ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ν. GA GENAGRITES (PAINTERS) LTD, Αρ. Αγωγής: 554/02, 18 Απριλίου, 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2005:A4 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Χ.Ι. Πογιατζή, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 554/02 ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ενάγων - και - G&A GENAGRITES (PAINTERS) LTD Εναγόμενοι ----------------------------------------------- Ημερομηνία: 18 Απριλίου, 2005 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κ. Μ. Δειλινός για κ. Απ. Δειλινό. Για Εναγομένους: κ. Στ. Ερωτοκρίτου για Ανδρέα Π. Ερωτοκρίτου & Σία. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αγωγή ο Ενάγων αξιεί κατά των Εναγομένων αποζημιώσεις για εργατικό ατύχημα το οποίο επεσυνέβη στις 25.6.01 κατά την εργοδότησή του από τους Εναγομένους. Τόσο από τα Δικόγραφα, όσο και κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, τα πιο κάτω γεγονότα έγιναν Παραδεκτά:
- Οι Εναγόμενοι είναι Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη, ενώ ο Ενάγων ήταν εργοδοτούμενός της κατά τον ουσιώδη χρόνο.
- Στις 25.6.01 κατά τη διάρκεια της εργοδότησής του, ο Ενάγων ασχολείτο με το βάψιμο εξωτερικά ενός τοίχου των υπό ανέγερση Διαμερισμάτων Πιλάδες Βαγγέλης Hotel Apartments, στον Πρωταρά.
- Προς το σκοπόν αυτό χρησιμοποιούσε σκάλα επί της οποίας στεκόταν αλλά ενώ εργαζόταν βάφοντας κάποιο τοίχο έπεσε απ΄ αυτήν με αποτέλεσμα να τραυματιστεί.
- Έχει συμφωνηθεί ότι το ποσό των Ειδικών και Γενικών Αποζημιώσεων που δικαιούται ο Ενάγων επί πλήρους ευθύνης είναι £10.000 συν Τόκο 8% επί του ποσού αυτού από την ημερομηνία καταχώρισης της Αγωγής (25.6.02) μέχρι εξοφλήσεως. ΕΠΙΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ως εκ τούτου, τα θέματα τα οποία παραμένουν προς εξέταση είναι τα ακόλουθα:
- Οι πραγματικές συνθήκες του ατυχήματος.
- Το θέμα της ευθύνης. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΑΓΟΝΤΑ Μοναδικός Μάρτυρας για την πλευρά του Ενάγοντα, ήταν ο ίδιος ο Ενάγων Βαρνάβας Γεωργίου ηλικίας 40 ετών, ο οποίος από ηλικίας 15 ετών επαγγέλλεται τον ελαιοχρωματιστή. Στους Εναγομένους εργοδοτείτο κατά την περίοδο 1986 μέχρι 1991 και από το 1997 μέχρι σήμερα. Στις 25.6.01 μαζί με άλλους 10-12 ελαιοχρωματιστές και έχοντας ως Επιστάτη τον Τάσο Ευσταθίου εργαζόταν στα Διαμερίσματα Πιλάδες, όπου του ανατέθηκε να βάψει τους εξωτερικούς τοίχους δηλ. την πρόσοψη του χώρου του Reception. Ο Επιστάτης του είπε να πάρει τα σύνεργά του δηλ. βούρτσες, σκάλα κλπ τα οποία βρίσκονταν στην Αποθήκη. Ακολούθως του υπέδειξε ποίους τοίχους να βάψει. Οι τοίχοι ήταν ύψους 4-5μ., στο κάτω μέρος τους υπήρχε τζαμαρία, ενώ στο πάνω, περί τα 3μ. ύψος, το κομμάτι το οποίο έπρεπε να βαφτεί. Υπήρχαν μεγάλες επιφάνειες που θα γίνονταν με το ρολό, αλλά και «κοψίματα» που θα γίνονταν με τη βούρτσα. Η σκάλα την οποία χρησιμοποίησε εκείνη την ημέρα ήταν αλουμινένια, ύψους 4μ., πλάτους 30 εκ., με 2 δοκούς και σκαλιά τα οποία απείχαν μεταξύ τους περί τα 30 εκ. Την είχε χρησιμοποιήσει πολλές φορές και στη βάση της δεν είχε λαστιχάκια. Αρχικά κατά τη διάρκεια του βαψίματος, τη σκάλα την κρατούσε ο Επιστάτης Τ. Ευσταθίου ο οποίος μετά έφυγε, έτσι ο Ενάγων ζήτησε βοήθεια από το Φλουρέντζο Φλουρέντζου (ΜΥ1). Ο Ενάγων τοποθέτησε τη σκάλα με το κάτω μέρος της να ακουμπά στο πλακόστρωτο το οποίο είχε λίγη κατηφορική κλίση και το πάνω μέρος της να ακουμπά στον τοίχο περί τα 40 εκ. μακρυά από τη γωνιά των δύο τοίχων. Πριν ανεβεί στη σκάλα, ζήτησε από το ΜΥ1 να την κρατά επειδή υπήρχε ο κίνδυνος αυτή να γλιστρήσει. Εκείνο που γινόταν συνήθως, είναι κάποιος να βάζει τα πόδια του ως αντίσταση για να μη γλιστρήσει η σκάλα. Ο Ενάγων, αφού ανέβηκε τα 4 σκαλιά της σκάλας, άρχισε να βάφει τον τοίχο από το κάτω μέρος προς τα πάνω και ενώ έβαφε τη γωνιά, ένοιωσε το πάνω μέρος της σκάλας να γλιστρά. Αμέσως είπε στο ΜΥ1 να κρατά τη σκάλα για να κατεβεί κάτω και πρόσεξε ότι εκείνη τη στιγμή ο ΜΥ1 δεν την κρατούσε. Η σκάλα συνέχισε να γλιστρά προς τα δεξιά ενώ ο Ενάγων κατέβαινε από αυτήν, αλλά δεν πρόλαβε να κατεβεί ή να κάμει ο,τιδήποτε άλλο και έπεσε στο δάπεδο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Υπεβλήθη στον Ενάγοντα ότι προτίθετο να βάψει και το διπλανό τοίχο γι΄ αυτό και τέντωσε το κορμί του για να φτάσει με αποτέλεσμα να ρίξει το βάρος του προς τα πλάγια και να γλιστρήσει η σκάλα, αλλά ο Ενάγων αρνήθηκε τον ισχυρισμό, λέγοντας ότι ο διπλανός τοίχος ήταν ήδη βαμμένος. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ Ο ΜΥ1 Φλουρέντζος Φλουρέντζου, ο οποίος ήταν και ο μοναδικός Μάρτυρας εκ μέρους των Εναγομένων, είναι ηλικίας 25 ετών και έτυχε μόρφωσης μέχρι την Α΄ Γυμνασίου. Ακολούθως εγκατέλειψε το σχολείο και εργάστηκε σε διάφορες εργασίες. Από το 1996 εργοδοτείτο από τους Εναγομένους ως ελαιοχρωματιστής. Την ημέρα του ατυχήματος, ο Ενάγων του ζήτησε να κρατά τη σκάλα και ο Μάρτυρας ανταποκρίθηκε θετικά. Ο Ενάγων ανέβηκε και άρχισε να βάφει, τεντώνοντας το κορμί του. Συγκεκριμένα ο Μάρτυρας ανέφερε ότι ο Ενάγων «εποταβρίζετουν». Όταν του ανέφερε ότι θα κατέβαινε από τη σκάλα, ο Μάρτυρας έβαλε τα πόδια του ως αντίσταση στα πόδια της σκάλας αλλά η σκάλα άρχισε να γλιστρά, ο Μάρτυρας δεν μπορούσε να τη συγκρατήσει και ο Ενάγων έπεσε στο έδαφος. Ο Μάρτυρας ήταν κατηγορηματικός ότι κρατούσε τη σκάλα συνεχώς με τα χέρια του. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ-ΕΥΡΗΜΑΤΑ Σε μερικά μόνο σημεία αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία των δύο μαρτύρων που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Ευρίσκω ότι ο Ενάγων είναι πλήρως αξιόπιστος αφού μου έκανε πολύ καλή εντύπωση, ενώ σε κανένα σημείο δεν κλονίστηκε η μαρτυρία του. Από την άλλη, ο ΜΥ Φλουρέντζος Φλουρέντζου ενώ σε όλα τα άλλα σημεία είπε την αλήθεια, στο κατά πόσο κρατούσε συνεχώς τη σκάλα, δεν ήταν ειλικρινής. Ο ισχυρισμός του αυτός απορρίπτεται και θεωρώ ότι τον προέβαλε νοιώθοντας ότι η παράλειψή του αυτή εξυπακούει ευθύνη εκ μέρους του, γι΄ αυτό το είπε για να μην του αποδοθεί οιαδήποτε ευθύνη. Για τους πιο πάνω λόγους ευρίσκω ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι όπως τα εξέθεσε στο Δικαστήριο ο Ενάγων, ενώ όπου η εκδοχή του συγκρούεται με αυτή του ΜΥ, προτιμώ ανεπιφύλακτα αυτή του Ενάγοντα. ΕΥΘΥΝΗ ΕΡΓΟΔΟΤΗ: ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Αναφέρεται στο σύγγραμμα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου: Αστικά Αδικήματα (Δίκαιο και Αποφάσεις), Τόμος 2, σελ. 28: «Η υποχρέωση επιμέλειας του εργοδότη προς τους εργοδοτούμενούς του πηγάζει από τις πρόνοιες του άρθρου 51, χωρίς να υπάρχει ειδική ρύθμιση, και βασίζεται στις αρχές του κοινού δικαίου, τις οποίες το πιο πάνω άρθρο κωδικοποιεί.» Το καθήκον του εργοδότη υπήρξε το αντικείμενο πολλών Αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις οποίες τέθηκαν οι νομικές αρχές που θα πρέπει να εφαρμόζονται. Σε μία σχετικά πρόσφατη Απόφαση Ναυτοδικείου, παρατίθενται συνοπτικά αλλά με σαφήνεια οι σχετικές νομικές αρχές. Θα παραθέσω το απόσπασμα αυτούσιο αφού αποδίδει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη νομική πτυχή του θέματος. Συγκεκριμένα, στη Λαμπής ν. Shiptrans Shipping & Trading Agency Ltd, Αγωγή Ναυτοδικείου 111/2002, ημερ. 5.2.04, ο Κραμβής, Δ. αναφέρει στις σελ. 6-7: «Ο εργοδότης έχει καθήκον του για λήψη λογικών μέτρων και φροντίδας που αφορούν στην ασφάλεια των εργοδοτουμένων ανάλογα και σε συσχετισμό με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Ο εργοδότης, ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν, έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη τη λογική ασφάλεια των προσώπων που εργοδοτεί και την ανάγκη αποφυγής προβλεπτών κινδύνων. Η λογική φροντίδα που πρέπει να λαμβάνει ο εργοδότης στην κάθε περίπτωση είναι ζήτημα πραγματικό το οποίο προσδιορίζεται με κριτήριο την κοινή λογική σε συνάρτηση με τις ιδιαίτερες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Μέρος του γενικότερου καθήκοντος του εργοδότη αποτελεί και η υποχρέωσή του να παρέχει και διατηρεί ασφαλή χώρο εργασίας. Αποτελεί πρώτιστο καθήκον του εργοδότη η εφαρμογή στο χώρο εργασίας ασφαλούς συστήματος διεξαγωγής της εργασίας. Ένα σύστημα εργασίας δεν είναι ασφαλές αν δεν προστατεύει ικανοποιητικά τους εργαζόμενους από κάποιο συγκεκριμένο κίνδυνο που λογικά μπορεί να προβλεφθεί και ο οποίος με τα κατάλληλα προστατευτικά μέτρα μπορεί να αντιμετωπιστεί.» Το ότι το θέμα της ευθύνης συναρτάται με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, φαίνεται καθαρά από το ότι σε υποθέσεις που ο εργοδοτούμενος έπεσε από σκάλα και τραυματίστηκε, η έκβαση της κάθε υπόθεσης δεν ήταν η ίδια. Στην Ευριπίδου ν. Cyprus Palestine Plantations Co Ltd
(1970)1 ΑΑΔ 132, η Εφεσείουσα, ηλικίας 64 ετών, εργοδοτείτο από τους Εφεσιβλήτους για 18 έτη κατά τα οποία μάζευε πορτοκάλια σε μεγάλη φυτεία τους. Κατέπεσε από μικρή σκάλα την οποία είχε τοποθετήσει να ακουμπά πάνω σε δένδρο αφού ένα κλαδί το οποίο στερεωνόταν είτε λύγισε, είτε έσπασε. Οι Εργοδότες απηλλάγησαν ευθύνης αφού διαφάνηκε ότι η ίδια η Εφεσείουσα είχε τοποθετήσει τη σκάλα με ανασφαλή τρόπο. Επομένως το ατύχημα είχε επισυμβεί λόγω της δικής της αμέλειας τις συνέπειες της οποίας δεν θα έπρεπε να επωμιστούν οι Εργοδότες της. Στην Κωνσταντίνου ν. The Cyprus Phassouri Plantations Co Ltd
(1992)1 ΑΑΔ 720 και πάλι οι Εργοδότες απηλλάγησαν ευθύνης αφού δεν είχε καταδειχθεί ο λόγος για τον οποίο η σκάλα έπεσε στο έδαφος ούτως ώστε να είναι δυνατό να αποφασιστεί κατά πόσο ευθύνονταν οι Εργοδότες. Αντίθετα στην Τζιέλλας ν. The Ship Nadalena H κ.α.
(1982)1 ΑΑΔ 807 όπου ο Εργοδοτούμενος έπεσε από ελαττωματική σκάλα την οποία ο Επιστάτης παρέλειψε να επιθεωρήσει αναφορικά με την ασφάλεια της, οι Εργοδότες βρέθηκαν αποκλειστικά υπεύθυνοι. Το ίδιο και στην St. Marina Sporting Promotions Ltd v. Dimitrov, Π.Ε. 11486, ημερ. 18.10.04, οι Εργοδότες βρέθηκαν υπεύθυνοι αφού η σκάλα από την οποία έπεσε ο Εργοδοτούμενος δεν μπορούσε να σταθεροποιηθεί με ασφάλεια πάνω σε τσίγκους. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Συνδυάζοντας τις πιο πάνω νομικές αρχές με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, καταλήγω στα πιο κάτω συμπεράσματα:
- Οι Εναγόμενοι όφειλαν να διατηρούν ασφαλές σύστημα και χώρο εργασίας. Αυτό σημαίνει ότι όφειλαν να παράσχουν στον Ενάγοντα τα κατάλληλα εργαλεία και συνθήκες για ασφαλή διεξαγωγή της εργασίας του. Δεν έχει μεν αποδειχθεί ότι η σκάλα με την οποία τον εφοδίασαν ήταν ελαττωματική, από την άλλη όμως ευρίσκω ότι δεδομένων των συνθηκών εργασίας, όφειλαν να είχαν λάβει περισσότερα μέτρα ασφάλειας. Πιο συγκεκριμένα: οι Εναγόμενοι γνώριζαν ότι ο Ενάγων θα εργαζόταν πάνω στη σκάλα, σε ύψος μεταξύ 3 και 5μ. και η εργασία που θα έκανε δηλαδή να βάφει, απαιτούσε κίνηση των χεριών και κατ΄ επέκταση του κορμού του δεξιά και αριστερά, πάνω και κάτω. Το πλακόστρωτο στο οποίο θα στηριζόταν η σκάλα είχε ελαφριά κατηφορική κλίση. Επομένως ο κίνδυνος να γλιστρήσει και πέσει η σκάλα ήταν εύλογα προβλεπτός.
- Όφειλαν επομένως να έχουν δεύτερο πρόσωπο το οποίο να κρατά τη σκάλα ενόσω ο Ενάγων βρισκόταν πάνω σ΄ αυτήν. Αυτό το καθήκον τους παρέλειψαν να το πράξουν και είναι η παράλειψη τους αυτή σε συνδυασμό με τις συνέπειες της που συνιστούν αμέλεια.
- Το γεγονός ότι πριν το ατύχημα τη σκάλα την κρατούσε ο Επιστάτης, ενώ κατά τη στιγμή του ατυχήματος έπρεπε να την κρατά ο ΜΥ1, δεν οφείλετο στη φροντίδα που είχαν καταβάλει οι Εναγόμενοι, αλλά στον ίδιο τον Ενάγοντα ο οποίος όντας έμπειρος βαφέας το είχε ζητήσει με δική του πρωτοβουλία.
- Τα πιο πάνω γεγονότα επιβαρύνουν περαιτέρω τη θέση των Εναγομένων εφόσο δεικνύουν ότι παρών στον τόπο του ατυχήματος ήταν εκπρόσωπος τους δηλ. ο Επιστάτης Τάσος Ευσταθίου ο οποίος έδιδε οδηγίες για τις οποίες ευθύνονται οι ίδιοι οι Εναγόμενοι αφού ο Επιστάτης είχε τη σχετική φαινόμενη εξουσία (ostensible authority) προς το σκοπόν αυτό (βλ. Λαμπής
(2004), πιο πάνω).
- Ευρίσκω ότι η σκάλα έγειρε με αποτέλεσμα την πτώση του Ενάγοντα, τόσο λόγω των κινήσεων που έκαμνε ο Ενάγων για να βάψει, όσο και λόγω της θέσης που ήταν τοποθετημένη η σκάλα, όσο και λόγω του ότι ο ΜΥ1 δεν την κρατούσε συνεχώς και με τον ορθό τρόπο. Το τελευταίο αυτό σημείο είναι καταφανές εφόσον, εάν ο ΜΥ1 κρατούσε τη σκάλα με τον ορθό τρόπο, πολύ πιθανό να μην έγειρε ή τουλάχιστο θα μπορούσε να λάβει έγκαιρα αποτρεπτικά μέτρα αφού σύμφωνα με την αδιαμφισβήτητη μαρτυρία ο Ενάγων δεν βρισκόταν σε μεγάλο ύψος αλλά είχε ανεβεί μόνο 4 από τα σκαλιά της.
- Αποτελεί ισχυρισμό της κ. Ερωτοκρίτου ότι η Έκθεση Απαίτησης παραθέτει γενικούς ισχυρισμούς χωρίς γεγονότα δηλ. συγκεκριμένα τις Λεπτομέρειες Αμέλειας των Εναγομένων. Συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με τον ισχυρισμό αυτό γι΄ αυτό και όπου επιχειρήθηκε η προσαγωγή μαρτυρίας και ισχυρισμών που δεν αναφέρονταν συγκεκριμένα στο Δικόγραφο, η ένσταση της πλευράς των Εναγομένων γινόταν δεκτή και η προσαγωγή της μαρτυρίας δεν επιτρεπόταν. Από την άλλη η Έκθεση Απαιτήσεως αναφέρει τον τρόπο που έγινε το ατύχημα και σε γενικές γραμμές αποδίδει και τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα για το πού υπάρχει αμέλεια. Στην υπόθεση Νικήτα ν. ΚΟΑ
(2003)1 (Α) ΑΑΔ 344 αναφέρθηκε ότι «σύμφωνα με καθιερωμένη αρχή της Νομολογίας παρέχεται δυνατότητα παρουσίασης μαρτυρίας για εξειδικευμένους ισχυρισμούς που αφορούν ουσιώδες γεγονός ακόμα και αν αυτό εκτίθεται κατά τρόπο γενικό στο δικόγραφο» (Κραμβής, Δ.). Επομένως η πλευρά των Εναγομένων δεν μπορεί να λεχθεί ότι βρέθηκε προ απρόβλεπτων και μη δικογραφημένων ισχυρισμών. 7. Συντρέχουσα Αμέλεια: Στην υπόθεση Kykon Ltd ν. Δημητρίου κ.α.
(1982)1 ΑΑΔ 453, ο Πικής, Δ., όπως ήταν τότε, ανέφερε ότι συντρέχουσα αμέλεια έγκειται στην παράλειψη κάποιου να λάβει τα κατάλληλα μέτρα για τη δική του ασφάλεια. Το τι συνιστά κατάλληλα μέτρα είναι θέμα γεγονότων και βαθμού. Στην Χαραλάμπους ν. Shoham (Cyprus) Ltd κ.α.
(1983)1(Α) ΑΑΔ 239, η εμπειρία του εργοδοτουμένου σε συνδυασμό με το γεγονός ότι είχε παραβλέψει φανερό κίνδυνο κατέληξαν στο να του αποδοθεί συντρέχουσα αμέλεια σε ποσοστό 40%. Στην παρούσα περίπτωση υπάρχουν τα πιο κάτω δεδομένα: (α) ο Ενάγων θεωρείται έμπειρος ελαιοχρωματιστής αφού μέχρι την ημερομηνία του ατυχήματος είχε πείρα 22 περίπου ετών, από τα οποία τα 10 περίπου ήταν με τους Εναγομένους, (β) ο κίνδυνος ήταν ορατός, εφόσο το να βάφει κάποιος με τις κινήσεις που περιγράφονται πιο πάνω ενώ είναι ανεβασμένος σε στενή σκάλα χωρίς λαστιχάκια η οποία στη βάση της είναι στερεωμένη σε πλακόστρωτο με κλίση, αποτελούν συνθήκες προβλεπτού κινδύνου, (γ) ήταν ο ίδιος ο Ενάγων που είχε τοποθετήσει τη σκάλα στη θέση της, (δ) η μαρτυρία δεικνύει ότι είχε αντιληφθεί τον κίνδυνο αφού είχε ζητήσει να του κρατούν τη σκάλα. Όλα τα πιο πάνω δεδομένα με οδηγούν στο να καταλήξω σε εύρημα για ύπαρξη συντρέχουσας αμέλειας εκ μέρους του Ενάγοντα σε ποσοστό 35%. Προς το σκοπό επιμερισμού της ευθύνης έλαβα υπόψη και τις γενικές αρχές της Νομολογίας και τα γεγονότα των υποθέσεων που ανέφερα πιο πάνω, έχοντας υπόψη ότι κάθε υπόψη κρίνεται στα δικά της γεγονότα και ότι τα γεγονότα της κάθε πιο πάνω υπόθεσης διαφοροποιούνται και διαχωρίζονται σε μεγάλο βαθμό από αυτά της παρούσας. ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Λαμβανομένων υπόψη των όσων ανέφερα πιο πάνω, καταλήγω ότι για το επίδικο ατύχημα οι μεν Εναγόμενοι/Εργοδότες φέρουν ευθύνη σε ποσοστό 65%, ο δε Ενάγων/Εργοδοτούμενος σε ποσοστό 35%. Με βάση το συμφωνηθέν ποσό των αποζημιώσεων επί πλήρους ευθύνης, εκδίδεται Απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και σε βάρος των Εναγομένων για ποσό £6.500 συν Τόκο 8% επί του ποσού αυτού από 25.6.02 μέχρι εξοφλήσεως και Έξοδα τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην αντίστοιχη Κλίμακα. [Υπ.]......................... Χ.Ι. Πογιατζής, Α.Ε.Δ. /κη cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο