ΑΝΤΡΕΑ Χ" ΜΙΧΑΗΛ ν. ILISSOS HOLDINGS LTD, Αρ. Αγωγής: 1772/04, 11.11.05 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2005:A93 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1772/04 Μεταξύ: ΑΝΤΡΕΑ Χ" ΜΙΧΑΗΛ, Κιμοδόκι Κώρτ, Διαμ. 3, Λάρνακα Ενάγουσα και ILISSOS HOLDINGS LTD όπως εμπορεύεται υπό την εμπορική επωνυμία BEAU RIVAGE BEACH HOTEL & CLUB, εκ Λάρνακας Εναγόμενων Ημερομηνία: 11.11.05 Εμφανίσεις: Για την ενάγουσα: κ. Παστελίδης για Ι. Φράγκο Για τους εναγόμενους: κα Θεοφάνους για Νεοφύτου Φλουρέντζου και Σία Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αξίωση της ενάγουσας κατά των εναγομένων είναι για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις, τόκους, έξοδα και Φ.Π.Α. για τραυματισμό που υπέστη ενώ βρισκόταν στο χώρο της πισίνας του ξενοδοχείου Beau Rivage Beach Hotel & Club ιδιοκτησίας των εναγομένων. Συγκεκριμένα σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης η ενάγουσα η οποία βρισκόταν στην Κύπρο για διακοπές κατά ή περί την 01.05.03 επισκέφτηκε τη πισίνα του ξενοδοχείου Beau Rivage Beach Hotel & Club στη Λάρνακα και ενώ καθόταν κάτω από ομπρέλα στο χώρο γύρω από την πισίνα του ξενοδοχείου κάτω από άγνωστες συνθήκες η ομπρέλα έπεσε στο κεφάλι της ενάγουσας προκαλώντας της τραύμα στο κεφάλι, πόνο και ταλαιπωρία. Η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι η πτώση της ομπρέλας και ο τραυματισμός της προκλήθηκε συνεπεία της αμέλειας και /ή παράβασης των καθηκόντων των εναγομένων οι οποίοι παρέλειψαν να λάβουν οποιαδήποτε μέτρα προς αποφυγή της πτώσης της ομπρέλας και παρέβηκαν το απαιτούμενο καθήκον επιμέλειας προς την ενάγουσα. Η ενάγουσα επικαλείται επίσης το δόγμα της αρχής "res ipsa ioquitur". Είναι ο ισχυρισμός της ότι υπέστη ειδικές ζημιές ύψους Λ.Κ.243 τις οποίες και απαιτεί όπως επίσης γενικές αποζημιώσεις για το τραύμα στο κεφάλι το οποίο έτυχε συρραφής, τον πόνο και την ταλαιπωρία της. Η βασική θέση των εναγομένων από την υπεράσπιση είναι ότι αγνοούν και απορρίπτουν τους ισχυρισμούς της ενάγουσας, θεωρούν ότι εφόσον το ξενοδοχείο ήταν ασφαλισμένο η ενάγουσα θα μπορούσε τότε να διεκδικήσει αποζημιώσεις, απορρίπτουν τον ισχυρισμό ότι ήταν αμελείς όπως και τις αξιώσεις της ενάγουσας για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις και επιφυλάσσουν και οι ίδιοι το δικαίωμα να επικαλεστούν την αρχή "res ipsa ioquitur". Εγείρουν επίσης προδικαστική ένσταση ότι ο τίτλος της αγωγής είναι λανθασμένος και ότι η αγωγή δεν μπορεί να προχωρήσει. Με την απάντηση στην υπεράσπιση η ενάγουσα απορρίπτει τις θέσεις των εναγομένων όπως αυτές εκτίθενται στην υπεράσπιση συμπεριλαμβανομένης και της προδικαστικής ένστασης. Κατά την ακροαματική διαδικασία έδωσε μαρτυρία η ενάγουσα και η αδελφή της Kay Φιλίππου ενώ εκ μέρους των εναγομένων έδωσε μαρτυρία ο τεχνικός Α - υπεύθυνος συντήρησης του ξενοδοχείου Πέτρος Κυριάκου. Η ενάγουσα ουσιαστικά επιβεβαίωσε τους ισχυρισμούς της στην έκθεση απαίτησης. Είπε ότι την 01.05.03 βρισκόταν στην Κύπρο για διακοπές, επειδή η ημέρα ήταν πολύ καλή περίπου η ώρα 1:00 το μεσημέρι μετέβηκε με την αδελφή της και τον μικρό γιο της στο ξενοδοχείο Beau Rivage Beach Hotel & Club για ηλιοθεραπεία και κολύμπι, πήγαν στο χώρο της πισίνας, βρήκαν δύο κρεβατάκια και μια ομπρέλα και κάθισαν. Περίμεναν κάποιο υπάλληλο του ξενοδοχείου να περάσει για να πληρώσουν για τα κρεβατάκια και την ομπρέλα. Είπε ότι όλες οι ομπρέλες του ξενοδοχείου ήταν ανοικτές και ότι υπήρχε αρκετός κόσμος στην πισίνα. Ενώ ο καιρός ήταν ηλιόλουστος, ξαφνικά φύσηξε δυνατός αέρας σήκωσε την ομπρέλα ψηλά η οποία την χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού της, συγκεκριμένα την χτύπησε ο κορμός της ομπρέλας και ακολούθως η ομπρέλα κατάληξε στο έδαφος στο πλευρό της. Η ομπρέλα ήταν πολύ μεγάλη και σύμφωνα με την ίδια, έπεσε επειδή δεν ήταν στερεωμένη στο έδαφος και όταν φύσηξε ο αέρας την σήκωσε ψηλά, η ίδια δεν συνειδητοποίησε ακριβώς τι έγινε παρά μόνο ότι πονούσε πολύ το κεφάλι της και από το πίσω μέρος του κεφαλιού της έτρεχε πολύ αίμα. Η αδελφή της ζήτησε ασθενοφόρο από τους υπαλλήλους του ξενοδοχείου, ήρθε επιτόπου ο γιατρός του ξενοδοχείου ο οποίος και της ζήτησε να μεταφερθεί με το δικό της αυτοκίνητο, την πήρε η αδελφή της, στην κλινική Αγ. Ραφαήλ όπου της έκαναν ακτινογραφίες, περιποιήθηκαν το τραύμα και της συνέστησαν να μείνει 24 ώρες στην κλινική και μετά της έδωσαν εξιτήριο και της συνέστησαν να παίρνει παυσίπονα. Καταχωρήθηκε σχετικά ιατρικό πιστοποιητικό ημερ. 02.05.03 ως τεκμήριο
- Ακολούθως έφυγε από την κλινική αλλά επειδή είχε πονοκεφάλους και ήθελε να σιγουρευτεί ότι όλα είναι καλά υπεβλήθηκε η ίδια σε εξέταση ΜRI εγκεφάλου για την οποία πλήρωσε Λ.Κ.230, κατατέθηκε η σχετική απόδειξη ως τεκμήριο 2 και έλαβε επίσης την διάγνωση από την εξέταση MRI το οποίο κατατέθηκε ως τεκμήριο
- Ακολούθως επέστρεψε στην Αγγλία, μετά που αναγκάστηκε να παρατείνει την διαμονή της στην Κύπρο αφού δεν ένιωθε ότι ήταν σε θέση να ταξιδέψει και μετά από 10 μέρες έφυγε, είχε έντονους πονοκεφάλους για περίοδο 7-8 εβδομάδες μετά. Κατά την αντεξέταση της επέμενε ότι εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε συνεχής αέρας, ήταν ξαφνικά που φύσηξε έντονος αέρας που σήκωσε την ομπρέλα, αρνήθηκε την υποβολή ότι οι ομπρέλες ήταν καλά στερεωμένες σε τσιμέντο και ότι μπορούσε να προβλέψει ότι θα φυσούσε ο αέρας και θα έπρεπε να κλείσει την ομπρέλα της. Είπε ότι κανένα από τα άτομα που βρίσκονταν στο χώρο της πισίνας κάτω από ομπρέλες δεν έκλεισαν την ομπρέλα τους και ούτε τους πλησίασε κανένας εκ μέρους του ξενοδοχείου για να τους πει να κλείσουν την ομπρέλα. Στις ίδιες περίπου γραμμές ήταν και η μαρτυρία της ΜΕ2, αδελφής της ενάγουσας, η οποία επανέλαβε ότι η ομπρέλα δεν ήταν στερεωμένη καλά αφού ο κορμός της ήταν μέσα στη βάση η οποία ήταν μεταλλική περίπου 15-16 ίντσες ύψος χωρίς όμως να υπάρχει οτιδήποτε που να στερεώνει την ομπρέλα στη βάση. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό της μετά που επεσυνέβη το ατύχημα, όταν η ίδια πήγε να παραπονεθεί, ο επί καθήκοντι υπεύθυνος (duty manager) του ξενοδοχείου τους προσκάλεσε να πάνε μια άλλη μέρα στο ξενοδοχείο και φάνε δωρεάν πράγμα το οποίο η ίδια αρνήθηκε και επίσης πριν να μεταβούν στην κλινική ο ίδιος της ζήτησε συγνώμη και της πρόσφερε δωρεάν συνδρομή για να χρησιμοποιεί την πισίνα του ξενοδοχείου για ένα χρόνο. Επιβεβαίωσε το τι είχε γίνει στην κλινική όπως και για το γεγονός ότι η αδελφή της είχε έντονους πονοκεφάλους για περίοδο μιας εβδομάδας μετά από το ατύχημα και μετά που έφυγε και πήγε στην Αγγλία συνέχιζε να βασανίζεται από πονοκεφάλους. Κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι εκείνη την ημέρα δεν φυσούσε αέρας, εάν φυσούσε δεν θα πήγαιναν στην πισίνα για ηλιοθεραπεία όπως είπε, αρνήθηκε ότι η ενάγουσα καθ΄ οιονδήποτε τρόπο μετακίνησε την ομπρέλα ως αποτέλεσμα του οποίου αυτή έπεσε και την χτύπησε όπως και την υποβολή ότι η ομπρέλα ήταν καλά στερεωμένη και ανέφερε μάλιστα ότι δύο εβδομάδες μετά από το ατύχημα ξανά πήγε στο ξενοδοχείο, επισκέφτηκε το χώρο και είδε ότι οι ομπρέλες δεν ήταν στερεωμένες. Είπε επίσης ότι το κόστος της κλινικής Αγ. Ραφαήλ που έμεινε η αδελφή της για ένα βράδυ το ανέλαβαν οι εναγόμενοι. Ο ΜΥ1 ανέφερε ότι την συγκεκριμένη ημέρα είχε πολύ αέρα και όλες οι ομπρέλες ήταν κλειστές αφού αυτή είναι η τακτική του ξενοδοχείου όταν φυσά ο αέρας. Είπε ότι δεν υπήρχαν πολλά άτομα στην πισίνα μόνο 5 - 6 άτομα, ο ίδιος δεν είδε το ατύχημα, περνούσε τυχαία από εκεί και είδε κόσμο μαζεμένο γύρω από την ενάγουσα. Ο ίδιος δεν της μίλησε ούτε είδε ή άκουσε κάποιο άλλο υπάλληλο του ξενοδοχείου να μιλά με την ενάγουσα, δεν θεώρησε το χτύπημα σοβαρό και δεν είδε αν υπήρχαν αίματα στο πάτωμα. Οι ομπρέλες είναι πάντοτε κλειστές όταν φυσά και είναι πολύ καλά στερεωμένες στο πάτωμα, υπάρχει όπως είπε κάτω στο τσιμέντο μια τρύπα στην οποία υπάρχει ένας σωλήνας μέσα στην οποία μπαίνει ο κορμός της ομπρέλας και εφαρμόζει σφικτά. Το μήκος του σωλήνα είναι περίπου 10-14 εκατοστά. Κατά την άποψη του οι ομπρέλες έτσι είναι πολύ καλά στερεωμένες και δεν ξανά σημειώθηκε κανένα τέτοιο περιστατικό στα 16 χρόνια που είναι υπάλληλος του ξενοδοχείου. Κατά την αντεξέταση του δεν θυμόταν τι ώρα έγινε το ατύχημα, είπε ότι όταν είναι πολύς ο αέρας που φυσά κλείνουν τις ομπρέλες και τις δένουν με σχοινί αλλά δεν λένε στον κόσμο να φύγει από τον χώρο της πισίνας όταν έχει αέρα, ούτε υπάρχει στο χώρο της πισίνας πινακίδα με την ένδειξη αυτή. Η διάμετρος της ομπρέλας είναι περίπου 2 μέτρα και συνήθως υπάρχουν δύο κρεβατάκια από κάτω, ένα δεξιά και ένα αριστερά. Δεν δέχτηκε την υποβολή ότι ο τρόπος με τον οποίο στερεώνονται οι ομπρέλες δεν είναι ασφαλής, επανέλαβε ότι όταν οι ομπρέλες είναι κλειστές δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αλλά δέχτηκε ότι όταν φυσά ο αέρας μπορεί να σηκώσει την ομπρέλα. Επανέλαβε ότι το ύψος του σωλήνα στον οποίο στερεώνεται η ομπρέλα είναι περίπου 14 εκατοστά και ότι θεωρεί αυτό το ύψος αρκετό για να στερεώνεται η ομπρέλα γιατί ο κορμός της εφάπτεται τελείως στον σωλήνα. Είπε επίσης ότι ο τρόπος που οι ομπρέλες στερεώνονται είναι ίδιος στο ξενοδοχείο από πάντα και δεν έχουν αλλάξει μετά που συνέβηκε το συγκεκριμένο δυστύχημα. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες ενόσω έδιναν την προφορική τους μαρτυρία στο Δικαστήριο και η αξιολόγηση της δεν παρουσιάζει καμιά απολύτως δυσκολία. Η ενάγουσα και η αδελφή της ήταν μάρτυρες της αλήθειας. Ανέφεραν το περιστατικό όπως αντιλήφθηκαν ότι έγινε χωρίς να υποπέσουν σε καμιά αντίφαση μεταξύ τους. Η ενάγουσα δεν παρουσιάστηκε καθόλου υπερβολική ούτε στην μαρτυρία της ούτε στις αξιώσεις της. Δέχομαι την μαρτυρία τους στην ολότητα της. Αντίθετα ο ΜΥ1 ήρθε στο Δικαστήριο μόνο για να βοηθήσει την υπόθεση των εναγομένων που είναι εργοδότες του εδώ και 16 χρόνια. Είναι φανερό ότι δεν γνωρίζει τίποτε για το ατύχημα της 01.05.03 και η μαρτυρία του σε σχέση με αυτό απορρίπτεται. Αναφορικά με τον τρόπο που στερεώνονται οι ομπρέλες στο χώρο της πισίνας η θέση του ήταν σταθερή και στην κυρίως εξέταση και στην αντεξέταση του, αλλά ο τρόπος που παρουσίασε ότι στερεώνονται οι ομπρέλες είναι διαφορετικός, σε ότι αφορά το ύψος του σωλήνα στον οποίο μπαίνει ο κορμός της ομπρέλας, από αυτό που έχουν αναφέρει η ενάγουσα και η ΜΕ2 και τα όσα έχει ο ίδιος αναφέρει δημιουργούν στο Δικαστήριο την αίσθηση ότι όντως η ομπρέλες δεν ήταν καλά στερεωμένες. Από την αξιολόγηση της μαρτυρίας προκύπτει ότι η υπεράσπιση των εναγομένων που είναι ότι οι ομπρέλες ήταν καλά στερεωμένες και ότι το γεγονός αυτό αποδεικνύεται και από το ότι δεν ξανασυνέβηκε τέτοιο ατύχημα στο χώρο της πισίνας και ότι οι ομπρέλες έπρεπε να ήταν κλειστές εφόσον φυσούσε ο αέρας, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Αφού έχω δεχτεί τη μαρτυρία της ενάγουσας και της ΜΕ2 προκύπτει ότι ο ξαφνικός αέρας ο οποίος φύσησε την εν λόγω ημέρα η οποία ήταν κατά άλλα ηλιόλουστη και καλή δεν μπορεί να λεχθεί ότι έπρεπε να οδηγήσει την ενάγουσα και την αδελφή της να κλείσουν την ομπρέλα. Εξάλλου κάτι τέτοιο δεν τους είχε υποδειχθεί από κανένα υπάλληλο του ξενοδοχείου, ούτε και αναγραφόταν σε καμία πινακίδα εκεί. Περαιτέρω η ίδια η μαρτυρία του ΜΥ1 αναφορικά με τον τρόπο που οι ομπρέλες ήταν στερεωμένες καθιστά σαφές ότι αυτός ο τρόπος δεν ήταν ασφαλής. Μια ομπρέλα με διάμετρο 2 μέτρα δεν μπορεί ασφαλώς να θεωρηθεί ότι είναι καλά στερεωμένη όταν ο κορμός της εισχωρεί σε σωλήνα 10-14 εκατοστά, όπως έχει αναφέρει ο ΜΥ1 έστω και αν υπάρχει τέλεια εφαρμογή της στο σωλήνα. Οι εναγόμενοι αρνούνται τους ισχυρισμούς της ενάγουσας ότι ήταν ιδιοκτήτες και /ή Διευθυντές και /ή αντιπρόσωποι του ξενοδοχείου Beau Rivage Beach Hotel & Club ιδιοκτησίας στην Λάρνακα. Δεν έχουν προσκομίσει όμως καμιά μαρτυρία που να υποστηρίζει την θέση τους αυτή και με βάση την γενική αρχή ότι η γενική άρνηση ενός ισχυρισμού θέτει αυτόν που την προβάλλει να την αποδείξει η θέση αυτή απορρίπτεται. Διαπιστώνεται και από το σύνολο της μαρτυρίας ότι οι εναγόμενοι ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ιδιοκτήτες και /ή υπεύθυνοι για το εν λόγω ξενοδοχείου συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του χώρου της πισίνας. Το ζήτημα της ευθύνης των εναγομένων διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου 51
(2)(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 οι οποίες ρυθμίζουν την ευθύνη κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας έναντι προσώπων που τελούν νόμιμα σε αυτή. Οι πρόνοιες του άρθρου 51 κωδικοποιούν το Αγγλικό κοινό δίκαιο επί τη βάσει τον οποίων και ερμηνεύονται (Φραγκεσκίδης Λτδ ν. Μάμα
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 70). Οι ρυθμίσεις του κοινού δικαίου διαφοροποιήθηκαν σε ότι αφορά την Αγγλία με την Occupiers Liability Act 1957, διά της καθιέρωσης ενιαίου, κατ΄ ουσία, καθήκοντος επιμέλειας του κατόχου έναντι όσων βρίσκονται νόμιμα στην περιουσία. Κατά το κοινό δίκαιο όμως, όπως εκφράζεται μέσα από τις εν λόγω πρόνοιες του Κεφ. 148, ο βαθμός επιμέλειας που οφείλει ο κάτοχος ποικίλει ανάλογα με την ιδιότητα του προσώπου που τελεί νόμιμα στην περιουσία. Μια βασική διάκριση είναι ανάμεσα στα πρόσωπα που βρίσκονται στην περιουσία δυνάμει σύμβασης με αντιπαροχή και πρόσωπα που βρίσκονται στην περιουσία χωρίς τέτοια σύμβαση αλλά με πρόσκληση ή άδεια, ρητή ή εξυπακουόμενη, του κατόχου. Αυτή η δεύτερη κατηγορία υποδιαιρείται συνεπώς σε «αδειούχους» (licensees) και «προσκεκλημένος» έχουν κοινό συμφέρον. Ο κάτοχος έχει έναντι του «προσκεκλημένου» καθήκον να μεριμνά, από πλευράς στατικής κατάστασης, συντήρησης ή επισκευής, ώστε η ιδιοκτησία να είναι εύλογα ασφαλής για τον «προσκεκλημένο». Ενώ έναντι του «αδειούχου», το καθήκον περιορίζεται σε προειδοποίηση για οποιοδήποτε κρυμμένο ή λανθάνοντα κίνδυνο τον οποίο ο κάτοχος γνωρίζει ή δέον κατά τεκμήριο να θεωρηθεί ότι γνωρίζει. [βλ. Άρθρο 51
(2)(β) Κεφ. 148, Clerk & Lindsell on Torts 14η έκδοση, παράγρ. 1011, Φραγκεσκίδης (ανωτέρω), Κυριακίδης ν. Tenekedzian
(1994)1 A.A.Δ. 504, Πολ. Έφεση Αρ. 10325 Λέσχη Ιπποδρομιών Λευκωσίας ν. Νικήτα, ημερ. 24.10.00]. Οι διατηρούμενες στο δικό μας νόμο τεχνικές εν πολλοίς διακρίσεις θα πρέπει πάντως να ερμηνεύονται υπό το φως της σύγχρονης τάσης της νομολογίας που έγκειται στην εναρμόνιση των καθηκόντων του κατόχου προς τις σύγχρονες αντιλήψεις του κοινωνικού καθήκοντος με προεξάρχον στοιχείο την ανάγκη για επίδειξη ανθρωπιστικής συμπεριφοράς προς τους συνανθρώπους ώστε τελικά ο νόμος να συμβαδίζει με το κοινωνικό ήθος [βλ. ΠΟΛΥΜΕΤΑΛ ΛΤΔ ΜΕΤΑΛΛΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ κ.α. ν. Κωνσταντίνου
(1988)1 Α.Α.Δ. 393 με αναφορά στην υπόθεση British Railways Board v. Herrington
(1972)1 All E.R. 749(H.L.)]. Υπ΄ αυτό το πρίσμα ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής αναφέρει στην εν λόγω υπόθεση ΠΟΛΥΜΕΤΑΛ σε σχέση με το καθήκον κατόχου έναντι επισκέπτη πως «το καθήκον για την προστασία της ασφάλειας του εφεσίβλητου (επισκέπτη), κατά την παραμονή του στα υποστατικά, πηγάζει από το καθήκον για την επίδειξη επιμέλειας για την ασφάλεια του γείτονα». Υπό το ίδιο αυτό πρίσμα, η έννοια του «προσκεκλημένου» θα πρέπει να ερμηνευθεί με ευρύτητα έτσι ώστε το καθήκον του κατόχου να εναρμονίζεται τελικά με το πρωταρχικώς ζητούμενο που είναι οι αρχές του ανθρωπισμού. Στην υπόθεση Φραγκεσκίδης (ανωτέρω) ορίζεται ως στοιχείο της έννοιας του «προσκεκλημένου» η αντίληψη κάποιου χρηματικού ή υλικού συμφέροντος από τον κάτοχο. Όμως ο ορισμός αυτός δεν είναι εξαντλητικός. Εν προκειμένω η ενάγουσα και η αδελφή της δεν βρισκόταν στην πισίνα στα πλαίσια σύμβασης. Σκοπός της εκεί παρουσίας τους ήταν να χρησιμοποιήσουν τον χώρο της πισίνας για σκοπούς ηλιοθεραπείας ή /και κολύμβησης έναντι τιμήματος το οποίο ήταν πρόθυμες να πληρώσουν πάντοτε αλλά δεν το είχαν ακόμη πληρώσει. Δεν υπήρχε πρόθεση αποφυγής της πληρωμής ούτε βέβαια και υπάρχει τέτοιος ισχυρισμός από πλευράς εναγομένων. Η κατάληξη λοιπόν είναι πως οι εναγόμενοι είχαν έναντι της ενάγουσας καθήκον επιμέλειας για την κατάσταση του χώρου της πισίνας και όλων των αντικειμένων /εξοπλισμού που βρίσκονταν σε αυτούς για ασυνήθιστους κίνδυνους που γνώριζαν ή και που θα έπρεπε κατά τεκμήριο να γνωρίζουν. Ο κίνδυνος εν προκειμένω μπορεί να μην ήταν εντελώς προβλέψιμος αλλά σίγουρα δεν ήταν ασυνήθης και εύλογα εξ αντικειμένου προβλεπτός αφού όπως έχουν οι ίδιοι αναφέρει όταν φυσά ο αέρας οι ομπρέλες κλείνουν και δένονται με σχοινιά. Υπήρχε δυνατότητα αποτροπής του με λογικά προσιτά μέσα. Όπως δε διευκρινίστηκε στην Πολ. Έφ. 10821 Παναγιώτης Ανάγνου ν. Alco Filters (Cyprus) Ltd ημερ. 28.06.02 "Το κριτήριο για τον προσδιορισμό του καθήκοντος επιμέλειας δεν εντοπίζεται στις πιθανότητες εκδήλωσης του κινδύνου αλλά στο προβλεπτό του και στην δυνατότητα αποτροπής του με λογικά μέσα." Επομένως ευθύνη των εναγομένων υπάρχει. Παρόλο που στην έκθεση απαίτησης οι εναγόμενοι στηρίζονται και στην αρχή του "res ipsa loquitur" ο συνήγορος της έχει αποσύρει αυτή του τη θέση και ορθά κατά την άποψη μου γιατί η αρχή αυτή δεν τυγχάνει εφαρμογής αφού η γραμμή παρουσίασης της υπόθεσης εκ μέρους της ενάγουσας ήταν η προσαγωγή μαρτυρίας που να αποδεικνύει συγκεκριμένα την αμέλεια των εναγομένων. Όπως είναι νομολογιακά καθιερωμένο η αρχή αυτή εφαρμόζεται όπου ο ενάγοντας στερείται μέσον και /ή γνώσης αναφορικά με τις συνθήκες που οδήγησαν στο ατύχημα. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Savvides v. Messaritis
(1985)1 C.L.R. 262. Η υπεράσπιση δεν έχει εγείρει θέμα συντρέχουσας αμέλειας της ενάγουσας άρα το μόνο που απομένει για το Δικαστήριο είναι να αποφασίσει το ύψος των αποζημιώσεων που αυτή δικαιούται. Ο τραυματισμός της ενάγουσας δεν υπήρξε ιδιαίτερα σοβαρός. Όπως είναι η δικογραφημένη θέση της αλλά και η προφορική της μαρτυρία το χτύπημα στο κεφάλι της προκάλεσε σκίσιμο του δέρματος ως αποτέλεσμα του οποίου χρειάστηκε να παραμείνει ένα βράδυ σε ιδιωτική κλινική όπου έτυχε περιποίησης του τραύματος και ακολούθως απελύθη με παυσίπονα. Για την διανυκτέρευση και την περίθαλψη της στη κλινική δεν πλήρωσε τίποτα αφού όπως έχει αναφερθεί από την ίδια αυτά τα έξοδα τα είχαν αναλάβει οι εναγόμενοι. Παρουσίασε έντονους πονοκεφάλους για περίοδο 10 ημερών περίπου μετά το ατύχημα λόγος που την ανάγκασε να παρατείνει την διαμονή της στην Κύπρο για λίγες μέρες και ακολούθως είχε πονοκεφάλους για περίοδο περίπου 7-8 εβδομάδων μετά. Γενικά, η νομολογία αναγνωρίζει τη σημασία του ανθρώπινου πόνου και η αυξητική, κατά τα τελευταία χρόνια, τάση στις αποζημιώσεις δεν είναι μόνο σε συνάρτηση με τα τιμαριθμικά δεδομένα αλλά, κατ΄ ουσία, αποτελεί ευρύτερη αναγνώριση της αξίας του ανθρώπου ως υγιούς και ευημερούσας προσωπικότητας. Το χρήμα βέβαια δεν μπορεί να αποτελέσει υποκατάστατο, είναι όμως το μόνο μέσο αποκατάστασης. Αυτό το δεδομένο δεν πρέπει να οδηγεί σε άμετρη αύξηση των αποζημιώσεων. Περιπλέον η ανοδική τάση δεν πρέπει να είναι ανεξέλεγκτη, αλλά να περιορίζεται στα σωστά πλαίσια της λογικής και δίκαιης αποζημίωσης, κοινωνικά παραδεκτής και με σκοπό όχι τη κερδοφορία του θύματος, ούτε την τιμωρία του παραβάτη, αλλά την αποκατάσταση, ατελή έστω, διά του χρήματος (βλ. Anjia Lankuttis, Πολ. ΄Έφ. 10847, ημερ. 24.07.02, Miller Roza Maria v. Petek
(1999)1 Α.Α.Δ. 2091, Μαυροπετρής ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, Μερακλή ν. Ταλιώτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 1148). Ενόψει των ανωτέρω θεωρώ ότι ένα ποσό της τάξης των Λ.Κ.750 αποτελεί εύλογη αποζημίωση για την ενάγουσα για τους πόνους και την ταλαιπωρία της. Επιπλέον η ενάγουσα διεκδικεί το ποσό των Λ.Κ.243 ως ειδικές αποζημιώσεις. Έχει προσκομίσει στο Δικαστήριο το τεκμήριο 2 το οποίο είναι απόδειξη για Λ.Κ.230 για την εξέταση MRI εγκεφάλου που έκανε. Δεν έχει προσκομισθεί οποιαδήποτε απόδειξη αναφορικά με το ποσό των Λ.Κ.13 που επίσης αξιείται συνεπώς βρίσκω ότι το ποσό των ειδικών αποζημιώσεων της ενάγουσας είναι Λ.Κ.
- Δεν θεωρώ ότι αυτή η εξέταση έγινε εκ του περισσού ή επιπόλαια από την ενάγουσα αφού ήταν αμέσως μετά το επίδικο ατύχημα, συνδεόταν άμεσα με αυτό και ήταν δικαιολογημένο. Ενόψει των ανωτέρω εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων για ποσό α) Λ.Κ.750 πλέον νόμιμο τόκο από 04.06.04 και β) για Λ.Κ.230 με νόμιμο τόκο από 03.05.
- Επιδικάζονται επίσης υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων τα έξοδα της παρούσας αγωγής όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Αναφέρω επίσης ότι η θέση της υπεράσπισης ότι ο τίτλος της αγωγής είναι λανθασμένος δεν έχει προωθηθεί και επομένως απορρίπτεται. (Υπ.) ........................................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητή /ΧΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο