FOURNARIS M J IMPORTS EXPORTS LTD ν. HADKINSON CHARLES, Αρ. Αγωγής: 4182/2004, 20 Δεκεμβρίου,  2005

(1)την παραγραφή της υπεράσπισης του εναγομένου λόγω παράλειψης του να συμμορφωθεί με το διάταγμα του δικαστηρίου ημερομηνίας 26.04.2005 για αποκάλυψη ή επιθεώρηση εγγράφων και

(2)απόφαση ως η έκθεση απαιτήσεως στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Το νομικό υπόβαθρο της αίτησης είναι η Δ.28 Θ. 3 και Θ.12, Δ.26 Θ.Θ.2-12, η Δ.48 Θ.Θ. 1-4,8,9 (η) οι συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και η νομολογία. Το πραγματικό υπόβαθρο της στηρίζεται στο λιτό περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του Γιάννη Φούρναρη ο οποίος είναι εκ των διευθυντών των εναγόντων (εδώ δε καθορίζεται ποιών, εφόσον είναι και ο ίδιος ενάγοντας) και δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκο δήλωση. Σε αυτή δηλώνει ότι γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα, υιοθετεί και επαναλαμβάνει τα αιτητικά της αίτησης, ισχυριζόμενος ότι ο εναγόμενος παρέλειψε να συμμορφωθεί με το διάταγμα του δικαστηρίου ημερομηνίας 26.04.05 για αποκάλυψη και επιθεώρηση εγγράφων. Εξίσου λιτή είναι και η ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως η οποία έχει ταυτόσημο νομικό υπόβαθρο με την αίτηση. Οι λόγοι για την απόρριψη της αίτησης συνοψίζονται στους ακόλουθους οι οποίοι επαναλαμβάνονται στην ένορκο δήλωση που την στηρίζει και η οποία υπογράφεται από δικηγόρο του γραφείου που εκπροσωπεί τον εναγόμενο:

(1)Η αίτηση δεν βασίζεται σε οποιαδήποτε γεγονότα,

(2)το αιτούμενο διάταγμα δεν σημαίνει ο,τιδήποτε,

(3)Η αίτηση ή και τα γεγονότα δεν είναι κατάλληλα για να οδηγήσουν σε οποιαδήποτε διατάγματα. Δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία ούτε και ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Στις αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών επανέλαβαν τα όσα διαλαμβάνουν αντίστοιχα η αίτηση και η ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως και οι ένορκες δηλώσεις που τις στηρίζουν και παρέπεμψαν το Δικαστήριο σε νομολογία που κατά την άποψη τους υποστηρίζει τις θέσεις τους. Η ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών αναφερόμενη στο εκδοθέν διάταγμα στο οποίο παραλείπει ο εναγόμενος να συμμορφωθεί ανέφερε ότι η ημερομηνία έκδοσης του είναι η 26.04.

1. Αναφέρθηκε επίσης στο τι πρόσταζε τον εναγόμενο να κάμει, το οποίο παρά τις ¨εκκλήσεις¨ όπως ανέφερε, της πλευράς των εναγόντων, ακόμα και μέχρι σήμερα μετά την καταχώρηση της παρούσας αίτησης από την 1.07.2005 εξακολουθεί να αρνείται να το κάμει. Αναφερόμενη όμως στην υποχρέωση του εναγόμενου να συμμορφωθεί εντός δεκαπέντε ημερών από της επιδόσεως του δεν αναφέρθηκε πότε αυτό επιδόθηκε και σε ποιόν επιδόθηκε. Μια τέτοια αναφορά δεν γίνεται ούτε στην αίτηση ούτε και στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση της. Η Διαταγή 28 Θ. 12 στην οποία ουσιαστικά βασίζεται η αίτηση, προνοεί ότι ο διάδικος ο οποίος δεν έχει συμμορφωθεί με διάταγμα του Δικαστηρίου για αποκάλυψη και επιθεώρηση εγγράφων υπόκειται, μεταξύ άλλων, και σε απόρριψη της αγωγής του αν είναι ενάγοντας ή διαγραφή της υπεράσπισης του αν είναι εναγόμενος. Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια κατά πόσο θα εγκρίνει αίτηση για διαγραφή υπερασπίσεως, για τον προαναφερόμενο λόγο. Η Δ.28 Θ. 12 αντιστοιχεί στη παλιά Αγγλική Δ.31, Θ. 21, η οποία επεξηγείτε στο Annual Practice του 1960 στις σελ. 726 και
2. Από την Αγγλική νομολογία είναι προφανές ότι διαγραφή δικογράφου ενός διαδίκου δεν διατάσσεται εκτός αν πεισθεί το Δικαστήριο ότι ο διάδικος αυτός προσπαθεί να αποφύγει δίκαιη αποκάλυψη εκ μέρους του. Όταν ένας εναγόμενος δεν προβεί σε αποκάλυψη, παρά τις αναβολές που δίδονται με σκοπό να του δοθεί χρόνος για την αποκάλυψη, το Δικαστήριο δικαιολογείται να διατάξει τη διαγραφή της υπεράσπισης αν ικανοποιηθεί ότι η παράλειψη αποκάλυψης είναι εσκεμμένη και συνεχιζόμενη (βλ. Fisher v. Hughes

(1877)25 W.R. 528, Haigh v. Haigh

(1885)31 Ch.D.478, Gibson v. Sykes

(1884)28 S.J. 533, Farden v. Richter

(1889)23 Q.B.D. 124). Διάταγμα διαγραφής της υπεράσπισης εκδίδεται γενικά μόνο όπου υπάρχει εσκεμμένη και συνεχής άρνηση του διαδίκου που διατάχθηκε να προβεί σε αποκάλυψη ή όπου η παράλειψη συμμόρφωσης με το διάταγμα του Δικαστηρίου έχει καταστήσει αδύνατη τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής (βλ. Danvillier v. Myers

(1883)W.N. 58 C.A., Republic of Liberia v. Roye (1876( 1 App. Cas. 139). Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει ο ισχυρισμός των εναγόντων - αιτητών ότι ο εναγόμενος - καθ΄ού η αίτηση δεν συμμορφώθηκε με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 26.04.2005 για αποκάλυψη ή επιθεώρηση εγγράφων. Ο καθ΄ού η αίτηση με την ειδοποίηση περί της πρόθεσης του να υποβάλει ένσταση ως πρώτο λόγο προβάλλει ότι η αίτηση δεν βασίζεται σε οποιαδήποτε γεγονότα ή όπως είναι ο τρίτος λόγος, η αίτηση ή τα γεγονότα δεν είναι κατάλληλα για να οδηγήσουν σε οποιαδήποτε διατάγματα. Ποια όμως είναι εκείνα τα γεγονότα στα οποία θα έπρεπε να αναφέρεται η αίτηση με την οποία αξιώνεται ένα τόσο δραστικό μέτρο; Κατά την άποψη μου θα έπρεπε πρώτα να γίνεται αναφορά στο ίδιο το διάταγμα, τις συνθήκες έκδοσης του και στο τι διαλαμβάνει αυτό (δηλαδή την ημερομηνία έκδοσης του, εάν είχε εκδοθεί εκ συμφώνου, εάν είχε εκδοθεί στην παρουσία του εναγομένου, εάν καθόριζε οποιαδήποτε προθεσμία εντός της οποίας θα έπρεπε να υπάρξει συμμόρφωση σε αυτό και τέλος θα έπρεπε αυτό να επισυνάπτεται στην αίτηση). Δεύτερο, θα έπρεπε να γίνεται αναφορά στην επίδοση του διατάγματος και στην πάροδο του καθοριζόμενου χρόνου εντός του οποίου θα έπρεπε να γίνει η συμμόρφωση. Σε τέτοια γεγονότα, ουσιώδη κατά της άποψη μου, δεν γίνεται αναφορά πλην της ημερομηνίας έκδοσης του, ούτε στο σώμα της αίτησης αλλά ούτε και στην ένορκο δήλωση αλλά ούτε και αυτό το ίδιο το διάταγμα επισυνάφθηκε στην αίτηση. Έστω όμως και εάν το τελευταίο, δηλαδή η επισύναψη του διατάγματος στην αίτηση, ήθελε θεωρηθεί ως απλή παρατυπία και με βάση τη Διαταγή 64 εκδιδόταν σχετικό διάταγμα άρσης της παρατυπίας και πάλιν οι υπόλοιπες παραλείψεις δεν θα καθιστούσαν την παρούσα αίτηση συζητήσιμη. Το πιο ουσιαστικό γεγονός το οποίο θα έπρεπε να διαλαμβάνει η αίτηση ήταν η επίδοση του διατάγματος είτε στον εναγόμενο είτε εφόσον υπήρχε η διάζευξη σε αυτό, στο δικηγόρο του, αν και η προσωπική επίδοση στον ίδιο τον εναγόμενο θα καθιστούσε οποιοδήποτε μελλοντικό διάβημα περισσότερο πρόσφορο. Η πάροδος του χρόνου τον οποίο καθόριζε το διάταγμα είναι επίσης καθοριστικής σημασίας για να μπορέσει το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της αίτησης. Εφόσον προβάλλεται ως λόγος ένστασης ότι η αίτηση δεν υποστηρίζεται από γεγονότα, κρίνω ότι η απόδειξη των πιο πάνω ουσιαστικών γεγονότων επαφιόταν πλέον στην πλευρά των αιτητών η οποία όμως δεν κατάφερε να αποσείσει το βάρος που είχε είτε με αντεξέταση της ενόρκως δηλούσας εκ μέρους του εναγομένου αλλά ούτε και αντικρούστηκε αυτός ο ισχυρισμός με οποιονδήποτε άλλο πρόσφορο τρόπο π.χ. προσκόμιση αντικρουστικής μαρτυρίας. Ανατρέχοντας στο φάκελο της υπόθεσης, και μια τέτοια εξουσία όπως έχει νομολογηθεί παρέχεται στο Δικαστήριο, βλέπω ότι πράγματι το διάταγμα το οποίο συντάχθηκε στις 16.05.2005 επιδόθηκε σε γραμματέα του δικηγορικού γραφείου που εκπροσωπεί τον εναγόμενο στις 26.05.2005. Όμως ακόμα και αυτό το γεγονός οι αιτητές για να το αποδείκνυαν, εφόσον υπήρξε αμφισβήτηση του, παρόλο το γενικό τρόπο με τον οποίο έγινε, θα έπρεπε να έκαμναν ανάλογα διαβήματα προς το Δικαστήριο με σχετικό αίτημα για παροχή άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, υποστηρίζουσας την αίτηση τους, έτσι που να κάλυπταν αυτή την αδυναμία της αίτησης τους με συμπληρωματική ένορκο δήλωση από τον επιδότη που επέδωσε το διάταγμα. Σε ενδιάμεσες αιτήσεις το βάρος απόδειξης των αμφισβητούμενων γεγονότων βρίσκεται στους ώμους του αιτητή. Το θέμα αυτό πραγματεύεται με πολλή σαφήνεια και περιεκτικότητα ο Δικαστής Πικής, όπως ήταν τότε στην υπόθεση Vuitton v. Δερμοσάκ και άλλης

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453. Βέβαια η απολυτότητα του λόγου της Vuitton ως προς το συγκεκριμένο θέμα έχει ατονήσει μετά την θέσπιση της νέας Δ.48 Θ. 4 (Δ.Κ.5/1999 23.12.1999), επί της οποίας εδράζεται η ένσταση, (βλ. αναφορά στην Per Curiam στην Blue Arrow General Trad. Co. Ltd v. Μικρού

(2000)1 Α.Α.Δ. (Β) σελ. 1427). Αυτό το βάρος οι ενάγοντες δεν το έχουν αποσείσει. Δεν εφάρμοσαν τις προσφερόμενες από τη Διαταγή 48 Θ. 4 μεθόδους είτε της απαντητικής ένορκης δήλωσης ή ακόμα της αντεξέτασης. Συνακόλουθα εκθεμελιωμένου του πραγματικού υπόβαθρου της αίτησης, αυτή δεν μπορεί να προχωρήσει περαιτέρω και έτσι δεν μπορεί να έχει επιτυχία. Ο εναγόμενος εκπροσωπείτο όταν είχε εκδοθεί το διάταγμα από το δικηγόρο του και αυτό εκδόθηκε με τη συγκατάθεση του, το ίδιο το διάταγμα διαλάμβανε ότι η προθεσμία των δεκαπέντε ημερών που καθόριζε ως χρόνο εντός του οποίου όφειλε ο εναγόμενος να συμμορφωθεί θα άρχιζε από της επιδόσεως του. Η προσωπική επίδοση στον ίδιο τον εναγόμενο καθίσταται ακόμα πιο επιτακτική εφόσον πρόκειται για αίτηση με την οποία οι ενάγοντες ζητούν μια τέτοια δραστική θεραπεία σε βάρος του καθ΄ού η αίτηση - εναγομένου, αυτή της διαγραφής της υπεράσπισης του με αποτέλεσμα την προώθηση της υπόθεσης τους εναντίον του χωρίς το δικόγραφο της υπεράσπισης του λόγω ηθελημένης παράβασης εκ μέρους του των προνοιών του διατάγματος του Δικαστηρίου. Τέτοιας φύσης αιτήσεις θα πρέπει να κρίνονται κατ΄ αναλογία προς τις αιτήσεις παρακοής διατάγματος, δηλαδή αυστηρά (Strictissimi juris). Οι αιτητές σε τέτοια περίπτωση έχουν το βάρος της απόδειξης ότι όντως ο εναγόμενος - καθ΄ού η αίτηση παρήκουσε στο διάταγμα του Δικαστηρίου και μάλιστα ηθελημένα, πριν το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ των αιτητών. Παρακοή διατάγματος του Δικαστηρίου δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί κατά την άποψη μου, αν δεν αποδειχθεί η προηγούμενη επίδοση του στον επηρεαζόμενο. Στη προκείμενη περίπτωση δεν αναφέρεται στην αίτηση ή στην ένορκο δήλωση που την συνοδεύει τέτοια επίδοση. Από το πρακτικό επίσης της ημερομηνίας που εκδόθηκε το διάταγμα φαίνεται ότι ο καθ΄ού η αίτηση δεν ήταν παρών όταν αυτό είχε εκδοθεί. Το γεγονός ότι αυτός εκπροσωπείτο από δικηγόρο δεν θεωρώ ότι υποκαθιστά την προϋπόθεση της επίδοσης σ΄αυτόν του διατάγματος κατά τον ενεδεδειγμένο τρόπο. Θεωρώ ότι οι ενάγοντες - αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν ότι ο εναγόμενος - καθ΄ού η αίτηση παρήκουσε το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 26.04.2005 και εν πάση περιπτώσει θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις δεν θα ήταν ορθό, ούτε και δίκαιο να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ των εναγόντων - αιτητών και να εγκρίνω τα δραστικά μέτρα που αυτοί ζητούν με την αίτηση τους. Επειδή στην αίτηση γίνεται επίκληση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου, κρίνω ότι η άσκηση μιας τα τέτοιας εξουσίας δεν έχει θέση εν προκειμένω βλ. την υπόθεση Τουβλοποιεία Γίγας Λτδ v. Ουστά (Αρ. 1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 109 στη σελ. 112 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά με την αντίκριση αυτής της εξουσίας του Δικαστηρίου: ¨Η φύση και τα όρια της σύμφυτης δικαιοδοσίας του δικαστηρίου εξετάστηκαν στη Sofocli v. Leonidou

(1988)1 C.L.R. 584. Όπως προκύπτει, σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει, λόγω της ταύτισης της με το δικαστήριο και της αναγκαιότητας της ύπαρξης της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου. Δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου τούτου, ούτε αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητης από το νόμο και τους θεσμούς¨. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, θεωρώ ότι οι ενάγοντες - αιτητές απέτυχαν να τεκμηριώσουν την υπόθεση τους και ότι είναι ορθό και δίκαιο να απορρίψω την αίτηση τους με έξοδα σε βάρος τους τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να πληρωθούν στο τέλος. (Υπ.)........................................................ Χρήστος Φιλίππου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο