ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗ ν. DELOITE TOUCHE, Αγωγή αρ. 5503/2000, 30 Ιουνίου, 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2005:A60 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Αγωγή αρ. 5503/2000 Ενώπιον: Α.Πασχαλίδη, Π.Ε.Δ. Μεταξύ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗ, από τη Λάρνακα Ενάγοντος και
- DELOITE & TOUCHE
- TOUCHE ROSS & ASSOCIATES
- ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, από τη Λεμεσό
- ΤΑΣΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, από τη Λεμεσό
- ΚΩΣΤΑ ΓΙΩΡΚΑΤΖΗ, από τη Λεμεσό
- ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΑΛΙΩΤΗ, από τη Λεμεσό
- ΑΝΔΡΕΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ, από τη Λευκωσία
- ΜΑΡΚΟΥ ΔΡΑΚΟΥ, από τη Λευκωσία
- ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΠΗΤΤΑ, από τη Λευκωσία
- ΝΑΚΗ ΣΠΑΝΟΥΔΗ, από τη Λάρνακα
- ΧΑΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, από τη Λάρνακα Εναγομένων. Hμερ.: 30 Ιουνίου,
- Αίτηση για παράταση χρόνου καταχώρησης έφεσης σε Ενδιάμεση Απόφαση Για αιτητές - εναγόμενους: κα Κακουλλή. Για καθ΄ ου η αίτηση - ενάγοντα: κ.Α.Ποιητής. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με Ενδιάμεση Απόφαση του, η οποία εκδόθηκε στις 22.4.2005, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας απέρριψε την προδικαστική ένσταση, την οποία οι εναγόμενοι 1 - 6 εγείρουν στην υπεράσπιση τους, σύμφωνα με την οποία οι αξιώσεις και/ή οι θεραπείες που επιδιώκει ο ενάγοντας στην παρούσα αγωγή και/ή τα επίδικα θέματα που εγείρονται στην παρούσα αγωγή θα πρέπει να απορριφθούν «λόγω δεδικασμένου (res judicata)» και/ή γιατί η παρούσα αγωγή συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Παράλληλα, με την ίδια απόφαση του, το Δικαστήριο όρισε την αγωγή για οδηγίες στις 10.5.05, ημερομηνία κατά την οποία καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. Με την παρούσα αίτηση τους οι εναγόμενοι 1 - 6 επιδιώκουν την εξασφάλιση διατάγματος, με το οποίο να παρατείνεται η περίοδος για καταχώρηση έφεσης εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 22.4.
- Η αιτούμενη παράταση είναι για περίοδο 14 ημερών από τις 6.5.2005, ημερομηνία κατά την οποία έληγε, σύμφωνα με την αίτηση, η υπό των Θεσμών προβλεπόμενη προθεσμία για καταχώρηση έφεσης. Σύμφωνα με τη θέση των αιτητών, όπως αυτή προκύπτει μέσα από την ένορκη δήλωση του δικηγόρου Γιάννη Χριστοδούλου, που συνοδεύει την αίτηση, η μη καταχώρηση της έφεσης εντός της περιόδου που προβλέπεται για το σκοπό αυτό, οφείλεται βασικά «σε καλόπιστο λάθος και/ή αβλεψία» από πλευράς του δικηγόρου των αιτητών. Συγκεκριμένα, ο ενόρκως δηλών για λογαριασμό των αιτητών, αφού αναφέρεται στο γεγονός της έκδοσης της απόφασης στις 22.4.2005, αναφέρει τα πιο κάτω στις παρ. 2 και 3 της ένορκης δήλωσης του. «
- Δυστυχώς ενώ η απόφαση εκδόθηκε στις 22/4/05 εστάλη και/ή επαραλήφθη από το γραφείο μας στη Λεμεσό από τους συνεργάτες μας στη Λάρνακα στις 27/4/05 το απόγευμα δηλαδή της Μεγάλης Πέμπτης και μετά που έκλεισε το γραφείο μας.
- Δυστυχώς όταν άνοιξε το γραφείο μας στις 4/5/05, μετά τις διακοπές του Πάσχα, απουσίαζα από το γραφείο για προσωπικούς λόγους και επανήλθα σήμερα 9/5/05, ενώ η προθεσμία για υποβολή ειδοποίησης έφεσης έληξε την Παρασκευή 6/5/
- Περαιτέρω λόγω παρεξήγησης και/ή αβλεψίας δεν κατέστη δυνατό να αναλάβει άλλος δικηγόρος του γραφείου μας την διεκπεραίωση της υπόθεσης. .. ». Το νομικό υπόβαθρο της αίτησης συνιστούν βασικά οι πρόνοιες των Κ.Κ.2 και 19 της Δ.35, του Κ.2 της Δ.57, αυτές της Δ.64, οι πρόνοιες του άρθρου 30 του Συντάγματος, οι πρόνοιες των άρθρων 2 και 9 του Ν.33/64, όπως και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ένσταση του ενάγοντα συνιστά, βασικά, η θέση, σύμφωνα με την οποία η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, δεν εξηγούνται οι λόγοι της καθυστέρησης, αυτοί δε που προβάλλονται σαν λόγοι καθυστέρησης με κανένα τρόπο δεν μπορούν να θεωρηθούν επαρκείς έτσι ώστε να δικαιολογείται η έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Προτού ασχοληθώ με τη νομική πτυχή της αίτησης κρίνω σκόπιμο να σημειώσω τα πιο κάτω: (α) Η προθεσμία μέσα στην οποία ο αιτητής όφειλε να καταχωρήσει την έφεση του, έληξε στις 6.5.2005, δηλαδή με την εκπνοή 14 ημερών από την έκδοση της απόφασης. Στο εν λόγω συμπέρασμα κατέληξα εφαρμόζοντας την αρχή που καθιερώθηκε στην υπόθεση White v. Brunton
(1984)2 A.. E.R.606 και υιοθετήθηκε από το Δικαστή Κωνσταντινίδη στην υπόθεση Wortham κ.α. v. Τσίμον
(2001)1 (Β) σελ.
- Στην απόφαση του ο Δικαστής Κωνσταντινίδης, παραθέτοντας εκτενές απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση White, αναφέρει τα πιο κάτω, στα οποία αναφέρεται με επιδοκιμασία και ο Δικαστής Νικολάου στις υποθέσεις Κωνσταντίνος Σπηταλιώτης κ.α. ν. Liberty Life Insurance Ltd. και Μιχάλης Κούκος κ.α. ν. Liberty Life Insurance Ltd. Π.E. 11123 και 11154, ημερ. 24.7.
- «Με αναφορά στην προηγούμενη νομολογία εξηγείται πως όπως διαμορφώθηκαν τα πράγματα, εκείνο που μετρά είναι όχι αυτή καθεαυτή η φύση του διατάγματος που εκδόθηκε αλλά η αίτηση ή η διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε. Για τον συζητούμενο σκοπό, τελικό είναι το διάταγμα που εκδίδεται στο πλαίσιο αίτησης ή διαδικασίας που θα απέληγε σε τελική επίλυση του επίδικου θέματος όποιος από τους διαδίκους και αν κέρδιζε Στην προκειμένη περίπτωση δοθέντος πως η απόφαση επί του προδικαστικού σημείου δεν μπορεί, αφού η διαδικασία μπορεί το ίδιο να έχει σαν αποτέλεσμα είτε τη διεκπεραίωση της αγωγής είτε τη συνέχιση της, παρά να χαρακτηρισθεί σαν ενδιάμεση. Προτού προχωρήσω περαιτέρω θεωρώ σκόπιμο να διευκρινίσω ότι ασχολήθηκα με το συγκεκριμένο θέμα γιατί, έστω και αν δεν έχει προωθηθεί από τους εναγόμενους, παρά το γεγονός ότι εγείρεται στην αίτηση, ως εκ της φύσης του επιβαλλόταν η εξέταση του. (β) Αντίγραφο της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου, που εκδόθηκε στις 22.4.2005, δόθηκε στους συνηγόρους αυθημερόν και συγκεκριμένα ευθύς αμέσως μετά την απαγγελία της απόφασης. (γ) Εκ μέρους των εναγομένων χειρίσθηκε την αίτηση ο δικηγόρος κ.Γ.Χριστοδούλου, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Χρύση Δημητριάδη & Σία. Για να ακούσει την απόφαση εμφανίστηκε για λογαριασμό του ο δικηγόρος κ.Χρ.Σκορδής. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους υπεστήριξαν τις θέσεις τους, όπως αυτές προβάλλουν μέσα από την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Αυτό που προκύπτει μέσα από την ομολογουμένως πλούσια επί του προκειμένου νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι πως η παράταση του χρόνου για καταχώρηση έφεσης συνιστά θέμα που εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά και με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, με αποκλειστικό γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται ικανοποιητικά έτσι ώστε να καθίσταται δυνατή η αντιστάθμιση τους με τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. (Xόππη ν. Παναγή [1993] 1 Α.Α.Δ. σελ. 140). Είναι αλήθεια πως η μέχρι πρότινος άκαμπτη, όπως τουλάχιστον προκύπτει μέσα από τη σχετική νομολογία, θέση που ήθελε την παράλειψη του δικηγόρου ή του διάδικου να καταχωρήσει την έφεση του εμπρόθεσμα, ανεξάρτητα αν αυτή οφειλόταν σε λάθος ή αμέλεια του δικηγόρου ή του διάδικου, να μην αποτελεί λόγο παράτασης της προθεσμίας έφεσης, (Α.Παύλου κ.α. ν. Γ.Κακογιάννη κ.α. [1963] 2 C.L.R. 405 και Α.Λοϊζου ν. Π.Κοντεάτης [1968] 1 C.L.R. 291), έχει αντικατασταθεί από μια πιο ευέλικτη θέση και από ένα πιο επιεική τρόπο προσέγγισης, (Ν.Γεωργίου ν. Δημοκρατίας [1968] 1 C.L.R. 411, Χατζημιαήλ ν. Καραμιχαήλ [1967] 1 C.L.R. 61, Σολιάτης κ.α. ν. Χριστοδουλίδη [1990] 1 Α.Α.Δ. 1162 και Fame Transports Ltd. ν. Δημοκρατίας [2000]
(3)Α.Α.Δ. 561). ΄Όμως, έστω και με αυτό τον τρόπο προσέγγισης, από μόνο του το λάθος ή η αμέλεια του δικηγόρου ή του διάδικου να καταχωρήσει την έφεση του εμπρόθεσμα, δεν αποτελεί ικανοποιητικό λόγο για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης του αιτήματος για παράταση. Θα πρέπει, όπως έχει λεχθεί, «να υπάρχουν συντρέχοντα περιστατικά αποκαλυπτικά της ύπαρξης αντικειμενικών δυσκολιών για την εμπρόθεσμη υποβολή της αίτησης», (Σολιάτης [πιο πάνω] και Fame Transports Ltd. [πιο πάνω]). «Ο διάδικος δεν μπορεί κατά κανόνα», όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο τότε Δικαστής Σ.Νικήτας, στην υπόθεση Π.Βαρδιάνου ν. Edwing John Thomas Richards [1998] 1 (B) Α.Α.Δ. σελ. 698, «να προβάλλει το λάθος, αμέλεια, ή παράλειψη του δικηγόρου του για να πετυχαίνει την παράταση προθεσμιών ή την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών. Θα αποτελούσε ένα εύσχημο τρόπο υπερφαλάγγισης των δικονομικών διατάξεων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα αυτά εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης και συνακόλουθα το κύρος της .». Είναι φανερό από όλα τα πιο πάνω πως το κατά πόσο το λάθος ή η αμέλεια του δικηγόρου ή του διάδικου να καταχωρήσει την έφεση του εμπρόθεσμα συνιστά ικανοποιητικό λόγο για παράταση της προθεσμίας καταχώρησης της έφεσης, εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης ξεχωριστά. Επανερχόμενος στην υπό κρίση περίπτωση παρατηρώ πως δεν υπάρχουν, ούτε και ο ενόρκως δηλούντας για λογαριασμό των αιτητών επικαλείται, άλλα συντρέχοντα περιστατικά που να αποκαλύπτουν κάποιας μορφής αντικειμενικές δυσκολίες για την εμπρόθεσμη υποβολή της έφεσης του. Ναι μεν στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρεται πως η ενδιάμεση απόφαση προωθήθηκε στο γραφείο των δικηγόρων των αιτητών με καθυστέρηση πέντε ημερών καθώς επίσης και ότι «λόγω αβλεψίας και/ή παρεξήγησης» οι άλλοι δικηγόροι στο γραφείο αδυνατούσαν να χειριστούν την υπόθεση, δεν δίνονται, όμως, εξηγήσεις είτε αναφορικά με τους λόγους που προκάλεσαν την πενθήμερη καθυστέρηση στην προώθηση της απόφασης στο γραφείο των δικηγόρων των αιτητών, είτε αναφορικά με τους λόγους που οι άλλοι δικηγόροι στο εν λόγω γραφείο αδυνατούσαν να επιληφθούν της υπόθεσης κατά τη διάρκεια της απουσίας του ενόρκως δηλούντα για λογαριασμό των αιτητών. Οι συγκεκριμένες παραλείψεις, σφραγίζουν, κατά τη γνώμη μου, και τη μοίρα της αίτησης η οποία αναπόφευκτα θα πρέπει να απορριφθεί. Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω πως οι αιτητές στην παρούσα περίπτωση δεν έχουν αποσείσει το βάρος απόδειξης που τους βαρύνει και απέτυχαν να με ικανοποιήσουν ότι συντρέχουν ικανοποιητικοί λόγοι για να ασκήσω τη διακριτική μου εξουσία υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του ενάγοντα - καθ΄ ου η αίτηση και εναντίον των εναγομένων 1 - 6, αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα καταβληθούν όμως στο τέλος της υπόθεσης. Α.Πασχαλίδης, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο