Ιάνθης Λαζάρου Σπαρσή κ.α. ν. Νίκου Χατζηβασιλείου κ.α., Αρ. Αγ. 1350/05, 9 Μαϊου 2005

(1)του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149 και επικαλούνται περαιτέρω τη συμφωνία μεταξύ των εναγομένων για ακύρωση σε περίπτωση αλλαγής ιδιοκτήτη. Όμως αν υπάρχει παράνομη επέμβαση (trespass) τούτο δεν θα είναι σε συνάρτηση προς ότι οι εναγόμενοι έκαμαν ή συμφώνησαν μεταξύ τους. Πράγματι δε, υπό το φως των όσων ισχυρίζονται οι ενάγουσες αποκαλύπτεται εκ πρώτης όψεως υπόθεση παράνομης επέμβασης. Δικαίωμα όμως να παραπονείται έχει η εναγόμενη 3 που ως ιδιοκτήτρια δικαιούται, κατ' αρχή, σε κατοχή. Ενώ οι ενάγουσες 1 και 2 δεν επικαλούνται δικαίωμα κατοχής το οποίο και στοιχειοθετεί νομιμοποίηση σε αγωγή για παράνομη επέμβαση. Στην αντίθετη κατεύθυνση οδηγούν τα όσα αποκαλύπτουν περί πώλησης και μεταβίβασης των τεμαχίων στην ενάγουσα 3. Εν πάση περιπτώσει καθοριστική σημασία έχει η ακόλουθη πτυχή: Τα τεμάχια αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής και ως εκ τούτου η αίτηση μπορεί να εξεταστεί υπό το φως των προνοιών του άρθρου 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6) ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). Εν πάση όμως περιπτώσει η προϋπόθεση του άρθρου 32 περί δυσκόλου ή αδυνάτου να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, που δεν περιέχεται στο άρθρο 4, συσχετίζεται πάντως με τον τρόπο που το δίκαιο της επιείκειας προσεγγίζει περιπτώσεις όπως η παρούσα ή και ευρύτερα. Στο σύγγραμμα Kerr on Injunctions, 6η έκδοση, σελ. 92 αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα με παράτιτλο "when trespass restrained by injuction pending trial of the right": "... If the right at law is clear and the breach clear, and serious damage is likely to arise to the plaintiff if the defendant is allowed to proceed with what he is doing or threatens to do, an injunction will be granted pending the trial of the right. But if the right at law is not clear or the breach is doubtful, and no irreparable injury can arise to the plaintiff pending the trial of the right, the case resolves itself into a question of comparative convenience ..." (οι υπογραμμίσεις δικές μου). Δόθηκε λ.χ. ενδιάμεσο διάταγμα σε περίπτωση που ο εναγόμενος προχωρούσε σε κατεδάφιση κατοικίας (Fenner v. Bedford

(1875)Bitt Prac Cas 54) ή όπου υπήρχε άμεσος κίνδυνος καταστροφής ή σημαντικής και οριστικής αλλοίωσης ή ζημίας στο ακίνητο (Attenborough & Son v. London, etc Telephone Co.

(1884)WN 2, Lowndes v. Bettle

(1864)3 New Rep 409, Κυρισάββα κ.α. ν. Κύζη

(2001)1 ΑΑΔ 1245). Εν προκειμένω, οι ενάγουσες επικαλούνται ως ανεπανόρθωτη ζημία την «κατάφωρη, αυθαίρετη, προκλητική και ξεκάθαρη παραβίαση των περιουσιακών δικαιωμάτων των εναγουσών η οποία γίνεται αδιάντροπα». To "ξεκάθαρο" όμως της επέμβασης, ως άνω, δεν επαρκεί. Η εισήγηση αυτή θα οδηγούσε σε καθιέρωση αρχής ότι τέτοια ενδιάμεση θεραπεία μπορεί να δοθεί χωρίς άλλο ("as a matter of course"), που δεν είναι έτσι. Πέραν τούτου, ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών εισηγήθηκε αγορεύοντας πως υπάρχει εν προκειμένω "σοβαρή ζημία" που είναι το ποσό των Λ.Κ.50,- ημερησίως όπως καθορίστηκε μεταξύ των εναγόντων στα πλαίσια "γνήσιου προϋπολογισμού των ζημιών", όπως ανέφερε. Αυτό όμως, αν δεν πρόκειται για ποινική ρήτρα, είναι μια δική τους εκτίμηση, όπως υπάρχει εξίσου το στοιχείο ότι τα τεμάχια εκμισθώθηκαν για Λ.Κ.1.800,- ετησίως, δεδομένο που θα μπορούσε να είναι ενδεικτικό της ενοικιαστικής τους αξίας. Εν πάση περιπτώσει δεν είναι, ως άνω, αυτή η έννοια της ζημίας που θα μπορούσε να συνεκτιμηθεί στα πλαίσια του παρόντος δικανικού συλλογισμού. Οι ενάγουσες δεν έχουν αποκαλύψει λόγο ώστε να δοθεί, εκκρεμούσης της αγωγής και χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά, η ζητούμενη θεραπεία που εν πολλοίς ταυτίζεται με την τελική τους αξίωση. Υπό το φως των παραπάνω η αίτηση απορρίπτεται. (Υπ.).......................................... Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο