Κώστα Δαμιανού ν. Μιχαήλ Κολοκοτρώνη, Αγωγή Αρ.6342/03, 20 Σεπτεμβρίου, 2006

(1)μάρτυρα και η φερόμενη σ΄ αυτά υπογραφή 2ου μάρτυρα τέθηκε εκ των υστέρων. Ο Ενάγοντας, εκτός από την Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση, προχώρησε και σε καταχώρηση Απάντησης στην Υπεράσπιση του Εναγόμενου. Με αυτή, μεταξύ άλλων, διατείνεται (παρ. 3 Υπεράσπισης) ότι:- «Είναι ισχυρισμός του ενάγοντα ότι ο Εναγόμενος δεν μπορεί και/ή εμποδίζεται να αμφισβητεί ότι τα επίδικα γραμμάτια δεν είναι γραμμάτια συνήθους τύπου ενόψει των προνοιών του άρθρου 80 του Κεφ. 189 και ενόψει του δεδομένου ότι το περιεχόμενο των επιδίκων γραμματίων συνάδει με τις πρόνοιες του άρθρου 78 του Νόμου. Συνεπώς το περιεχόμενο της παρ. 2 της Υπεράσπισης δεν είναι αποδεκτό και απορρίπτεται». Με έρεισμα τον πιο πάνω ισχυρισμό, ο Ενάγοντας (στο εξής ο Αιτητής) διατείνεται ότι με την παρ. 3 της Απάντησης του εγείρεται νομικό σημείο το οποίο θα πρέπει να αποφασισθεί προδικαστικά σύμφωνα με τη Δ.27 θθ.1-3. Πιο συγκεκριμένα, επικαλείται «ότι δεδομένου ότι το περιεχόμενο των επίδικων γραμματίων συνάδει με τις πρόνοιες του άρθρου 78 του Κεφ. 149 και εν όψει των υπερασπίσεων του άρθρου 80 του ίδιου νόμου ο εναγόμενος δεν μπορεί να αμφισβητεί ότι τα επίδικα γραμμάτια δεν είναι γραμμάτια συνήθους τύπου». Ο Εναγόμενος, όπως είναι αυτονόητο, έφερε ένσταση σε έκδοση τέτοιας (προδικαστικής) απόφασης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους, υιοθετώντας προς τούτο το περιεχόμενο αντίστοιχων γραπτών αγορεύσεων. Βασική θέση του κ. Χ"Νέστορος είναι ότι το εγειρόμενο ζήτημα είναι αμιγώς νομικό σημείο καθότι υπάρχει αδιαμφισβήτητη βάση γεγονότων. Παρέπεμψε σχετικά στις υποθέσεις Karic Banka DD v. Aποστολίδης & Σία Λτδ

(2001)1 ΑΑΔ 530 και Πιερίδης ν. Kashishian κ.α.

(1996)1 ΑΑΔ 224. Επικαλέσθηκε επίσης την υπόθεση Λάρκου κ.α. ν. Παναγή

(1996)1 ΑΑΔ 80 προβάλλοντας το πιο κάτω απόσπασμα:- «Παρά την απόφαση Λ. Παπαστρατή ν. Τ. Οικονόμου

(1970)1 C.L.R. 11, στο στάδιο των αγορεύσεων μας απασχόλησε το θέμα κατά πόσο οι εφεσείοντες μπορούσαν να αμφισβητήσουν ότι το επίδικο γραμμάτιο ήταν γραμμάτιο συνήθους τύπου, ενόψει των προνοιών του Άρθρου 80 του Κεφ. 149, δεδομένου ότι το περιεχόμενο του γραμματίου αυτού συνάδει με τις πρόνοιες του Άρθρου 78 του Νόμου.» Όπως και στην υπόθεση Παναγή (ανωτέρω), υποστήριξε, έτσι και στην παρούσα, ο Εναγόμενος, εν όψει του ότι τα επίδικα γραμμάτια, τόσο ως προς τον τύπο όσο και ως προς το περιεχόμενο, ανταποκρίνονται πλήρως προς τις απαιτήσεις του άρθρου 78, εμποδίζεται να αμφισβητεί ότι τα επίδικα έγγραφα είναι γραμμάτια συνήθους τύπου. Επομένως, είναι εισήγηση του, το θέμα θα πρέπει να αποφασισθεί προδικαστικά, κατ΄ άσκηση της σχετικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η κα Μικελλίδου αντέκρουσε τις πιο πάνω θέσεις. Είναι νομολογημένο, υποστήριξε, ότι απόφαση της επιδιωκόμενης φύσης δικαιολογείται μόνο όταν τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Στην παρούσα όμως περίπτωση δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, γιατί ο Εναγόμενος, για τους λόγους που επικαλείται στην Υπεράσπιση του, αρνείται ότι τα επίδικα έγγραφα είναι γραμμάτια συνήθους τύπου. Για το τι συνιστά γραμμάτιο συνήθους τύπου παρέπεμψε στην υπόθεση Λοϊζίδη ν. Τσιακλή κ.α. Πολ. Εφ. 9560/5.11.97. Δεν παρέλειψε, επίσης, να εισηγηθεί ότι με την αίτηση δεν προσδιορίζεται επακριβώς πιο είναι το νομικό σημείο. Έχω εξετάσει τις εκατέρωθεν θέσεις των δύο ευπαιδεύτων συνηγόρων. Κρίνω ότι για επίλυση του εγερθέντος ζητήματος δεν είναι ανάγκη να γίνει εκτεταμένη αναφορά στη Νομολογία που εξετάζει την επίδικη Δικονομική Διάταξη, την Δ.27 θ.1 δηλαδή. Είναι αρκετό, κατά την άποψή μου, να υπενθυμίσω ότι ο σκοπός της εν λόγω Διαταγής είναι η εξοικονόμηση χρόνου και δαπάνης, όταν η εκδίκαση νομικού σημείου θα αποφασίσει την τύχη ολόκληρης της αγωγής, χωρίς την αναγκαιότητα ακρόασης επί των πραγματικών δεδομένων (βλ. Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370). Κι΄ αυτό στη βάση ύπαρξης ξεκαθαρισμένων, αδιαμφισβήτητων και παραδεκτών, ανάλογα με την περίπτωση, γεγονότων (βλ. Malachtou v. Armefti and another

(1984)1 CLR 548, Grindlays Bank v. Demetriades Co.

(1987)1 CLR 461, Αγωγή Ναυτοδικείου 31/88, Νικολάου ν. Four Star Lines

(1989)1 (Ε) AAΔ 623 και άλλες). Χωρίς, σε κάθε περίπτωση, να μας διαφεύγει «ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης - το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών - αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφ΄ όσον τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά (βλ. Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ και άλλοι ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και άλλων

(1991)1 ΑΑΔ 225). Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές, κρίνω ότι τα περιστατικά της υπό κρίση περίπτωσης δεν δικαιολογούν αποδοχή της Αίτησης για δύο, βασικά, λόγους. Πρώτο, αποδοχή της αίτησης δεν θα οδηγούσε και σε απόφαση για την τύχη ολόκληρης της αγωγής αλλά σε απόφαση επί επιμέρους θέματος, το οποίο μπορεί να αποφασισθεί στο πλαίσιο της δίκης όπου θα εξετασθούν και τα άλλα εγειρόμενα από τους διαδίκους θέματα. Επομένως ο σκοπός της Δ.27 θ.1 δεν θα εξυπηρετείτο. Δεύτερο, υπάρχει αμφισβήτηση πραγματικών γεγονότων σ΄ ότι αφορά την υπογραφή των εγγράφων από τον Εναγόμενο στην παρουσία δύο μαρτύρων. Επί του προκειμένου ο σχετικός προβληματισμός που εκφράσθηκε στην υπόθεση Λάρκου (ανωτέρω) - τον οποίο υπερτόνισε ο κ. Χ"Νέστορος - έχω την άποψη ότι δεν μπορεί αφ΄ εαυτού να έχει ως συνέπεια ότι οποτεδήποτε το περιεχόμενο ενός εγγράφου (γραμματίου) φαίνεται να συνάδει με τις πρόνοιες του άρθρου 78 του Κεφ. 149 αυτό, άνευ ετέρου, εμποδίζει έναν εναγόμενο να προβάλλει ισχυρισμό ότι δεν τηρήθηκαν οι απαιτήσεις του εν λόγω άρθρου σ΄ ότι αφορά τους μάρτυρες. Αυτό, κατά την άποψή μου, αποτελεί γεγονός που θα κριθεί αφού το Δικαστήριο ακούσει σχετική μαρτυρία και, επομένως, υπάρχει αμφισβήτηση γεγονότων. Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος του Εναγόμενου/Καθ΄ ου η αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα/Αιτητή, όπως θα υπολογισθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο