Αδάμου Ποταμού κ.α. ν. Εύας Χρήστου Σκάρου, Αρ. Αγ. 188/03, 18.3.2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2005:A3 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγ. 188/03 Μεταξύ: Αδάμου Ποταμού, κ.α. Εναγόντων -και- Εύας Χρήστου Σκάρου Εναγομένης Αίτηση ημερομηνίας 7.1.
- Ημερομηνία: 18.3.
- Εμφανίσεις: Για εναγομένη-αιτήτρια: Η κα Χαμπή για κ. Κλεάνθους. Για ενάγοντες-καθ΄ων η αίτηση: Ο κ. Zαμπάς για κ. Ν. Κληρίδη. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η ενάγουσα ζητά προδικαστικώς απόρριψη της παρούσας αγωγής «λόγω δεδικασμένου». Οι διάδικοι συμφώνησαν όπως το ζήτημα προδικαστεί. Μεταξύ των ιδίων διαδίκων υπήρχε η αγωγή 1565/97 για το ίδιο επίδικο θέμα όπως στην παρούσα αγωγή. Η αγωγή 1565/97 απορρίφθηκε λόγω μή προώθησης. Πιο συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το φάκελο της αγωγής 1565/97, την ημέρα που η αγωγή ήταν ορισμένη για ακρόαση οι ενάγοντες δεν εμφανίστηκαν, οπότε απορρίφθηκε. Αίτηση για επαναφορά της απερρίφθη με διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι υπήρξε, εκ μέρους των εναγόντων, αδιαφορία ή διαγωγή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Η παραπάνω πραγματική βάση τέθηκε από κοινού, τόσο με παραδοχή γεγονότων, όσο και με από κοινού κατάθεση του φακέλου της αγωγής 1565/97 για ό,τι θα χρειαζόταν για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας. Αγορεύοντας για την εναγομένη, η κα Στυλιανού εισηγήθηκε ότι παρά το ότι δεν εκδικάστηκε η ουσία της αγωγής, υπάρχει δεδικασμένο. Παρέπεμψε, επί τούτου, στα όσα αναφέρονται στο The Annual Practice 1956, σελ. 613 και σελ. 2009 σε σχέση με τις πρόνοιες της O.36 r.32 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών που αντιστοιχεί με τις πρόνοιες της Δ.33, κ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών ως προς την απόρριψη αγωγής σε περίπτωση μη εμφάνισης του ενάγοντα κατά την ημέρα της ακρόασης. Στο Annual Practice αναφέρεται πως η απόρριψη της αγωγής στα πλαίσια της Ο.36, r.32 έχει το ίδιο αποτέλεσμα με απόρριψη της αγωγής επί της ουσίας και μπορεί να προβληθεί ως κώλυμα σε μία νέα αγωγή. Ο κ. Κληρίδης απάντησε ότι προκειμένου να υπάρξει τέτοιο κώλυμα απαιτείται απόφανση επί της ουσίας. Υπέδειξε δε, πως το δικαίωμα των εναγόντων ν΄ ακουστούν πηγάζει από το Σύνταγμα. Τέλος, παρέπεμψε σε απόσπασμα από το σύγγραμμα των Spencer-Bower and Turner "Res Judicata", 2η έκδοση, σελ. 168-169, παρ. 204 που υιοθετήθηκε στην Μάριος Παπαδόπουλος ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Στέγης, Αναθ. Έφεση 1913, ημερ. 14.9.
- Επρόκειτο για περίπτωση αλλεπάλληλων ακυρώσεων διορισμού όπου αποφασίστηκε ότι υπήρχε δεδικασμένο από προηγούμενη απόφαση στην οποία είχαν κριθεί όλα τα επίδικα θέματα που είχε θέσει ο εφεσείων, ο οποίος δεν θα μπορούσε να θέτει κατά βούληση περαιτέρω ζητήματα. Το απόσπασμα δε, στο οποίο παρέπεμψε ο κ. Κληρίδης αφορά της εξαιρετικές προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορεί ένας διάδικος να εισάξει νέο ζήτημα σε μεταγενέστερη διαδικασία. Πρόκειται συνεπώς για διαφορετικό θέμα από το υπό εξέταση. Το Αnnual Practice, ανωτέρω, παραπέμπει, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Armour v. Bate [1891] 2 Q.B. 223, στην οποία ερμηνεύθηκαν οι πρόνοιες της Ο.36, r.32, ως προς τις συνέπειες τους, με αναφορά στα όσα αντιστοίχως ίσχυαν στο Court of Chancery πριν από την ενοποίηση των δικαστηρίων και του δικαίου με τους περί Απονομής της Δικαιοσύνης Νόμους 1873-1875 (Judicature Acts 1873-1875) ως εξής:- «Τhe effect of that judgment (δηλ. απόφασης με την οποία απορρίπτεται η αγωγή δυνάμει της Ο.36, r.32) will be the same as that of the old decree in Chancery; it will be the same as a judgment for the defendant upon the merits.» Βέβαια, ως άνω, ο κ. Κληρίδης συνέδεσε το ζήτημα με το συνταγματικό δικαίωμα κάθε προσώπου να ακούγεται από το Δικαστήριο. Η παραπάνω ερμηνεία όμως της Ο.36, r.32 και αντιστοίχως της Δ.33, κ.4 έχει την έννοια ότι επειδή ο ενάγοντας παραλείπει ν΄ ασκήσει το δικαίωμα του ν΄ ακουστεί, παρά το ότι του δίδεται δικαίως τέτοια ευκαιρία, επέρχεται εξομοίωση με την περίπτωση που θα ακουγόταν επί της ουσίας της υπόθεσης, όσο κι αν η γενική αρχή είναι πως «προϋπόθεση για τη γένεση δέσμευσης αποτελεί η κρίση επί της ουσίας της διαφοράς», όπως διατυπώθηκε στην Αναθ. Αίτηση αρ. 515/93 Μιχάλης Ραφτόπουλος ν. Δημοκρατίας ημερ. 19.1.
- Οι ενάγοντες δε, μετά την απόρριψη της αγωγής είχαν την ευκαιρία είτε να ζητήσουν παραμερισμό της απόρριψης δυνάμει της Δ.33, κ.5, είτε να εφεσιβάλουν την απόρριψη (βλ. Θεοδώρου ν. Θεοδώρου
(1996)1 Α.Α.Δ. 66 και Armour, ανωτέρω). Επέλεξαν το πρώτο. Ακούστηκαν από το Δικαστήριο που διαπίστωσε, ως άνω, αδιαφορία ή διαγωγή καταφρόνησης και απέρριψε το αίτημα τους. Αρκεί, υπό τις περιστάσεις αυτές, να υπενθυμηθεί ότι «η άσκηση των συνταγματικών δικαιωμάτων ενός διαδίκου επιδιώκεται μέσα στα πλαίσια της δικαστικής λειτουργίας και όχι έξω ή σε αντίθεση με αυτά.» [Βλ. Γρηγορίου ν. Τράπεζας Κύπρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 1222]. Όπως δε ελέχθη στην Θεοδώρου (ανωτέρω), «δεν μπορεί να οικοδομηθεί υπόθεση για αντισυνταγματικό τρόπο διεξαγωγής της δίκης πάνω στις ίδιες τις παραλείψεις των ενδιαφερομένων». Καταληκτικά, ως εκ των άνω, οι ενάγοντες εμποδίζονται να επαναφέρουν με την παρούσα νέα αγωγή την υπόθεση με τον ίδιο τρόπο ως εάν να είχαν ακουστεί επί της ουσίας στην προγενέστερη αγωγή, εφαρμοζόμενης της αρχής που διατυπώθηκε στην υπόθεση Αrmour. Αυτή δε η κατάληξη δεν συνιστά αντισυνταγματική αποστέρηση του δικαιώματος τους ν΄ ακουστούν από το Δικαστήριο. Είχαν αυτή την ευκαιρία, αλλά δεν την αξιοποίησαν, ενεργώντας με αδιαφορία ή κατάχρηση της διαδικασίας και των δικαιωμάτων της αντιδίκου τους. Καταχρηστική θα ήταν δε και η επαναφορά της υπόθεσης με νέα αγωγή, εφόσον η επαναφορά δυνάμει της Δ.33, θ.5 απέτυχε και μάλιστα με τις ως άνω διαπιστώσεις. Για τους παραπάνω λόγους η προδικαστική ένσταση επιτυγχάνει και η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της εναγομένης και εναντίον των εναγόντων αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.)..................................... Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο