SUPHIRE (FINANCE) LTD ν. ΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ, Αρ. Αγωγής: 7116/03, 20 Σεπτεμβρίου, 2006

SUPHIRE (FINANCE) LTD ν. ΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ, Αρ. Αγωγής: 7116/03, 20 Σεπτεμβρίου, 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2006:A30 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν.Γ. Σάντη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7116/03 Μεταξύ: SUPHIRE (FINANCE) LTD Ενάγοντες - και - ΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ Εναγομένης Αίτηση ημερομηνίας 27.3.06, για Παραμερισμό Έκδοσης Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου. ---------------- Ημερομηνία: 20 Σεπτεμβρίου,

1. Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: Ο κ. Μ. Καλλής. Για την Εναγομένη - Καθ΄ ης η Αίτηση: Ο κ. Τ. Κουκούνης. Α Π Ο Φ Α Σ Η (extempore) Με την αίτησή τους οι Αιτητές ζητούν την έκδοση διατάγματος παραμερισμού και/ή ακύρωσης της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου η οποία τούς επιδόθηκε στις 13.3.06, μετά από έκδοση, μονομερώς, σχετικού διατάγματος από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις 12.1.
2. Η αίτηση βασίζεται στη Δ.16 Θ.9, Δ.10 Θ.2 και Δ.48 Θ.1 και 2, των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση στην οποία παρατίθενται οι λόγοι για τους οποίους επιζητείται η επιδιωκόμενη θεραπεία και οι οποίοι, σήμερα, αναπτύχθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Αιτητών κατά την αγόρευση του. Οι λόγοι αυτοί συνοψίζονται στο ότι, η αίτηση για την έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου θα έπρεπε να είχεν υποβληθεί, το αργότερον, πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρησης της Έκθεσης Υπεράσπισης - κάτι που, κατά παράβαση των προνοιών της Δ.10, δεν έγινε, αφού το εν λόγω δικόγραφο καταχωρίσθηκε στις 15.9.04, ενώ η μονομερής αίτηση για την χορήγηση άδειας για την έκδοση και επίδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου καταχωρίσθηκε στις 25.10.05 - και στο ότι, η Καθ΄ ης η Αίτηση, δεν αποτάθηκε στο Δικαστήριο με ξεχωριστή αίτηση για την έκδοση διατάγματος παράτασης του χρόνου καταχώρησης της αίτησης για την έκδοση της ειδοποίησης, κατά παράβαση των προνοιών της Δ.57 Θ.
3. Προωθήθηκε επίσης η θέση, με αφορμή σχετική αναφορά στην ένσταση, ότι το γεγονός της καταχώρησης της παρούσας αίτησης στις 27.3.06, μια ημέρα δηλαδή πριν την καταχώρηση του σημειώματος εμφανίσεως από τους δικηγόρους των Αιτητών, με κανένα τρόπο δε θα πρέπει να θεωρηθεί ότι δημιουργεί οποιονδήποτε κώλυμα ή πρόσκομμα, όχι μόνον στη καταχώρηση αλλά και στη προώθηση της αίτησης. Υπάρχει ένσταση στην αίτηση. Οι λόγοι της ένστασης παρατίθενται στο σώμα της ειδοποίησης για πρόθεση ένστασης, στις παραγράφους 1 μέχρι 7 και στη συνοδευτική ένορκη δήλωση, έτυχαν δε εντρύφησης προ ολίγου από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Καθ΄ης η Αίτηση στην αγόρευση του. Οι λόγοι αυτοί θα μπορούσαν να συνοψιστούν στο ότι, η αίτηση είναι αντικανονική και νομικώς αβάσιμη αφού καταχωρίσθηκε προτού οι δικηγόροι των Αιτητών καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης στην αγωγή, ότι πριν την έκδοση του επίδικου διατάγματος το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έλαβε υπόψη του όλα όσα θα έπρεπε να είχαν ληφθεί υπόψη και άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης της επίδικης ειδοποίησης, γεγονός που θα πρέπει να εκληφθεί ότι δημιουργεί, τρόπον τινά, κώλυμα στην προώθηση της εισήγησης περί της παράλειψης υποβολής, προγενέστερα της αίτησης για την έκδοση και επίδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, αίτησης για παράταση της δικονομικώς προβλεπόμενης προθεσμίας και ότι η επίδικη αίτηση σκοπεί στο να καθυστερήσει τη διαδικασία και να παρεμποδίσει τη παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου όλων των αναγκαίων διαδίκων. Άκουσα με προσοχή τις εισηγήσεις των συνηγόρων και αξιολόγησα κάθε τί το οποίον ανέφεραν. Δύο είναι τα κυριότερα σημεία που εγείρονται, χωρίς ασφαλώς να υποβιβάζω τις άλλες εισηγήσεις που προωθήθηκαν επί παρεμφερών θεμάτων. Το πρώτον, αφορά στη παροχή ή όχι της δυνατότητας καταχώρησης της παρούσας αίτησης πριν τη καταχώρηση εμφάνισης από τους δικηγόρους των Αιτητών. Κανένα κώλυμα ή εμπόδιο δε δημιουργείται από το γεγονός της καταχώρησης του σημειώματος εμφάνισης μετά την καταχώρηση της αίτησης. Δε χρειάζεται να λεχθούν πολλά επί τούτου μια και το ζήτημα απαντάται από το περιεχόμενο των συνδυασμένων προνοιών της Δ.16Θ.9[1] και της Δ.10Θ.4[2]. Εν προκειμένω, η καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης, δεν αποτελούσε προϋπόθεση καταχώρησης της επίδικης αίτησης. Αν χρειάζεται κάποια παραπομπή προς επίρρωση του σκεπτικού αυτού, κάποιος μπορεί να προστρέξει στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1954, στη σελίδα 128 και επόμενες. Το δεύτερον, σχετίζεται με το κατά πόσον θα έπρεπε ή όχι, οι Αιτητές να είχαν αποταθεί στο Δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος παράτασης του χρόνου καταχώρησης της αίτησης για την έκδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Οι πρόνοιες της σχετικής Δ.57, Θ.2, έχουν ως ακολούθως, σε ελεύθερη μετάφραση: «Το Δικαστήριο ή ο Δικαστής θα έχει εξουσία να επιμηκύνει ή να σμικρύνει το χρόνο τον καθοριζόμενο από αυτούς τους κανονισμούς ή τον ορισμένον με οποιανδήποτε διαταγή, για τη διεύρυνση του χρόνου με σκοπό τη διενέργεια οποιασδήποτε πράξης ή τη λήψη οποιασδήποτε διαδικασίας, κάτω από τέτοιους όρους ως το δίκαιο της υπόθεσης επιβάλλει και οποιαδήποτε τέτοια επιμήκυνση μπορεί να διαταχθεί παρά το γεγονός ότι η αίτηση για κάτι τέτοιο δεν γίνεται παρά μέχρι μετά την εκπνοή της προθεσμίας που καθορίστηκε ή επιτράπηκε. Νοείται ότι όταν ο χρόνος για παράδοση οποιουδήποτε δικογράφου ή εγγράφου ή για τη καταχώρηση οποιασδήποτε ένορκης δήλωσης, απάντησης ή εγγράφου ή για τη διενέργεια οποιασδήποτε πράξης, έχει καθοριστεί ή περιοριστεί με οποιονδήποτε από τους παρόντες κανόνες ή με οποιαδήποτε οδηγία ή διαταγή του Δικαστηρίου, τα έξοδα οποιασδήποτε αίτησης για επιμήκυνση του χρόνου και οποιαδήποτε διαταγή γίνεται σε σχέση με αυτή θα βαραίνει το διάδικο ο οποίος υποβάλλει την αίτηση εκτός εάν το Δικαστήριο ήθελε διατάξει διαφορετικά». Από το λεκτικό του πιο πάνω διαδικαστικού κανονισμού, καθίσταται σαφές ότι οι προθεσμίες που τίθενται είτε από τους κανονισμούς είτε από το Δικαστήριο, θα πρέπει να τηρούνται και να παρατείνονται μόνον από το Δικαστήριο μετά από σχετική αίτηση οποιουδήποτε των διαδίκων. Αυτό δεν έγινε στη προκειμένη περίπτωση. Η Δ.64, δε θα μπορούσε να προταχθεί εδώ ως εναλλακτικός τρόπος για εξασφάλιση της χρονικής επιμήκυνσης. Επί τούτων μπορεί να γίνει παραπομπή στην κατ΄ αναλογίαν εφαρμόσιμη στα παρόντα, υπόθεση Papapetrou Bros Ltd v. Παπαπέτρου[3]. Το γεγονός ότι η ειδοποίηση τριτοδιαδίκου εκδόθηκε μετά από τη μονομερή αίτηση της Καθ΄ ης η Αίτηση, δεν εξυπακούει ότι το Δικαστήριο, κατά τεκμήριο, επιλήφθηκε του ζητήματος του χρόνου υποβολής του αιτήματος ή ότι θα έπρεπε να εξέταζε το ζήτημα αυτό σε εκείνο το στάδιο. Δικονομικώς, το καταλληλότερο στάδιο για εξέταση του ζητήματος της επιμήκυνσης του χρόνου είναι αυτό της εκδίκασης αιτήματος στη βάση των προνοιών της Δ.57 Θ.
4. Το γεγονός ότι η Δ.10 παρουσιάζεται να προβλέπει, με τρόπο επιτακτικό, την τήρηση της χρονικής προθεσμίας υποβολής αιτήματος για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου - και επί τούτου αρκεί κάποιος να ανατρέξει στη Thas Maritime Co. Ltd v. Ρήγα κ.α.