ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ν. ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ, Αρ. Αγωγής: 4246/02, 20 Μαίου, 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2005:A46 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ.Ι. Πογιατζή, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4246/02 ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ Ενάγων - και - ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Εναγόμενος ------------------------------------------- Ημερομηνία: 20 Μαίου,
- Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Ηρ. Παπανδρέου. Για τον Εναγόμενο: κ. Γ. Λουκαίδης. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (Κατά πόσο υπάρχει Δεδικασμένο) Με την Υπεράσπισή του ο Εναγόμενος εγείρει Προδικαστική Ένσταση ότι ο Ενάγων κωλύεται (estopped) από του να προωθήσει την Απαίτησή του λόγω δεδικασμένου (res judicata). Κατόπιν συμφωνίας των δύο πλευρών και με τη συγκατάθεση του Δικαστηρίου, το θέμα εκδικάστηκε προδικαστικά δυνάμει των προνοιών της Δ.27, θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Τα Παραδεκτά Γεγονότα έχουν ως ακολούθως:
- Η παρούσα Αγωγή αφορά απαίτηση για αποζημιώσεις για ζημιές τις οποίες υπέστη ο Ενάγων για κατ΄ ισχυρισμό αμέλεια των Εναγομένων στις 20.6.
- Για το ίδιο επίδικο συμβάν είχε καταχωριστεί και προηγουμένως στις 22.1.96, η Αγωγή 343/96 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας μεταξύ των ίδιων διαδίκων.
- Η Αγωγή 343/96 απορρίφθηκε στις 12.2.98 δυνάμει της Δ.26, θ.13
(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, λόγω παράλειψης προώθησής της. 4. Είναι παραδεκτό ότι η πιο πάνω απόρριψη δεν δημιουργεί δεδικασμένο. Εξάλλου κάτι τέτοιο προβλέπεται ρητά από τη Δ.26, θ.13
(3).
- Στις 6.11.01, ο Ενάγων καταχώρισε Αίτηση για Επαναφορά της Αγωγής 343/
- Ο Εναγόμενος καταχώρισε Ένσταση στην Αίτηση αυτή.
- Στις 15.2.02, η εν λόγω Αίτηση απορρίφθηκε ως αποσυρθείσα. Εδώ είναι και το επίμαχο σημείο δηλαδή το κατά πόσο η εν λόγω απόσυρση της Αίτησης δημιουργεί δεδικασμένο. Για καλύτερη κατανόηση, παραθέτω αυτούσιο το Πρακτικό της εν λόγω ημερομηνίας: «Ημερομηνία: 15 Φεβρουαρίου,
- Εμφανίσεις: Για Αιτητή: κ. Η. Παπανδρέου. Για Καθ΄ ου η Αίτηση: κ. Παστός για κ. Χ΄ Χριστοφή. κ. Παπανδρέου: Ζητώ άδεια να αποσύρω την αίτηση ως διευθετηθείσα και εξοφληθείσα με £100 έξοδα. κ. Παστός: Δεν έχω ένσταση. Συμφωνώ με τα έξοδα. Δικαστήριο: Η αίτηση απορρίπτεται ως εξοφληθείσα και διευθετηθείσα με £100 έξοδα υπέρ των Εναγομένων. Χ.Β. Χαραλάμπους, Προσ. Ε.Δ.» ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ: ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στο σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης (Μια πρακτική προσέγγιση), Τάκη Ηλιάδη
(1994), σελ. 94 αναφέρεται ότι η εφαρμογή του κανόνα του δεδικασμένου, προϋποθέτει την ύπαρξη των πιο κάτω 4 βασικών στοιχείων: (α) η Απόφαση πρέπει να είναι τελεσίδικη, (β) πρέπει να υπάρχει ταύτιση διαδίκων, (γ) πρέπει να υπάρχει ταύτιση ιδιότητας των διαδίκων, (δ) πρέπει να υπάρχει ταύτιση επίδικων θεμάτων. Στο πιο πάνω σύγγραμμα του Τάκη Ηλιάδη
(1994)αναφέρεται ότι η Απόφαση πρέπει να είναι τελεσίδικη σε αντίθεση με ενδιάμεση Απόφαση που δεν επιτρέπει την εφαρμογή του κανόνα (σελ. 94). Στην υπόθεση Χάσικος κ.α. ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 ΑΑΔ 389, ο Πικής, Δ., όπως ήταν τότε, ανέφερε στη σελ. 392: «Δεδικασμένο μπορεί να προκύψει μόνο από δεσμευτική απόφαση του Δικαστηρίου, καθοριστική για την επίλυση της διαφοράς, όπως προσδιορίζεται από τη δικογραφία (βλ. μεταξύ άλλων, Theori and Another v. Djoni and Another
(1984)1 CLR 296, και Nicolaides v. Yerolemi
(1984)1 CLR 742). Το μέρος της απόφασης που αμφισβητείται δεν ήταν καθοριστικό για τα δικαιώματα των διαδίκων, ούτε μπορούσε να δημιουργήσει κώλυμα (estoppel) για την εξέταση του θέματος σε οποιοδήποτε μελλοντικό στάδιο ήθελε εγερθεί.» Η γενική αρχή είναι πως δημιουργείται δεδικασμένο όχι μόνο σε σχέση με όσες αξιώσεις περιλήφθηκαν στην πρώτη Αγωγή, αλλά και σε σχέση με εκείνες που μπορούσαν να προβληθούν, αλλά δεν προβλήθηκαν. Βλ. Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου Λτδ
(1995)1 ΑΑΔ 670, K.S.R. Comercio E Industria De Papel S.A. κ.α. ν. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 ΑΑΔ 309, Γαβριήλ κ.α. ν. Αγαπίου
(1998)1 (Γ) ΑΑΔ
- Στην Κλεόπα ν. Αντωνίου, Π.Ε. 10976, ημερ. 14.1.02, μετά την τελική Απόφαση του Δικαστηρίου αναφορικά με το θέμα των υλικών ζημιών, καταχωρίστηκε Αγωγή για τις σωματικές βλάβες από το ίδιο πρόσωπο. Αποφασίστηκε ότι υπήρχε δεδικασμένο εφόσο η νέα Αγωγή ήταν για ταυτόσημη αιτία αγωγής. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η παρούσα περίπτωση είναι ιδιόμορφη εφόσο το κατ΄ ισχυρισμό δεδικασμένο δημιουργήθηκε όχι από απόσυρση και απόρριψη Αγωγής αλλά από απόσυρση και απόρριψη Αίτησης. Η δε Αίτηση αυτή, δεν είναι Ενδιάμεση, αλλά καταχωρίστηκε μετά την Απόφαση και το επίμαχο σημείο είναι ότι στο Πρακτικό αναγράφεται ότι «η Αίτηση απορρίπτεται ως εξοφληθείσα και διευθετηθείσα». Σύμφωνα με τον κ. Λουκαίδη, είναι από το λεκτικό αυτό που δημιουργείται δεδικασμένο εφόσο αυτό καθιστά την Απόφαση τελεσίδικη. Δεν αμφισβητείται ότι οι υπόλοιπες προϋποθέσεις του δεδικασμένου όπως η ταύτιση διαδίκων, ιδιότητάς τους και επίδικων θεμάτων συνυπάρχουν στην παρούσα περίπτωση. Όμως η απόσυρση και απόρριψη της Αίτησης δεν είχε οιεσδήποτε άλλες νομικές συνέπειες για τους διαδίκους αφού δεν πέτυχε το στόχο της που ήταν η επαναφορά της Αγωγής. Επιπρόσθετα φαίνεται από τα γεγονότα ότι ούτε ο Ενάγων έτυχε οιασδήποτε αποζημίωσης από τους Εναγομένους για το επίδικο συμβάν, κάτι που θα έδιδε έρεισμα στον ισχυρισμό για οιουδήποτε είδους εξόφληση. Το λεκτικό που χρησιμοποιήθηκε για τη συγκεκριμένη Αίτηση είναι ατυχές αφού δεν υπήρχε ο,τιδήποτε σ΄ αυτή για να ξοφληθεί, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τις Αιτήσεις Είσπραξης καθυστερημένων μηνιαίων δόσεων. Παρόλα τα πιο πάνω, υπάρχουν περιπτώσεις που απόρριψη Αίτησης μετά την Απόφαση, μπορεί, υπό κάποιες προϋποθέσεις, να δημιουργεί δεδικασμένο. Στο σύγγραμμα The Doctrine of Res Judicata, των Spencer-Bower και Turner (2η έκδοση, 1969) αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελ. 51: «Dismissals of actions or applications after hearing.
- When an action, or motion, or application, is dismissed by a judicial tribunal after a trial or hearing, it is often a question whether anything can be said to have been decided, so as to conclude the parties, beyond the actual fact of the dismissal. The answer to this inquiry depends upon whether, on reference to the record and such other materials as may properly be resorted to, the dismissal itself is seen to have necessarily involved a determination of any particular issue or question of fact or law, in which case there is an adjudication on that question or issue; if otherwise, the dismissal decides nothing, except that in fact the party has been refused the relief which he sought.» Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές και τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, καταλήγω ότι εφόσο δεν υπήρξε οιαδήποτε κρίση του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης, το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε το αναφερθέν λεκτικό ήταν τυπικό και άνευ ουσιαστικής σημασίας, γι΄ αυτό δεν δημιουργείται δεδικασμένο. Κατά συνέπεια η προδικαστική Ένσταση απορρίπτεται. Τα Έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα και σε βάρος των Εναγομένων. [Υπ.] .............................. Χ.Ι. Πογιατζής, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /κη cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο