Αργυρούλα Π. Γεωργίου ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Παναγιώτη Γεωργίου ν. ΑΚΗΣ ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 4171/03, 17 Ιουνίου 2005

Αργυρούλα Π. Γεωργίου ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Παναγιώτη Γεωργίου ν. ΑΚΗΣ ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 4171/03, 17 Ιουνίου 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2005:A54 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4171/03 Μεταξύ: Αργυρούλα Π. Γεωργίου ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Παναγιώτη Γεωργίου εκ Λάρνακας Ενάγουσας - και - ΑΚΗΣ ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ ΛΤΔ, εκ Λευκωσία Εναγομένων Ημερομηνία: 17 Ιουνίου 2005 Εμφανίσεις: Για τον Eνάγοντα: κ. Γ. Ιωάννου Για τους Εναγόμενους: κ. Δ. Ζαβαλλής Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή η ενάγουσα αξιώνει διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τους εναγόμενους να επιστρέψουν σ΄ αυτή 100 καρέκλες τύπου Ζαππείου ιδιοκτησίας των εναγόντων τις οποίες οι εναγόμενοι κατακρατούν, διαζευκτικά την πληρωμή του ποσού των Λ.Κ.3.240,00 αξία αγοράς των καρεκλών και /ή αποζημιώσεις για την ζημιά που υπέστη η ενάγουσα από την κατακράτηση των καρεκλών. Από την έκθεση απαίτησης προκύπτει ότι ο ενάγοντας ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης και διαχειριστής του Λούνα Παρκ Makenzy στην Λάρνακα αγόρασε από τους εναγόμενους σε διαφορετικές ημερομηνίες διάφορα έπιπλα για τις ανάγκες του Λούνα Παρκ στα οποία συμπεριλαμβάνονταν 100 καρέκλες τύπου Ζαππείου. Είναι ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι οι εναγόμενοι εγγυήθηκαν ότι ο σκελετός των καρεκλών θα παρέμεινε αναλλοίωτος για περίοδο 5 χρόνων ενώ η πλαστική επένδυση για περίοδο δύο χρόνων και μάλιστα ανέλαβαν την επιδιόρθωση και /ή την αντικατάσταση τους σε περίπτωση που παρουσίαζαν φθορά εντός της περιόδου εγγυήσεως. Οι καρέκλες όντως παρουσίασαν οξείδωση, ο ενάγοντας κάλεσε τους εναγόμενους να τις παραλάβουν για επιδιόρθωση πράγμα το οποίο οι εναγόμενοι έκαναν σε δύο περιπτώσεις, τη δεύτερη όμως φορά αρνήθηκαν να τις επιδιορθώσουν προτού ο ενάγοντας εξοφλήσει το υπόλοιπο του τιμήματος πώλησης το οποίο ανερχόταν συνολικά σε Λ.Κ.1.195,00 και αφού ο ενάγοντας αναλάβει το κόστος επιδιόρθωσης για κάθε καρέκλα το οποίο ήταν Λ.Κ.5,

1. Ο ενάγοντας αρνήθηκε ότι πρέπει να πληρώσει οποιοδήποτε ποσό για το κόστος επιδιόρθωσης αλλά αποδέχθηκε την οφειλή των Λ.Κ.1.195,00 ακολούθως ανταλλάγησαν επιστολές μεταξύ δικηγόρων οι οποίες δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα και ο ενάγοντας έχει εγείρει την παρούσα αγωγή. Οι εναγόμενοι με την υπεράσπιση τους ισχυρίζονται ότι η συνολική αξία των 100 καρεκλών είναι Λ.Κ.2.592,00 συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α., αρνούνται ότι έδωσαν οποιαδήποτε εγγύηση, είτε για τον σκελετό είτε για τα πλαστικά καλύμματα των καρεκλών ή ότι θα αναλάμβαναν την επιδιόρθωση και /ή αντικατάσταση τους αν επέρχετο οποιαδήποτε φθορά εντός της περιόδου της ισχυριζόμενης εγγύησης, είναι η θέση τους ότι συμβούλευσαν τον ενάγοντα να αγοράσει για τις ανάγκες του Λούνα Παρκ καρέκλες φτιαγμένες από άλλο υλικό που ήταν πιο ανθεκτικό, ότι παραμένει απλήρωτο από τον ενάγοντα το συνολικό ποσό Λ.Κ.1.195,
2. Δέχονται ότι περί τον Σεπτέμβριο του 1999 κάποιες καρέκλες παρουσίασαν προβλήματα τις οποίες και επιδιόρθωσαν χωρίς να έχουν υποχρέωση χάρη της συνεργασίας τους, και ότι μετά παρουσίασαν όλες οι καρέκλες κάποιο πρόβλημα τις παρέλαβαν για επιδιόρθωση αλλά πριν να τις διορθώσουν ανέφεραν στον ενάγοντα ότι το κόστος επιδιόρθωσης ανέρχεται στις Λ.Κ.5,00 για κάθε μια και ότι για να του τις επιδιορθώσουν προηγουμένως έπρεπε να εξοφλήσει το υπόλοιπο του λογαριασμού του που ήταν Λ.Κ.1.195,
3. Ισχυρίζονται δε ότι από τον Οκτώβρη του 1999 που παρέλαβαν τις καρέκλες για επιδιόρθωση μέχρι και το Φεβρουάριο του 2001 ο ενάγων δεν είχε καμία επικοινωνία μαζί τους και ότι η πρώτη φορά που ο ενάγων απαίτησε την επιστροφή των καρεκλών ήταν τον Σεπτέμβριο του 2003 όταν η θυγατέρα του ενάγοντα τις ζήτησε από το κατάστημα τους στην Λευκωσία. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι τις καρέκλες αυτές τις πέταξαν περί τον Αύγουστο του 2003 και αρνούνται τις αιτούμενες θεραπείες. Η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση, για τον ενάγοντα κατέθεσε η κόρη του Κατερίνα Γεωργίου, ΜΕ1, ενώ για τους εναγόμενους έδωσαν μαρτυρία η Χρυστάλλα Κωμοδρόμου, ΜΥ1, Διευθύντρια των εναγομένων και ο Βάσος Μιλτιάδους, ΜΥ2, υπάλληλος των εναγομένων. Κατατέθηκε επίσης εκ συμφώνου αριθμός τεκμηρίων. Η ΜΕ1 ανέφερε ότι ο πατέρας της ήταν ο ιδιοκτήτης του Λούνα Παρκ Μakenzy από την λειτουργία του. Το Λούνα Παρκ λειτούργησε τον Απρίλιο του 1999 και για τις ανάγκες του Λούνα Παρκ αγόρασε από τους εναγόμενους διάφορα έπιπλα μεταξύ των οποίων και 100 καρέκλες τύπου Ζαππείου τις οποίες είχε δει και η ίδια και επειδή είχε κάποιους ενδοιασμούς αναφορικά με τις συγκεκριμένες καρέκλες και την χρήση για την οποία προορίζονταν, όπως έχει αναφέρει της φάνηκαν πολύ ντελικάτες, επικοινώνησε η ίδια τηλεφωνικά με την κυρία Κωμοδρόμου η οποία της ανέφερε ότι οι καρέκλες είναι ελληνικής κατασκευής και φέρουν εγγύηση για 5 χρόνια για σκουριά. Έτσι ο πατέρας της προχώρησε και παράγγειλε τις επίδικες καρέκλες, σε δύο διαφορετικές παραγγελίες στις 25.06.98 και στις 14.01.99 σχετικά είναι τα τεκμήρια 15 και
4. Το τεκμήριο 9 έχει εξοφληθεί πλήρως, σχετικό είναι το τεκμήριο 11, ενώ το τεκμήριο 10 έχει εξοφληθεί μερικώς, σχετικό είναι το τεκμήριο 12, και παραμένει υπόλοιπο Λ.Κ.1.195,
5. Όλα τα έπιπλα παραδόθηκαν στο Λούνα Παρκ από τους εναγόμενους, ήταν σε άριστη κατάσταση όταν παραδόθηκαν και όλες οι καρέκλες αποθηκεύτηκαν σε εσωτερικό χώρο μέχρι τη λειτουργία του Λούνα Παρκ η οποία τελικά ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1999 λόγω προβλημάτων με τις άδειες. Όταν ξεκίνησε το Λούνα Παρκ την λειτουργία του μετά από 1 - 1½ μήνα χρήσης των επίδικων καρεκλών άρχισε να παρουσιάζεται σκουριά σε όλες τις καρέκλες και μετά που επικοινώνησε η ίδια με την κυρία Κωμοδρόμου οι εναγόμενοι παρέλαβαν όλες τις καρέκλες τις επιδιόρθωσαν και τους τις παρέδωσαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα χωρίς να τους χρεώσουν οτιδήποτε. Μετά από 2 - 3 μήνες παρουσιάστηκε το ίδιο πρόβλημα και πάλι σε όλες τις καρέκλες ξαναεπικοινώνησε η ίδια με την κυρία Κωμοδρόμου όπου και της το ανέφερε, οι εναγόμενοι ήρθαν και παρέλαβαν τις καρέκλες και μέχρι σήμερα δεν τις έχουν επιστρέψει. Ανέφερε επίσης ότι μετά την πάροδο κάποιου χρόνου επικοινώνησε η ίδια με την κυρία Κωμαδρόμου και ζήτησε τις καρέκλες όταν για πρώτη φορά η κυρία Κωμοδρομού της ανέφερε ότι το κόστος επιδιόρθωσης ανέρχεται σε Λ.Κ.5 έκαστη και ότι για να τις διορθώσει πρέπει να εξοφληθεί το υπόλοιπο του τεκμηρίου
6. Ακολούθως μεσολάβησαν τα τεκμήρια 2, 3, 4, 5, 6, 7 και 8 που ήταν επιστολές των δικηγόρων των δύο μερών και η ίδια μετά από κάποιο καιρό ξανά επικοινώνησε με την κα Κωμοδρόμου η οποία της είχε αναφέρει ότι τα έπιπλα τα έχει πωλήσει. Ανέφερε ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα να εξοφλήσει το υπόλοιπο του τεκμηρίου 9 αλλά δεν πρόκειται να το πράξει αν δεν της παραδοθούν οι καρέκλες. Αντεξεταζόμενη αρνήθηκε ότι το Λούνα Παρκ ξεκίνησε να λειτουργεί πριν τον Απρίλιο του 1999, ότι δεν είχε δοθεί καμιά εγγύηση για τις συγκεκριμένες καρέκλες και ότι τα προβλήματα σκουριάς παρουσιάστηκαν λόγω του ότι οι καρέκλες δεν ήταν κατάλληλες για θαλάσσια χρήση γεγονός το οποίο είχε υποδειχθεί από τους εναγόμενους στον πατέρα της όταν πήγε να τις αγοράσει. Αρνήθηκε επίσης την υποβολή ότι την πρώτη φορά που παρουσιάστηκε κάποιο πρόβλημα ήταν μόνο σε 5 - 6 καρέκλες γι΄ αυτό και οι εναγόμενοι τις επιδιόρθωσαν χωρίς να ζητήσουν οποιοδήποτε ποσό. Είπε ότι για όσο καιρό οι καρέκλες κατακρατούνταν από τους εναγόμενους δεν αγόρασε άλλες καρέκλες για τις ανάγκες του Λούνα Παρκ γιατί δεν είχε χρήματα. Επίσης αρνήθηκε την υποβολή ότι οι συγκεκριμένες καρέκλες, ενώ οι εναγόμενοι είχαν αναφέρει σαφώς κατά την πώληση τους ότι προορίζονται για χρήση σε εσωτερικούς χώρους μόνο, χρησιμοποιήθηκαν από τον ενάγοντα σε εξωτερικό χώρο. Η ΜΥ1 ανέφερε ότι το κόστος των καρεκλών ήταν Λ.Κ.24,00 για κάθε καρέκλα και Λ.Κ.6,00 για το μαξιλαράκι της κάθε μιας, σύνολο Λ.Κ.30,
7. Τα μαξιλαράκια ουδέποτε περιήλθαν στην κατοχή των εναγομένων μετά την παράδοση τους στον ενάγοντα. Είπε ότι δεν δόθηκε καμιά εγγύηση στον ενάγοντα για τις συγκεκριμένες καρέκλες, ότι η μόνη εγγύηση που δίδει η εταιρεία τους είναι για πλαστικές καρέκλες μάρκας Hartman Ολλανδίας και ότι η εγγύηση αυτή είναι γραπτή και ουδέποτε δίδουν προφορικές εγγυήσεις. Επιβεβαίωσε την αγορά των επίπλων σε δύο διαφορετικές ημερομηνίες από τον ενάγοντα και ότι το πρώτο τιμολόγιο (τεκμήριο 9) έχει εξοφληθεί πλήρως ενώ αναφορικά με το δεύτερο τιμολόγιο υπάρχει ένα υπόλοιπο Λ.Κ.1.195,00 το οποίο παραμένει απλήρωτο μέχρι σήμερα και το οποίο ανταπαιτούν με την ανταπαίτηση τους. Ήταν η θέση της ότι την πρώτη φορά που της τηλεφώνησε ο ενάγοντας και της είπε ότι κάποιες καρέκλες παρουσίασαν πρόβλημα έστειλε τον οδηγό της Βάσο Μιλτιάδους να τις παραλάβει, ήταν 5-6 καρέκλες μόνο τις οποίες και επιδιόρθωσαν χωρίς να χρεώσουν οτιδήποτε τον ενάγοντα λόγω της συνεργασίας τους. Ακολούθως τηλεφώνησε η ίδια στον ενάγοντα για το υπόλοιπο του λογαριασμού του ο οποίος της ανέφερε ότι χάλασαν όλες οι καρέκλες και πάλι έστειλε τον Βάσο Μιλτιάδους να τις παραλάβει και να τις πάρει στο εργοστάσιο και τηλεφώνησε στον ενάγοντα αναφέροντας του ότι το κόστος επιδιόρθωσης ήταν Λ.Κ.5,00 για κάθε καρέκλα και ότι δεν θα τις επιδιόρθωνε μέχρις ότου εξοφληθεί το υπόλοιπο που τους οφείλει ο ενάγοντας. Ακολούθησαν μετά οι επιστολές των δικηγόρων των δύο μερών, τεκμήρια 2 - 8, και μετά περί τον Φεβρουάριο του 2001 επικοινώνησε με τον ενάγοντα και του είπε ότι για να του επιστρέψει τις καρέκλες πρέπει να πληρώσει το υπόλοιπο του λογαριασμού του και η απάντηση του ήταν "ούτε πληρώνω το υπόλοιπο, ούτε θέλω τις καρέκλες" ακολούθως το καλοκαίρι του 2002 έμαθε ότι ο ενάγοντας απεβίωσε, οι καρέκλες είχαν οξειδωθεί τελείως και δεν μπορούσαν να επιδιορθωθούν και τις πούλησε για παλιοσίδερα για τιμή των Λ.Κ.20,
8. Ακολούθως το 2003 η ΜΕ1 πήγε στο κατάστημα τους στη Λάρνακα της τηλεφώνησε από εκεί απαιτώντας τις καρέκλες και η ίδια της ανέφερε ότι τις είχε πωλήσει για παλιοσίδερα. Αντεξεταζόμενη αρνήθηκε ότι έδωσε η ίδια προφορική εγγύηση 5 χρόνια στην ΜΕ1 για τις συγκεκριμένες καρέκλες, ότι την πρώτη φορά που παρέλαβε τις καρέκλες για επιδιόρθωση δεν ήταν μόνο 5 - 6 αλλά όλες, ότι μίλησε αρκετές φορές στο τηλέφωνο με την ΜΕ1, ότι η ΜΕ1 είχε πάει στο κατάστημα στην Λάρνακα με επιταγή για να εξοφλήσει το τίμημα και ήταν η θέση της ότι ο λόγος που πώλησε τις καρέκλες για παλιοσίδερα ήταν ότι τις είχαν στο εργοστάσιο τους για πολύ καιρό χωρίς ο ενάγοντας να ενδιαφερθεί είτε να εξοφλήσει το τίμημα, σύμφωνα με το τεκμήριο 9, και να τις παραλάβει στην κατάσταση που ήταν είτε να αναλάβει το κόστος για την επιδιόρθωση τους. Αρνήθηκε τέλος τις υποβολές ότι ο ενάγοντας και η ΜΕ1 ήταν πάντα έτοιμοι να εξοφλήσουν το τίμημα και όντως προσπάθησαν να το εξοφλήσουν και ότι οι καρέκλες ήταν κακής ποιότητας γι΄ αυτό και παρουσίασαν σκουριά. Ο ΜΥ2 ανέφερε ότι παράδωσε στον ενάγοντα καρέκλες δύο φορές αναφέροντας του ότι τις καρέκλες τύπου Ζαππείου έπρεπε να τις έχει σε εσωτερικό χώρο. Είπε ότι την πρώτη φορά που πήγε να παραλάβει καρέκλες για επιδιόρθωση ήταν μόνο 5 - 6 στον αριθμό ενώ την δεύτερη φορά ήταν όλες οι καρέκλες. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι τις καρέκλες τις παράδωσε και τις δύο φορές στο Λούνα Παρκ Makenzy και ότι η εκτίμηση του ήταν ότι αυτό λειτουργούσε κανονικά λόγω των παραγγελιών που έγιναν για τις καρέκλες και επίσης είδε κοπέλες να καθαρίζουν την κουζίνα του Λούνα Παρκ. Ήταν η θέση του ότι από μόνος του ανέφερε στον ενάγοντα να τοποθετήσει τις καρέκλες Ζαππείου στον εσωτερικό χώρο γιατί ήξερε ότι ήταν από σίδερο και αν εκτεθούν σε υγρασία θα οξειδωθεί, και ότι όταν παρέδωσε τις καρέκλες ο ενάγοντας του εξήγησε πώς να τις τοποθετήσει και ότι έβαλε μερικές από τις καρέκλες αυτές έξω. Είπε μάλιστα ότι για να τοποθετήσει τις συγκεκριμένες καρέκλες και τα υπόλοιπα έπιπλα που είχε αγοράσει ο ενάγοντας έμεινε στο χώρο του Λούνα Παρκ 2 ώρες. Όταν πήγε να παραδώσει την δεύτερη φορά τις καρέκλες που αγόρασε ο ενάγοντας οι καρέκλες και τα τραπέζια ήταν στημένα έξω στο χώρο του Λούνα Παρκ. Του υποδείχθηκαν τα τεκμήρια 10 και 9 και ισχυρίστηκε ότι και στα δύο είναι η δική του υπογραφή και ότι ο λόγος που φαίνεται να υπάρχουν διαφορές είναι ότι στην μια περίπτωση βιαζόταν. Είπε ότι εργάζεται 20 χρόνια σχεδόν στην εταιρεία των εναγόμενων και ότι δεν υπάρχει άλλος οδηγός εκτός από τον ίδιο ότι γνωρίζει ότι η εταιρεία Κωμοδρόμος δίδει εγγύηση μόνο για τις πλαστικές καρέκλες Hartman Ολλανδίας τις οποίες και έτυχε να παραδώσει και ο ίδιος και ότι οι συγκεκριμένες καρέκλες που παρέδωσε στον ενάγοντα ήταν τύπου Ζάππειου. Αρνήθηκε επίσης τις υποβολές ότι και τις δύο φορές που παρέδωσε καρέκλες στον ενάγοντα οι οδηγίες που του δόθηκαν ήταν να τις τοποθετήσει στην αποθήκη και όχι στο χώρο του Λούνα Παρκ. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω του μάρτυρες ενόσω έδιναν μαρτυρία στην ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης και θεωρώ ότι η αξιολόγηση τους δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δυσκολία. Η ΜΕ1 σε γενικές γραμμές δεν έχει αφήσει καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Δεν έχει πει την αλήθεια. Έχουν εντοπιστεί ουσιαστικές αντιφάσεις στην προφορική μαρτυρία της όπως επίσης και αντιφάσεις μεταξύ των όσων έχει δια ζώσης πει στο Δικαστήριο και στα τεκμήρια που έχουν εκ συμφώνου κατατεθεί. Στις αντιφάσεις αυτές θα γίνει αναφορά πιο κάτω όπου και θα φανεί η βαρύτητα που αυτές έχουν στην όλη εκδοχή που παρουσίασε. Όσον αφορά την ΜΥ1, κάποια σημεία της προφορικής της μαρτυρίας συγκρούονται με τα τεκμήρια που έχουν από κοινού κατατεθεί. Όμως σε γενικές γραμμές η μάρτυρας αυτή έχει αφήσει θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Ο ΜΥ2 ήταν ολοφάνερο ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει τους εναγομένους-εργοδότες του τα τελευταία 20 χρόνια. Η μαρτυρία του ήταν υπερβολική και σε σημεία κάθετα συγκρουόμενη με τη μαρτυρία της ΜΥ
9. Με βάση την αξιολόγηση των μαρτύρων και τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί τα πιο κάτω αποτελούν τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Ο ενάγοντας αγόρασε από τους εναγόμενους σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις, 25.06.98 (τεκμήριο 15) και στις 14.01.99 (τεκμήριο 10) διάφορα έπιπλα. Μεταξύ των επίπλων συμπεριλαμβάνονταν 100 συνολικά καρέκλες τύπου Ζαππείου με κάθισμα αξίας Λ.Κ.30,00 η κάθε μια. Από το ποσό των Λ.Κ.30,00 οι Λ.Κ.24,00 αφορούσαν την αξία των καρεκλών ενώ οι Λ.Κ.6,00 τα μαξιλαράκια-καθίσματα για κάθε καρέκλα. Για τις αγορές αυτές είχαν εκδοθεί δύο τιμολόγια τα τεκμήρια 9 και
10. Το τεκμήριο 9 για συνολικό ποσό Λ.Κ.4.914,00 έχει εξοφληθεί στο ακέραιο από τον ενάγοντα, σχετικό είναι το τεκμήριο 11, ενώ το τεκμήριο 10 συνολικής αξίας Λ.Κ.1.620,00 εξοφληθεί μερικώς συγκεκριμένα ποσό Λ.Κ.800,00 σύμφωνα με το τεκμήριο 12 ενώ το ποσό των Λ.Κ.820,00 παραμένει απλήρωτο. Επίσης ο ενάγοντας στις 19.03.99 αγόρασε κάποια άλλα εμπορεύματα για τα οποία έχει εκδοθεί το τιμολόγιο τεκμήριο 13 αξίας Λ.Κ.375,00 το οποίο παραμένει απλήρωτο. Έτσι συνολικά το ποσό των Λ.Κ.1.195,00 παραμένει μέχρι και σήμερα απλήρωτο ποσό το οποίο ανταπαιτούν οι εναγόμενοι από τον ενάγοντα και το οποίο ο ενάγοντας αναγνωρίζει και παραδέχεται ότι ακόμα το οφείλει. Τα έπιπλα αυτά παραδόθηκαν από τους εναγόμενους στον ενάγοντα στις 31.07.98 (τεκμήριο 9) και στις 24.02.99 (τεκμήριο 10). Οι καρέκλες Ζαππείου ήταν καρέκλες από σιδερένιο σκελετό ενώ το κάθισμα τους ήταν πλαστικό. Κατά ή περί τον Απρίλιο του 1999 κάποιες από τις καρέκλες παρουσίασαν κάποιο πρόβλημα, συγκεκριμένα το σίδερο του σκελετού παρουσίασε οξείδωση και οι εναγόμενοι έστειλαν τον οδηγό τους στα υποστατικά του ενάγοντα από όπου και παρέλαβε τις καρέκλες που είχαν παρουσιάσει πρόβλημα, τις επιδιόρθωσαν σε σύντομο χρονικό διάστημα και τις παρέδωσαν στον ενάγοντα χωρίς να τον χρεώσουν οποιοδήποτε ποσό για την επιδιόρθωση ούτε και απαίτησαν οποιοδήποτε ποσό. Μετά από την παρέλευση και άλλου χρονικού διαστήματος όλες οι καρέκλες παρουσίασαν πρόβλημα οξείδωσης. Οι εναγόμενοι έστειλαν τον οδηγό τους ο οποίος παρέλαβε όλες τις καρέκλες και τις πήρε στο εργοστάσιο τους για να δουν το πρόβλημα και κατά πόσο αυτό αντιμετωπίζεται. Με επιστολή τους ημερ. 22.10.99, τεκμήριο 2, οι εναγόμενοι ανέφεραν στον ενάγοντα ότι μπορούν να προβούν σε επιδιόρθωση των αντικειμένων αυτών, το κόστος είναι Λ.Κ.5,00 για κάθε αντικείμενο αλλά προηγουμένως απαιτούσαν την εξόφληση του υπολοίπου του λογαριασμού τους. Στην επιστολή αυτή ο ενάγων αντέδρασε με το τεκμήριο 3 στο οποίο αναλαμβάνει πλήρως την υποχρέωση του λογαριασμού του και ζητά από τους ενάγοντες να επιδιορθώσουν και να παραδώσουν τα αντικείμενα που έχουν παραλάβει το συντομότερο δυνατό γιατί η στέρηση των καρεκλών δημιουργεί προβλήματα στην λειτουργικότητα της επιχείρησης. Στην εν λόγω επιστολή ο ενάγοντας δεν αρνείται να πληρώσει το κόστος της επιδιόρθωσης για κάθε καρέκλα ούτε και επικαλείται την ισχυριζόμενη εγγύηση. Ακολουθεί το τεκμήριο 4 στο οποίο οι εναγόμενοι επαναλαμβάνουν τη θέση τους για εξόφληση του υπόλοιπου του τιμήματος όπως και του κόστους επιδιόρθωσης αλλά αναφέρουν ότι είχαν διαβεβαιώσεις από τον ενάγοντα ότι δεν χρειάζεται τα αντικείμενα αυτά για τους σκοπούς της εργασίας του για το συγκεκριμένο διάστημα. Ακολουθεί το τεκμήριο 5 όπου ο ενάγων αναφέρει ότι η χρήση των αντικειμένων ήταν πολύ περιορισμένη και δεν δικαιολογούνται οι φθορές και για πρώτη φορά προβάλλεται η θέση αντικατάστασης των αντικειμένων αυτών με άλλου είδους. Από τις 26.11.99 μέχρι τις 03.01.01 δεν γίνεται καμιά ενέργεια και στις 03.01.01 δια του τεκμηρίου 6 οι εναγόμενοι αναφέρονται σε επικοινωνία που είχε γίνει κατευθείαν μαζί τους από τους δικηγόρους του ενάγοντα και αναφέρουν την προσφορά τους να αγοράσουν πίσω τα εμπορεύματα για το ποσό των Λ.Κ.1.000 και έτσι να παραμείνει ένα υπόλοιπο Λ.Κ.195,00 το οποίο θα πρέπει να πληρώσει ο ενάγοντας. Τελικά ο ενάγοντας με το Τεκμήριο 8 ημερ. 23.02.01 απορρίπτει αυτή τη πρόταση, ζητά επιστροφή των καρεκλών αναλαμβάνοντας την εξόφληση του υπόλοιπου αγοράς τους και για πρώτη φορά αναφέρει ότι το κόστος επιδιόρθωσης Λ.Κ.5,00 η κάθε μια το βρίσκει ασύμφορο. Το υπόλοιπο του τιμήματος ουδέποτε εξοφλήθηκε από τον ενάγοντα και οι εναγόμενοι κατά ή περί το καλοκαίρι του 2002 μετά που πληροφορήθηκαν ότι ο ενάγοντας είχε αποβιώσει, σχετικό είναι το τεκμήριο 1, πώλησαν τις καρέκλες αυτές για παλιοσίδερα για το ποσό των Λ.Κ.20,
11. Ήταν η θέση των εναγόντων ότι οι καρέκλες αυτές καλύπτονταν από εγγύηση 5 ετών την οποία έδωσε προφορικά η ΜΥ1 στην ΜΕ
12. Αυτή η θέση απορρίπτεται. Τόσο γιατί στη δική της μαρτυρία η ΜΥ1 ανέφερε ότι δεν δίδουν ποτέ προφορικές εγγυήσεις και ότι οι μόνες εγγυήσεις που δίδει η εταιρεία τους είναι για πλαστικές καρέκλες Hartman Ολλανδίας μαρτυρία η οποία είναι αποδεκτή από το Δικαστήριο και για την οποία υπήρξε ενίσχυση και από τον ΜΥ2 αλλά και γιατί στην αλληλογραφία που έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο οι ενάγοντες σε καμιά περίπτωση δεν αναφέρουν το θέμα της εγγύησης και τούτο παρά το ότι οι ίδιοι οι εναγόμενοι στο τεκμήριο 4 αναφέρουν ότι ουδέποτε έδωσαν οποιαδήποτε εγγύηση για τις συγκεκριμένες καρέκλες. Άλλη θέση της ΜΕ1 ήταν ότι οι καρέκλες αυτές ουσιαστικά δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου και αντιμετώπισαν προβλήματα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την χρήση τους η οποία ήταν περιορισμένη λόγω του ότι το Λούνα Παρκ λειτούργησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1999 λόγω προβλημάτων με τις άδειες λειτουργίας. Καμιά ενίσχυση για τον ισχυρισμό αυτό δεν δόθηκε από τον ενάγοντα. Ούτε κατατέθηκε στο Δικαστήριο οποιοδήποτε έγγραφο που να επιβεβαιώνει την ημερομηνία λειτουργίας του Λούνα Παρκ. Αντίθετα το γεγονός ότι έγιναν παραγγελίες επίπλων σε δύο ημερομηνίες, 25.06.98 και 14.01.99 συνηγορεί υπέρ της άποψης ότι το Λούνα Παρκ λειτουργούσε πολύ προηγουμένως. Το τεκμήριο 2 που είναι η επιστολή στην οποία αναφέρεται ότι τα αντικείμενα έχουν παραληφθεί και ότι το κόστος επιδιόρθωσης τους ανέρχεται σε Λ.Κ.5,00 για κάθε ένα φέρει ημερομηνία 22.10.99, και συνεπώς είναι λογική η υπόθεση ότι τα αντικείμενα αυτά είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί από τους ενάγοντες για περίοδο 1½ περίπου χρόνο αναφορικά με το πρώτο σετ επίπλων και 8 μήνες αναφορικά με το δεύτερο σετ επίπλων. Με δεδομένο ότι τα έπιπλα αυτά δεν καλύπτονται από εγγύηση τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η οξείδωση αυτή που προκλήθηκε ήταν δικαιολογημένη και /ή κατά πόσο αυτή έγινε κατά παράβαση ουσιώδους όρου ή εγγυητικής διαβεβαίωσης κατά την πώληση των αγαθών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σύμβαση μεταξύ του ενάγοντα και των εναγόμενων είναι σύμβαση πώλησης αγαθών εντός του Νόμου περί Πώλησης Αγαθών Ν.10