Σπύρος Γ. Χατζηκωνσταντή ν. Όμιλος Αντισφαίρησης Παραλιμνίου Δια του Ελευθέριου Τριάρου, Προέδρου Ομίλου, Αρ. Αγωγής: 834/05, 6 Δεκεμβρίου 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2005:A27 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 834/05 Όσο αφορά τον Περί Σωματείων και Ιδρυμάτων Νόμο 57/72 Μεταξύ: Σπύρος Γ. Χατζηκωνσταντή Ενάγοντας-αιτητής - και - Όμιλος Αντισφαίρησης Παραλιμνίου Δια του Ελευθέριου Τριάρου, Προέδρου Ομίλου Εναγόμενος-καθ΄ ου η αίτηση Ημερομηνία: 6 Δεκεμβρίου 2005 Εμφανίσεις: Για τον ενάγοντα-αιτητή κ. Α. Κεφάλας Για τους εναγόμενους-καθ΄ων η αίτηση: κ. Α. Παπαχαραλάμπους Ενδιάμεση Απόφαση Ο ενάγοντας αξιεί εναντίον των εναγομένων δηλώσεις και/ή διατάγματα του Δικαστηρίου ότι η Καταστατική και Γενική Συνέλευση του Ομίλου που συγκλήθηκε στις 28.07.05 ήταν παράτυπη και παράνομη και /ή αντίθετη προς τις πρόνοιες του Καταστατικού του Ομίλου, ότι η εκλογή του Διοικητικού Συμβουλίου που έλαβε χώρα κατά τη πιο πάνω συνεδρίαση είναι παράτυπη και παράνομη, ότι όλες οι αποφάσεις της πιο πάνω Συνέλευσης είναι άκυρες και παράνομες και /ή λήφθηκαν κατά παράβαση του Καταστατικού του εναγόμενου, ότι η προκήρυξη/πρόσκληση/επιστολή ημερ. 12.07.05 δεν έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες του Καταστατικού του Ομίλου και γενικές ειδικές τιμωριτικές και άλλες αποζημιώσεις για παράνομες ενέργειες του Ομίλου και /ή αντιπροσώπου του. Με αίτηση δια κλήσεως ημερ. 06.10.05 ο ενάγοντας-αιτητής ζητά από το Δικαστήριο, "Α. Προσωρινό Διάταγμα που να διατάττει την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του Ομίλου ημερ. 28.07.05 με την οποία διοριζόταν ή και εκλεγόταν το νυν Δ. Σ. μέχρι της τελικής εκδίκασης της ως άνω κυρίως αγωγής. Β. Προσωρινό Διάταγμα που να δηλώνει ότι το νυν Δ. Σ. του Ομίλου δεν μπορεί να ασκεί τα καθήκοντα του ή και να εκπροσωπεί τον Όμιλο μέχρι της τελικής εκδίκασης της ως άνω κυρίως αγωγής." Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 23
(1)
(2)του περί Σωματείων και Ιδρυμάτων Νόμου Ν.57/72, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60και στη Δ.48 Θ. 2- 12 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ενάγοντα-αιτητή στην οποία αναφέρει ότι ο ίδιος είναι τακτικό και νόμιμο μέλος του εναγόμενου ομίλου και μέλος του προηγούμενου Διοικητικού Συμβουλίου (Δ. Σ.) του. Είναι η θέση του ότι τον νυν Δ.Σ. του Ομίλου προήλθε από Αντικαταστατική Γενική Συνέλευση αφού δεν τηρήθηκαν οι πρόνοιες του Καταστατικού γεγονός που οφείλεται στην ετσιθελική συμπεριφορά του νυν Προέδρου του Δ.Σ. του Ομίλου ο οποίος ήταν και Πρόεδρος του απερχόμενου Δ.Σ. Είναι η θέση του ότι η συνέλευση από την οποία προήλθε τον νυν Δ.Σ. του Ομίλου ήταν αντικαταστατική γιατί η τακτική Γενική Συνέλευση σύμφωνα με το καταστατικό αντίγραφο του οποίου επισυνάπτει ως τεκμήριο Α ορίζει ότι πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο το μήνα Απρίλιο ενώ έγινε τον Ιούλιο, ενώ το Καταστατικό ορίζει ότι η πρόσκληση προς τα μέλη έπρεπε να αποσταλεί 14 μέρες πριν την Συνεδρίαση αυτή απεστάλη 7 ημέρες και ότι ενώ το Καταστατικό προνοεί ότι πρόσκληση προς τα μέλη για Καταστατική Γενική Συνέλευση πρέπει να γίνεται το αργότερο σε δύο μήνες από τη σχετική υποβολή για αλλαγή του έγινε μετέπειτα. Δεν καταρτίστηκε ποτέ κατάλογος υποψηφίων από το απερχόμενο Δ. Σ. ούτε και υπήρχε απαρτία στη Γενική Συνέλευση. Ορκίζεται και λέει ότι καλή και δίκαια υπόθεση αφού οι παραβάσεις του Καταστατικού είναι ολοφάνερες και συνεπώς το νυν Δ. Σ. του Ομίλου που προήλθε από αντικαταστατικές διαδικασίες δεν μπορεί και δεν νομιμοποιείται να δεσμεύει και να αποφασίζει για το μέλλον του. Αναφέρει επίσης ότι είναι δίκαιο και επείγον να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα αφού η εκδίκαση της κυρίως αγωγής θα πάρει χρόνο και πιθανό μέχρι τότε να έχει ήδη λήξει η θητεία του νυν Δ. Σ. Ο καθ΄ ου η αίτηση Όμιλος καταχώρησε ένσταση στις 10.11.05 η οποία σχετίζεται στο άρθρο 23
(1),
(2)του περί Σωματείων και Ιδρυμάτων Νόμου 57/72 στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 1-4, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 1, 2, 4, 5, 7 και 9 στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 21
(1),
(31)και
(32), στο δίκαιο της επιείκειας στην νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης περιληπτικά είναι οι ακόλουθοι, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, ο αιτητής έχει αποτύχει να αποκαλύψει έννομο συμφέρον και /ή διαζευκτικά το οποιοδήποτε συμφέρον του το έχει απολέσει από εισπράξεις και /ή παραλείψεις του, δεν προκαλεί καμιά ζημιά από τη μη έκδοση του διατάγματος αντίθετα πιθανή έκδοση του διατάγματος θα δημιουργήσει στους καθ΄ ων η αίτηση ανεπανόρθωτη ζημιά, ο αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, δεν αποκάλυψε ουσιώδη γεγονότα και η ένορκος δήλωση του είναι εντελώς παραπλανητική, με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων ουσιαστικά δικάζεται η ουσία της αγωγής, δεν έχει αποδειχθεί ούτε παράβαση του Καταστατικού ούτε του άρθρου 23
(1)και
(2)του Ν. 57/72. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Προέδρου του Δ. Σ. του καθ΄ ου η αίτηση Ελευθέριου Τρίαρου και από αριθμό τεκμηρίων. Ο ενόρκως δηλών απορρίπτει όλους τους ισχυρισμούς του αιτητή, θεωρεί την Τακτική Γενική Συνέλευση ημερ. 28.07.05 καθ΄ όλα νομότυπη, κανονική και πλήρως συνάδουσα με το Καταστατικό του Ομίλου και το Δ. Σ. του Ομίλου καθ΄ όλα νομότυπο. Είναι η θέση του ότι ο αιτητής δεν αναφέρει στη δική του ένορκο δήλωση ότι στις 28.07.05 διεξήχθησαν δύο Γενικές Συνελεύσεις, ούτε και τη σωστή διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων και τον καταρτισμό του καταλόγου υποψηφίων. Απορρίπτεται επίσης ο ισχυρισμός ότι δεν υπήρχε απαρτία και αναφέρει ότι οι ισχυρισμοί και τα παράπονα του αιτητή έτυχαν εξέτασης κατά τη διάρκεια της τακτικής Γενικής Συνέλευσης από τα μέλη του Ομίλου τα οποία απέρριψαν τους ισχυρισμούς αυτούς κατά πλειοψηφία κατόπιν ψηφοφορίας. Αναφέρει επίσης ότι ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει στην ένορκη δήλωση του ότι είχε παραλείψει να υποβάλει νομότυπα και σύμφωνα με το Καταστατικό την υποψηφιότητα του για μέλος του νυν Δ. Σ. του Ομίλου γι΄ αυτό και προσπαθεί με αυτό το τρόπο να ακυρώσει την εκλογή του νυν Δ. Σ. Κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε και οι συνήγοροι προχώρησαν σε προφορικές αγορεύσεις υποστηρίζοντας εκατέρωθεν τις θέσεις τους. Προχωρώ κατά προτεραιότητα στην εξέταση του θέματος της ισχυριζόμενης μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων γι αυτό έχοντας υπόψη τη σοβαρότητα που του αποδίδει η νομολογία σε βαθμό μάλιστα που αν κριθεί τέτοια εισήγηση ευσταθεί τότε πολύ πιθανόν να μην απαιτείται η εξέταση άλλων θεμάτων από το Δικαστήριο. Επί του προκειμένου αναφέρω τις υποθέσεις Global Cruises SA κ.α. ν. Metro Shipping & Travel Ltd
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 602, Στυλιανού ν. Στυλιανού
(1992)1 ΑΑΔ 583, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 ΑΑΔ 598, Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co. Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 597 και Timberland Co. of USA v. Evans and Sons Ltd και άλλου Πολ. Έφεση 7976 ημερ. 29.05.
- Στην υπόθεση M & CH Mitsigas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co. of USA αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικείας των μερών. Ότι πρέπει να αποκαλυφθεί τονίζεται σε κάθε περίπτωση είναι "........... γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες τα οποία σχετίζονται με α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του και β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται καθώς και γ) τη πιθανότητα επιτυχίας." Με την ένορκο του δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ο Πρόεδρος του Δ. Σ. του καθ΄ ου η αίτηση αναφέρει ότι ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο ότι η πρόνοια περί σύγκλισης της τακτικής Γενικής Συνέλευσης του Ομίλου τον Απρίλιο έχει καταστεί ουσιαστικά ανενεργός αφού η κρατούσα πρακτική για όλα τα χρόνια λειτουργίας του Ομίλου ήταν να συγκαλείται κατά το μήνα Ιούλιο ή Ιούνιο και ο αιτητής ως τακτικό μέλος του Ομίλου από την ίδρυση του γνώριζε το γεγονός αυτό. Επισυνάπτονται επίσης ως τεκμήριο Α προσκλήσεις για τις Γενικές Συνελεύσεις για τα έτη 2002, 2003 και 2004 όπως και στοιχεία για τις τελευταίες 10 Γενικές Συνελευσέις του Ομίλου από 1996 μέχρι 2005 όπου φαίνεται ότι όλες οι Γενικές Συνελεύσεις είχαν συγκληθεί του μήνες Ιούνιο ή Ιούλιο. Επίσης ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει ότι στις 28.07.05 διεξήχθεισαν δύο Γενικές Συνελεύσεις, η Καταστατική Γενική Συνέλευση με θέμα Τροποποίηση του Καταστατικού του Ομίλου και η Τακτική Γενική Συνέλευση με θέματα Απολογισμός Εργασίας Απερχόμενου Δ. Σ. και Εκλογή Νέου Δ. Σ. Άλλο θέμα το οποίο ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει είναι ότι ο αιτητής δεν αναφέρεται στην ένορκη του δήλωση που στηρίζει την αίτηση σε όλα τα άρθρα που ορίζουν τη σχετική διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων και τον καταρτισμό του καταλόγου υποψηφίων όπως και το γεγονός ότι ο αιτητής παρέλειψε να υποβάλει νομότυπα τη δική του υποψηφιότητα σύμφωνα με το Καταστατικό, όπως και το γεγονός ότι η λίστα τακτικών μελών του Ομίλου σύμφωνα με την οποία διαπιστώθηκε ότι υπήρχε απαρτία έχει προκύψει μετά από αναθεώρηση και διαγραφή ανενεργών μελών που έγινε από τον ενόρκως δηλούντα και τον αιτητή του
- Το ζήτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο θα έπρεπε ο αιτητής να αποκαλύψει τα πιο πάνω στην ένορκη του δήλωση. Η απάντηση στο ερώτημα είναι κατά τη γνώμη μου θετική. Τα γεγονότα αυτά είναι ουσιώδης σημασίας για την υπόθεση. Επί αυτών ο αιτητής τηρεί πλήρη σιγή και δεν αποκαλύπτει ούτε το δικό του προσωπικό ενδιαφέρον για επανεκλογή του στο νυν Δ. Σ. του Ομίλου ούτε και για το γεγονός ότι έγιναν δύο Συνελεύσεις εκείνη την ημέρα ούτε και ότι τα τελευταία δέκα χρόνια η Καταστατική Συνέλευση του Ομίλου γίνεται κάθε χρόνο κατά τους μήνες Ιούνιο ή Ιούλιο με ανοχή και συμμετοχή σε αυτές του αιτητή που ήταν ιδρυτικό μέλος του Ομίλου. Η πιο πάνω κατάληξη συνιστά απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων με αποτέλεσμα να μη μπορεί να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, χωρίς εξέταση της ουσίας. Παρά την πιο πάνω κατάληξη κρίνω σκόπιμο να προχωρήσω σε περαιτέρω εξέταση και των υπόλοιπων παραμέτρων που διέπουν το θέμα έκδοσης διαταγμάτων ως τα υπό εξέταση. Οι προϋποθέσεις έκδοσης διατάγματος της εξεταζόμενης φύσεως με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 ως και η έννοια τους έτυχαν νομολογιακής ανάλυσης κατ΄ επανάληψη. Αυτές είναι, α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, β) η πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται στη θεραπεία που ζητεί με την αγωγή του ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας και γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο στην απουσία του διατάγματος. Παράλληλα το Δικαστήριο στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει και το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, της ύπαρξης δηλαδή σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα συζητήσιμη υπόθεση. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντα στην αγωγή. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60 συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, το ζήτημα δε της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/
- Αν η υπόθεση ως εκ της φύσεως της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο εκτός και αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων αυτή καθ΄ αυτή, δεν οδηγεί κατ΄ ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη. (βλ. ενδεικτικά Odysseos v. Pieris Estates [1982] 1 ΑΑΔ 557, A.B.P. Holdings Ltd. v. Ανδρέα Κιταλίδη και άλλων [1991] ΑΑΔ 694, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χατζηβασίλη [1989] 1 (Ε) ΑΑΔ 152, Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και Άλλοι [1996] 1 ΑΑΔ 253, Αντωνία Παναγίδου και άλλων ν. Μάριος Παναγίδου και άλλων, [2001] 1(Α) ΑΑΔ 396, Larticon Vo. v. Dedergenta Development Ltd., Πολ. Έφ. 11471 ημερ. 11.06.04). Έχοντας παραθέσει τις νομικές αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, στρέφομαι στην υπό κρίση αίτηση. Κατ΄ αρχή θεωρώ σκόπιμο να επισημάνω τον ιδιάζοντα χαρακτήρα της ενδιάμεσης διαδικασίας, η οποία εξετάζεται, και να υπενθυμίσω ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν εξετάζει την ουσία της αγωγής ούτε και αποφασίζει τα διαφιλονικούμενα θέματα, πάνω στα οποία τελικά θα κριθεί η όλη απαίτηση των εναγόντων. Αντικείμενο εξέτασης είναι το κατά πόσο πληρούνται ή όχι οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος και όχι η εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, αναφορικά με την ουσία του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, για τα οποία το μόνο αρμόδιο σώμα είναι το Δικαστήριο που θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης.
- Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση. Στην εξεταζόμενη υπόθεση δεν έχουν καταχωρηθεί ακόμα έγγραφες προτάσεις. Η βάση της αγωγής από τη γενική οπισθογράφηση είναι παράβαση άρθρων του Καταστατικού του Ομίλου κατά τέτοιο τρόπο και σε τέτοια χρονικά διαστήματα που το Δ. Σ. που έχει προκύψει να είναι ανομιμοποίητο και συνεπώς οι αποφάσεις του να μην έχουν καμιά ισχύ. Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο δεν θα επισέλθει στην ουσία της υπόθεσης ούτε και θα αποφασίσει στο στάδιο αυτό κατά πόσο όντως υπάρχουν παρατυπίες σε σχέση με το Καταστατικό του Ομίλου. Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων, στην παρούσα υπόθεση το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα όπως και τα όσα επικαλείται ο αιτητής στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Αυτή η προϋπόθεση κρίνω ότι ικανοποιείται.
- Η πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται στη θεραπεία που ζητά με βάση την αγωγή του ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Το μέτρο απόδειξης δεν είναι ψηλό. Είναι αρκετό για τον αιτητή να καταδείξει κάτι περισσότερο από μια απλή πιθανότητα αλλά κάτι λιγότερο από την πλάστιγγα των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Είναι γεγονός ότι από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση η υπόθεση των αιτητών φαίνεται ότι έχει αποδυναμωθεί αρκετά σύμφωνα και με τα τεκμήρια που επισυνάπτονται σε αυτή. Όμως δεν μπορεί να κριθεί ότι δεν υφίσταται ορατή πιθανότητα επιτυχία της αγωγής επομένως καταλήγω ότι και αυτή η προϋπόθεση ικανοποιείται.
- Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο στην απουσία του διατάγματος. Η προϋπόθεση αυτή σχετίζεται με το θέμα επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων κάτω από το φως των γεγονότων της υπόθεσης. Είναι η θέση του αιτητή ότι εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα δεν θα μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο γιατί πιθανό μέχρι να εκδικαστεί η κυρίως υπόθεση και να εκδώσει το Δικαστήριο την απόφαση του πιθανό η θητεία του Συμβουλίου να λήξει και να είναι ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος και μόνο η προώθηση της παρούσας υπόθεσης. Η θέση αυτή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία αφού πρώτα από όλα ο ίδιος ο αιτητής ενώ το νέο Δ. Σ. του Ομίλου έχει συσταθεί από τις 28.07.05 γεγονός το οποίο καλά γνώριζε καταχώρησε την παρούσα αγωγή στις 15.09.05 και την παρούσα αίτηση στις 06.10.05, δηλαδή με κάποια καθυστέρηση που είναι αδικαιολόγητη για το ενδιαφέρον που ισχυρίζεται ότι επιδεικνύει στην παρούσα υπόθεση. Περαιτέρω ο αιτητής δεν αναφέρει τίποτα σε σχέση με τη ζημιά που ο ίδιος υφίσταται. Αναφέρω ότι από όσα προκύπτουν από την ένορκο του δήλωση το ενδιαφέρον του και το έννομο συμφέρον του προκύπτει από το ότι είναι τακτικό και νόμιμο μέλος του Ομίλου. Δεν αναφέρει πιο συμφέρον του έχει πληγεί και υφίσταται ανεπανόρθωτη ζημιά εκτός βέβαια αν αυτό το συμφέρον του είναι το γεγονός το οποίο έχει παραλείψει να αναφέρει στο Δικαστήριο δηλαδή ότι απέτυχε ο ίδιος εμπρόθεσμα να υποβάλει υποψηφιότητα νομότυπα για εκλογή του στο νυν Δ. Σ. Η τρίτη λοιπόν προϋπόθεση δεν έχει ικανοποιηθεί γι΄ αυτό και η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Πέραν των ανωτέρω ακόμα και αν το Δικαστήριο έκρινε ότι ικανοποιούνταν τα πιο πάνω κριτήρια το Δικαστήριο πρέπει επίσης να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα. Όταν υπάρχει αμφιβολία ή αμφισβήτηση αναφορικά με το δικαίωμα του αιτητή το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης πρέπει να ζυγίσει τη σχετική ευκολία /άνεση (convenience) ανάμεσα στους διαδίκους και τη φύση άλλα και την έκταση της ζημιάς που αφενός θα υπέφερε ο καθ΄ ου η αίτηση Όμιλος σε περίπτωση που το απαγορευτικό διάταγμα εκδοθεί και τελικά ο καθ΄ ου η αίτηση Όμιλος δικαιωνόταν. Το βάρος της απόδειξης ότι η δυσχέρεια του αιτητή είναι μεγαλύτερη από αυτή του καθ΄ ου η αίτηση είναι του αιτητή, σχετικές είναι οι υποθέσεις Hadjikyriakos & Co. Ltd v. United Biscuits (UK) Ltd
(1979)1 CLR 689 όπως και η υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates (ανωτέρω). Το βάρος αυτό ο αιτητής έχει αποτύχει να το αποσείσει. Είναι φανερό κατά τη γνώμη μου ότι σε περίπτωση έκδοσης του διατάγματος η δυσχέρεια που θα προκληθεί στον καθ΄ ου η αίτηση είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που προκαλείται στον αιτητή από τη μη έκδοση του, την οποία εν πάση περιπτώσει δεν αποκαλύπτει, αφού σε περίπτωση έκδοσης του διατάγματος ο καθ΄ ου η αίτηση Όμιλος μέχρι της εκδίκασης της παρούσας αγωγής θα παραμείνει χωρίς Δ. Σ. και συνεπώς δεν θα μπορεί να παίρνει καμιά απόφαση ούτε και ουσιαστικά να λειτουργεί. Περαιτέρω η θεραπεία που ζητείται προσωρινά με το διάταγμα είναι ουσιαστικά η ίδια θεραπεία που ζητείται και με την αγωγή με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα εκτός από την αξίωση στην παράγραφο Ε της οπισθογράφησης τα διατάγματα που ζητούνται με τις παραγράφου Α, Β, Γ, Δ είναι ουσιαστικά ταυτόσιμα με το τι ζητείται με το διάταγμα σήμερα και έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ουσιαστικά δικαιώνει την αξίωση του ενάγοντα στην αγωγή. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο σε αυτό το στάδιο. Παραπέμπω στην υπόθεση Municipalitty of Nicosia v. Solomonides & Bros
(1981)2 JSC 304 και στην υπόθεση Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263. Αφήνω τελευταίο για σχολιασμό το γεγονός ότι η αίτηση εδράζεται και επί του άρθρου 23
(1)και
(2)του Νόμου περί Σωματείων και Ιδρυμάτων 1972 όπως έχει τροποποιηθεί. Το εν λόγω άρθρο προνοεί "
(1)Απόφασις της συνελεύσεως αντικειμένη εις τον νόμον ή το καταστατικόν είναι άκυρος. Η ακυρότης κηρύσσεται υπό του δικαστηρίου επί τη αγωγή μέλους μη συναινέσαντος ή παντός έχοντος έννομον συμφέρον. Η αγωγή αποκλείεται μετά παρέλευσιν εξ μηνών από της αποφάσεως της συνελεύσεως, και
(2)Το δικαστήριον, αιτήσει της διοικήσεως του σωματείου ή μέλους αυτού ή του Γενικού Εισαγγελέως της Δημοκρατίας, δύναται να αναστείλη την εκτέλεσιν αποφάσεως της συνελεύσεως εναντίον της εγκυρότητος της οποίας κατεχωρήθη αγωγή". Έχω τη θέση ότι το πιο πάνω άρθρο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Το λεκτικό του είναι τέτοιο που επιβάλλει στο Δικαστήριο όταν αποφασίσει ότι η απόφαση της συνέλευσης ενός σωματείου αντίκειται στο Νόμο ή στο Καταστατικό να την κηρύξει άκυρη και η ακυρότητα πρέπει να κηρυχθεί από το Δικαστήριο σε αγωγή είτε μέλους που δεν συνένεσε σε τέτοια ή από οποιοδήποτε έχει έννομο συμφέρον. Το Δικαστήριο μπορεί να αναστείλει την εκτέλεση μιας απόφασης τέτοιας συνέλευσης εφόσον διαπιστώσει και κηρύξει ακυρότητα. Όπως όμως έχω ήδη αναφέρει αυτό είναι θέμα που αφορά την ουσία της αγωγής και θεωρώ ότι δεν μπορεί ο αιτητής να στηριχθεί στο πιο πάνω άρθρο και να ζητά προσωρινή αναστολή. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και απορρίπτεται. Επιδικάζονται υπέρ του καθ΄ ου η αίτηση Ομίλου και εναντίον του αιτητή τα έξοδα της παρούσας αίτησης όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή τα όμως θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ....................................................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο