Αναφορικά με τον Χάρη Κίζη, Αίτησης Πτώχευσης Αρ. 107 /2005, 21 Δεκεμβρίου, 2005

(1)(γ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5) καταχωρήθηκε η παρούσα υπό εξέταση αίτηση με την οποία επιζητείται η έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του καθ΄ού η αίτηση, υπογράφεται υπό της Τζένης Μακρή η οποία υπογράφει και την ένορκο δήλωση που την συνοδεύει εκ μέρους της Ελληνικής Τράπεζας Λτδ η οποία κατέθεσε επίσης ενόρκως στο Δικαστήριο κατά την ακροαματική διαδικασία. Σε αυτή αναφέρεται ότι ο καθ΄ού η αίτηση διαμένει για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα των τελευταίων 6 μηνών στην επαρχία Λάρνακας εντός της τοπικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου αυτού. Υποστηρίζεται στην αίτηση ότι ολόκληρο το εξ αποφάσεως χρέος όπως το περιέγραψα ανωτέρω πλέον τα δικηγορικά έξοδα εξακολουθούν να οφείλονται. Υποστηρίζεται ότι ούτε οι αιτητές, ούτε και οιονδήποτε άλλο πρόσωπο διά λογαριασμό τους έχει οποιαδήποτε ασφάλεια επί της περιουσίας του καθ΄ού η αίτηση χρεώστη ή σε οποιοδήποτε μέρος της. Προς αντίκρουση της αίτησης καταχωρήθηκε στις 22.09.2005 ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως εκ μέρους του καθ΄ού η αίτηση η οποία υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση την οποία υπογράφει ο ίδιος. Προβάλλονται ως λόγοι ένστασης οι ακόλουθοι: (α) Το αναφερόμενο επί της αίτησης ποσό είναι κατά πολύ χαμηλότερο, (β) υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι για την είσπραξη του εν λόγω ποσού, (γ) απόκρυψη πραγματικών γεγονότων και παράθεση αναληθών γεγονότων, (δ) δεν θα απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, (ε) τα αιτήματα των Αιτητών είναι νόμω και ουσία αβάσιμα, αστήρικτα και αδικαιολόγητα. Την ένσταση του τη βασίζει στον περί Πτωχεύσεως Νόμος Κεφ. 5, όπως τροποποιήθηκε υπό του Ν. 197/1986 άρθρα 2,3

(1),4,6 και 8, επί των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών Κ. 18 και 37 και των Πτωχευτικών Θεσμών 44-46, Θ.6, Θ. 9, 16,46,50 στους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.39 Θ. 1 και 2, Δ.48 Θ. 1,2,3,4,5,6,7,8,9 και Δ.64 Θ. 1 και 2, καθώς επίσης και επί των αρχών της επιείκειας και των συμφυών εξουσιών και γενικής πρακτικής του Δικαστηρίου. Στην ένορκο δήλωση του ο καθ΄ού η αίτηση στην οποία στηρίζεται η ένσταση του αναφέρει ότι είναι γνώστης των γεγονότων της υπόθεσης. Εκφράζει τη διαφωνία του με το περιεχόμενο της αιτήσεως και της ενόρκου δηλώσεως που την συνοδεύει. Υποστηρίζει ότι έχει καταβάλει αρκετά ποσά προς εξόφληση του χρέους του και τα ποσά που αναφέρονται στην αίτηση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ισχυρίζεται ακόμα ότι υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους οι αιτητές μπορούν να προχωρήσουν για την είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους τους όπως παραδείγματος χάριν με μηνιαίες δόσεις. Υποστηρίζει περαιτέρω ότι δεν θα απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη με τυχόν έκδοση του διατάγματος και ότι έχουν αποκρυφτεί πραγματικά γεγονότα και έχουν παρατεθεί αναληθή γεγονότα. Από την πλευρά των αιτητών κατέθεσε η Τζένη Μακρή εκ μέρους της Ελληνικής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, όπως ανέφερε σε σχετική ερώτηση που της υπεβλήθη εκ μέρους του συνηγόρου των αιτητών. Στην ένορκο δήλωση της όμως που φέρει την ημερομηνία κατά την οποία κατέθεσε και ενώπιον του Δικαστηρίου η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο 1 αναφέρει ότι είναι υπάλληλος της Ελληνικής Τράπεζας Λτδ. Υποστηρίζει σε αυτή ότι έχει προσωπική γνώση των γεγονότων της υπόθεσης και ότι ο καθ΄ού η αίτηση δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του το οποίο εξακολουθεί να οφείλει όπως και τα έξοδα της ειδοποίησης πτώχευσης. Επαναλαμβάνει ότι ο καθ΄ού η αίτηση κατά την περίοδο των έξι μηνών προ της καταχωρήσεως της παρούσας αιτήσεως κατοικούσε εντός της Επαρχίας Λάρνακας εντός δηλαδή της τοπικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και ότι δεν κατέχουν, ούτε και οιονδήποτε πρόσωπο διά λογαριασμό τους κατέχει, οιανδήποτε εξασφάλιση επί της περιουσίας του οφειλέτη. Κατέθεσε λογαριασμό ο οποίος φέρει ημερομηνία 30.09.2005 και ο οποίος δεικνύει ως υπόλοιπο το ποσό των Λ.Κ.3.894,83σ. το οποίο ανέφερε ότι εξακολουθεί να οφείλει. Στην αντεξέταση της ανέφερε ότι εργάζεται στο τμήμα δικαστικών υποθέσεων της τράπεζας και ότι δεν γνωρίζει εάν μετά τις 30.09.2005 ημερομηνία της κατάστασης λογαριασμού έγιναν οποιεσδήποτε άλλες καταθέσεις στον εν λόγω λογαριασμό. Διευκρίνισε ότι ο πρωτοφειλέτης του δανείου έχει αποβιώσει, ήλεγξαν κατά πόσο έχει οποιαδήποτε περιουσία για να ορίσουν διαχειριστή της, αλλά δεν βρήκαν καμιά τέτοια περιουσία και ότι ο καθ΄ού η αίτηση ήταν ο μόνος εγγυητής του και σήμερα είναι ο μοναδικός χρεώστης. Εκ συμφώνου κατατέθηκε η ένορκος δήλωσης στην οποία επισυνάπτεται ο φάκελος της ειδοποίησης πτώχευσης με αριθμό 44/2005, της υπευθύνου του Τμήματος Πτωχεύσεως στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας Ελένης Θεοδοσίου η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο 3. Ήταν η εισήγηση του κ. Φούλια ότι οι αιτητές απέδειξαν όσα απαιτούνταν στα πλαίσια της πτωχευτικής τους αίτησης και ότι ο καθ΄ού η αίτηση εξακολουθεί να οφείλει ποσό πέραν του ποσού των Λ.Κ.500,00 το οποίο προβλέπει ο νόμος δηλαδή τον ποσό των Λ.Κ.3.894,83σ., ως εκ τούτου ζήτησε όπως εκδοθεί διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του όπως η αίτηση τους. Ο κ. Χ¨Παναγιώτου απαρίθμησε τρεις λόγους για τους οποίους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ο πρώτος, ότι η αίτηση δεν στηρίζεται σε καμιά νομοθετική διάταξη, ο δεύτερος, ότι η μάρτυρας ανέφερε ότι εργάζεται στην Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ και δεν έγινε σύνδεση αυτής της ιδιότητας της με τους αιτητές και τρίτο η κατάσταση λογαριασμού που κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 φέρει ημερομηνάι 30.09.2005 και έκτοτε ανέφερε ότι δεν γνωρίζει εάν έχουν κατατεθεί άλλα ποσά στον εν λόγω λογαριασμό. Δεν αμφισβητήθηκε ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε εντός 3 μηνών μετά το διάταγμα ακύρωσης της ένστασης ημερομηνίας 13.05.2005 . Επίσης δεν αμφισβητήθηκε ότι ο καθ΄ού η αίτηση διέμενε εντός της επαρχίας Λάρνακας εντός της προθεσμίας που ορίζει ο νόμος. Ούτε αμφισβητήθηκε η δήλωση εκ μέρους των αιτητών ότι οι αιτητές ή οιοσδήποτε εκ μέρους τους δεν κατέχει οποιαδήποτε εξασφάλιση επί της περιουσίας του οφειλέτη. Η κα Μακρή στη προφορική της κατάθεση ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε πράγματι ότι εργάζεται στην Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Στην ένορκο δήλωση της όμως, στο Τεκμήριο 1, την οποία υιοθέτησε και η οποία θα πρέπει να υπογράφτηκε λίγο πριν την προφορική της μαρτυρία, εφόσον φέρει την ίδια ημερομηνία, αναφέρει ότι είναι υπάλληλος της Ελληνικής Τράπεζας Λτδ, δηλαδή των εναγόντων, όπως αυτοί εμφαίνονται επί της αποφάσεως στην υπόθεση 2013/2002 η οποία κατέστησε τον καθ΄ού η αίτηση εξ αποφάσεως οφειλέτη της. Είναι γεγονός ότι με τελευταίες τροποποιήσεις στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 με τους Νόμους 24

(1)/2005 και 129

(1)/2005 έχει επιβληθεί στις εταιρείες που είναι δημόσιες όπως συμπεριλάβουν στην ονομασία τους τις λέξεις ¨Δημόσια Εταιρεία¨ πλην όμως αυτό συντελείται για κάθε μια από αυτές με αίτηση που γίνεται σύμφωνα με τον περί Εταιρειών Νόμο. Η μετονομασία επομένως δεν είναι αυτόματη εκ του νόμου. Δεν έχουμε υπόψη μας τι ήταν εκείνο που είχε υπόψη της η κα Μακρή όταν ανέφερε ότι εργάζεται στην ¨Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ¨ και εάν υπήρξε μια τέτοια αίτηση και αλλαγή ονόματος της συγκεκριμένης Τράπεζας και πότε αυτή επήλθε. Έστω όμως και εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο και σήμερα οι ενάγοντες φέρουν το πιο πάνω όνομα, αυτό το θέμα θα το αντίκριζα ως αντικανονικότητα, που δεν οδηγεί σε ακυρότητα είτε της ειδοποίησης πτώχευσης επί της οποίας εδράζεται η παρούσα αίτηση είτε ακόμα και της παρούσας αίτησης πτώχευσης και θα εξέδιδα σχετικό διάταγμα για άρση της αντικανονικότητας με βάση το άρθρο 102 του Κεφ.

1. Περαιτέρω έστω και εάν στην ένσταση ο καθ΄ού η αίτηση υποστηρίζει ότι το αναγραφόμενο στην αίτηση ποσό δεν είναι αυτό που πράγματι οφείλεται αφού όπως ισχυρίζεται έχει καταβάλει αρκετά ποσά στους αιτητές προς εξόφληση του, δεν είμαι διατεθειμένος να αποδεχθώ τέτοιο ισχυρισμό προβαλλόμενο με τον γενικό τρόπο που προβλήθηκε και χωρίς μάλιστα η μάρτυρας των αιτητών η οποία ανέφερε ότι γνώριζε τα γεγονότα της υπόθεσης να αντεξετασθεί επί του ισχυρισμού της, ότι το υπόλοιπο ποσό που οφείλει ο καθ΄ού η αίτηση ανέρχεται στο ποσό που ανέφερε δηλαδή σε Λ.Κ.3.894,83σ. Ούτε καν υποβλήθηκε σε αυτή ότι δεν οφείλεται το πιο πάνω ποσό το οποίο εμφαίνεται επί της κατάστασης λογαριασμού ημερομηνίας 30.09.2005, το Τεκμήριο
2. Ούτε υπεβλήθη σε αυτή ότι μετά από αυτή την ημερομηνία κατεβλήθη οποιοδήποτε ποσό, παρόλο ότι αυτή ανέφερε ότι δεν είχε ελέγξει εάν πράγματι κατατέθηκε οποιοδήποτε ποσό μετά τις 30.09.
3. Όφειλε η πλευρά του καθ΄ού η αίτηση εάν είχε συμβεί κάτι τέτοιο και ήταν σε γνώση τους να το είχαν υποβάλει με στοιχεία στην μάρτυρα για να έχουμε την ακριβή θέση της επί του προκειμένου. Η άγνοια της την οποία παραδέχθηκε δεν υποδηλώνει ταυτόχρονα ότι πράγματι έχουν κατατεθεί οποιαδήποτε ποσά στον εν λόγω λογαριασμό και εάν αυτός σήμερα είναι κάτω του ορίου των Λ.Κ.500,00 που θέτει ο νόμος. Δεν μου διαφεύγει ότι η ένορκη δήλωση του καθ΄ού η αίτηση όπου προβάλλει, χωρίς λεπτομέρειες, τον εν λόγω ισχυρισμό υπογράφτηκε στις 22.09.2005 πρίν δηλαδή την ημερομηνία έκδοσης του λογαριασμού που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο 2 στη διαδικασία. Επίσης η κα Μακρή τόσο στην ένορκο δήλωση της με ημερομηνία 20.12.2005 (Τεκμήριο 1) όσο και στην διά ζώσης ένορκο κατάθεση της αναφέρθηκε ότι το υπόλοιπο του λογαριασμού του καθ΄ού η αίτηση είναι κατά πολύ ψηλότερο του ορίου των Λ.Κ.500,
4. Ισχυρισμός ο οποίος δεν αντικρούστηκε καθ΄ οιονδήποτε τρόπο και παραμένει αναμφισβήτητο γεγονός. Κατά συνέπεια δεν παραμένει αμφιβολία ότι το οφειλόμενο ποσό, ακόμα και σήμερα, του εν λόγω λογαριασμού ανέρχεται στο ποσό που προσδιόρισε η μάρτυρας. Το άρθρο 5

(2)του Κεφ. 5 αποτελεί αντιγραφή του άρθρου 4

(2)του αγγλικού νόμου (Bankruptcy Act 1914) κατά συνέπεια η αγγλική νομολογία είναι βοηθητική και ως προς την επόμενη εισήγηση του καθ΄ού η αίτηση ότι δηλαδή υπάρχουν διαφορετικοί λόγοι είσπραξης του εν λόγω ποσού. Στην υπόθεση Moor v. Anglo-Italian Bank

(1889)10 ch.681,689 γίνεται παρατήρηση ότι ο κανόνας πτώχευσης απαιτεί από τον Δικαστή προτού αποφασίσει για την κήρυξη κάποιου σε πτώχευση να προσέξει κατά πόσο υπάρχει ένα ορθό και μη εξασφαλισμένο χρέος (a proper unsecured debit). Παρόλο ότι ο πιο πάνω προβαλλόμενος λόγος κρίνεται ως εντελώς αόριστος, ελλείψει προσδιορισμού αυτών των ¨τρόπων¨, εντούτοις εάν υπονοείται αυτός της παρ. 4 της ενόρκου δηλώσεως του καθ΄ού η αίτηση δηλαδή η εξόφληση με μηνιαίες δόσεις, ισχυρισμός ο οποίος προβάλλεται και πάλιν χωρίς οποιαδήποτε εξήγηση εάν υποβλήθηκε τέτοια πρόταση, τι προνοούσε και ποια ήταν η αντίδραση των αιτητών, εάν τέλος μια τέτοια πρόταση έχει απορριφθεί από αυτούς. Εν πάση περιπτώσει έστω και εάν έχει γίνει τέτοια πρόταση και απορρίφθηκε από την τράπεζα και πάλιν αγγλική νομολογία όπως αναφέρεται στους Williams and Muir Hunder ¨The law and practice in Bankruptcy¨, 19th έκδ. σελ. 57 : a petitioning creditor is not bound to accept tender of his debit" όπου η παρούσα περίπτωση δεν εμπίπτει επίσης στις εξαιρέσεις του κανόνα που εκεί προσδιορίζονται. Έστω όμως και εάν πράγματι έγινε μια τέτοια πρόταση εκ μέρους του καθ΄ού η αίτηση, ο προτεινόμενος συμβιβασμός πληρωμής, ο οποίος θα παρέπεμπε σε μήκος χρόνου δεν θα μπορούσε να εκληφθεί ως πληρωμή ή προσφορά πληρωμής. Στη βάση όλων των πιο πάνω που προκύπτουν από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου δεν βρίσκω ότι οι αιτητές απέκρυψαν πραγματικά γεγονότα ή ότι παρέθεσαν αναληθή γεγονότα ή ότι δεν θα απονεμηθεί δικαιοσύνη με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ή ότι το αίτημα των αιτητών είναι νόμω και ουσία αβάσιμο ή αστήρικτο και αδικαιολόγητο. Άφησα να εξετάσω τελευταία τον λόγο που προβλήθηκε ξεκάθαρα κατά την αγόρευση του συνηγόρου του καθ΄ού η αίτηση αν και θα μπορούσε να συναχθεί από το υπό στοιχείο (ε) λόγο που προβάλλει στην ένσταση του, αυτόν της μη στήριξης της αίτησης επί οποιασδήποτε νομικής βάσης. Είναι γεγονός ότι η αίτηση τιτλοφορείται μεν ως αίτηση «εν πτωχεύσει» όμως δεν έχουν συμπεριληφθεί οι κανονισμοί 44-46 όπως φαίνονται επί του τύπου ¨ Πτωχευτικό Έντυπο Αρ. 7¨ των Κανονισμών. Ποιά η σημασία αυτής της παράλειψης; Σίγουρα ο Κανονισμός 16 των Πτωχευτικών Κανονισμών προβλέπει ότι ¨κάθε αίτηση στο Δικαστήριο θα πρέπει να εκθέτει το Νόμο ή τους Κανονισμούς στους οποίους στηρίζεται¨. Ο Κανονισμός όμως 2 προβλέπει ότι: Σε μετάφραση: ¨ μη συμμόρφωση με οποιοδήποτε από τους παρόντες κανονισμούς ή με οποιοδήποτε κανόνα πρακτικής που τώρα ισχύει, δεν θα καθιστά οποιαδήποτε διαδικασία άκυρη, εκτός αν το Δικαστήριο έτσι αποφασίσει, άλλά η διαδικασία αυτή δυνατό να παραμεριστεί, καθ΄ ολοκληρίαν ή μερικώς, ως αντικανονική, ή τροποποιηθεί ή άλλως πως αντιμετωπισθεί κατά τρόπο και υπό όρους ως το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθό¨. Σε σχέση με ισχυριζόμενη παρατυπία στον τίτλο της αίτησης στην Αίτηση αρ. 123/2003 ημερ. 23.12.2003 Αίτηση του Χριστόδουλου Μεττή για άδεια καταχώρησης Certiorari, ο έντιμος κ. Κρονίδης αναφέρει: ¨ Ο τύπος 1 των Πτωχευτικών Κανονισμών που βασίζεται στον Κανονισμό 7 και αφορά τον τίτλο της αίτησης συνάδει με τον τύπο που χρησιμοποιήθηκε από την αιτήτρια Τράπεζα στην επίδικη αίτηση. Η οποιαδήποτε παρατυπία στον τίτλο της αίτησης, όπως η ισχυριζόμενη, εν πάση περιπτώσει δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακυρότητα. Ο τίτλος της αίτησης (σύμφωνος με τους Πτωχευτικούς Κανονισμούς) καθώς και το περιεχόμενο της προσδιόρισαν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Κατά συνέπεια ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος¨ Ως προς την εμβέλεια της εφαρμογής του Κανονισμού 2 σχετική είναι η υπόθεση Σιάτης v. Λοίζου (αρ.2) 1994 1 Α.Α.Δ. 226. Το τι αποτελεί το θεμελιώδες και σημαντικό μέρος μιας αίτησης πτώχευσης είναι ουσιαστικά γεγονότα που θεμελιώνουν και ενδεχόμενα δικαιολογούν την έκδοση διατάγματος πτώχευσης (βλ. Τρύφωνος v. Παγκυπριακή Λτδ κ.ά.

(1993)1 Α.Α.Δ. 706. Αυτή τη δομή γεγονότων και την παράμετρο των επιπτώσεων τους, όπως ανέφερα ανωτέρω ο χρεώστης δεν κατάφερε να καταρρίψει. Συνακόλουθα η όποια παρατυπία υπάρχει με την μη παράθεση των κανονισμών σύμφωνα με τον Τύπο 7 κρίνω ότι είναι θεραπεύσιμη με βάση τον Κανονισμό 2 και ως εκ τούτου εκδίδω διάταγμα άρσης της παρατυπίας. Κατά παρόμοιο τρόπο αντιμετωπίστηκε παρόμοιο θέμα στην Πολ. Έφεση αρ. 12045/12.05.2005 Μαγδαληνής Κωνσταντίνου και άλλος ν. Χρυσήλιου Νικολάου με εφαρμογή της Διαταγής 64 του περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα, χωρίς βέβαια ενόψει της ύπαρξης του Κ.2 στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς να τυγχάνει εφαρμογής η πιο πάνω Διάταξη: «Με την εν λόγω τροποποίηση, καταργήθηκε η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου και κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς εξισώνεται με αντικανονικότητα ή παρατυπία που μπορεί να θεραπευτεί. Άκυρο ή ανυπόστατο δικονομικό μέτρο δεν εκπίπτει ούτε και διαγράφεται αυτοδικαίως εκτός αν οι θεσμοί ειδικά διαλαμβάνουν τέτοια πρόβλεψη (βλ. Σκάρου ν. Χριστοδούλου

(1996)1Β 1333 και Π.Ε. 11340/23.01.2004 Χαράλαμπος Μιχαήλ ν. Νίκου Α. Ττουνιά.» Βλέπε επίσης τη Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.ά.

(1990)1 ΑΑΔ 661 όπου στην απόφαση του ο κ.Πικής Δικαστής όπως ήταν τότε διέκρινε την περίπτωση αντιμετώπισης ενδιάμεσων αιτήσεων με αυτή των εναρκτήριων αιτήσεων. Οπότε σε αντίθεση με ενδιάμεση αίτηση η εγκυρότητα εναρκτήριας διαδικασίας ενώπιον του δικαστηρίου κρίνεται με βάση τη διάκριση μεταξύ άκυρης και αντικανονικής διαδικασίας. Το σφάλμα, όπως αναφέρεται στην ίδια απόφαση, στην εναρκτήρια κλήση επιφέρει την ακυρότητα της μόνο όταν θίγει το θεμέλιο της διαδικασίας σε βαθμό που να μη επιτρέπει τη γένεση θέματος προς εκδίκαση κατά συνέπεια κρίθηκε ότι η παράλειψη ήταν επουσιώδης και άφησε ανεπηρέαστο το βάθρο της έφεσης ως έγκυρο μέσο για αναθεώρηση της απόφασης του Διευθυντή. Συνεπώς η παράλειψη του εφεσείοντα να αναφερθεί στην αίτηση του και στο άρθρο 5

(1)του Ν.9/65 δεν συνεπαγόταν ούτε επέφερε την ακυρότητα της διαδικασίας.» Αφού έλαβα υπόψη μου όλες τις θέσεις των πλευρών κρίνω ότι η ένσταση του καθ΄ού η αίτηση επί των νομικών αλλά και των πραγματικών λόγων τις οποίες επικαλέστηκε δεν μπορεί να έχουν επιτυχία. Έχω ήδη βρει ότι στη προκείμενη περίπτωση συντρέχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) ότι υφίσταται οφειλή του καθ΄ού η αίτηση προς τους αιτητές ύψους πέραν των Λ.Κ.500 (πιστό αντίγραφο της απόφασης που αφορά το εξ αποφάσεως χρέος συνοδεύει την αίτηση), (β) ότι ο καθ΄ού η αίτηση είναι οφειλέτης όπως ορίζει ο Νόμος αφού διαμένει εντός της επαρχίας Λάρνακας εντός δηλαδή της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου αυτού, (γ) ότι η ειδοποίηση πτώχευσης παραμένει αλώβητη από τη διαδικασία που προηγήθηκε στα πλαίσια εκείνης της αίτησης, (δ) ότι δεν επήλθε συμμόρφωση με την ειδοποίηση πτώχευσης από τον καθ΄ού η αίτηση, και (ε) ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε εντός του τασσόμενου υπό του νόμου χρόνου. Επομένως εκδίδεται διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του καθ΄ού η αίτηση. Ο επίσημος παραλήπτης καθίσταται παραλήπτης της περιουσίας του. Ο καθ΄ού η αίτηση διατάσσεται να παρουσιαστεί στο γραφείο του επίσημου παραλήπτη στη Λευκωσία αμέσως μετά την προς αυτόν επίδοση του παρόντος διατάγματος. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον του καθ΄ού η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή σύμφωνα με τον Πίνακα Δ των περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικών Κανονισμών όπως αυτοί τροποποιήθηκαν. (Υπ.) Χρ. Φιλίππου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο