Φίλιππος Κυριακίδης ν. Ανδρέας Κυριακίδης, Αρ. Αγωγής: 1334/04, 16 Φεβρουαρίου 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A15 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1334/04 Μεταξύ: Φίλιππος Κυριακίδης Ενάγοντος - και - Ανδρέας Κυριακίδης Εναγόμενου Ημερομηνία: 16 Φεβρουαρίου 2006 Εμφανίσεις: Για τον Eνάγοντα: κα. Μ Μικελλίδου Για τον Eναγόμενο: κ. Ν. Νικολάου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η αξίωση του ενάγοντα κατά του εναγόμενου είναι για χρηματικό ποσό το οποίο δάνεισε στον εναγόμενο χωρίς αυτός να το επιστρέψει. Σύμφωνα με την παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης ο ενάγοντας διατηρούσε λογαριασμό σε κατάστημα της Λαϊκής Τράπεζας στην Αθήνα και με εμβάσματα του σε τρεις διαφορετικές ημερομηνίες δάνεισε στον εναγόμενο ποσό χρημάτων μετά από παράκληση του και αφού ανέλαβε να τα επιστρέψει μέχρι 15.01.02. Τα ποσά των εν λόγω εμβασμάτων πιστώνονταν στο προσωπικό λογαριασμό του εναγόμενου που διατηρούσε στη Τράπεζα Universal, κατάστημα Παραλιμνίου. Κατά την κυρίως εξέταση του ενάγοντα ζητήθηκε από την συνήγορο του να κατατεθεί ως τεκμήριο έγγραφο /επιστολή της Λαϊκής Τράπεζας προς τον ενάγοντα με τον οποίο τον διαβεβαίωναν ότι σύμφωνα με οδηγίες του κάποια ποσά χρημάτων είχαν χρεωθεί από το λογαριασμό του στο κατάστημα της Αθήνας και με έμβασμα είχαν πιστωθεί στο λογαριασμό του εναγόμενου που διατηρούσε στην Τράπεζα Universal, κατάστημα Παραλιμνίου και αναφέρονται το όνομα του εναγόμενου και ο αριθμός λογαριασμού του. Ο συνήγορος του εναγόμενου έφερε ένσταση στην κατάθεση του εν λόγω εγγράφου ισχυριζόμενος ότι κατ' αυτό τον τρόπο παραβιάζονται τα προσωπικά δεδομένα του πελάτη του και το τραπεζικό απόρρητο καθότι ο πελάτης του δεν έχει συγκατατεθεί να γίνει αποκάλυψη του αριθμού λογαριασμού του που διατηρεί σε οποιαδήποτε Τράπεζα. Παρέπεμψε δε το Δικαστήριο στο άρθρο 29
(1)του Νόμου περί Τραπεζικών Εργασιών, Ν. 66
(1)/97. Το εν λόγω άρθρο με πλαγιότιτλο "Τήρηση Τραπεζικού Απορρήτου" προνοεί τα ακόλουθα: "29
(1)Απαγορεύεται σε οποιοδήποτε σύμβουλο, τον πρώτο εκτελεστικό διευθυντή, διευθυντή, λειτουργό, υπάλληλο ή εκπρόσωπο τράπεζας και σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο το οποίο έχει με οποιοδήποτε τρόπο πρόσβαση στα αρχεία τράπεζας, ν α παρέχει, κοινοποιεί, αποκαλύπτει ή χρησιμοποιεί προς ίδιο όφελος οποιεσδήποτε πληροφορίες αναφορικά με το λογαριασμό συγκεκριμένου πελάτη της τράπεζας, είτε ενόσω η εργοδότηση ή η επαγγελματική του σχέση με την τράπεζα, ανάλογα με την περίπτωση, συνεχίζεται, είτε μετά τον τερματισμό της." Από μια απλή ανάγνωση του άρθρου αυτού προκύπτει ότι το συγκεκριμένο άρθρο δεν έχει καμία απολύτως εφαρμογή στη συγκεκριμένη περίπτωση. Το άρθρο απευθύνεται σε μεγάλη ομάδα υπαλλήλων, λειτουργών ή εκπροσώπων Τράπεζας αλλά και σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο "το οποίο έχει με οποιοδήποτε τρόπο πρόσβαση στα αρχεία Τράπεζας .........." Ο ενάγοντας σε καμιά περίπτωση δεν εμπίπτει εντός των κατηγοριών των πιο πάνω ατόμων. Ο ενάγοντας κατέχει το εν λόγω έγγραφο, όχι επειδή έχει πρόσβαση στα αρχεία Τράπεζας αλλά επειδή η Τράπεζα στην οποία διατηρεί τον λογαριασμό του τον έχει ενημερώσει ότι έχει εκτελέσει συγκεκριμένες οδηγίες του, που ήταν κάποια εμβάσματα χρημάτων στο λογαριασμό του εναγόμενου. Ο ενάγοντας είναι συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος αλλά σε καμία περίπτωση το πιο πάνω έγγραφο δεν το έχει πάρει λόγω της υπηρεσίας του στη Τράπεζα ούτε και στα πλαίσια των καθηκόντων του. Περαιτέρω το συγκεκριμένο έγγραφο αποτελεί και τη βάση της αξίωσης του ενάγοντα κατά του εναγόμενου. Παραπέμπω σχετικά στην παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης του ενάγοντα. Επομένως η ένσταση σε σχέση με το άρθρο 29 του Νόμου περί Τραπεζικών Εργασιών δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Ο κ. Νικολάου έχει επίσης θέσει θέμα παραβίασης προσωπικών δεδομένων του εναγόμενου. Βεβαίως η ένσταση του έχει επικεντρωθεί στο θέμα τραπεζικού απορρήτου, ένσταση η οποία έχει ήδη απορριφθεί. Παρά ταύτα έχω την θέση ότι ούτε και η ένσταση για την παραβίαση των προσωπικών δεδομένων του εναγόμενου ευσταθεί. Είναι αμφίβολο κατά πόσο προφορική μαρτυρία στο Δικαστήριο σε σχέση με προσωπικά δεδομένα του αντιδίκου του εμπίπτει εντός του όρου "επεξεργασία" όπως αυτός ερμηνεύεται στο άρθρο 2 του περί Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (Προστασία του Ατόμου) Νόμου, Ν. 138
(1)/01 όπως έχει τροποποιηθεί, και είναι η επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων που προστατεύεται με βάση το Νόμο αυτό. Περαιτέρω είναι αμφίβολο αν το πεδίο εφαρμογής του εν λόγω Νόμου όπως αυτό αναφέρεται στο άρθρο 3 του Νόμου καλύπτει τις δικαστικές διαδικασίες. Ενόψει των ανωτέρω η ένσταση απορρίπτεται και για τον λόγο αυτό. Η μαρτυρία η οποία επιδιώκεται να προσαχθεί υπό τη μορφή του συγκεκριμένου εγγράφου είναι άμεσα σχετική με την παρούσα υπόθεση αφού είναι η ουσία της αξίωσης του ενάγοντα όπως έχει ήδη αναφερθεί, η ένσταση απορρίπτεται και το εν λόγω έγγραφο κατατίθεται και σημειώνεται ως Τεκμήριο 1. (Υπ.) .............................................. Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο