Χρίστος Γεωργίου ν. Δώρος Θεοδώρου, Αρ. Αγωγής: 4311/03, 27 Οκτωβρίου 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2005:A84 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4311/03 Μεταξύ: Χρίστος Γεωργίου, από την Ορμήδεια Ενάγοντας -και- Δώρος Θεοδώρου, από την Ορμήδεια Εναγόμενος Ημερομηνία: 27 Οκτωβρίου 2005 Εμφανίσεις: Για τον ενάγοντα: κ. Ν. Δαμιανού Για τον εναγόμενο: Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η H αξίωση του ενάγοντα κατά του εναγόμενου είναι για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες ή/ και τραυματισμούς, πόνο και ταλαιπωρία, απώλεια και ζημιές που ο ενάγοντας υπέστη συνεπεία παρανόμου επιθέσεως του εναγόμενου κατά αυτού στη Ξυλοτύμπου κατά ή περί τις 03.09.03, παραδειγματικές και /ή τιμωρητικές αποζημιώσεις, νόμιμο τόκο από 03.09.03, έξοδα και Φ.Π.Α. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης ο ενάγοντας κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν 42 ετών και εργαζόταν σε επιχείρηση αλουμινίων με απολαβές Λ.Κ.150 εβδομαδιαίως. Τις 03.09.03 ενώ ο ενάγοντας βρισκόταν στην εργασία του ο εναγόμενος δόλια, με πρόθεση άδικα και παράνομα επιτέθηκε στον ενάγοντα χτυπώντας τον στο πρόσωπο και στο σώμα του με αποτέλεσμα ο ενάγοντας να τραυματιστεί και να υποστεί σωματικές βλάβες, πόνο και ταλαιπωρία, απώλειες και ζημιές. Ο ενάγοντας μετά τον τραυματισμό του μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου διαπιστώθηκε ότι υπέστη α) θλαστικό, αστεροειδές τραύμα δέρματος άνω χείλους ή και στο μάγουλο αριστερά, β) εκχυμώσεις βλεννογόνων άνω χείλους αριστερά, γ) εκδορές δέρματος στο πρόσωπο και στην περιοχή ρινός και μώλωπες, και δ) ελαφρά εγκεφαλική διάσειση, κάκωση κεφαλής, ζαλάδες και πόνος. Λόγω των ανωτέρω ο ενάγοντας κατέστη ανίκανος για εργασία για περίοδο 3 ημερών, υπέστη σοβαρό πόνο και ταλαιπωρία και παρέμεινε στο τραύμα ουλή και /ή σημάδι από τον τραυματισμό. Αξιεί ως ειδικές αποζημιώσεις το σύνολο των Λ.Κ.
- Ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι η συμπεριφορά και οι ενέργειες του εναγόμενου και η επίθεση που παράνομα πραγματοποίησε εναντίον του έγιναν υπό περιστάσεις και συνθήκες και /ή με τρόπο που να δικαιολογούν την απόδοση στον ενάγοντα και εις βάρος του εναγόμενου τιμωρητικές και /ή αυξημένες αποζημιώσεις. Ο εναγόμενος κατηγορήθηκε για το αδίκημα της επίθεσης σε ποινική υπόθεση και παραδέχτηκε ενοχή. Έναντι των αξιώσεων του ενάγοντα ο εναγόμενος δεν κατέβαλε μέχρι σήμερα κανένα ποσό. Αρχικά ο εναγόμενος εκπροσωπείτο από δικηγόρο και μετά την συμπλήρωση των δικογράφων η υπόθεση είχε οριστεί επανειλημμένα για ακρόαση. Κατά την τελευταία δικάσιμο 05.10.05 η συνήγορος του εναγόμενου δήλωσε στο Δικαστήριο την πρόθεση της να αποσυρθεί από συνήγορος του λόγω του ότι υπάρχει πρόβλημα επικοινωνίας μεταξύ του εναγόμενου και των συνηγόρων του οι οποίοι του έχουν αποστείλει πάρα πολλές ειδοποιήσεις και επιστολές στις οποίες δεν ανταποκρίνεται. Το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση για ακρόαση στις 26.10.05 και ώρα 9:30π.μ. και ζήτησε από την συνήγορο του εναγόμενου όπως εάν όντως θα αποσύρονταν από δικηγόροι του εναγόμενου, προσκομίσουν στο Δικαστήριο σχετική επιστολή που να δηλώνουν την πρόθεση τους αυτή προς τον εναγόμενο καθώς και απόδειξη παραλαβής της. Στις 26.10.05 η συνήγορος του εναγόμενου προσκόμισε στο Δικαστήριο τα τεκμήρια 1 και 2 που είναι διπλοσυστημένη επιστολή ημερ. 06.10.05 προς τον εναγόμενο με την οποία αυτός ειδοποιείται ότι οι συνήγοροι του θα αποσυρθούν, το γεγονός ότι η υπόθεση είναι ορισμένη για ακρόαση στις 26.10.05 και ώρα 9:30π.μ. και ότι τυχόν παράλειψη του να εμφανιστεί θα έχει ως συνέπεια να εκδοθεί απόφαση εναντίον του, και απόδειξη παραλαβής της διπλοσυστημένης επιστολής ημερ. 14.10.
- Το Δικαστήριο έδωσε άδεια στην συνήγορο του ενάγοντα να αποχωρήσει, ο εναγόμενος κλήθηκε από τον δικαστικό κλητήρα και ήταν απών και ο συνήγορος του ενάγοντα προχώρησε με απόδειξη της απαίτησης του ενάγοντα. Ο ενάγοντας κατέθεσε έγγραφη δήλωση της μαρτυρίας του, τεκμήριο Α ημερ. 26.10.05 την οποία και υιοθέτησε ενόρκως ως μέρος της κυρίως μαρτυρίας του σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 25 του Ν. 32
(1)/04 όπως και τα τεκμήρια Β και Γ που είναι Πιστοποιητικό Ασθενείας και Ιατρικό Πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Σύμφωνα με το τεκμήριο Α ο ενάγοντας επιβεβαίωσε τους ισχυρισμούς του στην έκθεση απαίτησης και ανέφερε ότι στις 03.09.03 και ενώ ο ίδιος βρισκόταν στον χώρο εργασίας του ο εναγόμενος απρόκλητα εισέβαλε στο χώρο τον χτύπησε με γροθιά στο πρόσωπο του, ο ίδιος έπεσε στο έδαφος και ο εναγόμενος συνέχισε να τον χτυπά ενώ ήταν στο έδαφος. Παρόντες στο επεισόδιο ήταν ο εργοδότης του και ένας άλλος συνάδελφος του οι οποίοι απέτρεψαν τον εναγόμενο να συνεχίσει τα χτυπήματα του και τον έδιωξαν από την σκηνή. Ο εναγόμενος μετέβηκε στο Νοσοκομείο Λάρνακας με πόνο και αιμορραγία όπου του έγινε συρραφή του άνω χείλους αριστερά προς το μάγουλο και τη μύτη και απελύθη με αναρρωτική άδεια για 4 ημέρες. Μετά από λίγες μέρες ξανά επισκέφθηκε το Νοσοκομείο Λάρνακας όπου του αφαιρέθηκαν οι ραφές. Στο σημείο του τραυματισμού παρέμεινε ελαφρό σημάδι. Απείχε από την εργασία του από τις 03-06.09.03 (σχετική είναι η αναρρωτική άδεια, τεκμήριο Β) και έτσι για την εν λόγω εβδομάδα πληρώθηκε από τον εργοδότη του Λ.Κ.100 αντί Λ.Κ.150 δηλαδή υπέστη ζημιά της τάξεως των Λ.Κ.
- Από το τεκμήριο Γ που είναι το Ιατρικό Πιστοποιητικό προκύπτει ότι ο ενάγοντας κτυπήθηκε στο πρόσωπο από άλλο πρόσωπο, έφερε τραύμα δέρματος άνω χείλους αριστερά το οποίο και συρράφη, εκχυμώσεις βλεννογόνου άνω χείλους αριστερά, εκδορές δέρματος μικρές στη μύτη. Ο ενάγοντας ενώ διεκδικεί ως ειδικές αποζημιώσεις το ποσό των Λ.Κ.140, Λ.Κ.100 για απώλεια ημερομισθίων από 03.09.03 μέχρι 06.09.03, μεταφορικά έξοδα Λ.Κ.20 και Λ.Κ.20 για φάρμακα δεν έχει προσκομίσει κανένα αποδεικτικό στοιχείων των εν λόγω ισχυρισμών του. Πέραν τούτου ενώ στην έκθεση απαίτησης διεκδικεί Λ.Κ.100 ως απώλεια ημερομισθίων, στο τεκμήριο Α μειώνει την απαίτηση του σε Λ.Κ.
- Όπως έχει καθιερωθεί από την νομολογία οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να αποδεικνύονται στο Δικαστήριο πλήρως και με λεπτομέρεια. Συνεπώς θεωρώ ότι έχει αποτύχει να αποδείξει τις ειδικές του ζημιές γι΄ αυτό και δεν επιδικάζεται κανένα ποσό για το θέμα αυτό. Όσον αφορά τις γενικές αποζημιώσεις που διεκδικεί ο ενάγοντας για πόνο και ταλαιπωρία παρατηρώ τα ακόλουθα. Είναι νομολογημένο ότι οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται για τραύματα πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Ο σκοπός της επιδίκασης αποζημιώσεων είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και ζημιά του τραυματισμού χωρίς όμως να τίθεται υπερβολικό βάρος στον αδικοπραγούντα. Η καθοδηγητική αρχή είναι ότι ο ανθρώπινος πόνος και η δυσχέρεια πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευαισθησία και η γενική τάση είναι να αυξάνεται το ποσό των αποζημιώσεων σε μια προσπάθεια πιο δίκαιης αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου, σχετική είναι η απόφαση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1972)1 CLR 789. Περαιτέρω στην υπόθεση Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66 λέχθηκαν τα ακόλουθα. "Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου8 των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και τη ψυχική οδύνη από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου (βλ. μεταξύ άλλων Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 CLR 789, Polykarpou v. Adamou
(1988)1 CLR 727, Φοινικαρίδης και άλλη ν. Γεωργίου και άλλων
(1991)1 ΑΑΔ 475, Παναγή ν. Θεοδώρου
(1992)1 (Β) ΑΑΔ 1303, Κωνσταντίνου ν. Ιωάννου
(1993)1 ΑΑΔ 669). Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό τη τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων." Η βασική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος του αστικού αδικήματος στη θέση, στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα ευρισκόταν εάν δεν τραυματιζόταν. Αυτή είναι η βασική αρχή, η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στο δίκαιο των αστικών αδικημάτων υπό τον όρο πάντα ότι η ζημιά, η οποία αποδίδεται, είναι εύλογη μεταξύ των διαδίκων (Βαρβάρα Χρίστου Μιχαήλ ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λτδ, Πολ. Έφεση 10377 ημερ. 29.06.2000, Κώστας Ιακώβου ν. Αλέξανδρου Παπαδάκη κ.ά., Πολ. Έφεση 10405 ημερ. 22.12.2000). Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση. Πρέπει, επίσης, να λαμβάνεται υπόψη η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος (Κώστας Ιακώβου (ανωτέρω), Karkallis v. Galatariotis & Sons
(1980)1 CLR 265). Συνοψίζοντας τα πιο πάνω λαμβάνω ιδιαίτερα υπόψη μου το πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη ο ενάγοντας συνεπεία του τραυματισμού του. Ιδιαίτερα λαμβάνω υπόψη μου το γεγονός ότι ο ενάγοντας απουσίασε από την δουλεία του για 4 μέρες συνεπεία των τραυμάτων αυτών. Επίσης λαμβάνω υπόψη μου το γεγονός ότι στο σημείο του τραύματος έχει παραμείνει μικρή ουλή. Ενόψει των ανωτέρω βρίσκω ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε γενικές αποζημιώσεις ύψους Λ.Κ.1.000 το οποίο θεωρώ ότι είναι μια δίκαιη και εύλογη αποζημίωση για τα όσα έχει υποστεί. Παραμένει το θέμα των τιμωρητικών αποζημιώσεων τις οποίες αξιεί ο ενάγοντας λόγω του εξευτελισμού στον οποίο υποβλήθηκε αφού σύμφωνα με τη μαρτυρία του η επίθεση έγινε σε δημόσιο χώρο στη παρουσία τρίτων. Στις αποφάσεις Παπακόκκινου και Άλλοι ν. Κάνθερ
(1982)1 CLR 65 και Andrian Holdings ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1988)1 ΑΑΔ 1836 λέχθηκε ότι η τιμωρητικές αποζημιώσεις επιδικάζονται εκεί όπου "η διαγωγή του εναγόμενου είναι τόσο αξιόμεμπτη ώστε να αρμόζει επιβολή τιμωρίας από Πολιτικό Δικαστήριο. Αξιόμεμπτη διαγωγή είναι εκείνη που σημειώνεται από έντονα στοιχεία αλαζονείας, θρασύτητας ή αθέμιτου κινήτρου ιδιαίτερα όταν τείνει να ταπεινώσει το θύμα του αδικήματος." Επίσης στην υπόθεση Ερωτοκρίτου ν. Θεοδώρου
(1997)1 ΑΑΔ 1800 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι η εξουσία για την επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων έχει ταυτιστεί με την διάπραξη του αστικού αδικήματος. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η μαρτυρία του ενάγοντα είναι ότι ο εναγόμενος εντελώς απρόκλητα του επιτέθηκε κατά τη συγκεκριμένη ημερομηνία ενώ βρισκόταν στο χώρο εργασίας του απρόκλητα άνευ λόγου και αιτίας στη παρουσία τρίτων και του προκάλεσε σωματικά τραύματα, πόνο, ταλαιπωρία, ταπείνωση και δημόσιο εξευτελισμό. Ο εναγόμενος δεν παρουσιάστηκε να αναφέρει την δική του εκδοχή και συνεπώς η μαρτυρία του ενάγοντα δεν έχει αμφισβητηθεί. Κρίνω με βάση τις πιο πάνω αρχές ότι η περίπτωση αυτή είναι περίπτωση στην οποία μπορούν να επιδικαστούν τιμωρητικές αποζημιώσεις της τάξεως των Λ.Κ.500. Εκδίδεται λοιπόν απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των (α) Λ.Κ.1.000 ως γενικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο και (β) Λ.Κ.500 ως τιμωρητικές αποζημιώσεις. Επιδικάζονται επίσης υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Yπ.) .............................................. Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο