκοΐα και το κτύπημα που έφερε ο Γιώργος θα μπορούσε να προκαλέσει βαρηκοΐα. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι ο λόγος που έγινε ηλεκτροεγκεφαλογράφημα στον ενάγοντα στις 09.02.2001 ήταν ότι ο Γιώργος συνέχισε να παραπονιέται για πονοκεφάλους και για να διαπιστωθεί κατά πόσο χρειαζόταν περαιτέρω εξετάσεις και θεραπεία υπεβλήθη στη εξέταση αυτή η οποία ήταν φυσιολογική και δεν έδειξε οποιαδήποτε διαταραχή σοβαρής μορφής. Επίσης έγινε αξονική τομογραφία για να διαπιστωθεί κατά πόσο το λεπτό αιμάτωμα στη περιοχή του τραυματισμού που είχε δείξει η πρώτη εξέταση που έγινε την ημέρα του τραυματισμού είχε απορροφηθεί η οποία κατέδειξε ότι όντως το αιμάτωμα είχε απορροφηθεί. Όταν τον είχε εξετάσει ο Γιώργος επικοινωνούσε πλήρως με το περιβάλλον απαντούσε κανονικά και μπορούσε να εκτελέσει τις εντολές που του δίνοντο. Σε απάντηση της ερώτησης κατά ποσό από ένα τέτοιο κτύπημα μπορεί να προκληθεί βαρηκοία και σε πόσο χρονικό διάστημα η απάντηση ήταν ότι το σύνηθες είναι ότι όποιος χτυπήσει στο κεφάλι δεν εμφανίζει βαρηκοΐα εάν όμως είναι σοβαρή η περίπτωση εγκεφαλικής διάσεισης και υπάρχει βλάβη στα νεύρα τότε τα συμπτώματα της βαρηκοΐας εμφανίζονται συνήθως αμέσως αλλά μπορεί να περάσει λίγος χρόνος μέχρι να διαπιστωθεί από τον ασθενή και σε περιπτώσεις μετρίου βαθμού εγκεφαλικής διάσεισης το σύνηθες είναι να μην προκληθεί βαρηκοΐα. Εάν εκδηλωθεί τότε τα συμπτώματα θα έπρεπε να γίνουν αντιληπτά μετά από μερικές εβδομάδες και από τους οικείους του αλλά και από τον ίδιο τον ασθενή ο οποίος ήταν τότε 9 χρόνων. Κατά την επανεξέταση του διευκρίνισε ότι η σοβαρότητα ενός κτυπήματος δεν συναρτάται άμεσα με αυξημένη πιθανότητα βαρηκοΐας. Ο ενάγοντας δεν κάλεσε άλλους μάρτυρες να δώσουν προφορική μαρτυρία. Κατατέθηκε όμως εκ συμφώνου και σημειώθηκε ως τεκμήριο 8 Ιατρικό Πιστοποιητικό της Δρ. Ν. Χριστοφή Παιδοψυχιάτρου στις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας Νοσοκομείο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΙΙΙ Λευκωσία ημερ. 19.07.2004 στο οποίο αναφέρεται ότι ο ενάγοντας παραπέμφθηκε τον Ιούλιο του 2001 στο Τμήμα Παιδικής και Εφηβικής Ψυχιατρικής για ριψοκίνδυνη /επικίνδυνη συμπεριφορά. Η νευρολογική εξέταση ήταν χωρίς παθολογικά ευρήματα ενώ η εξέταση CT Scan εγκεφάλου και το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ήταν φυσιολογικά. Στο ιστορικό του αναφέρεται τροχαίο ατύχημα τον Ιανουάριο του 2001 κατά το οποίο τραυματίστηκε στο κεφάλι και νοσηλεύτηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Στο εν λόγω πιστοποιητικό δεν γίνεται καμία αναφορά στο πρόβλημα βαρηκοΐας του Γιώργου αντίθετα η έκθεση αυτή επικεντρώνεται στην ψυχολογική του κατάσταση όπου αναφέρεται ότι η νοημοσύνη του είναι φυσιολογική δεν παρατηρήθηκαν διαταραχές σκέψης ή αντίληψης ο λόγος του ήταν ομαλός αναφέρετο ο ίδιος στο διαζύγιο των γονιών του το οποίο φαινόταν να τον στενοχωρεί ιδιαίτερα και να δυσκολεύεται να το δεχτεί σε σημείο που προσπαθεί συχνά να εκμεταλλευτεί καταστάσεις για να φέρει τους γονείς του κοντά. Αναφορικά με την σχολική απόδοση του η παιδοψυχιατρική και ψυχομετρική αξιολόγηση του έδειξαν σημαντικές μαθησιακές δυσκολίες. Δύο φορές σε διαφορετικούς χρόνους εκδήλωσε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και ο ίδιος έχει δυσκολία να αναγνωρίσει ότι η συμπεριφορά του τον οδηγούσε σε απομόνωση από τον κύκλο των συμμαθητών του. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω όλους τους μάρτυρες ενόσω έδιναν μαρτυρία και θεωρώ ότι η αξιολόγηση τους δεν παρουσιάζει καμιά δυσκολία. Η μαρτυρία του ΜΕ1 έμεινε ουσιαστικά αναντίλεκτη. Πρέπει βέβαια να αναφερθεί ότι ο μάρτυρας αυτός ουσιαστικά περιορίστηκε στην παρουσίαση και υιοθέτηση του τεκμηρίου 1 και επεξήγησε τα διάφορα σημεία πάνω στο σχέδιο του. Η εντύπωση που έχω αποκομίσει από τον μάρτυρα είναι θετική και δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι ο μάρτυρας αυτός είναι μάρτυρας της αλήθειας. Δέχομαι λοιπόν την μαρτυρία του στην ολότητα της. Η μαρτυρία των ΜΕ2 και ΜΕ4 που είναι και οι δύο Ιατροί επίσης ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτη. Όπως είναι καλά νομολογιακά καθιερωμένο η Ιατρική μαρτυρία όπως και κάθε άλλη μαρτυρία εμπειρογνωμόνων θεωρείται ως μαρτυρία ανεξάρτητη, σχετικές είναι οι υποθέσεις Andreas Anastassiades v. The Republic