Γεώργιου Ιωάννου ν. Αγλαίας Δημητρίου, Αρ. Αγωγής: 4879/01, 15.12.06

(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 33, ως ακολούθως: «

(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.

(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στη συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου.

(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στη διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. ΄Οσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση. Θεωρώ πως το θέμα που εγείρεται εδώ, είναι διαφορετικό από όσα συνήθως παρουσιάζονται σε τέτοιες αιτήσεις. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, είναι κατά πόσο παραδεκτά γεγονότα που δηλώθηκαν και καταγράφηκαν στο Δικαστήριο, μπορούν να τροποποιηθούν με αίτηση τροποποίησης των δικογράφων. Για να υπάρχει καλύτερη εικόνα, κρίνω ότι πρέπει να γίνει μια σύντομη αναφορά στην επίδικη διαφορά μέσα από τα δικόγραφα και στα παραδεκτά γεγονότα, και ακολούθως τι ακριβώς επιδιώκεται να τροποποιηθεί. Ο ενάγων με την αγωγή του αξιώνει Λ.Κ. 10.500.- ως υπόλοιπο από την πώληση μιας επιχείρησης στην εναγομένη. Η εναγόμενη με την υπεράσπιση της αρνείται το οφειλόμενο υπόλοιπο. Είναι η θέση της ότι κατέβαλε μεγαλύτερο ποσό από εκείνο που ισχυρίζεται ο ενάγων. Συγκεκριμένα κατέβαλε στον ενάγοντα το ποσό των Λ.Κ. 19.700.- και επίσης ότι κατέβαλε σε τρίτους για οφειλές του ενάγοντα που αφορούσαν την αγορασθείσα επιχείρηση, το επιπρόσθετο κατά προσέγγιση ποσό, των Λ.Κ. 9.105.- Προβάλλει και κάποιους άλλους ισχυρισμούς, που δεν αφορούν όμως την ουσία του υπό κρίσιν αιτήματος. Στις 21.9.04 οι δικηγόροι των διαδίκων κατέθεσαν στο δικαστήριο έγγραφο με τίτλο ΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ και επισύναψαν το πωλητήριο έγγραφο ως τεκμήριο. Σε ότι αφορά ως επίδικο στην παρούσα αίτηση, έγινε παραδεκτό το εξής. «

1. Τα αναφερόμενα στην παράγραφο 8 της εκθέσεως απαιτήσεως ποσά είναι παραδεκτά με την επιφύλαξη ότι τα καταβληθέντα από την εναγομένη ποσά ανέρχονται εις Λ.Κ. 19.700.- και όχι Λ.Κ. 19.500.- ως αναφέρεται στην έκθεση απαιτήσεως. Ο κος Δρυμιώτης δηλεί :
2. Το αναφερόμενο καταβληθέν προς τον ενάγοντα ποσόν της παραγράφου 4 της Υπερασπίσεως ήτοι των Λ.Κ. 19.700.- εις μετρητά εις διάφορες ημερομηνίες είναι παραδεκτόν ». Στην αίτηση που καταχωρήθηκε για την τροποποίηση της υπεράσπισης επιζητείται η διαγραφή και η αντικατάσταση της παραγράφου 4 της υπεράσπισης με νέο κείμενο. Σε συντομία, σύμφωνα με το νέο κείμενο της προτεινόμενης παραγράφου 4, η εναγόμενη προβάλλει τη θέση ότι κατέβαλε στον ενάγοντα έναντι του συμφωνηθέντος τιμήματος το ποσό των Λ.Κ. 29.900.- Επιπρόσθετα ισχυρίζεται ότι κατέβαλε σε τρίτους για οφειλές του ενάγοντα, απόλυτα σχετικές με την πωληθείσα επιχείρηση, το συνολικό ποσό των Λ.Κ. 5.244.
3. Επίσης για να εξασφαλίσει τελικά ενοικιαστήρια έγγραφα με τους ιδιοκτήτες, αναγκάστηκε να καταβάλει διάφορα ποσά ανερχόμενα σε Λ.Κ. 6.500.- τα οποία και προτίθεται να ανταπαιτήσει. Τέλος προστίθεται ανταπαίτηση για γενικές αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας καθώς και το ποσό των Λ.Κ. 5.244,54 σύμφωνα με την παράγραφο
4. Εδώ να σημειώσω ότι το ποσό των Λ.Κ. 6.500.- παρόλο που προτίθεται να το ανταπαιτήσει δεν το προσθέτει στην ανταπαίτηση. Τα πιο πάνω συνθέτουν το σκηνικό που περιβάλλει το ιστορικό της αγωγής και τις επιζητούμενες με την τροποποίηση θεραπείες. Να προσθέσω ακόμα ότι σύμφωνα με τον ομνύοντα σύζυγο της εναγόμενης, που ήταν ως αναφέρει παρόν και αναμεμειγμένος σε όλες τις διαπραγματεύσεις, λόγω λάθους η αβλεψίας έδωσε ελλιπείς πληροφορίες, στοιχεία και έγγραφες αποδείξεις στον δικηγόρο του κατά την σύνταξη της υπεράσπισης, η οποία και δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Αυτά διαπιστώθηκαν κατά την προετοιμασία της ακρόασης την 13.10.
5. Το θέμα που τίθεται όμως εδώ, δεν είναι μόνο ο λόγος της καθυστέρησης στην υποβολή του αιτήματος, μια και όπως υπεδείχθη στην Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1991)1 ΑΑΔ 934, η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, έστω και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης. Ούτε και με την αρχή που έθεσε ο λόρδος Denning M.R. υπόθεση Associated Leisure Ltd and Others v. Associated Newspapers Ltd

(1970)2 All E.R. 754 ότι μια τροποποίηση πρέπει να επιτρέπεται έστω και αν ζητείται αργά, αν είναι αναγκαία για να αποδοθεί δικαιοσύνη μεταξύ των διαδίκων, καθ' όσον οποιαδήποτε δυσχέρεια θα ήθελε προκληθεί από αυτή μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα. Και τούτο γιατί έχω την άποψη ότι οι τροποποιήσεις που επιδιώκονται έρχονται σε άμεση σύγκρουση με τα πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα. Ακόμα και η ανταπαίτηση που επιδιώκεται να προστεθεί, βασίζεται στην ανατροπή των παραδεκτών γεγονότων. Αντιπαρέρχομαι ότι η ανταπαίτηση αντιστρατεύεται ακόμα την προσθήκη του νέου κειμένου της παράγραφο 6, αφού παραλείπεται τελικά να τεθεί στην ανταπαίτηση. Οπότε η προσθήκη αυτή καθίσταται άνευ αντικειμένου. Σύμφωνα με την Διαταγή 24 που ρυθμίζει τις παραδοχές (admissions) στον Κανονισμό 4 προνοείται ότι το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί, σε οποιονδήποτε στάδιο να επιτρέψει σε οποιοδήποτε μέρος να τροποποιήσει ή να αποσύρει οποιαδήποτε παραδοχή που έκαμε, με τέτοιους όρους που θα κρίνει δίκαιους. Είναι δε καλά γνωστή η αρχή ότι δεν επιτρέπεται ούτε καν η προσαγωγή μαρτυρίας αντιστρατευόμενης το παραδεκτό γεγονός, εκτός αν η αποδοχή αποσυρθεί με την άδεια του Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στην υπόθεση Κ.Ο.Τ. ν. Χαραλάμπους

(2000)2 Α.Α.Δ. 186 που αφορά μεν ποινική υπόθεση σε σχέση με το άρθρο 19 του Περί Αποδείξεως Νόμου ΚΕΦ 9, όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 86/86, αλλά είναι ενδεικτική της αντιμετώπισης αλλά και της ουσιαστικής δυναμικής των παραδεκτών γεγονότων. Άλλωστε και σύμφωνα με την Δ.24 Θ. 4 απαιτείται άδεια του Δικαστηρίου για να αποσυρθούν παραδεκτά γεγονότα. Αρκετά κατατοπιστική και ιδιαίτερα διαφωτιστική επί του θέματος των παραδοχών που γίνονται από τους δικηγόρους, είναι η υπόθεση Χρίστου ν. Khoreva

(2001)1 Α.Α.Δ. 1854. Δεν είναι όμως αυτό το επίδικο και ως εκ τούτου δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Το συμπέρασμα που καταλήγω είναι ότι οι αιτούμενες τροποποιήσεις αντιστρατεύονται τα παραδεκτά γεγονότα και ως τέτοιες και για τους πιο πάνω λόγους, δεν μπορούν να επιτραπούν. Ως εκ τούτου το αίτημα απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της αιτήτριας και υπέρ του καθ' ου η αίτηση. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο