Ν. ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗΣ ΣΙΑ ΕΠΕ ν. OLYMPIA DESIGNS LTD, Αρ. Αίτησης 107/06, 5.12.06

(1)/00 και τον Κανονισμό 44/01 του Συμβουλίου της Ευρώπης. Πριν υπεισέλθω στις επί μέρους ενστάσεις και εισηγήσεις των δύο πλευρών, θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω τα έγγραφα που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει το σχετικό αίτημα. Επισυνάπτεται απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ημερομηνίας 8.9.03 δημοσιευθείσα σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στην Αθήνα στις 14.10.03, στην υπόθεση με αριθμό 6162/2003 με ενάγουσα την εταιρεία με την επωνυμία Ν. Γιανναδάκης και Σία Ε.Π.Ε. που εδρεύει στη Μεταμόρφωση Αττικής και εναγομένους την εταιρεία με την επωνυμία OLYMPIA DESIGNS LTD που έχει έδρα τη Λάρνακα Κύπρου και του Πέτρου Ασσιώτη (Peter Ashiotis) ως διαχειριστή και νόμιμου εκπροσώπου της εταιρείας. Σύμφωνα με την απόφαση η αγωγή ως προς τον δεύτερο εναγόμενο απερρίφθη με δικαστικά έξοδα 1000 ευρώ. Δέκτηκε την αγωγή εναντίον της εταιρείας και την υποχρεώνει να καταβάλει. α) Το ποσό των 49.981,19 ευρώ με νόμιμο τόκο από τις 13.3.01, β) Το ποσό των 7.882,26 ευρώ με νόμιμο τόκο από τις 4.4.01 και γ) καταδίκασε την εναγομένη στην καταβολή των δικαστικών εξόδων στο ποσό των 2000 ευρώ. Κήρυξε την απόφαση εν μέρει εκτελεστή για το ποσό των 24.000 ευρώ. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης ασκήθηκε έφεση από την εναγόμενη καθ' ης η αίτηση εταιρεία, στο 12ο Τμήμα του Εφετείου Αθηνών με αριθμό 6724/2005. Το Εφετείο, με απόφαση του ημερομηνίας 19.7.05 δημοσιευθείσα στην Αθήνα σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 28.7.05, απέρριψε την ασκηθείσα έφεση και καταδίκασε την εκκαλούσα, καθ' ης η αίτηση, σε δικαστικά έξοδα που τα όρισε σε 400 ευρώ. Να προστεθεί ότι τόσο η πρωτόδικη απόφαση όσο και κυρίως εκείνη του Εφετείου φέρουν χαρτοσήμανση και στο τέλος σφραγίδα της Ελληνικής Δημοκρατίας και πιστοποίηση από τη γραμματέα ότι αποτελεί ακριβές αντίγραφο καθώς και θεώρηση από την ίδια γραμματέα για τη νόμιμη σήμανση. Σύμφωνα με το άρθρο 21 του Κυρωτικού Νόμου Ν.55/84υποκείμενες σε αναγνώριση και εκτέλεση είναι οι δικαστικές αποφάσεις σε θέματα, μεταξύ άλλων αστικού δικαίου, που εκδίδονται στο έδαφος του άλλου μέρους. Ενώ σύμφωνα με το άρθρο 22 του Νόμου οι αποφάσεις αυτές αναγνωρίζονται αν συντρέχουν έξι προϋποθέσεις. Ως πρώτη προϋπόθεση που τίθεται είναι αν, κατά τη νομοθεσία του Συμβαλλόμενου Μέρους στο έδαφος του οποίου εκδόθηκε η απόφαση είναι τελεσίδικη και εκτελεστή. Κατά το άρθρο 24.3 του Κυρωτικού Νόμου η αίτηση πρέπει να συνοδεύεται από επικυρωμένο αντίγραφο της απόφασης, καθώς και από έγγραφο αρμόδιου δικαστικού οργάνου που να πιστοποιεί ότι η απόφαση έχει γίνει τελεσίδικη ή αμετάκλητη, εκτός αν αυτό προκύπτει από την ίδια την απόφαση. Κατά δε το άρθρο 25.2 το Δικαστήριο που αποφασίζει για τη σχετική με την εκτέλεση αίτηση, περιορίζεται μόνο στη διαπίστωση της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων που καθορίζονται στα άρθρα 21 μέχρι 24 της Σύμβασης. ΄Ενας εκ των πολλών λόγων ένστασης, είναι ότι οι αιτητές δεν αποδεικνύουν πως, η απόφαση στην οποία κάμνουν αναφορά είναι τελεσίδικη. Κρίνω ότι ο λόγος αυτός της ένστασης ευσταθεί, αφού αποτελεί και ουσιαστικό προαπαιτούμενο με βάση τα άρθρα 24.3 και 25.2 της Σύμβασης. Η αναφορά στην παράγραφο 8 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης της Δέσποινας Αμερικάνου, ότι σύμφωνα με νομική συμβουλή που έλαβε από το δικηγόρο Νικόλαο Ρίσβα, ότι με την απόρριψη της έφεσης ως αβάσιμης, τα επίδικα θέματα έχουν κριθεί τελεσίδικα, δεν είναι αφ' ενός αρκετό, αλλά ούτε και κυρίως ικανοποιεί τις προϋποθέσεις που τάσσει η Σύμβαση αφ' ετέρου. Αντιπαρέρχομαι όσα αναφέρουν οι δύο πλευρές στις ένορκες δηλώσεις τους, καθώς και στις ανάλογες αναφορές στις γραπτές τους αγορεύσεις για τα διάφορα άρθρα του Ελληνικού Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, και ως προς το κατά πόσο και πότε μια απόφαση, κατά το Ελληνικό Δίκαιο γίνεται οριστική, αμετάκλητη ή τελεσίδικη, αφού ακριβώς αυτό επιδιώκεται να αποφευχθεί με το πιο πάνω άρθρο 24.3 της Σύμβασης. Η εμπλοκή δηλαδή του Δικαστηρίου του ενός Συμβαλλόμενου Μέρους στο εσωτερικό Δίκαιο του άλλου. ΄Ετσι η τελεσιδικία ή το αμετάκλητο της απόφασης προκύπτει είτε μέσα από την ίδια την απόφαση, είτε πιστοποιείται με έγγραφο αρμόδιου δικαστικού οργάνου. Τέτοιο έγγραφο δεν συνοδεύει την αίτηση. ΄Εχω μελετήσει την πιο πάνω απόφαση του Εφετείου. Ο κ. Γιάγκου στη γραπτή του αγόρευση παραπέμπει στο κείμενο των αποφάσεων που επισυνάφθηκαν, καθώς και στην παράγραφο 8 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης της κας Αμερικάνου. Για την ένορκη δήλωση έχω αναφερθεί. Από το κείμενο της απόφασης του Εφετείου δεν προκύπτει ότι αυτή είναι αμετάκλητη ή τελεσίδικη. Τουλάχιστον δεν υπάρχει τέτοια διατύπωση. Αντίθετα στο καταληκτικό της μέρος υπάρχει το εξής απόσπασμα το οποίο και μεταφέρω αυτούσιο. « ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Δικάζει παρουσία των διαδίκων. Δέχεται τυπικά και απορρίπτει κατ' ουσίαν την ένδικη έφεση. Καταδικάζει την εκκαλούσα στα δικαστικά έξοδα της Εφεσίβλητης του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει σε τετρακόσια ευρώ.» Αν μπορεί να συναχθεί κάτι, είναι ότι η ασκηθείσα ΄Εφεση αποτελεί ένα βαθμό δικαιοδοσίας, η απόφαση δε Εφετείου, δεν μπορεί να θεωρηθεί, ως εκ της πιο πάνω διατύπωσης, ούτε και προκύπτει από αυτήν ότι καθίσταται τελεσίδικη ή αμετάκλητη. Στην απουσία δε εγγράφου από αρμόδιο δικαστικό όργανο που να πιστοποιεί κάτι τέτοιο, κρίνω ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει εξ' αυτού και μόνο του λόγου, αφού δεν έχουν τηρηθεί και δεν συντρέχουν οι όροι και προϋποθέσεις που θέτει η Σύμβαση. Ανάλογα όμως μπορούν να λεχθούν και ως προς την επικύρωση του αντιγράφου των αποφάσεων. Η παραπομπή του κ. Γιάγκου στην υπόθεση A. Groutas Co Ltd v. Πεπελάση

(1998)1 (Γ) Α. Α. Δ. 1675, από την οποία αντλώ σχετική καθοδήγηση τέθηκαν ακριβώς τα ίδια θέματα, όχι μόνο δεν τον βοηθά, αντίθετα επιβεβαιώνει όσα έχω ήδη αναφέρει. Το απόσπασμα που παρέπεμψε ο κ. Γιάγκου, είναι ακριβώς αυτό που το Εφετείο έκρινε ως εσφαλμένο και ακύρωσε την εγγραφή της απόφασης. Μεταφέρω μικρό μέρος από αυτά που λέχθηκαν στην πιο πάνω απόφαση. (σελ. 1679) "...Τέτοια επικύρωση θα έπρεπε να προέρχεται από αρμόδιο πρόσωπο που θα επιβεβαίωνε το γνήσιο των υπογραφών καθώς και της σφραγίδας. Η ύπαρξη και μόνο υπογραφών και σφραγίδας χωρίς επικύρωση της γνησιότητας τους δεν καθιστούσε το έγγραφο «επικυρωμένο αντίγραφο». Ούτε και η μαρτυρία του κ. Καπελλάρη που επικαλείται το Δικαστήριο για το ότι το αντίγραφο είναι επικυρωμένο μπορεί να αντικαταστήσει την αναγκαιότητα να φαίνεται στο ίδιο το αντίγραφο της απόφασης η επικύρωση. Για τον ίδιο λόγο η απουσία εγγράφου αρμοδίου δικαστικού οργάνου που να πιστοποιεί ότι η απόφαση έχει γίνει τελεσίδικη ή αμετάκλητη, δεν μπορούσε να αντικατασταθεί και πάλιν με προφορική μαρτυρία του ιδίου μάρτυρα." Τα άρθρα 3,4 και 5 του Νόμου που κυρώνει τη Σύμβαση Περί Κατάργησης της Υποχρέωσης πρός Νομιμοποίηση Αλλοδαπών Δημοσίων εγγράφων, Ν.50/72, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα Δικαστήρια του Κράτους καθώς και του γραμματέα του δικαστηρίου, ως υποδεικνύεται στην πιο πάνω απόφαση, είναι ενδεικτικές της έννοιας του όρου «επικύρωση» που απαιτείται στο άρθρο 24.3 της Σύμβασης της Νομικής Συνεργασίας. Ως δε εξηγείται, τα θέματα αυτά είναι νομικά και εξετάζονται από το Δικαστήριο, ανεξάρτητα αν προβάλλεται ως λόγος ένστασης, αφού αποτελούν αναγκαία προϋπόθεση για την εγγραφή της απόφασης. Πριν την τελική μου κατάληξη, θα πρέπει να λεχθεί ότι η αίτηση στηρίζεται και στον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/01 ημερομηνίας 22.12.00 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις του Συμβουλίου της Ευρωπαικής Ένωσης. Παρόλο που δεν γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην γραπτή αγόρευση του κ. Γιάγκου, σχετικό είναι το Κεφάλαιο ΙΙΙ Τμήμα 3, άρθρα 53 επ. Έτσι σύμφωνα με το άρθρο 53 ο διάδικος που επικαλείται την αναγνώριση ή ζητά την κήρυξη της εκτελεστότητας, οφείλει να προσκομίσει αντίγραφο της απόφασης που πρέπει να συγκεντρώνει τις αναγκαίες προυποθέσεις γνησιότητας. (authenticity), ενώ για την κήρυξη της εκτελεστότητας, οφείλει (shall), να προσκομίσει την βεβαίωση που προβλέπεται στο άρθρο 54, υπό την επιφύλαξη του άρθρου 55. Υπόδειγμα της βεβαίωσης υπάρχει στο παράρτημα V του Κανονισμού. Και τα πιό πάνω έγγραφα κατά το άρθρο 40 θα πρέπει να επισυνάπτονται στην αίτηση για εκτέλεση. Να παρεμβάλω ακόμα, πως, σύμφωνα με το άρθρο 69 του Κανονισμού, η Σύμβαση μεταξύ της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατίας Ν. 55/84δεν αντικαθίσταται από τον Κανονισμό. Στην απουσία δε της σχετικής γνησιότητας της απόφασης και επισύναψης στην αίτηση της βεβαίωσης που προβλέπεται στον Κανονισμό, όσα έχουν λεχθεί πιό πάνω για τη σύμβαση, τυγχάνουν ανάλογης εφαρμογής και σε σχέση με τον Κανονισμό. ΄Επεται ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Η εξέταση συνεπώς των υπολοίπων λόγων ένστασης κρίνεται αχρείαστη. Η αίτηση, ως αποτέλεσμα απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των αιτητών και υπέρ της καθ' ης η αίτηση. Θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο