Χριστάκη Τζιοβάννη κ.α. ν. Αβραάμ Μουλαζίμη, Αρ.αγωγής 399/2005, 22 Ιουλίου 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2005:A14 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑ Αρ.αγωγής 399/2005 Ενώπιον: Α.Πασχαλίδη, Π.Ε.Δ. Μεταξύ:
- Χριστάκη Τζιοβάννη από το Παραλίμνι
- GIOVANNI DEVELOPERS LTD, από το Παραλίμνι Εναγόντων και Αβραάμ Μουλαζίμη, από το Παραλίμνι, Εναγόμενου Ημερ.: 22 Ιουλίου 2005 Για τους αιτητές - ενάγοντες: κ.Α.Λάντος Για τον καθ΄ ου η αίτηση - εναγόμενο: κ.Γ.Πιττάτζης. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με μονομερή αίτηση τους, την παρούσα αίτηση, οι ενάγοντες - αιτητές, ζήτησαν και πέτυχαν την έκδοση προσωρινού ενδιάμεσου διατάγματος, το οποίο απαγορεύει και/ή εμποδίζει «τον εναγόμενο - καθ΄ ου η αίτηση και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες και/ή συνεργάτες από το να δημοσιεύει, κοινοποιεί περαιτέρω επιστολές ως το περιεχόμενο της επιστολής ημερ. 3.5.2005, και/ή να προβαίνει σε δηλώσεις ως το περιεχόμενο των δηλώσεων του ημερ. 4.5.2005, προς οιονδήποτε σε σχέση με το πρόσωπο των εναγόντων - αιτητών και/ή αναφέρεται σε αυτούς». Η αίτηση, βασίζεται, ουσιαστικά, στις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60 και στα άρθρα 4 - 9 του Κεφ.6, όπως και στα άρθρα 17 - 24 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
- Τα γεγονότα που στοιχειοθετούν το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης, περιέχονται σε δυο ένορκες δηλώσεις του ενάγοντα αρ. 1 (αιτητή), ημερομηνίας 10.5.05 και 13.6.05 αντίστοιχα. Η μεν πρώτη συνόδευε την αίτηση κατά το χρόνο καταχώρισης της, η δε δεύτερη, είναι συμπληρωματική και καταχωρήθηκε μετά την καταχώριση της ένστασης, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου. Kαι στις δυο ένορκες δηλώσεις επισυνάπτονται έγγραφα στο περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ, μόνο αν το απαιτήσουν οι ανάγκες της παρούσας ενδιάμεσης απόφασης. Συνοψίζω το περιεχόμενο της πρώτης ένορκης δήλωσης· στο περιεχόμενο της συμπληρωματικής, θα αναφερθώ σε κατοπινό στάδιο. Σε επιστολή του, ημερ. 3.5.2005, την οποία, απέστειλε στον αντιδήμαρχο Παραλιμνίου και κοινοποίησε σε αριθμό προσώπων, όπως και σε δηλώσεις του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης την επομένη, δηλαδή στις 4.5.2005, ο καθ΄ ου η αίτηση με ψευδείς δηλώσεις του, δυσφημεί τον αιτητή, αποδίδοντας στον τελευταίο «αλλότρια κίνητρα για τη δίωξη του Δημάρχου Παραλιμνίου και του γαμπρού του κ.Κακουλλή». Συγκεκριμένα, ο καθ΄ ου η αίτηση, και στις δύο περιπτώσεις του αποδίδει, σύμφωνα με τον αιτητή «τη διάπραξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή δεκασμού δημόσιου λειτουργού και/ή αφήνει να εννοηθεί ότι διέπραξε το πιο πάνω αδίκημα». Στη συνέχεια ο αιτητής, ο οποίος ασχολείται με την ανάπτυξη ακινήτων για εμπορικούς σκοπούς, αφού αναφέρει πως μεταξύ των προσώπων που αγόρασαν από την εταιρεία του κατοικία, είναι και ο Τάσος Παναγιώτου, προφανώς υπονοώντας τον Αρχηγό Αστυνομίας, ισχυρίζεται πως ο καθ΄ ου η αίτηση προτίθεται να συνεχίσει, εκτός και αν εμποδιστεί, την επιλήψιμη συμπεριφορά του. Τέλος, ο αιτητής ισχυρίζεται πως, πέραν από την αναστάτωση και τη ζημιά, που η ισχυριζόμενη δυσφήμηση προκαλεί στη φήμη του, αυτή επηρεάζει δυσμενώς και τις επιχειρήσεις του, προκαλώντας σε αυτόν ανυπολόγιστες υλικές ζημιές. Στην ένσταση του, ο καθ΄ ου η αίτηση, ο οποίος να σημειωθεί είναι δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Παραλιμνίου, ισχυρίζεται πως η αίτηση όπως και το κλητήριο ένταλμα πάσχουν δικονομικά, και εν πάση περιπτώσει δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του επίμαχου διατάγματος. Παράλληλα, προβάλλεται ο ισχυρισμός πως οι αιτητές δεν έχουν αποκαλύψει στο δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα, με αποτέλεσμα το δικαστήριο να παραπλανηθεί και να εκδώσει το διάταγμα μονομερώς. Στη μακροσκελή ένορκη δήλωση του (10 σελίδες), η οποία συνοδεύει την ένσταση, ο καθ΄ ου η αίτηση εγείρει πληθώρα ισχυρισμών. Μεγάλο μέρος των εν λόγω ισχυρισμών, αφορά σε θέματα άσχετα με την παρούσα ενδιάμεση διαδικασία, και συνεπώς θα αγνοηθούν. Σημειώνεται ότι στην εν λόγω ένορκη δήλωση επισυνάπτεται αριθμός εγγράφων σαν τεκμήρια. Όπως και στην περίπτωση των εγγράφων που επισυνάπτονται στις ένορκες δηλώσεις του αιτητή, έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, αναφορά στο περιεχόμενο των εγγράφων θα γίνει μόνο αν το απαιτήσουν οι ανάγκες της παρούσας απόφασης. Οι ισχυρισμοί του καθ΄ ου η αίτηση, στο βαθμό και την έκταση που αυτοί είναι σχετικοί με τα επίδικα θέματα της παρούσας διαδικασίας, περιστρέφονται βασικά γύρω από τον άξονα ότι το περιεχόμενο των επίδικων δημοσιευμάτων είναι αληθές και πως «το μόνο που έκαμε σαν άνθρωπος, πολίτης και σαν δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Παραλιμνίου», ήταν να ζητήσει την πλήρη εξιχνίαση των συνθηκών κάτω από τις οποίες η σύζυγος του Αρχηγού Αστυνομίας, Τάσου Παναγιώτου, ο οποίος ηγείτο των αστυνομικών ερευνών που οδήγησαν στην ποινική δίωξη του Δημάρχου Παραλιμνίου και του γαμπρού του για σωρεία ποινικών αδικημάτων, αγόρασε από τον αιτητή, τον βασικό μάρτυρα κατηγορίας, του οποίου μάλιστα οι καταγγελίες είχαν δώσει το έναυσμα για την έναρξη των αστυνομικών ερευνών, εξοχική κατοικία, σε τιμή χαμηλότερη της κανονικής. Το γεγονός της συγκεκριμένης αγοράς είδε για πρώτη φορά, σύμφωνα με τον καθ΄ ου η αίτηση, το φως της δημοσιότητας στις 27.4.2005, στην εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ και ουδέποτε διαψεύσθηκε είτε από τον Αρχηγό Αστυνομίας είτε από τον αιτητή. Είναι επίσης η θέση του καθ΄ ου η αίτηση, πως ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη γεγονότα με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να παραπλανηθεί. Συγκεκριμένα ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο πως η ποινική δίωξη του Δημάρχου Παραλιμνίου και του γαμπρού του είναι το αποτέλεσμα των δικών του βασικά καταγγελιών όπως και το γεγονός ότι, ενώ στις σχετικές καταγγελίες του φέρει και τον εαυτό του ενεργά αναμεμειγμένο στη διάπραξη των ισχυριζόμενων αδικημάτων, δεν έχει διωχθεί ποινικά. Τουναντίον έχει περιληφθεί στον κατάλογο μαρτύρων και συνιστά μάλιστα τον βασικότερο μάρτυρα κατηγορίας στις υποθέσεις που καταχωρήθηκαν εναντίον του Δημάρχου Παραλιμνίου και του γαμπρού του. Δεν έχει επίσης αποκαλύψει πως ο καθ΄ ου η αίτηση είναι δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Παραλιμνίου και υποστηριχτής του Δημάρχου και ότι έχει προβεί στις επίδικες δημοσιεύσεις υπό την εν λόγω ιδιότητα του. Τέλος ο αιτητής δεν αποκάλυψε, σύμφωνα με τον καθ΄ ου η αίτηση, ότι η πραγματική έκπτωση στην οποία έτυχε ο Αρχηγός Αστυνομίας και η σύζυγος του από τον αιτητή, δεν είναι 5% αλλά 50% περίπου, και επί τούτου παρέπεμψε σε έκθεση εκτιμητή που επισυνάπτει σαν τεκμήριο στην ένσταση του. Τέλος ο καθ΄ ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι το ενδιάμεσο διάταγμα, περιορίζει το δικαίωμα του για ελεύθερη έκφραση, ειδικότερα επί θεμάτων δημοσίου συμφέροντος, όπως είναι τα θέματα στην παρούσα υπόθεση, επί των οποίων έχει υποχρέωση, σαν δημοτικός σύμβουλος, να τοποθετείται δημοσίως και υποστηρίζει ότι οι αιτητές απέτυχαν να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Μετά την καταχώριση της ένστασης, ο αιτητής, με την άδεια του Δικαστηρίου καταχώρησε, όπως έχω ήδη αναφέρει, συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση του ο αιτητής, αφού προβάλλει τη θέση πως ένα πολύ μεγάλο μέρος της ένορκης δήλωσης του καθ΄ ου η αίτηση που συνοδεύει την ένσταση, είναι άσχετο με τα επίδικα θέματα και συνεπώς θα πρέπει να αγνοηθεί, απορρίπτει τους ισχυρισμούς του εναγομένου για σύναψη «χαριστικής συμφωνίας» με τον Αρχηγό Αστυνομίας και την από μέρους του «δωροδοκίας» του τελευταίου και γενικά τους ισχυρισμούς ότι οι επίμαχες δηλώσεις είναι αληθείς. Απορρίπτει επίσης τη θέση του καθ΄ ου η αίτηση, σύμφωνα με την οποία, το επίμαχο προσωρινό διάταγμα περιορίζει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου του καθ΄ ου η αίτηση και ταυτόχρονα εμποδίζει τον τελευταίο στην άσκηση των καθηκόντων του σαν δημοτικού συμβούλου, όπως και την εκτίμηση στην οποία προέβη, για λογαριασμό του καθ΄ ου η αίτηση, ο εκτιμητής Φρίξος Μηνάς, αναφορικά με την αξία του ακινήτου, που πωλήθηκε στον Αρχηγό Αστυνομίας. Τέλος, ο αιτητής απορρίπτει τα όσα του καταλογίζονται στο δημοσίευμα της εφημερίδας ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ημερομηνίας 27.4.2005, όπως και τη θέση ότι έχει αποκρύψει από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα. Ο καθ΄ ου η αίτηση, σε απαντητική ένορκη δήλωση του την οποία επίσης καταχώρησε με την άδεια του Δικαστηρίου, απορρίπτει το περιεχόμενο της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του αιτητή, στο βαθμό και την έκταση βέβαια που οι εκεί προβαλλόμενοι ισχυρισμοί και θέσεις του τελευταίου είναι ασυμβίβαστοι με τα όσα ο καθ΄ ου η αίτηση επικαλείται και προβάλλει στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση. Και καταλήγει ο καθ΄ ου η αίτηση στην απαντητική ένορκη δήλωση του. 15.«Τι ζήτησα εγώ με τις επιστολές μου και στην απάντηση του δημοσιογράφου. Ζήτησα έρευνα και την αλήθεια. Διψώ για την δικαιοσύνη, διψώ για την αξιοκρατία και την αλήθεια, αξίες που κατέρρευσαν μέσα στο Παραλίμνι, υπό το βαρύ φορτίο των δωροδόκων και διαφθορέων που διεκδικούν ασυλία από τα Δικαστήρια με δρακόντεια διατάγματα που έκλεψαν από το Δικαστήριο με τους ίδιους τρόπους και μεθόδους που μετέρχονται καθημερινά στην προώθηση των συμφερόντων τους». Προτού ασχοληθώ με το νομικό πλαίσιο που διέπει την αίτηση, θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο τόσο το περιεχόμενο της επίμαχης επιστολής ημερ. 3.5.2005, όσο και αυτό των δηλώσεων του καθ΄ ου η αίτηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις 4.5.
- Επιστολή 3.5.2005 «3 Μαϊου 2005 Προς: κ.Ανδρέα Ευαγγέλου Αντιδήμαρχο Παραλιμνίου Δήμο Παραλιμνίου Κύριοι, Θέμα: Παρανομίες Χριστάκη Τζιοβάνη Μετά την αποκάλυψη για τις σαρανταοκτώ
(48)κατοικίες του συγκροτήματος «Μεσόγειος», που ανεγέρθησαν παράνομα, σήμερα αποκαλύπτω στον κυπριακό λαό και απαιτώ σαν πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας την άμεση λήψη μέτρων για άρση των παρανομιών του συγκεκριμένου επιχειρηματία: Για ακόμα εικοσιδύο
(22)κατοικίες του συγκροτήματος «Ιάσων 2» στην περιοχή ΄Αγιος Ηλίας. Για ακόμα περισσότερα από πενήντα διαμερίσματα στο συγκρότημα «Σοφία», στη λεγόμενη «στροφή του θανάτου», στην περιοχή Συνοικισμού Παραλιμνίου. Καλώ την εκτελεστική επιτροπή του Δήμου Παραλιμνίου να λάβει άμεσα μέτρα για άρση των παρανομιών αυτών. Καλώ τον Υπουργό Εσωτερικών να επέμβει προσωπικά για εξέταση και αυτών των καταγγελιών. Καλώ επίσης το Γενικό Εισαγγελέα να αναθεωρήσει την απόφασή του για τον Χριστάκη Τζιοβάνη, τον λεγόμενο «δεκάζων» στην υπόθεση Ανδρέα Κακουλλή και ταυτόχρονα να εξετάσει την περίπτωση αγοράς κατοικίας από τον Αρχηγό Αστυνομίας, αμέσως μετά το κατ΄ ισχυρισμόν σκάνδαλο Κακουλλή. Επίσης καλώ τον Γενικό Εισαγγελέα όπως εξετάσει και δημοσιοποιήσει όλες τις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης πράξης, μετά και τη δημόσια παραδοχή του κ.Χριστάκη Τζιοβάνη στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος», για πώληση κατοικίας με εκπτώσεις προς όφελος του Αρχηγού. Επίσης ερωτώ τον Αρχηγό Αστυνομίας γιατί το ΤΑΕ Αρχηγείου ενώ είχε ειδοποιήσει ότι θα ερχόταν στο Παραλίμνι στις 28 Μαρτίου 2005 για έρευνα στο αποχετευτικό σύστημα Παραλιμνίου - Αγίας Νάπας, μετά από καταγγελία εταιρείας εναντίον του κ.Μίμη Ιωακείμ δεν το έπραξε; Ζητώ από τον Υπουργό Εσωτερικών, το Γενικό Εισαγγελέα και τον Αντιδήμαρχο Παραλιμνίου (στην απουσία του Δημάρχου Παραλιμνίου) να εξετάσουν και δημοσιοποιήσουν όλα αυτά τα θέματα, για να μάθει ο κυπριακός λαός την αλήθεια ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Σύντομα θα επανέλθω αποκαλύπτοντας και άλλες παρανομίες. Με τιμή Αβραάμ Μουλαζίμης Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Παραλιμνίου Κοινοποίηση:
- Επιτροπή Ελέγχου της Βουλής
- Επιτροπή Εσωτερικών της Βουλής
- Κοινοβουλευτικά Κόμματα
- Ηλεκτρονικά ΜΜΕ - Έντυπα ΜΜΕ»
- Δηλώσεις 4.5.2005 Δημοσιογράφος: Εσυζητήθηκε το θέμα ανέγερσης οικιών χωρίς άδεια; Α. Μουλαζίμης: Εσυζητήθηκε μέρος, θα διοριστεί άλλη συνεδρία ξεχωριστά επί του θέματος. Ε. Α. Μουλαζίμης: Εσυζητήσαμε τα δημοσιεύματα του Φιλελευθέρου, εσυζήτησα με τον κύριο Μίμη Ιωακείμ, διότι εμπλέκεται το όνομα του, ε. στην 1η Απριλίου έκαμε, ήταν προεδρεύων τηςεκτελεστικής επιτροπής και έκαμε αντιπαροχή με τον κύριο Τζοβάνη, που είπε ότι εν νόμιμα που εγίνικε. Θέλω να ξέρω που υπάρχει αξιοκρατία, πια είναι η αξιοκρατία; Ο κύριος Δήμαρχος, εκατηγορείτουν ότι ο γαμπρός του έκαμε δουλειά. Ο πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής έχει συναλλαγές με τους developer και είναι δική του δουλειά λαλεί. Δημοσιογράφος: Τι συναλλαγές δηλαδή ακριβώς έχει με τους developer; Α. Μουλαζίμης: Με τον κύριο Τζοβάνη έκαμε αντιπαροχή οικόπεδο που επήρε το ποσό των 85,000 λέγει και έξι διαμερίσματα. Δημοσιογράφος: Με το θέμα του Αρχηγού έχετε στείλει μία επιστολή στον Υπουργό Εσωτερικών. Α. Μουλαζίμης: Ναι, τον καιρό που ο Δήμαρχος εκαταπολεμήτουν ε. από στρατηγές Αστυνομίες, από την ε, την εξόντωση την πολιτική του Δημάρχου, ο Αρχηγός της Αστυνομίας επαραδέχθηκε ο κύριος Τζοβάνης στην εφημερίδα Φιλελεύθερος, ότι του επούλησε διαμέρισμα με έκπτωση 5%. Εζήτησα να διερευνηθεί κατά πόσο ήταν 5%. Τούτο έγινε μετά τις καταγγελίες του Δημάρχου Παραλιμνίου. Δημοσιογράφος: Εσείς υποστηρίζεται, εκτός που τα δημοσιεύματα έχεις κάποια στοιχεία ότι ο Αρχηγός Αστυνομίας να πήρε συγκεκριμένη κατοικία; Α. Μουλαζίμης: Ζητούμε, ζητώ έρευνα, έρευνα και θα δω και τον κύριο Υπουργό τον κύριο Χρίστου. θα δει το θέμα ξεχωριστά. Δημοσιογράφος: Η επιστολή σου τούτη κατατέθηκε στη συνεδρία ενώπιον .. Α. Μουλαζίμης: Ναι εκατατέθηκε, εστάλικε στον Υπουργό Εσωτερικών, Γενικό Εισαγγελέα και σε διάφορους, Επίτροπο Διοίκησης, πάντως θέλω να, θέλω διαφάνεια, που κάποιοι δεν ξέρω για πιο λόγο, φοβούνται τη διαφάνεια. ο Δήμαρχος Παραλιμνίου εκατηγορήτουν ότι ο γαμπρός του με την πεθερά του εκάμανα δουλειά και τώρα έρχονται η Εκτελεστική Επιτροπή, προεδρεύον της Εκτελεστικής Επιτροπής, να παραδέχεται developer ότι παίρνει πισίνες από τον ίδιο. Η Εκτελεστική Επιτροπή που εγώ ήμουν, έθελα να ήμουν παρακαθούμενος στην Εκτελεστική Επιτροπή και με γνωμάτευση, μου απαγόρευσαν να είμαι παρακαθούμενος. Δημοσιογράφος: Με το θέμα του Αρχηγού. Επαναλαμβάνω εκτός από δημοσιεύματα, έχεις κάποιες άλλες πληροφορίες; Α. Μουλαζίμης: Ε, δεν μπορώ αυτή την στιγμή, καταλάβετε ότι είμαι ο μόνος που υποστήριζα τον Δήμαρχο και θα τον υποστηρίζω, είμαι περήφανος ε. που όλοι είναι. ξέρεται ζούμε στην Κύπρο, είμαστε εις το κράτος δικαίου που περιμένουμε διαφάνεια τουλάχιστο που κάποια πράματα.» Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δυο πλευρών στις γραπτές αγορεύσεις τους, πρόβαλαν και προώθησαν τις θέσεις και τα επιχειρήματα των πελατών τους, όπως αυτά προβάλλουν μέσα από την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Προτού αναφερθώ στις νομικές αρχές που διέπουν αιτήσεις, όπως η παρούσα, θεωρώ ορθό να ασχοληθώ πρώτα με τις εισηγήσεις του καθ΄ ου η αίτηση, σύμφωνα με τις οποίες η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, χωρίς το Δικαστήριο να εξετάσει την ουσία της, γιατί οι αιτητές έχουν αποκρύψει ουσιώδη γεγονότα, με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να παραπλανηθεί. Η προκαταρκτική εξέταση της συγκεκριμένης εισήγησης επιβάλλεται από αυτή την ίδια τη φύση της. Σύμφωνα με την πάγια θέση της νομολογίας, η διαδικασία σε μονομερή αίτηση, δημιουργεί στον αιτητή, λόγω της φύσης της αίτησης, την υποχρέωση να αποκαλύψει στο Δικαστήριο όλα τα γεγονότα που γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε και τα οποία μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η παράλειψη του αιτητή να αποκαλύψει τα εν λόγω γεγονότα μπορεί να οδηγήσει στην ακύρωση του διατάγματος χωρίς να προχωρήσει το Δικαστήριο στην εξέταση της αίτησης. Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Για μια ενδιαφέρουσα επί του θέματος συζήτηση, παραπέμπω στις υποθέσεις Global Cruises S.A. κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd. [1989] 1 A.A.Δ. (Ε) 602, Στυλιανού ν. Στυλιανού [1992] 1 Α.Α.Δ. 583, Resola Cyprus (Ltd.) v. Χρίστου [1998] 1 Α.Α.Δ. 598, Demstar Ltd. v. Zim Israel Navigation [1996] 1 A.A.Δ.
- Έχω ήδη κάμει αναφορά στο περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση και ιδιαίτερα στα ισχυριζόμενα από τον καθ΄ ου η αίτηση γεγονότα τα οποία ο αιτητής έχει, σύμφωνα με αυτόν, αποκρύψει και συνεπώς θεωρώ περιττό να τα επαναλάβω. Από το σύνολο του υλικού που έχει τεθεί ενώπιον μου προκύπτουν τα εξής. Ο καθ΄ ου η αίτηση είναι και κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Παραλιμνίου. Ο αιτητής φέρεται να είναι ο βασικότερος μάρτυρας κατηγορίας της αστυνομίας σε ποινικές υποθέσεις οι οποίες καταχωρήθηκαν εναντίον του Δημάρχου Παραλιμνίου και του γαμπρού του και οι οποίες αφορούν βασικά το αδίκημα του δεκασμού δημόσιου λειτουργού. Ταυτόχρονα ο αιτητής, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις καταθέσεις του στην αστυνομία, αντίγραφα των οποίων επισυνάπτονται στην ένσταση σαν τεκμήρια, φέρεται να εμπλέκεται ενεργά στην διάπραξη του εν λόγω αδικήματος. Η τιμή στην οποία η σύζυγος του Αρχηγού της Αστυνομίας αγόρασε από τον αιτητή την κατοικία ήταν μειωμένη, τα δε περιβάλλοντα τη συγκεκριμένη συναλλαγή γεγονότα έλαβαν χώρα σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία είχαν έρθει στο φως σοβαρά εγκλήματα στη διάπραξη των οποίων ο καθ΄ ου η αίτηση φέρεται να εμπλέκεται σε πολύ μεγάλο βαθμό και για τα οποία εναντίον του δεν έχει ασκηθεί ποινική δίωξη. Το έναυσμα για τις επίμαχες δημοσιεύσεις έδωσε δημοσίευμα στην εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, σύμφωνα με το οποίο ο αιτητής φέρεται να έχει προβεί σε δήλωση ότι για τις 48 κατοικίες που έχει ανεγείρει και στις οποίες γίνεται αναφορά στην επιστολή του αιτητή 3.5.2005 δεν του έχει χορηγηθεί άδεια οικοδομής όπως και σε δήλωση πως η πώληση του ακινήτου στην σύζυγο του Αρχηγού της Αστυνομίας έγινε με έκπτωση. Όλα τα πιο πάνω γεγονότα περιλαμβανομένης της ύπαρξης του συγκεκριμένου δημοσιεύματος στην εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, δεν αποκαλύπτονται από τον αιτητή στην αρχική ένορκη δήλωση του η οποία συνοδεύει την αίτηση. Τα πιο πάνω γεγονότα αποκαλύπτονται από τον καθ΄ ου η αίτηση στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση. Κρίνω πως πρόκειται για ουσιαστικά γεγονότα, τα οποία μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση κατά τον χρόνο που η παρούσα αίτηση τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για πρώτη φορά και συνεπώς βρίσκω πως ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει στο δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα. Σαν αποτέλεσμα η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί σ΄ αυτό το στάδιο χωρίς να παρίσταται ανάγκη να εξετάσω την ουσία της. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου θα προχωρήσω να εξετάσω και την άλλη βασική πτυχή της ένστασης σύμφωνα με την οποία, στην προκειμένη περίπτωση δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Μέσα από την σχετική νομολογία, αγγλική και κυπριακή, μπορεί με ασφάλεια να διαπιστωθεί η απροθυμία των δικαστηρίων να περιορίσουν την ελευθερία του λόγου, και μάλιστα στις περιπτώσεις που ο εναγόμενος εγείρει την υπεράσπιση του καλόπιστου σχόλιου (fare comment), σε θέματα δημόσιου συμφέροντος ή προβάλλει τον ισχυρισμό ότι το επίδικο δημοσίευμα είναι αληθές και προτίθεται να αποδείξει την αλήθεια των ισχυρισμών του στο δικαστήριο, τα δικαστήρια σπάνια και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις εκδίδουν προσωρινά απαγορευτικά διατάγματα σε σχέση με την ισχυριζόμενη ή οποιαδήποτε δυσφήμηση. (City Tabacco Ltd v. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ. κ.α. [2003] 1 (Β) Α.Α.Δ. σελ. 853, Εφημερίδα ή Περιοδικό Αποκάλυψη της Πάφου Λτδ κ.ά. ν. Σπύρου Κονιώτη, Πολ. Έφ. 11729/9.11.2004, Schering Chemicals Ltd v. Falkman Ltd and others {1981} 2 All E.R. p.321, Harakas and others v. Baltic Merchantile and Shipping Exchange Ltd and another {1982} 2 All E.R. p.701, Chashoggi v. I.P.C. Magazines {1986} 1 W.L.R. p.412, Femis - Bank Ltd v. Lazar {1991} 3 W.L.R. p.80, Bonnard v. Perryman [1891] 2 Ch.D. 269, Quartz Hill Consolidated Gold Mining Co v. Beall [1882] 20 Ch. D.501, The Exclusive Brethren Case {1980} 3 All E.R. p.
- Ο τρόπος με τον οποίο η αγγλική νομολογία αντικρίζει, εδώ και ένα αιώνα περίπου, το θέμα, αντικατοπτρίζεται με τον καλύτερο τρόπο στις παρ. 171 και 172 του συγγράμματος Halsbury´s Laws of England 4η Έκδοση, Τόμος 28 (re-issue) σελ. 90 και 91, το περιεχόμενο των οποίων παραθέτω πιο κάτω, σε μετάφραση δική μου. Παρ.171 «Λόγω της απροθυμίας των δικαστηρίων να περιορίσουν την ελευθερία του λόγου πριν τη δίκη και λόγω του ότι τα θέματα τα οποία εγείρονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, (όπως ποιο είναι το πραγματικό νόημα των λέξεων ή το νόημα που αυτές δυνατό να έχουν, το κατά πόσο το νόημα είναι δυσφημιστικό, το κατά πόσο οι επίδικοι ισχυρισμοί είναι αληθείς, ή συνιστούν καλόπιστο σχόλιο όπως και θέματα που έχουν σχέση με δόλο (malice), είναι κατά κανόνα θέματα για τους ενόρκους, ενδιάμεσα διατάγματα εκδίδονται με λιγότερη προθυμία σε διαδικασίες δυσφήμισης και με βάση διαφορετικές αρχές. Διάταγμα εκδίδεται μόνο αν ο ενάγοντας ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι οποιοιδήποτε ένορκοι θα κατέληγαν στο εύρημα ότι το θέμα για το οποίο παραπονείται συνιστά δυσφήμιση και όπου αν δεν κατάληγαν σε τέτοιο εύρημα το δικαστήριο θα παραμέριζε την απόφαση τους σαν αδικαιολόγητη Εναπόκειται στον ενάγοντα να αποδείξει ότι οι λέξεις είναι δυσφημιστικές ή ψευδείς και εκεί όπου επιβάλλεται, ότι έχουν δημοσιευθεί στην πραγματικότητα με δόλο. Επιπρόσθετα, ο ενάγοντας πρέπει να αποδείξει ότι υπάρχει λόγος να πιστεύει ότι απειλείται ή επίκειται η δημοσίευση ή περαιτέρω δημοσίευση των επίδικων δηλώσεων. ...... Όπως σε όλες τις περιπτώσεις ενδιάμεσων διαταγμάτων το δικαστήριο θα απαιτήσει την ανάληψη εγγύησης από τον ενάγοντα αναφορικά με τις ζημιές». Παρ.172 «Έχει καλά καθιερωθεί πως δεν εκδίδεται απαγορευτικό διάταγμα αν ο εναγόμενος δηλώσει την πρόθεση του να προβάλει στο δικόγραφο του αναγνωρισμένη υπεράσπιση, εκτός αν ο ενάγοντας ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι η υπεράσπιση θα αποτύχει. Αυτή η αρχή εφαρμόζεται όχι μόνο εκεί όπου εγείρεται η υπεράσπιση της δικαίωσης (defence of justification), αλλά και εκεί όπου εγείρεται η υπεράσπιση του προνομίου, του καλόπιστου σχόλιου, της συγκατάθεσης και ενδεχομένως οποιαδήποτε άλλη υπεράσπιση. Όταν θα εγερθεί η υπεράσπιση του περιορισμένου ή υπό όρους προνομίου ή του καλόπιστου σχόλιου, απαγορευτικό διάταγμα μπορεί ούτως ή άλλως να εκδοθεί, αν ο ενάγοντας ικανοποιήσει το δικαστήριο για το θέμα του δόλου.» Ενδεικτικό των θέσεων που η κυπριακή νομολογία έχει υιοθετήσει επί του θέματος συνιστά το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση C.T. Tobacco Ltd, (πιο πάνω) στην οποία ο Δικαστής Τ. Ηλιάδης, αφού κάμνει εκτενή αναφορά τόσο στην Αγγλική όσο και σε αυτή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχετική νομολογία, καταλήγει ως εξής: «Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ένα δικαστήριο θα προβεί στην έκδοση ενός παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος μόνον όταν,
(1)η δήλωση είναι αναμφίβολα δυσφημιστική,
(2)δεν υπάρχουν λόγοι που θα οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι η δήλωση μπορεί να είναι αληθής,
(3)δεν υπάρχει άλλη υπεράσπιση που μπορεί να πετύχει,
(4)υπάρχει μαρτυρία πρόθεσης επανάληψης ή δημοσίευσης της δυσφήμισης (βλ. Gatley "On Libel and Slander" 9η έκδ. σελ. 634).» ΄Ενας θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι στην Αγγλία δεν έχει ακόμα καταστεί απόλυτα σαφές κατά πόσο η έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων σε περιπτώσεις δυσφήμισης διέπεται από τις ίδιες αρχές που καθιερώθηκαν στην υπόθεση American Cynamide Co. v. Ethion [1975] 1 All E.R. 504, οι οποίες διέπουν την έκδοση διατακτικών διαταγμάτων, ή αν λόγω της φύσης τους βρίσκονται έξω από τα πλαίσια που η εν λόγω υπόθεση έθεσε για το σκοπό αυτό. Στην Κύπρο, βέβαια, δεν εγείρεται τέτοιο θέμα, γιατί το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων στην έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων, ανεξάρτητα με το κατά πόσο τα εν λόγω διατάγματα αφορούν σε υποθέσεις δυσφήμησης ή όχι, προσδιορίζεται από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60 και κατά συνέπεια και οι αιτήσεις που αφορούν στην έκδοση διαταγμάτων σε υποθέσεις δυσφήμισης θα πρέπει να εξετάζονται μέσα στο πλαίσιο που καθορίζεται από το εν λόγω άρθρο. Παρενθετικά αναφέρω ότι το άρθρο 4 του Κεφ.6 δεν αφαιρεί τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, απλά κάμνει ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρεται. Πρέπει επίσης να μην μας διαφεύγει ότι η Κυπριακή νομολογία δεν υιοθέτησε τις διαφοροποιημένες αρχές που έθεσε η υπόθεση American Cynamide (πιο πάνω), αλλά παρέμεινε συνεπής στις γραμμές που είχαν τεθεί στην υπόθεση Preston v. Luck [1884] 27 Ch.D. 497 C.A. Συνοψίζοντας τις προϋποθέσεις που πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60, αυτές είναι: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και (γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Παράλληλα, το Δικαστήριο στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει και το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, της ύπαρξης δηλαδή σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα συζητήσιμη υπόθεση. ΄Οσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντα στην αγωγή. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, το ζήτημα δε της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. ΄Οσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Αν η υπόθεση ως εκ της φύσεως της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο εκτός και αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων αυτή καθ΄ αυτή, δεν οδηγεί κατ΄ ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη. (Βλ. ενδεικτικά Odysseos v. Pieris Estates [1982] 1 Α.Α.Δ. 557, A.B.P. Holdings Ltd. v. Ανδρέα Κιταλίδη και άλλων [1991] Α.Α.Δ. 694, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χατζηβασίλη [1989] 1 (Ε) Α.Α.Δ. 152, Α.Κυτάλα ν. ΄Αννα Χρυσάνθου και ΄Αλλοι [1996] 1 Α.Α.Δ. 253, Αντωνία Παναγίδου και άλλων ν. Mάριος Παναγίδου και άλλων,
(2001)1(Α) ΑΑΔ σελ. 396, Larticon Vo. v. Dedergenta Development Ltd., Πολ. ΄Εφ. 11471 ημερ. 11.6.04). ΄Εχοντας παραθέσει τις νομικές αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, στρέφομαι στην υπό κρίση αίτηση. Κατ΄ αρχή θεωρώ σκόπιμο να επισημάνω τον ιδιάζοντα χαρακτήρα της ενδιάμεσης διαδικασίας, η οποία εξετάζεται, και να υπενθυμίσω ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν εξετάζει την ουσία της αγωγής ούτε και αποφασίζει τα διαφιλονικούμενα θέματα, πάνω στα οποία τελικά θα κριθεί η όλη απαίτηση των εναγόντων. Αντικείμενο εξέτασης είναι το κατά πόσο πληρούνται ή όχι οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος και όχι η εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, αναφορικά με την ουσία του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, για τα οποία το μόνο αρμόδιο σώμα είναι το Δικαστήριο που θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης. Η πρώτη και βασική διαπίστωση στην οποία άμεσα μπορεί κάποιος να προβεί, διαβάζοντας τη γενική οπισθογράφηση - σημειώνω πως δεν έχει ακόμα καταχωρηθεί η έκθεση απαίτησης - είναι ότι η βάση της αγωγής είναι η δυσφήμιση. Κατά συνέπεια, το υλικό από το οποίο θα διαπιστωθεί κατά πόσο ικανοποιούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι βασικά το περιεχόμενο αυτών των ίδιων των δημοσιευμάτων. Επισημαίνεται ότι το γεγονός της δημοσίευσης συνιστά κοινό και για τις δύο πλευρές, τόπο. ΄Εχω διεξέλθει προσεκτικά τα επίδικα δημοσιεύματα. Κρίνοντας τα εν λόγω δημοσιεύματα όπως και τα υπόλοιπα στοιχεία στην υπόθεση, αποκλειστικά για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και χωρίς να εκφράζω άποψη επί της ουσίας του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, θέματα τα οποία εμπίπτουν αποκλειστικά στην αρμοδιότητα του δικαστηρίου που θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης, φρονώ πως αυτά δεν μπορούν να θεωρηθούν σαν εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν τη συνέχιση του διατάγματος. ΄Εχω την άποψη ότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, με εξαίρεση την ύπαρξη πρόθεσης από πλευράς του καθ΄ ου η αίτηση για επανάληψη των δημοσιεύσεων - τέτοια πρόθεση προκύπτει από τις ένορκες δηλώσεις του καθ΄ ου η αίτηση - δεν συντρέχουν οι λόγοι, που σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. C. T. Tobaccb, πιο πάνω και Εφημερίδα ή Περιοδικό «Αποκάλυψη της Πάφου Λτδ. κ.α.», επίσης πιο πάνω), θα πρέπει να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού ενδιάμεσου διατάγματος της φύσης αυτού που ζητά ο αιτητής. Σαν αποτέλεσμα βρίσκω πως ο αιτητής απέτυχε να αποδείξει τις πρώτες δυο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 και συνεπώς η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και γι΄ αυτό το λόγο. Επειδή πιστεύω ότι υπάρχει ακόμα ένας λόγος για τον οποίο η παρούσα αίτηση δεν θα μπορούσε να πετύχει και αυτός αφορά στις ευρύτερες διαστάσεις των ενδιάμεσων διαταγμάτων που εκδίδονται σε υποθέσεις δυσφήμησης, προχωρώ να εξετάσω και αυτό το λόγο. Σε κάθε περίπτωση αγωγής δυσφήμησης, εκείνο που στην πραγματικότητα βρίσκεται στο στόχαστρο της αίτησης για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι το θεμελιώδες και συνταγματικά κατοχυρωμένο (βλ. άρθρο 19 του Συντάγματος και άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, δικαίωμα το οποίο ο καθένας και στην κάθε υπόθεση ο εκάστοτε εναγόμενος, θα πρέπει να αφεθεί να απολαμβάνει ελεύθερα, υπό τον όρο βέβαια πάντα, ότι δεν ξεφεύγει των υπό του νόμου επιτρεπόμενων πλαισίων. Συνεπώς, η έκδοση τέτοιου διατάγματος οδηγεί αναπόφευκτα στον περιορισμό του εν λόγω δικαιώματος. Μάλιστα, στις περιπτώσεις όπου ο εναγόμενος ισχυρίζεται την αλήθεια του δημοσιεύματος, όπως είναι η παρούσα περίπτωση, ή του καλόπιστου σχόλιου πάνω σε αληθινά γεγονότα, η έκδοση του ενδιάμεσου διατάγματος σε περίπτωση που η εν λόγω υπεράσπιση θα επιτύχει τελικά θα έχει σαν αποτέλεσμα την στέρηση από τον εναγόμενο του πιο πάνω δικαιώματος του για όλη την περίοδο από της έκδοσης του διατάγματος μέχρι την εκδίκαση της αγωγής, ενώ δεν υπάρχει δυσφήμηση και δεν έχει διαπραχθεί αστικό αδίκημα. Στην εξέταση του κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο σε αγωγές για δυσφήμηση να εκδίδεται ενδιάμεσο διάταγμα εγείρονται βασικά ερωτήματα δημόσιου συμφέροντος τα οποία αφορούν το πιο πάνω δικαίωμα τόσο στη γενική του μορφή και έννοια, τη διατήρηση δηλαδή γενικά του θεμελιώδους δικαιώματος να εκφράζεται ένας ελεύθερα, όσο και στην πιο στενή του έννοια, του δικαιώματος δηλαδή του κοινού να πληροφορείται τα γεγονότα τα οποία είναι πραγματικά και αφορούν σε δημόσια πρόσωπα ή πρόσωπα που ασχολούνται με πράγματα στα οποία το δημόσιο έχει συμφέρον. Είναι μέσα στα πλαίσια της τέταρτης προϋπόθεσης, αν μπορεί έτσι να χαρακτηριστεί η υποχρέωση του δικαστηρίου να σταθμίζει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδίδει τέτοιο διάταγμα, που εξετάζονται τα εν λόγω ερωτήματα. Η πάγια αρχή ότι το δημόσιο συμφέρον υπερισχύει τυγχάνει οικουμενικής εφαρμογής. Ας μην ξεχνούμε ότι μέχρι να διασαφηνιστεί ότι ένας ισχυριζόμενος λίβελος είναι αναληθής, δεν είναι σίγουρο ότι έχει διαπραχθεί οποιοδήποτε αδίκημα και η σημασία της ανεπιφύλακτης ελευθερίας του λόγου, συνιστά ισχυρό παράγοντα στις υποθέσεις λιβέλου ώστε προσωρινά διατάγματα να εκδίδονται σπάνια. Σαν αποτέλεσμα η αίτηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει και γιατί δεν θα ήταν κατά τη γνώμη μου, δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις, για τους λόγους που έχω ήδη αναφέρει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ενόψει όλων των πιο πάνω το διάταγμα ημερ. 10.5.2005 ακυρούται. Τα έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα καταβληθούν όμως στο τέλος της υπόθεσης, επιδικάζονται υπέρ του καθ΄ ου η αίτηση και εναντίον του αιτητή. (Υπ.): ........ Α. Πασχαλίδης, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο