← Κύπρος

Ξένια Σωκράτη Ττοφινή κ.α. ν. Διευθυντής Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, Αίτηση αρ. 1/05, 14 Σεπτεμβρίου 2005

Ξένια Σωκράτη Ττοφινή κ.α. ν. Διευθυντής Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, Αίτηση αρ. 1/05, 14 Σεπτεμβρίου 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2005:A16 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΣΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ. Αίτηση αρ. 1/05 Επι τοις αφορώσι τον Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ. 224, ως ετροποποιήθη μέχρι σήμερα άρθρα 58 και

  1. Μεταξύ:
  2. Ξένια Σωκράτη Ττοφινή, από Δερύνεια και τώρα στην Αγγλία
  3. Παντελίτσα Κώστα Κωσιαντή, από Δερύνεια Αιτητές - Εφεσείοντες και
  4. Διευθυντής Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας μέσω Κτηματολογικού Λειτουργού Αμμοχώστου
  5. SAVVIDES & CHRISTODOULOU LEISURE DEVELOPMENTS LTD, από Παραλίμνι. Καθ' ων η αίτηση - Εφεσίβλητοι Αίτηση για έκδοση διατάγματος που να αναστέλλει την διαδικασία πώλησης ημερομηνίας 13.5.
  6. Ημερομηνία: 14 Σεπτεμβρίου 2005 Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Εφεσείοντες: κα Γ. Ζαχαρίου Για Καθ΄ ων η αίτηση-Εφεσίβλητους: κ. Γ. Κουκούνης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό εξέταση αίτηση οι αιτήτριες ζητούν από το Δικαστήριο διάταγμα δια του οποίου να αναστέλλεται η διαδικασία πώλησης του ακινήτου με αρ. εγγραφής 4062, κτηματικό σχέδιο 1-2875-2825, τεμ. 40, τμήμα 8 στη Δερύνεια της Επαρχίας Αμμοχώστου μέχρι τελικής εκδίκασης της Αίτησης Έφεσης που έχει καταχωρηθεί στις 3/1/2005 και ή μέχρι νεότερων διαταγών του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του Ανδρέα Χαϊλή συζύγου της κόρης της αιτήτριας 1 και εξουσιοδοτημένου και από τις δύο αιτήτριες να προβεί στην ένορκη δήλωση. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση ο Χαϊλής αναφέρει ότι οι αιτήτριες είναι ιδιοκτήτριες μέρους του επίδικου ακινήτου, ότι καταχώρησαν την Αίτηση Έφεση 1/05 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου με την οποία αξιώνουν την ακύρωση της απόφασης και ή διατάγματος του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου Αμμοχώστου ημερομηνίας 23/11/2004 δια της οποίας απορρίπτεται η ένσταση της αιτήτριας αρ. 1 αναφορικά με την έκδοση πιστοποιητικού αδιαιρετότητας του εν λόγω ακινήτου με σκοπό την πώληση του σε δημοπρασία. Οι αιτήτριες ζήτησαν από τον Διευθυντή με γραπτή επιστολή τους ημερομηνίας 7/2/2005 να μην διεξαχθεί επιτόπια έρευνα για καθορισμό της τιμής πώλησης του ακινήτου μέχρι την εκδίκαση της Αίτησης Έφεσης 1/
  7. Στις 11/4/2005 ο Διευθυντής του Κτηματολογίου έστειλε επιστολή στους δικηγόρους των αιτητριών με την οποία τους πληροφορούσε ότι θα προχωρούσε με την εφαρμογή των σχετικών νόμων και κανονισμών και περαιτέρω η αιτήτρια 2 την ίδια ημερομηνία έλαβε επιστολή του Τμήματος Κτηματολογίου με την οποία ενημερωνόταν ότι στις 14/4/05 θα γινόταν επιτόπια έρευνα για τον καθορισμό της τιμής πώλησης του ακινήτου. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι από τα πιο πάνω είναι φανερό ότι ο Διευθυντής Κτηματολογίου θα προχωρήσει με την διαδικασία πώλησης του εν λόγω ακινήτου εκκρεμούσης της εκδίκασης της Αίτησης Έφεσης 1/05 εκτός εάν εκδοθεί από το Δικαστήριο το αιτούμενο διάταγμα και ζητούν την έκδοση του εν λόγω διατάγματος για να αποφευχθεί ανεπανόρθωτη ζημιά που θα υποστούν οι αιτήτριες. Η αίτηση έχει καταχωρηθεί ex parte και στηρίζεται στο άρθρο 32 του Ν14/60, τα άρθρα 4,5 και 6 του Κεφ. 6 επί του Κεφ.224 και των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του
  8. Το Δικαστήριο δεν ενέκρινε την έκδοση του διατάγματος μονομερώς, διέταξε την επίδοση της αίτησης στους καθ΄ων η αίτηση οι οποίοι και καταχώρησαν στις 21/6/2005 γραπτή ένσταση στην οποία εγείρονται σωρεία λόγων ένστασης. Πολύ συνοπτικά οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
  9. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος αφού οι αιτήτριες δεν αποκαλύπτουν με την κυρίως Αίτηση-Έφεση τους συζητήσιμη υπόθεση.
  10. Με την Αίτηση Έφεση οι αιτήτριες ζητούν ακύρωση επιστολής του Κτηματολογίου Αμμοχώστου η οποία ούτε αποτελεί ούτε είναι απόφαση ή ειδοποίηση εφέσιμη στα πλαίσια του άρθρου 80 του Κεφ.
  12. Οι αιτήτριες δεν προσέβαλαν το πιστοποιητικό αδιανέμητου ημερομηνίας 17/8/04 που εξέδωσε ο Διευθυντής Κτηματολογίου Αμμοχώστου με το οποίο πιστοποιεί ότι το επίδικο και συνιδιόκτητο ακίνητο δεν μπορεί να διαχωριστεί.
  13. Η αίτηση υποβάλλεται καταχρηστικά και καθυστερημένα.
  14. Τόσο η παρούσα αίτηση όσο και η κυρίως αίτηση είναι νομικά αβάσιμες και καταδικασμένες σε αποτυχία επειδή δεν συμπεριλήφθηκαν σ΄ αυτές όλα τα επηρεαζόμενα ή ενδιαφερόμενα πρόσωπα και συγκεκριμένα όλοι οι ιδιοκτήτες του εν λόγω ακινήτου.
  15. Οι αιτήτριες δεν θα υποστούν καμιά ζημιά από την μη έκδοση του διατάγματος, αντίθετα είναι οι καθ΄ων η αίτηση 2 που θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά από τυχόν έκδοση του διατάγματος αφού μετά την έκδοση του πιστοποιητικού αδιαιρετότητας, και της μη προσβολής του από τις αιτήτριες αγόρασαν περίπου το 65% των μεριδίων του επίδικου κτήματος ξοδεύοντας μεγάλα χρηματικά ποσά τα οποία δανείστηκαν και για τα οποία πληρώνουν τόκους.
  16. Το επίδικο κτήμα δεν μπορεί να αξιοποιηθεί γιατί παραμένει ως έχει για περισσότερα από 40 χρόνια γιατί δεν συμφωνούν οι ιδιοκτήτες του για τον διαχωρισμό του. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του εκ του διευθυντών της καθ΄ης η αίτηση εταιρεία Γιαννάκη Χριστοδούλου ο οποίος ουσιαστικά επαναλαμβάνει τα όσα αναφέρονται στους λόγους ένστασης και αναφέρει ότι αγόρασε μερίδια άλλων συνιδιοκτητών τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2004 δαπανώντας συνολικά το ποσό των £
  17. Κανένας από τους ενόρκους δηλούντες δεν αντεξετάστηκε και οι συνήγοροι αγόρευσαν επί των θέσεων τους. Συνοψίζοντας τις προϋποθέσεις που πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60, αυτές είναι: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και (γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Παράλληλα, το Δικαστήριο στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει και το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, της ύπαρξης δηλαδή σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα συζητήσιμη υπόθεση. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντα στην αγωγή. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρο 32 του Ν. 14/60 συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, το ζήτημα δεν επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/
  18. Αν η υπόθεση ως εκ της φύσεως της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο εκτός και αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων αυτή καθ΄αυτή, δεν οδηγεί κατ΄ ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη. (Βλ. ενδεικτικά Odysseos v. Pieris Estates [1982] 1Α.Α.Δ. 557, A.B.P. Holdings Ltd. v. Ανδρέα Κιταλίδη και άλλων [1991] Α.Α.Δ. 694, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χατζηβασίλη [1989] 1(Ε) Α.Α.Δ. 152, Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και Άλλοι [1996] 1Α.Α.Δ. 253, Αντωνία Παναγίδου και άλλων ν. Μάριος Παναγίδου και άλλων,

(2001)1(Α) ΑΑΔ σελ. 396, Larticon Vo. v. Dedergenta Development Ltd., Πολ. Έφ. 11471 ημερ. 11/6/04). Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στην παρούσα αίτηση θεωρώ ότι είναι καταλυτικής σημασίας για το θέμα της παρούσας αίτησης η ένσταση των καθ΄ων η αίτηση 2 ότι αυτή πάσχει δικονομικά με τρόπο που να μην μπορεί να θεραπευτεί λόγω του ότι δεν έχουν συνενωθεί ούτε σ΄ αυτήν ούτε στην κυρίως αίτηση όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 5.2 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 " All interested parties shall be joined as parties to the proceedings:...." (Δική μου υπογράμμιση). Στην υπόθεση Ανθή Χαράλαμπου Γεωργιάδου ν. Κωνσταντίας Χαρ. Γεωργιάδη Πολ. Έφεση 10074 ημερομηνίας, 26/7/1999 αποφασίστηκε ότι από το εδάφιο 2 του κανονισμού 5 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας κανονισμών του 1996 προκύπτει ότι η πρόνοια για συνένωση στην αίτηση όλων των ενδιαφερομένων μερών είναι επιτακτική. Αυτό εξάγεται από την χρησιμοποίηση της λέξης "shall" όπως έχει ερμηνευτεί από την νομολογία. Το Δικαστήριο επίσης επανέλαβε την αρχή ότι σε αγωγές που έχουν ως αντικείμενο ακίνητη ιδιοκτησία πρέπει να συνενώνται ως διάδικοι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη άλλως η όλη διαδικασία θα είναι θνισηγενής και άκυρη όπως έχει καθιερωθεί από τις αποφάσεις Τιτσινίδης ν. Ρεσιάτ 1993 1ΑΑΔ 429, Hadjipetrou v. Petsoloucas 1985 1CLR 83 και Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου 1998 1ΑΑΔ
  1. Θεωρώ ότι η μη συνένωση όλων των ενδιαφερομένων μερών στην παρούσα αίτηση, και ως τέτοια είναι σίγουρα όλοι οι συνιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου αποβαίνει μοιραία για σκοπούς της παρούσας αίτησης η οποία βασίζεται μεταξύ άλλων και στον Κανονισμό 5 των Κανονισμών του
  2. Πρέπει να αναφερθεί ότι επί του θέματος υπάρχει και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κάκκουλλου ν. Ποχουζούρη και άλλων 1992 1 ΑΑΔ 1503 στην οποία αποφασίστηκε ότι παρέκκλιση από τους κανονισμούς δεν καθιστά την έφεση άκυρη αλλά απλώς αντικανονική και η αντικανονικότητα της μπορεί να θεραπευθεί όμως σε εκείνη την υπόθεση, όπως έχει αναφερθεί και στην υπόθεση Ανθή Γεωργιάδου (ανωτέρω), δεν έχει εξεταστεί και ερμηνευτεί ολόκληρος ο κανονισμός 5 αλλά εξετάστηκε διαδικαστικό θέμα που έχει σχέση μόνο με το εδάφιο 1 του Κανονισμού 5 δεν εξετάστηκε καθόλου το εδάφιο
  3. Η αντικανονικότητα αυτή έχω την άποψη ότι δεν θεραπεύεται σύμφωνα με τα όσα έχουν λεχθεί στην Πολ. Έφεση 10196 K. H. Waunderlich ν. Ευθύβουλου Παναγιώτου ημερ. 23/3/
  4. Από την πιο πάνω κατάληξη και μόνο προκύπτει ότι η παρούσα αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και πρέπει να απορριφθεί, καθότι για σκοπούς της παρούσας αίτησης, η παράληψη των αιτητριών να συνενώσουν και τους άλλους συνιδιοκτήτες του ακινήτου, όπως αυτοί προκύπτουν από το πιστοποιητικό αδιανέμητου, τεκμήριο 3 στην ένσταση των καθ΄ ων η αίτηση αρ. 2, καθιστά την αίτηση θνησιγενή και άκυρη. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου εξετάζοντας τις τρεις προϋποθέσεις του Ν14/60 αναφορικά με την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση η νομολογία καθορίζει ότι προϋπόθεση αυτή ικανοποιείται με την παρουσίαση από τον αιτητή σοβαρής συζητήσιμης υπόθεσης. "Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση" δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση την δύναμη των γραπτών προτάσεων. Η δεύτερη προϋπόθεση είναι η πιθανότητα που ο αιτητής να δικαιούται στην θεραπεία που ζητά με την αγωγή του ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Το μέτρο απόδειξης δεν είναι ψηλό είναι αρκετό για τον αιτητή να καταδείξει πιθανότητα επιτυχίας που πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από μία απλή πιθανότητα αλλά κάτι λιγότερο από την πλάστηγκα των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Οι δύο αυτές προϋποθέσεις είναι αλληλένδετες και συνήθως εξετάζονται μαζί γι΄ αυτό και θα εξεταστούν μαζί και στην παρούσα υπόθεση. Είναι η θέση του συνηγόρου του καθ΄ου η αίτηση δύο ότι αυτές οι δύο προϋποθέσεις δεν ικανοποιούνται καθότι οι αιτήτριες δεν προσβάλουν απόφαση ή ειδοποίηση του Διευθυντής Τμήματος Κτηματολογίου εντός του άρθρου 80 του Κεφ. 224 και ως εκ τούτο η αίτηση τους είναι ανυπόστατη, ανεδαφική χωρίς καμιά ορατότητα επιτυχίας. Επίσης, η αίτηση είναι άκυρη λόγω της μη συνένωσης όλων των ενδιαφερομένων μερών. Με βάση και την νομολογία σχετική είναι η υπόθεση Jonitexo v. Adidas 1984 1 ΑΑΔ 263 όπως και η υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου 1995 1ΑΑΔ 248 θα ήταν λάθος στο πλαίσιο αυτής της διαδικασία να προχωρούσε το Δικαστήριο σε κρίση ότι η κυρίως αίτηση είναι έκδηλα ανεδαφική παρά ίσως τις σοβαρές ενστάσεις που εγείρονται. Η εξέταση και η τελική απόφαση για το αν η επιστολή του Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου ημερομηνίας 23/11/2004 εμπίπτει εντός του όρου απόφαση ή ειδοποίηση όπως αυτή συναντάται στο άρθρο 80 του Κεφ. 224 και το κατά πόσον η έκδοση Πιστοποιητικού Αδιαιρετότητας από τον Διευθυντή θα δικαιολογούσε εκ μέρους των αιτητών την λήψη κάποιων μέτρων των οποίων η μη επίκληση έχουν δημιουργήσει βεβαιότητα σε σχέση με το πιστοποιητικό είναι θέματα εξέτασης στο στάδιο ακρόασης της αγωγής. Εκεί, η κάθε πλευρά θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξει πλήρως τις θέσεις της. Έτσι σε σχέση με το θέμα αυτό έχω την άποψη ότι όσο αποδυναμωμένη και αν είναι η υπόθεση των αιτητριών δεν μπορεί να κριθεί ότι δεν υφίστανται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις. Όσον αφορά το θέμα της μη συνένωσης όλων των ενδιαφερομένων μερών ως διάδικους στην κυρίως αίτηση, και πάλι θεωρώ ότι είναι θέμα που θα εξεταστεί στα πλαίσια της κυρίως αίτησης. Όμως οι διαπιστώσεις στις οποίες έχω προβεί σε σχέση με το ίδιο θέμα για σκοπούς της παρούσης αίτησης είναι πιστεύω ενδεικτικές. Τρίτη προϋπόθεση είναι ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο στην απουσία του διατάγματος. Η προϋπόθεση αυτή σχετίζεται με το θέμα επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων κάτω από το φως των γεγονότων της υπόθεσης. Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για κατοχύρωση των δικαιωμάτων του αιτητή η έκδοση διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Η θέση των αιτητριών σε σχέση με την προϋπόθεση αυτή είναι ότι αν αφεθεί το κτηματολόγιο να προχωρήσει με την διαδικασία πώλησης του ακινήτου και αυτό πωλήθη μέχρι της εκδίκασης της κυρίως αίτησης οι αιτήτριες θα υποστούν μεγάλη και ανεπανόρθωτη ζημιά και περαιτέρω δεν θα υπάρχει ζήτημα προς εκδίκαση στην Αίτηση Έφεσης στερώντας τους το νόμιμο δικαίωμα τους να εφεσιβάλουν την απόφαση του Διευθυντή. Από την άλλη η θέση των καθ΄ων η αίτηση είναι ότι οι αιτητές δεν έχουν καμιά πιθανότητα επιτυχίας στην κυρίως αίτηση, δεν έχουν στερηθεί κανένα νόμιμο δικαίωμα τους ούτε και θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά αντίθετα είναι οι ίδιοι που θα υποστούν ζημιά αφού έχουν δαπανήσει πολλά χρήματα για αγορά του 65% του επιδίκου ακινήτου και σε περίπτωση που αυτό πωληθεί θα εισπράξουν τουλάχιστον τα λεφτά που έχουν δαπανήσει για τα οποία πληρώνουν τόκου και υφίστανται καθημερινή ζημιά. Προκύπτει σαφώς από τα γεγονότα ότι οι αιτήτριες δεν πρόκειται να υποστούν καμιά χρηματική ζημιά η οποία δεν μπορεί να αποζημιωθεί. Οι αιτήτριες είναι συνιδιοκτήτριες με άλλους συνολικού ποσοστού 459/1440 του επιδίκου κτήματος. Το γεγονός ότι για το επίδικο ακίνητο έχει εκδοθεί Πιστοποιητικό Αδιαιρετότητας στις 17/8/04 δεν αμφισβητείται όπως επίσης και δεν αμφισβητείται ότι το πιστοποιητικό αυτό έχει επιδοθεί στην καθ΄ης η αίτηση 2 με επιστολή ημερομηνίας 18/8/2004 και η οποία δεν έπραξε τίποτα σε σχέση με αυτό. Οι αιτήτριες πέραν του ζητήματος της χρηματικής ζημιάς ισχυρίζονται επίσης ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά εάν συνεπεία της μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος το επίδικο ακίνητο πωληθεί πριν την εκδίκαση της κυρίως αίτησης τους αφού έτσι θα στερηθούν του δικαιώματος αμφισβήτησης της απόφασης του Διευθυντή αφού η κυρίως αίτηση τους θα είναι πλέον άνευ αντικειμένου. Υπό αυτό το πρίσμα η προϋπόθεση αυτή θα μπορούσε να ικανοποιηθεί εάν δεν ετίθετο ένα άλλο κρίσιμο ερώτημα και αυτό είναι κατά πόσον η αίτηση αυτή είναι πρόωρη δεδομένου του ότι η διαδικασία πώλησης του ακινήτου βρίσκεται σε πολύ αρχικό στάδιο, όπως έχει λεχθεί κατά το στάδιο των αγορεύσεων από τους συνηγόρους των δύο πλευρών έχει μόλις γίνει η επιτόπια έρευνα από πλευράς κτηματολογίου για να γίνει ακολούθως η εκτίμηση και να καθοριστεί η επιφυλαχθείσα τιμή πώλησης με την γνωστή διαδικασία των ιδιοκτητών να ενιστούν σ΄ αυτή και ακολούθως να οριστεί δημόσιος πλειστηριασμός για πώληση του επίδικου κτήματος. Η τιμή πώλησης δεν έχει ακόμη καθοριστεί ούτε καν γνωρίζουν οι αιτήτριες κατά πόσο η τιμή αυτή θα είναι για τα δικά τους δεδομένα ικανοποιητική και αποδεκτή, άρα σε αυτό το στάδιο το θέμα της τρίτης προϋπόθεσης φαίνεται να μην ικανοποιείται. Ενόψει αυτής μου της διαπίστωσης θεωρώ ότι και γι΄ αυτόν τον λόγο η αίτηση δεν θα μπορούσε να πετύχει. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θεωρώ ότι η εξέταση του κατά πόσον θα ήταν δίκαιο να δοθεί το αιτούμενο διάταγμα, σε περίπτωση που οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 ικανοποιούνταν, είναι περιττή. Ενόψει των ανωτέρω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του καθ΄ου η αίτηση 2 και εναντίον των αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ......................................................... Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.