Ελπίδα Μιχαήλ Νικολάου ν. Γιώργος Παπέττας, Αρ. Αγωγής: 1319/2004, 14 Φεβρουαρίου, 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A11 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1319/2004 Μεταξύ: Ελπίδα Μιχαήλ Νικολάου Ενάγουσας -και- Γιώργος Παπέττας Εναγόμενος Ημερομηνία.: 14 Φεβρουαρίου, 2006 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα : κα Κυπριανού για Ανδρέας Κουκούνης και Σία Για εναγόμενο: κ. Θ. Θωμά ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΕ ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΘ΄ ΥΛΗΝ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Η ενάγουσα με το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της αξιώνει από τον εναγόμενο δύο οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο των μηνών από 22.03.2004 μέχρι και 21.05.2004 προς Λ.Κ.220= το καθένα, δηλαδή για δύο μήνες, συνολικά το ποσό των Λ.Κ.440,
- Η ενάγουσα είναι η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος με αριθμό 21 επί της 1ης Απριλίου 84, στη Λάρνακα και στις 19.09.2003 είχε συνάψει γραπτή συμφωνία ενοικιάσεως (ενοικιαστήριο έγγραφο) και ενοικίασε στον εναγόμενο το πιο πάνω διαμέρισμα για περίοδο ενός χρόνου δηλαδή από 22.09.2003 μέχρι 21.09.
- Το ενοίκιο θα έπρεπε να καταβάλλεται την 22α ημέρα εκάστου επομένου μηνός. Η αγωγή ηγέρθη στις 29.05.
- Ο εναγόμενος στην υπεράσπιση του ήγειρε προδικαστική ένσταση ισχυριζόμενος ότι η αγωγή της ενάγουσας δεν μπορεί να προχωρήσει καθ΄ ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας είναι καθ΄ ύλη αναρμόδιο Δικαστήριο να εκδικάσει την παρούσα αγωγή. Οι συνήγοροι των διαδίκων κατά την ημέρα που η αγωγή ήταν ορισμένη για ακρόαση εισηγήθηκαν όπως το Δικαστήριο ακούσει πρώτα την επιχειρηματολογία τους επί της προδικαστικής ένστασης, όπως και έγινε, έτσι η παρούσα απόφαση μου αφορά το νομικό θέμα που προέκυψε, της ύπαρξης δηλαδή καθ΄ ύλην δικαιοδοσίας του παρόντος δικαστηρίου. Ο συνήγορος υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει καθ΄ ύλην δικαιοδοσία να εκδικάσει την παρούσα διαφορά αλλά αυτή εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Σύμφωνα με όσα ισχυρίζεται ο εναγόμενος αυτός εγκατέλειψε τελικά το επίδικο υποστατικό στις 21.07.2004, κατά συνέπεια τα διεκδικούμενα ενοίκια εμπίπτουν κατά την περίοδο που ακόμη ίσχυε το ενοικιαστήριο έγγραφο εφόσον η αγωγή ηγέρθη στις 29.04.2004, σύμφωνα μάλιστα με την παράγραφο 8 της έκθεσης απαιτήσεως της ενάγουσας αυτή επιφύλασσε το δικαίωμα της να τερματίσει το εν ισχύει ακόμα ενοικιαστήριο έγγραφο. Κατά συνέπεια τα ενοίκια τα οποία αξιώνει η ενάγουσα θα έπρεπε να τα είχε διεκδικήσει ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων ως διαφορά εμπίπτουσα στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο. Το εάν ο εναγόμενος είχε καταστεί θέσμιος ενοικιαστής ή όχι δεν ενέχει καμιά σημασία στην προκείμενη περίπτωση εφόσον το ενοικιαστήριο έγγραφο ήταν ακόμα σε ισχύ όταν ηγέρθη η αγωγή και επομένως κατά την άποψη του, αυτή θα έπρεπε να καταχωρηθεί στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Διαμετρικά αντίθετη ήταν η θέση της κας Κυπριανού η οποία στην ουσία εισηγήθηκε ότι εφόσον ο εναγόμενος δεν κατέστη θέσμιος ενοικιαστής δεν τίθενται σε εφαρμογή οι διατάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου και δεν αποκτά αρμοδιότητα το Δικαστήριο που έχει καθιδρυθεί με τον νόμο αυτό. Η σχέση που διέπει τους διαδίκους είναι συμβατική όπως την επικαλούνται και στην παρ. 9 της εκθέσεως απαιτήσεως τους και κατά συνέπεια αρμόδιο να εκδικάσει την παρούσα διαφορά είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το ζήτημα της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου να εκδικάσει υπόθεση είναι δημόσιας τάξης. Το ίδιο το Σύνταγμα μας στο Άρθρο 30 αναφέρει ότι ¨κάθε άτομο δικαιούται σε ανεπηρέαστη, δημόσια ακροαματική διαδικασία μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, ενώπιον αμερόληπτου, ανεξάρτητου και αρμόδιου Δικαστηρίου¨. Ως τέτοιο μπορεί να εξεταστεί από το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα σε οποιοδήποτε στάδιο (βλ. Παναγιώτου v. Χ¨Κυριάκου
(1991)1 Α.Α.Δ. 362, ¨Sevegep¨ Ltd v. United Sea Transport Ltd and Another
(1989)1 C.L.R. (G) 729). Στην τελευταία πιο πάνω απόφαση γίνεται αναφορά στην υπόθεση Theofanous v. Georghiou
(1969)1 C.L.R.203, όπου η αρχή αυτή υιοθετήθηκε χωρίς επιφύλαξη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Επομένως θα προχωρήσω να εξετάσω το κατά πόσον η επίδικη διαφορά είναι τέτοιας μορφής ώστε να εμπίπτει ή όχι εντός της δικαιοδοσίας Επαρχιακού Δικαστηρίου σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Δικαστηρίων Νόμου, καθ΄ότι το Δικαστήριο επιλαμβάνεται θεμάτων που άπτονται της δικαιοδοσίας του σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, δεδομένου ότι όλα τα σχετικά γεγονότα βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Από τη στιγμή που το Δικαστήριο είναι σε θέση να διαγνώσει ότι στερείται αρμοδιότητας, τότε, οφείλει να μη προχωρήσει πιο πέρα γιατί ως αναρμόδιο, η όποια απόφαση του, σε οποιαδήποτε πτυχή της υπόθεσης η οποία άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, δεν θα μπορούσε να έχει νόημα (βλ. Θεοχάρους v. Παστελλή
(1993)1 Α.Α.Δ. 240). Τα δικαιοδοτικά όρια ενός Δικαστηρίου καθορίζονται ρητά από το Νόμο. Η πολιτική δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου καθορίζεται στο Άρθρο 22 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), το οποίο προσδιορίζει την καθ΄ ύλην αρμοδιότητα και τη δικαιοδοσία των μελών του, η αρμοδιότητα ασκείται από τα μέλη του Δικαστηρίου στα πλαίσια της δικαιοδοσίας που τους παρέχεται (βλ. Eftymiadou v. Zoudros and Others
(1986)1 C.L.R. 341, Πασχαλίδης κ.ά. v. Γιασεμίδη κ.ά.
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1330). Το γεγονός και μόνο ότι διάδικος καταχώρησε εμφάνιση δεν μπορεί να προσδώσει αρμοδιότητα στο Δικαστήριο, αλλά ούτε και τα μέρη με τη συγκατάθεση τους μπορούν να πράξουν κάτι τέτοιο (βλ. Michailidou v. Gregoriou
(1988)1 C.L.R. 88). Στην Μούρτζινος v. Global Cruises Ltd
(1992)1 Α.Α.Δ. 1160, επαναλήφθηκε η γενικότερη αρχή ότι τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται από τις έγγραφες προτάσεις και ότι η αποκλειστική πηγή αναζήτησης της δικαιοδοσίας είναι η έκθεση απαιτήσεως. Για να εξετασθεί όμως το εγειρόμενο ζήτημα θα πρέπει να εξετασθούν κατά κύριο λόγο οι πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμος Ν. 23/1983ο οποίος καθορίζει περιοριστικά σε ποιες διαφορές τίθεται σε εφαρμογή οπότε και αποκτά αρμοδιότητα του Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων που ο νόμος αυτός έχει καθιδρύσει. Δεν αμφισβητείται ότι το επίδικο υποστατικό ευρίσκεται στη Λάρνακα εντός ελεγχόμενης δηλαδή περιοχής όπου εφαρμόζεται ο πιο πάνω νόμος, επίσης δεν αμφισβητείται ότι ο εναγόμενος δεν είναι θέσμιος ενοικιαστής με βάσει τον ορισμό που δίδεται στον νόμο, είναι όμως κοινά παραδεκτό γεγονός όπως προκύπτει από τα δικόγραφα ότι η ενοικίαση ήταν διάρκειας ενός χρόνου και ότι όταν ηγέρθη η αγωγή εξακολουθούσε το ενοικιαστήριο έγγραφο να ήταν σε ισχύ. Σημαντικός επομένως για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης μου είναι ο ορισμός που δίδεται στην ερμηνευτική διάταξη του Άρθρου 2 του όρου ¨ενοικίαση¨ τον οποίο παραθέτω κατωτέρω (η επιφύλαξη του ορισμού δεν αφορά την περίπτωση): ¨Ενοικίασις¨ σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των έξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων¨. Το άρθρο 4 του ίδιου πιο πάνω νόμου υπό τον πλαγιότιτλο ¨καθίδρυσις Δικαστηρίου¨ καθορίζει την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, το παραθέτω αμέσως πιο κάτω: ¨Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων ο αριθμός των οποίων δε θα υπερβαίνει τα τρία επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ΄όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογή του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος¨. Τα όσα αναφέρθηκαν στην Ιωάννου v. Πετρολίνα Λτδ και άλλων Πολ. Έφεση αρ. 10340 ημερ, 16.12.1999 είναι διαφωτιστικά, παραθέτω το σχετικό απόσπασμα αυτούσιο: ¨Το θέμα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων διέπεται από το άρθρο 4
(1)του Νόμου 23/1982. Το τελευταίο έχει ερμηνευθεί από τη Νομολογία μας (Βλ. Papagerrghiou v. Karayianis
(1988)1 C.L.R. 571, Cedrus Estates Ltd v. Πισσαρίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 590 και Efthymiades v. Zoudros and Others
(1986)1 C.L.R. 34. Σύμφωνα με τα νομολογηθέντα στην Papageorghiou (πιο πάνω): Αν η διαφορά αναφέρεται σε οποιοδήποτε θέμα το οποίο είτε (α) αναφύεται κατά την εφαρμογή του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, ή (β) αναφέρεται σε οποιοδήποτε παρεμπίπτον ή συμπληρωματικό θέμα το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει αποκλειστική δικαιοδοσία για επίλυση της διαφοράς δυνάμει του άρθρου 4
(1)του Νόμου. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η δικαιοδοσία ανήκει στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Δεν εγείρεται δυσκολία στις περιπτώσεις που εμπίπτουν εντός της κατηγορίας (α) πιο πάνω. Κύριο θέμα του περί Ενοικιοστασίου Νόμου είναι:.......... και στη συνέχεια: ¨Η δυσκολία η οποία αναφύεται κάποτε αφορά τις υποθέσεις που εμπίπτουν εντός της κατηγορίας (β) πιο πάνω. Δεν είναι πάντοτε καθαρό κατά πόσο ένα θέμα αναφορικά με το οποίο έχει αναφυεί διαφορά είναι ¨παρεμπίπτον ή συμπληρωματικό ¨ εντός της εμβέλειας του άρθρου 4
(1). Οι λέξεις ¨συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος¨ στο κείμενο του άρθρου 4
(1)σαφώς αναφέρονται στο πιο πάνω κύριο θέμα του Νόμου και δεν πρέπει να διαβάζονται ανεξάρτητα από αυτό. Το κατά πόσο μια διαφορά σε οποιαδήποτε δοσμένη υπόθεση αναφέρεται σε θέμα το οποίο είναι παρεμπίπτον ή συμπληρωματικό του κυρίου θέματος του νόμου ή όχι θα εξαρτηθεί από τη φύση της αξίωσης σε συνδυασμό με τη θεραπεία που επιδιώκεται. Αν η αξίωση είναι διαμορφωμένη με τρόπο που για την επίλυση της θα είναι αναγκαία η εξέταση και εφαρμογή των προνοιών του περί Ενοικιοστασίου Νόμου ή η εξέταση των όρων της θέσμιας ενοικίασης η δικαιοδοσία ανήκει αποκλειστικά στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων.¨ Η διαφορά των διαδίκων έγκειται στην κατ΄ ισχυρισμό εκ μέρους της ενάγουσας παράλειψη του εναγομένου να καταβάλει σε αυτή δύο ενοίκια. Επομένως κρίνω ότι η διαφορά εμπίπτει εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων εφόσον αυτό επιλαμβάνεται κάθε παρεμπίπτον ή συμπληρωματικό θέμα, όπως εν προκειμένω η διεκδίκηση οφειλομένων ενοικίων και η επίδικη διαφορά αναφύεται μεταξύ ιδιοκτήτριας και ενοικιαστή σε σχέση με την ενοικίαση (βλ. Cedrus Estates Ltd v. Πισσαρίδη (πιο πάνω). Όπως προκύπτει από τις διατάξεις του νόμου δεν τίθεται ως προϋπόθεση για να εμπίπτει μια διαφορά στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων η απόκτηση της ιδιότητας του Θέσμιου Ενοικιαστού από τον ενοικιαστή ενός υποστατικού. Η ιδιότητα του θέσμιου ενοικιαστή απλώς παρέχει σε ένα ενοικιαστή τα δικαιώματα τα οποία του κατοχυρώνει ο νόμος χωρίς την οποία δεν μπορεί να τα διεκδικήσει. Προκύπτει ξεκάθαρα ότι η επίδικη διαφορά εμπίπτει στις διατάξεις του περί Ενοικιοστασίου Νόμου επομένως αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση της παρούσας διαφοράς των διαδίκων είναι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας. Εν όψη όλων των πιο πάνω η προδικαστική ένσταση για την έλλειψη καθ΄ ύλην δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου επιτυγχάνει. Στην υπόθεση Michaelidou v. Gregoriou (ανωτέρω) τονίστηκε ότι, με αναφορά στη Δ.33 Θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπου διαφαίνεται ότι αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί σε άλλο Δικαστήριο, το ορθό διάταγμα θα πρέπει να είναι διάταγμα αναστολής της διαδικασίας και όχι η απόρριψη της υπόθεσης. Κατά συνέπεια εκδίδω διάταγμα αναστολής της διαδικασίας ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του εναγομένου και εναντίον της ενάγουσας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) .................................................. Χρήστος Φιλίππου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο