Κυριάκου Γ. Νικολάου ν. Νίκου Π. Νικολάου, Αρ. Αγωγής: 418/05, 27 Οκτωβρίου 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2005:A19 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 418/05 Μεταξύ: Κυριάκου Γ. Νικολάου, από το Παραλίμνι Ενάγοντας -και- Νίκου Π. Νικολάου, από το Παραλίμνι Εναγόμενος Ημερομηνία: 27 Οκτωβρίου 2005 Εμφανίσεις: Για τον ενάγοντα: κ. Γ. Φ. Πιττάτζης Για τον εναγόμενο: Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η H αξίωση του ενάγοντα κατά του εναγόμενου είναι για γενικές αποζημιώσεις, για παράνομη επίθεση και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης αλλά και την ένορκη δήλωση του ενάγοντα τόσο ο ίδιος όσο και ο εναγόμενος είναι κάτοικοι Παραλιμνίου και οδηγοί ταξί. Κατά ή περί τις 26.04.05 ενώ ο ενάγοντας μετέβηκε σε κάποιο σημείο της Λεωφόρου των ξενοδοχείο στο Πρωταρά μετά από τηλεφώνημα Άγγλων παραθεριστών για να τους παραλάβει ο εναγόμενος επενέβηκε και ισχυρίστηκε ότι είχε ο ίδιος προτεραιότητα να μεταφέρει τους πελάτες. Ο ίδιος προσπάθησε να του εξηγήσει ότι ήταν μετά από τηλεφώνημα τους που πήγε να τους παραλάβει, ο εναγόμενος τον έπιασε από το λαιμό και του επέφερε με το χέρι του δύο κτυπήματα στην περιοχή του σβέρκου και της κεφαλής. Ο ενάγοντας μετέβηκε στην Αστυνομία Παραλιμνίου όπου και κατάγγειλε την υπόθεση, του συνεστήθη να μεταβή στο νοσοκομείο για τα τραύματα του πράγμα το οποίο δεν έπραξε γιατί τα κτυπήματα δεν του προκάλεσαν τραύματα που να απαιτούσαν ιατρική περίθαλψη. Το μέρος που υπέστη την επίθεση από τον εναγόμενο ήταν δημόσιο, το επεισόδιο έγινε στην παρουσία τρίτων προσώπων και υπέστη εξευτελισμό και δημόσια ταπείνωση γι΄ αυτό και καταχώρησε την παρούσα αγωγή με την οποία αξιεί έναντι του εναγόμενου γενικές αποζημιώσεις για σωματικούς πόνους και ψυχική αναστάτωση και τιμωρητικές αποζημιώσεις για τον εξευτελισμό και την δημόσια ταπείνωση που υπέστη. Η αγωγή επιδόθηκε προσωπικά στον εναγόμενο σύμφωνα με την ένορκη δήλωση επίδοσης στις 24.05.05 και ο εναγόμενος δεν καταχώρησε εμφάνιση. Ο ενάγοντας καταχώρησε αίτηση για απόφαση λόγω μη καταχώρησης εμφάνισης συμφώνως με τη διαταγή 17 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα πλαίσια της οποίας δίδεται η παρούσα απόφαση. Στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα επαναλαμβάνονται οι ισχυρισμοί του στην έκθεση απαίτησης. Η αξίωση του είναι αποζημιώσεις για τα επιπόλαια τραύματα που του δημιουργήθηκαν συνεπεία της παράνομης επίθεσης που υπέστη από τον εναγόμενο και τιμωρητικές αποζημιώσεις για τον εξευτελισμό και την δημόσια ταπείνωση του. Είναι νομολογημένο ότι οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται για τραύματα πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Ο σκοπός της επιδίκασης αποζημιώσεων είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και ζημιά του τραυματισμού χωρίς όμως να τίθεται υπερβολικό βάρος στον αδικοπραγούντα. Η καθοδηγητική αρχή είναι ότι ο ανθρώπινος πόνος και η δυσχέρεια πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευαισθησία και η γενική τάση είναι να αυξάνεται το ποσό των αποζημιώσεων σε μια προσπάθεια πιο δίκαιης αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου, σχετική είναι η απόφαση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1972)1 CLR 789. Περαιτέρω στην υπόθεση Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66 λέχθηκαν τα ακόλουθα. "Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου8 των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και τη ψυχική οδύνη από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου (βλ. μεταξύ άλλων Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 CLR 789, Polykarpou v. Adamou
(1988)1 CLR 727, Φοινικαρίδης και άλλη ν. Γεωργίου και άλλων
(1991)1 ΑΑΔ 475, Παναγή ν. Θεοδώρου
(1992)1 (Β) ΑΑΔ 1303, Κωνσταντίνου ν. Ιωάννου
(1993)1 ΑΑΔ 669). Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό τη τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων." Η βασική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος του αστικού αδικήματος στη θέση, στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα ευρισκόταν εάν δεν τραυματιζόταν. Αυτή είναι η βασική αρχή, η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στο δίκαιο των αστικών αδικημάτων υπό τον όρο πάντα ότι η ζημιά, η οποία αποδίδεται, είναι εύλογη μεταξύ των διαδίκων (Βαρβάρα Χρίστου Μιχαήλ ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λτδ, Πολ. Έφεση 10377 ημερ. 29.06.2000, Κώστας Ιακώβου ν. Αλέξανδρου Παπαδάκη κ.ά., Πολ. Έφεση 10405 ημερ. 22.12.2000). Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση. Πρέπει, επίσης, να λαμβάνεται υπόψη η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος (Κώστας Ιακώβου (ανωτέρω), Karkallis v. Galatariotis & Sons
(1980)1 CLR 265). Συνοψίζοντας τα πιο πάνω λαμβάνω υπόψη μου την ίδια την θέση του ενάγοντα ότι δεν πήγε σε γιατρό για τα τραύματα του γιατί αυτά δεν έχρηζαν ιατρικής περίθαλψης. Το γεγονός παραμένει ότι ο εναγόμενος κατάφερε στον ενάγοντα δύο κτυπήματα στην περιοχή του σβέρκου και της κεφαλής. Ο ενάγοντας δεν προβαίνει σε κανένα ισχυρισμό αναφορικά με τον πόνο και /ή ταλαιπωρία που τυχόν υπέστη συνεπεία των τραυματισμό του. Με βάση αυτή την θέση κρίνω ότι δεν υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό για να επιδικάσω υπέρ του και εναντίον του εναγόμενου οποιοδήποτε ποσό υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων για πόνο και ταλαιπωρία. Τη θέση εξάλλου αυτή διατύπωσε και ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον ενάγοντα. Παραμένει το θέμα των τιμωρητικών αποζημιώσεων τις οποίες αξιεί ο ενάγοντας λόγω του εξευτελισμού στον οποίο υποβλήθηκε αφού σύμφωνα με τη μαρτυρία του η επίθεση έγινε σε δημόσιο χώρο στη παρουσία τρίτων. Στις αποφάσεις Παπακόκκινου και Άλλοι ν. Κάνθερ
(1982)1 CLR 65 και Andrian Holdings ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1988)1 ΑΑΔ 1836 λέχθηκε ότι η τιμωρητικές αποζημιώσεις επιδικάζονται εκεί όπου "η διαγωγή του εναγόμενου είναι τόσο αξιόμεμπτη ώστε να αρμόζει επιβολή τιμωρίας από Πολιτικό Δικαστήριο. Αξιόμεμπτη διαγωγή είναι εκείνη που σημειώνεται από έντονα στοιχεία αλαζονείας, θρασύτητας ή αθέμιτου κινήτρου ιδιαίτερα όταν τείνει να ταπεινώσει το θύμα του αδικήματος." Επίσης στην υπόθεση Ερωτοκρίτου ν. Θεοδώρου
(1997)1 ΑΑΔ 1800 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι η εξουσία για την επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων έχει ταυτιστεί με την διάπραξη του αστικού αδικήματος. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η μαρτυρία του ενάγοντα είναι ότι ο εναγόμενος εντελώς απρόκλητα, και ενώ ο ίδιος προσπαθούσε να του εξηγήσει ότι μετέβηκε να πάρει πελάτες μετά από τηλεφώνημα που δέχτηκε από τους ίδιους, του επιτέθηκε κατά τη συγκεκριμένη ημερομηνία στη παρουσία τρίτων και του προκάλεσαν δημόσια ταπείνωση και εξευτελισμό. Όπως έχει ήδη λεχθεί ο εναγόμενος δεν παρουσιάστηκε να αναφέρει την δική του εκδοχή στο Δικαστήριο και συνεπώς η μαρτυρία του ενάγοντα δεν έχει αμφισβητηθεί. Κρίνω με βάση τις πιο πάνω αρχές ότι η περίπτωση αυτή είναι περίπτωση στην οποία μπορούν να επιδικαστούν τιμωρητικές αποζημιώσεις της τάξεως των Λ.Κ.500. Εκδίδεται λοιπόν απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των Λ.Κ.500 ως τιμωρητικές αποζημιώσεις. Επιδικάζονται επίσης υπέρ του ενάγονται και εναντίον του εναγόμενου τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Yπ.) .............................................. Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο