Ανδρέα Χ" Σολωμού ν. Στέλιου Νεοφύτου, Αρ. Αγωγής: 208/05, 7 Νοεμβρίου, 2005

(1992)1 Α.Α.Δ. 176 για να εισηγηθεί ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να καλεί από μόνο του μάρτυρες. Η διαταγή 17 θ.2 και θ.3, η οποία συνιστά την βάση της υπό εξέταση αίτησης προβλέπει ότι: « Where any defendant fails to appear to a writ of summons, and the plaintiff is desirous of proceeding upon default of appearance under any of the following rules of this Order, he shall, before taking such proceeding upon default, file an affidavit of service, or of notice in lieu of service, as the case may be, if such affidavit has not already been filed by the Registrar. Where the writ of summons is for a liquidated demand, whether specially indorsed or otherwise, and the defendant fails, or all the defendants, if more than one, fail, to appear thereto, the plaintiff may apply for judgment for any sum not exceeding the sum claimed by the writ, together with interest at the rate specified in the claim (if any) and costs.» Οι πιο πάνω αναφερθείσες πρόνοιες επιτρέπουν στον Ενάγοντα να αιτηθεί απόφαση λόγω παράλειψης του Εναγόμενου να εμφανιστεί. Όμως, το Δικαστήριο σύμφωνα με τον θ.13 της Δ.17 μπορεί να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την υπόθεσή του. Ο θ.13 της Δ.17 μιλά από μόνος του και προβλέπει ότι: «The provisions of this Order shall be read subject to this qualification, namely that in all cases in which it is sought to obtain judgment by default the Court or Judge may, where it seems to be necessary or desirable, call upon the plaintiff to prove his claim, and whether the plaintiff is so called upon or not the Court or Judge may only give judgment to the extent to which the plaintiff is in law entitled.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι πρόνοιες της διαταγής αυτής θα διαβάζονται με την ακόλουθη επιφύλαξη δηλαδή, ότι σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες επιδιώκεται η έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί εκεί όπου θεωρείται αναγκαίο ή επιθυμητό να καλέσει τον Ενάγοντα ν΄ αποδείξει την αξίωσή του, και ανεξάρτητα από το κατά πόσο ο Ενάγοντας κλήθηκε ν΄ αποδείξει την αξίωσή του ή όχι το Δικαστήριο ή ο Δικαστής θα δώσει απόφαση μόνο στην έκταση που ο Νόμος επιτρέπει στον Ενάγοντα την έκδοση απόφασης.» Δηλαδή, οι πρόνοιες της Δ.17 στην ολότητά τους διαβάζονται σε συνάρτηση με τον θ.13 αυτής, ο οποίος επιτρέπει στο Δικαστήριο να ζητήσει μαρτυρία σ΄ όλες τις περιπτώσεις για τις οποίες γίνεται πρόβλεψη στην Δ.17, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο ή επιθυμητό. Επιπρόσθετα, το άρθρο 48 του περί Δικαστηρίον Νόμου (Ν. 14/60)προβλέπει την αυτεπάγγελτη κλήση μάρτυρα, από το Δικαστήριο, σ΄ οποιοδήποτε στάδιο της πολιτικής διαδικασίας, για να δώσει μαρτυρία. Το άρθρο 48 προβλέπει τ΄ ακόλουθα: "Σε κάθε πολιτική διαδικασία ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου και κατά οποιοδήποτε στάδιο αυτής, το δικαστήριο, είτε αυτεπάγγελτα είτε κατόπι αίτησης οποιουδήποτε διάδικου, δύναται να καλέσει οποιοδήποτε πρόσωπο εντός της Δημοκρατίας ή των Κυρίαρχων Περιοχών των Βάσεων να προσέλθει για να δώσει μαρτυρία ή να παρουσιάσει οποιοδήποτε έγγραφο υπό την κατοχή του, και επίσης δύναται να εξετάσει το πρόσωπο αυτό ως μάρτυρα ή ως εμπειρογνώμονα και να και να ζητήσει από αυτό να παρουσιάσει οποιοδήποτε έγγραφο υπό την κατοχή ή την εξουσία του, επιφυλασσομένων όλων των εύλογων εξαιρέσεων." Η βάση της αγωγής είναι ο δανεισμός του ποσού Λ.Κ. 1.000 από τον Ενάγοντα προς τον Εναγόμενο, χωρίς οποιαδήποτε άλλη πληροφόρηση στο Κλητήριο Ένταλμα. Επιπρόσθετα, ο Ενάγοντας, ο οποίος επέλεξε να καταχωρίσει Ένορκο Δήλωση, δεν αποκάλυψε οποιαδήποτε γεγονότα αναφορικά με την αξίωσή του. Σύμφωνα και με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως αυτή καταγράφηκε σε αριθμό αποφάσεων και επαναδιατυπώθηκε πρόσφατα στις αποφάσεις Μιχαηλίδης ν. Κυριάκου

(1995)1 Α.Α.Δ. 187 και Interpartmental Concern «Urlametrom» ν. Besuno Ltd

(2004)1 (A) A.A.Δ. 557 "η υιοθέτηση ενόρκως του περιεχομένου της αίτησης ή δικογραφήματος δεν τα καθιστά μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου". Κρίνω ότι ενώπιόν μου δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία που να με οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο Ενάγοντας έχει δανείσει το συγκεκριμένο ποσό στον Εναγόμενο και με ποιούς όρους είχε παραχωρηθεί το ισχυριζόμενο δάνειο. Γι΄ αυτό και θεωρώ ότι είναι αναγκαίο όπως ο Ενάγοντας δώσει την εκδοχή του αναφορικά με τα γεγονότα, προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου. Σύμφωνα και με τον Halsbury´ s Laws of England, 3rd Edition, V.22 σελίδα 753, para 1615, στον οποίον με παρέπεμψε ο κος Πιττάτζης, όταν η αξίωση αφορά δανεισμό «moneylending» ο Ενάγοντας δεν μπορεί να εκδώσει υπέρ του απόφαση δικαιωματικά αλλά θα πρέπει η αγωγή να προχωρήσει όσαν να υπάρχει εμφάνιση εκ μέρους του Εναγομένου βλ. RSC O.13 r.12 των Αγγλικών Θεσμών. Καθοδηγούμενη από αυτές τούτες τις πρόνοιες της Διαταγής 17, του άρθρου 48 του Ν.14/60 καθώς και το γεγονός ότι στο Κλητήριο Ένταλμα ο Ενάγοντας αναφέρεται γενικά και αόριστα στο γεγονός ότι δάνεισε στον Εναγόμενο λεφτά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είναι αναγκαίο και επιθυμητό να ζητήσω την προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας προς απόδειξη της αξίωσης του Ενάγοντα. Η εξουσία αυτή μου παρέχεται από την Δ.17 θ.13, και το άρθρο 48 του Ν. 14/60 και επιλέγω να την ασκήσω. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου η υπόθεση ορίζεται για περαιτέρω απόδειξη στις 21.11.05. Ο Ενάγοντας να είναι παρόν στο Δικαστήριο την ημέρα εκείνη για να δώσει μαρτυρία. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Προσ.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο