Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου ν. Lapertas Fisheries Ltd, Αρ. Αγ. 1235/01, 23.2.2006

Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου ν. Lapertas Fisheries Ltd, Αρ. Αγ. 1235/01, 23.2.2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A25 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγ. 1235/01 Μεταξύ: Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου Ενάγουσας -και- Lapertas Fisheries Ltd Εναγομένων και όπως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος ημερ. 7.12.

1. Μεταξύ: ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ Ενάγουσας -και-
2. Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή της περιουσίας της εταιρείας LAPERTAS FISHERIES LTD
3. Γεώργιος Τσαππής Ισορροπημέναι Ζωοτροφαί Λτδ 3 Γεώργιου Τσαππή
4. Tsappis & Co. Trading Ltd Εναγομένων Ημερομηνία: 23.2.
5. Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: Ο κ. Σκορδής για ν΄ ακούσει απόφαση εκ μέρους της κας Κακουλλή. Για Εναγόμενο 1: Ο κ. Νίκος Λοίζου. Για Εναγόμενους 2,3,4: Ο κ. Αγ. Σταύρου για κ. Α. Καρρά. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με συμφωνία ημερ. 3.8.92 (Τεκ. 16) η Αρχή Λιμένων Κύπρου (Α.Λ.Κ.) παρεχώρησε έναντι ανταλλάγματος στην DAPA GLOBAL LTD που αργότερα μετονομάστηκε σε LAPERTAS FISHERIES LTD και σήμερα τελεί υπό εκκαθάριση, (που παρακάτω θα αναφέρεται ως «η Εταιρεία»), άδεια για χρήση συγκεκριμένου θαλάσσιου χώρου στην περιοχή Βασιλικού για τη δημιουργία μονάδας πάχυνσης θαλασσινών ψαριών, προς το σκοπό θαλάσσιας ιχθυοκαλλιέργειας πάνω σ΄ εμπορική βάση. Κατά τη διαδικασία όλοι αναφέρονταν στη μονάδα αυτή ως «το ιχθυοτροφείο» και αυτός ο όρος θα χρησιμοποιείται στη συνέχεια. Το ιχθυοτροφείο αποτελείται από κλουβιά-δίκτυα από ανοξείδωτο χάλυβα τα οποία είναι προσδεδεμένα σε πλωτό αγκυροβόλιο, δηλαδή μια σχεδία από χονδρή λαμαρίνα προσδεδεμένη με δώδεκα άγκυρες (βλ. μαρτυρία κ. Μ. Ρωσσίδη, βοηθού παραγωγής της Α.Η.Κ). Η άδεια ήταν για περίοδο 5 χρόνων, δηλαδή από 1.8.92 μέχρι 31.7.
6. Υπήρχε όμως πρόνοια για αυτόματη ανανέωση εκτός αν ένα από τα μέρη ειδοποιούσε το άλλο μέρος ότι δεν επιθυμούσε την ανανέωση, ένα χρόνο πριν από τη λήξη της άδειας. Όπως αναφέρεται σε επιστολή της Α.Λ.Κ. προς την εταιρεία, ημερ. 29.11.96 (Τεκ. 4), η χρονική περίοδος ειδοποίησης του ενός χρόνου μειώθηκε σε 8 μήνες με συμφωνία των μερών που επιβεβαιώθηκε με επιστολή της Α.Λ.Κ. ημερ. 26.7.96 και τη γραπτή αποδοχή της εταιρείας στην ίδια επιστολή, με την ίδια ημερομηνία. Η επιστολή ημερ. 26.7.96 με τη γραπτή αποδοχή της Εταιρείας δεν έχει κατατεθεί ενώπιον του δικαστηρίου. Όμως έχει γίνει τεκμήριο μία επιστολή των τότε δικηγόρων της Εταιρείας προς την Α.Λ.Κ. ημερ. 12.12.1996 (Τεκ. 19) με την οποία γίνεται δεκτό ότι η εταιρεία αποδέχθηκε μείωση του χρόνου ειδοποίησης σε 8 μήνες. Προβάλλεται παράλληλα η θέση ότι η αποδοχή αυτή έγινε καλόπιστα κατόπιν των διαβεβαιώσεων της Α.Λ.Κ. ότι θα παρεχωρείτο άλλος θαλάσσιος χώρος για την εγκατάσταση του ιχθυοτροφείου, κάτι το οποίο δεν επιτεύχθηκε και έτσι η εταιρεία, διά των δικηγόρων της, καταλήγει ότι θεωρεί την παραπάνω τροποποίηση άκυρη. Στο ζήτημα αυτό θα επανέλθω. Τώρα, για συνέχιση του ιστορικού, σημασία έχει πως η Α.Λ.Κ., αφενός έδωσε με την εν λόγω επιστολή ημερ. 29.11.96 ειδοποίηση 8 μηνών περί μή ανανέωσης της άδειας μετά την 31.7.97 και αφετέρου προχώρησε στις 3.12.98 σε συμφωνία με τους νυν ενάγοντες, την Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου (Α.Η.Κ.), με την οποία της παρεχώρησε άδεια χρήσης θαλάσσιου χώρου στον οποίο περιλαμβάνεται το ιχθυοτροφείο, για 25 χρόνια από 1.7.96 για τη δημιουργία εγκαταστάσεων του νέου ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στην περιοχή (Τεκ. 1). Η Εταιρεία όμως δεν εγκατέλειψε το χώρο. Εκτός αυτού ενεπλάκησαν και άλλα πρόσωπα. Η εταιρεία Γεώργιος Τσαππής Ισορροπημέναι Ζωοτροφαί Λτδ (Εναγόμενη 2) είχε εξασφαλίσει στις 24.5.02 απόφαση εναντίον της Εταιρείας για £245.810,20 στην αγωγή 1599/02 (Τεκ. 25). Ακολούθως ο εναγόμενος 3, κ. Γεώργιος Τσαππής, αγόρασε σε δημόσιο πλειστηριασμό όλες τις εγκαταστάσεις της Εταιρείας εντός της θάλασσας, ήτοι 10 κλουβιά και τα ιχθύδια τα οποία βρίσκονταν στα κλουβιά. Το αγκυροβόλιο του ιχθυοτροφείου δεν κατασχέθηκε και δεν συμπεριελήφθη στον πλειστηριασμό. (Τεκ. 14 και Τεκ. 26). Ενώ παρέμεινε το αγκυροβόλιο της Εταιρείας, η διαχείριση του ιχθυοτροφείου γίνεται σήμερα, σύμφωνα με τη θέση των εναγομένων 2, 3 και 4 από την εναγομένη
7. Παράλληλα ο εναγόμενος 3 ανέφερε ως μάρτυρας ότι διατηρεί το ιχθυοτροφείο μέχρι σήμερα. Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι νόμιμοι κάτοχοι του χώρου είναι οι ίδιοι δυνάμει της συμφωνίας ημερ. 3.12.98 και ότι η Εταιρεία συνεχίζει να κατέχει παράνομα μέρος του χώρου αυτού, όπου το ιχθυοτροφείο, μετά τη λήξη της δικής της άδειας, όπως παράνομα το κατέχουν και οι εναγόμενοι 2, 3 και
8. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι το ιχθυοτροφείο συνιστά παράνομη επέμβαση και οχληρία υπό την έννοια της πρόκλησης κινδύνου και δυσχερειών σε σχέση με τη χρήση του χώρου από τους ίδιους, η οποία συνίσταται στη διακίνηση και πρόσδεση δεξαμενόπλοιων για σκοπούς εκφόρτωσης μαζούτ, απαραίτητου για τη λειτουργία του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού Βασιλικού. Για το τελευταίο αυτό ζήτημα οι ενάγοντες κάλεσαν ως μάρτυρες τον κ. Μιχάλη Ρωσσίδη, βοηθό παραγωγής της Α.Η.Κ., τον κ. Κώστα Καζέλη, βοηθό διευθυντή στον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό Βασιλικού, μηχανολόγο, και τον κ. Γεώργιο Μουσουλιώτη, ανώτερο πλοηγό στην Α.Λ.Κ. Βεβαίωσαν και οι τρεις ότι η ύπαρξη του ιχθυοτροφείου προκαλεί δυσκολίες στον ελλιμενισμό των δεξαμενοπλοίων και τεράστιο κίνδυνο. Ο κ. Καζέλης ανέφερε ότι είναι ένας εκ των δύο μηχανολόγων που έχουν την ευθύνη παραλαβής του μαζούτ. Κατέθεσε πίνακα των δεξαμενοπλοίων που παρέδωσαν μαζούτ από το 2002 μέχρι σήμερα (Τεκ. 15). Καταδεικνύεται η συχνότητα και σημειώνεται το μήκος κάθε πλοίου. Έγιναν 28 παραδόσεις με πλοία μήκους από 165.80 μέτρα μέχρι 228,05 μέτρα. Αναμένεται, πλέον, αύξηση στη συχνότητα κατά 50%. Ως προς το μήκος των πλοίων, το αγκυροβόλιο είναι σχεδιασμένο να δέχεται πλοία μέχρι 260 μέτρα. Αναμένεται δε, να λειτουργήσει και τρίτη μονάδα οπότε αναμένεται να προσεγγίζουν μεγαλύτερα πλοία. Στη συνέχεια ο κ. Καζέλης επεχείρησε να εξηγήσει με ποιό συγκεκριμένο τρόπο προκαλείται κίνδυνος και δυσχέρεια. Αν και δεν είναι ειδικός στην πλοήγηση πλοίων επέτρεψα να επεκταθεί επί τη βάσει της αναφοράς του για εμπειρική γνώση. Όμως τώρα κρίνω πως η μαρτυρία του ως προς αυτή την πτυχή είναι επισφαλής. Ανέφερε πως ο ίδιος βρίσκεται κάθε φορά πάνω στο πλοίο και δίδει οδηγίες στον πλοηγό της Α.Λ.Κ. κατά τη διαδικασία προσέγγισης του πλοίου έχοντας την ευθύνη, ως Α.Η.Κ., αγκυροβόλησης και πρόσδεσης του. Ο πλοηγός όμως της Α.Λ.Κ., ο κ. Μουσουλιώτης, σε ερώτηση αν τον κατευθύνει ο κ. Καζέλης απάντησε: «Όχι. Κανένας δεν έχει τέτοια αρμοδιότητα. Είναι άσχετος. Εγώ είμαι πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού. Μόνο ο πλοίαρχος αν διαφωνεί, οπότε υπερισχύει.» Εξήγησε ο κ. Μουσουλιώτης ότι ως πλοηγός της Α.Λ.Κ. ανεβαίνει στο δεξαμενόπλοιο και ευρισκόμενος στη γέφυρα του πλοίου μαζί με τον πλοίαρχο, τον καθοδηγεί για να οδηγήσει το πλοίο στο σημείο εκφόρτωσης. Το πλοίο σ΄ αυτή τη διαδικασία πρέπει να κατευθύνεται ενάντια στον άνεμο ή το ρεύμα. Εκεί οι άνεμοι ως επί το πλείστον είναι νοτιοδυτικοί οπότε το πλοίο πρέπει να κατευθύνεται νοτιοδυτικά για να προσδέσει στο σημαντήρα. Όμως στην ευθεία γραμμή μεταξύ του σημαντήρα και του πλοίου βρίσκεται το ιχθυοτροφείο. Οπότε αναγκάζονται να προσεγγίζουν το σημαντήρα από κατευθύνσεις που δεν συνίστανται, να προσεγγίζουν «με τον καιρό στην πρύμνη». Αυτό έχει ως συνέπεια τη μείωση των ελικτικών ικανοτήτων του πλοίου με αποτέλεσμα να δυσκολεύτεται η πρόσδεση και να δημιουργείται κίνδυνος να βρεθεί στα κλουβιά του ιχθυοτροφείου με την έλικα του να έχει τεράστια δίνη ώστε «ό,τι υπάρχει κοντά θα το αρπάξει». Αν το πλοίο «πιαστεί» στα κλουβιά και ακινητοποιηθεί η έλικα, θα υποχρεωθεί να ρίξει άγκυρα για να μην εξοκείλει στους βράχους. Η ρίψη, όμως άγκυρας αντενδείκνυται εφόσον εκεί βρίσκονται οι αγωγοί που μεταφέρουν το πετρέλαιο από το πλοίο στο σταθμό. Αναφέρθηκε σε μια συγκεκριμένη περίπτωση που ο κίνδυνος έφτασε στα όρια πραγμάτωσης του. Το πλοίο είχε προσεγγίσει ανορθόδοξα, «με τον καιρό στην πρύμνη». Μετά την πρόσδεση του στο σημαντήρα άρχισε, λόγω του ανέμου, να γυρίζει δεξιά με αποτέλεσμα ν΄ απομακρυνθεί η πλώρη από το σημαντήρα, να τεντώσει το σχοινί και ν΄ αναγκαστούν να το αφήσουν στη θάλασσα. Ευτυχώς, είπε, υπήρχε ρυμουλκό κοντά. Αν όμως οι άνεμοι ήταν πιο ισχυροί, μπορούσε να μην αντεπεξέλθει. Κατά την αντεξέταση του κου Μουσουλιώτη του υπεδείχθη από τον κο Καρά ότι, σύμφωνα με τα δεδομένα, το μεγαλύτερο δεξαμενόπλοιο θα απείχε από το ιχθυοτροφείο 170 μέτρα και άρα, ήταν η εισήγηση του κου Καρά, δεν θα μπορούσε το πλοίο να κτυπήσει στο ιχθυοτροφείο. Ο μάρτυρας απάντησε ότι τούτο ισχύει όταν το πλοίο είναι προσδεδεμένο. Ενώ, ως άνω, εξήγησε τους κινδύνους από μια αναγκαστική απελευθέρωση του πλοίου. Ο κ. Καράς επεχείρησε, περαιτέρω, και σύγκριση με την περίπτωση που ένα πλοίο εισέρχεται στο λιμάνι της Λάρνακας του οποίου το άνοιγμα έχει πλάτος 150-160 μέτρα. Τα πλοία εκεί εισέρχονται, αν και υπάρχουν ρεύματα, με ασφάλεια. Ο μάρτυρας εξήγησε επαρκώς ότι πρόκειται για διαφορετικές καταστάσεις. Υπεβλήθη περαιτέρω στο μάρτυρα ότι δεν υπάρχει κίνδυνος από τα κλουβιά εφόσον βρίσκονται σε βάθος 20 μέτρων. Ο μάρτυρας απάντησε ότι μπορεί να φθάνουν σε τέτοιο βάθος, ξεκινώντας όμως από την επιφάνεια, όπως ο ίδιος τα είδε. Μάλιστα ανέφερε ότι η συλλογή των ψαριών γίνεται με απόχες από μια μικρή βάρκα, όπως επίσης ο ίδιος είδε. Εν πάση περιπτώσει αυτή την ουσιαστική υποβολή δεν την ακολούθησε αντίστοιχη μαρτυρία. Τελικά, τόσο η αντεξέταση από τον κο Καρά, όσο και από τον κο Ταμάσιο που ήταν τότε ο δικηγόρος για τον εκκαθαριστή της Εταιρείας, Επίσημο Παραλήπτη, δεν έχουν κλονίσει την καθόλα, πειστική εικόνα επικινδυνότητας που έδωσε ο μάρτυρας. Ο οποίος ήταν ο κατ΄ εξοχήν γνώστης του θέματος εφόσον από το πρώτο δεξαμενόπλοιο που ήταν πλοηγός, το 1991, έχει εμπλακεί ως πλοηγός και πολλές άλλες φορές μέχρι σήμερα. Ενώ οι εναγόμενοι δεν προσέφεραν έγκυρη μαρτυρία. Ο κ. Ταμάσιος που τελικά παρουσιάστηκε ως μάρτυρας για τον εναγόμενο 1, είπε ότι σε συνάντηση που είχε με αρμόδιο των εναγόντων για σκοπούς επίλυσης της διαφοράς, ο τελευταίος του ανέφερε πως «δεν υπάρχει καμιά ενόχληση εκεί». Η αναφορά όμως αυτή, μέσα στο πλαίσιο που έγινε όπως το περιέγραψε ο κ. Ταμάσιος, δεν μπορεί να εκληφθεί ως τέτοια που να συνιστά παραδοχή η οποία να ανατρέπει τη σαφή και πειστική μαρτυρία που τελικά παρουσιάστηκε από τους ενάγοντες διά του κου Μουσουλιώτη. Ο δε εναγόμενος 3 ανέφερε ως μάρτυρας, αλλά διευκρινίζοντας πως δεν είναι ειδικός, ότι δεν υπάρχει πρόβλημα κατά την εκφόρτωση εφόσον είδε πολλές φορές πλοίο να εκφορτώνει χωρίς πρόβλημα. Αυτή η αντίληψη υιοθετήθηκε και από τους ευπαίδευτους δικηγόρους των εναγομένων οι οποίοι κατά τις τελικές τους αγορεύσεις εισηγήθηκαν ότι εφόσον μέχρι σήμερα επιτυγχάνεται η διακίνηση των πλοίων με ασφάλεια, εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι δεν προκαλείται κίνδυνος ή οχληρία. Όμως το επικίνδυνο του πράγματος δεν καθορίζεται σε συνάρτηση με το εάν έχει μέχρι τώρα πραγματωθεί ο κίνδυνος ή όχι. Ο κίνδυνος τίθεται από τους ενάγοντες σε συνάρτηση με τη θέση τους περί ουσιαστικής παραβίασης του νόμιμου δικαιώματος, όπως λέγουν, για χρήση του χώρου, είτε υπό τη μορφή οχληρίας, είτε υπό τη μορφή παράνομης επέμβασης. Αποδεχόμενος τη μαρτυρία του κου Μουσουλιώτη, χωρίς να χρειάζεται ν΄ αναφερθώ στη σχετική μαρτυρία του κου Ρωσσίδη που δεν έχει επικαλεστεί ειδική πείρα ή γνώση, ή να βασιστώ στην επισφαλή, ως προς αυτή την πτυχή, μαρτυρία του κου Καζέλη, κρίνω ότι η ύπαρξη του ιχθυοτροφείου προκαλεί πραγματική δυσχέρεια και συνιστά μια επικίνδυνη κατάσταση για τη χρήση του χώρου από τους ενάγοντες. Όπως υπέδειξε αγορεύοντας μελετημένα η κα Κακουλλή, έχει αναγνωριστεί πως η ουσιαστική και πραγματική παραβίαση νομίμου δικαιώματος ή η όχληση στην άσκηση του, είτε υπό τη μορφή παράνομης επέμβασης, είτε υπό τη μορφή οχληρίας ή με οποιοδήποτε άλλο ουσιώδη τρόπο, έστω και χωρίς ν΄ αποδειχθεί συγκεκριμένη ζημία εις χρήμα, δημιουργεί, κατά το κοινοδίκαιο, αγώγιμη αξίωση (βλ. Fitzgerald v. Firbank [1897] Ch. 96, Nicholls v. Ely Beet Sugar Factory Limited [1936] 1 Ch. 343). Ο κ. Λοίζου βέβαια εισηγήθηκε ότι και αν ακόμα υπάρχει κίνδυνος ή οχληρία, η Α.Η.Κ. δεν νομιμοποιείται να εγείρει αγωγή, αλλά μόνο η Α.Λ.Κ. Εμμέσως έθεσε τέτοιο θέμα και ο κ. Καρράς. Η απάντηση δίδεται, ως άνω, από τις υποθέσεις Fitzegerald και Nicholls. Νομιμοποιείται ο φορέας του δικαιώματος που παραβιάζεται. Ως προς τη θέση των εναγόντων ότι είναι οι φορείς αποκλειστικού δικαιώματος χρήσης σημειώνονται τα ακόλουθα: Η θέση της Εταιρείας, στην επιστολή του τότε δικηγόρου της (Τεκ. 19) ότι η μείωση του χρόνου για ειδοποίηση ήταν «άκυρη», δεν προβάλλεται στην Υπεράσπιση που συνίσταται, για το θέμα της λήξης της άδειας στις 31.7.97, σε απλή άρνηση. Εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχει σαφής και πειστική μαρτυρία ότι η μείωση του χρόνου ήταν σε συνάρτηση με ανάληψη υποχρέωσης από την Α.Λ.Κ. να δώσει άλλο χώρο στην Εταιρεία. Εν πάση και πάλιν, περιπτώσει, η Α.Λ.Κ. με επιστολή της ημερ. 13.8.96 πληροφορεί την Εταιρεία, ενόψει της δημιουργίας του αγκυροβολίου από την Α.Η.Κ., για τις συντεταγμένες της νέας θέσης που θα έπρεπε το ιχθυοτροφείο να μετακινηθεί. Η θέση περί «ακυρότητας» του τερματισμού συνδέεται από την Εταιρεία, ως άνω, με τον αβάσιμο της ισχυρισμό περί διαβεβαιώσεων που δεν τηρήθηκαν. Δεν έχει εγερθεί ζήτημα ότι η σύντμηση του χρόνου ειδοποίησης συνιστούσε τροποποίηση (variation) για την οποία χρειαζόταν αντάλλαγμα, όπως απαιτείται κατά το κοινοδίκαιο. Αν βέβαια επρόκειτο για τροποποίηση και όχι για απλή παραίτηση (waiver), οπότε δεν απαιτείται αντάλλαγμα. Εν πάση περιπτώσει, έστω και αν επρόκειτο για τροποποίηση, σχετικές είναι οι πρόνοιες του άρθρου 63 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, (βλ. Pollock & Mulla, Indian Contract and Specific Relief Acts, 6η έκδοση, σελ. 360, επόμ.). οι οποίες κατ΄ απόκλιση από το κοινοδίκαιο αναγνωρίζουν ότι δεν απαιτείται αντάλλαγμα για έγκυρη απαλλαγή ή παραίτηση από συμβατική αξίωση. Εφόσον μπορεί να υπάρξει πλήρης παραίτηση χωρίς αντάλλαγμα, μπορεί να υπάρξει και επιμέρους παραίτηση από το έλασσον, το δικαίωμα για ειδοποίηση 12 μηνών, επίσης χωρίς αντάλλαγμα. Διαπιστώνεται ότι πριν ακόμα να δοθεί η ειδοποίηση περί μή ανανέωσης, η Εταιρεία γνώριζε το πρόβλημα. Η εν λόγω επιστολή ημερ. 13.8.96 αναφέρεται ήδη σε ιστορικό προσωπικών και τηλεφωνικών επαφών για το θέμα. Διαπιστώνεται ακόμα, ότι ο λόγος που δεν επιτεύχθηκε η μετακίνηση δεν αφορά την Α.Λ.Κ. που όντως παρεχώρησε άλλο χώρο. Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με τον κ. Ταμάσιο που ενεργούσε ως δικηγόρος της Εταιρείας από το 2002, γίνονταν διάφορες συσκέψεις με την Α.Η.Κ. και συζητήθηκε ζήτημα «καταβολής αποζημιώσεων για να ολοκληρωθεί η μετακίνηση». Το ότι η Εταιρεία συζητούσε για «αποζημιώσεις» προκύπτει ευρύτερα από τα τεκμήρια. Η Εταιρεία, συνεπώς, λαμβάνοντας άδεια συγκεκριμένου χρόνου με πρόβλεψη μεν αυτόματης ανανέωσης αλλά και με δυνατότητα μή ανανέωσης, όπως και έγινε, θεώρησε εαυτόν περίπου ως ιδιοκτήτη και άρχισε να συζητά για άλλες λύσεις και «αποζημιώσεις», οι οποίες όμως δεν συμφωνήθηκαν όταν ελάμβανε την άδεια. Οπότε άρχισε μια πολυετής διαδικασία στην οποία ενεπλάκησαν όπως προκύπτει από τα τεκμήρια, οι υπηρεσίες του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, του Υπουργείου Οικονομικών, του Υπουργείου Εσωτερικών, του Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας & Τουρισμού, του Υπουργείου Γεωργίας, της Α.Η.Κ., της Α.Λ.Κ. και του Τμήματος Αλιείας. Τελικά, το Υπουργικό Συμβούλιο στο σύνολο του (βλ. Τεκ. 24). Φυσικά δε και τα Δικαστήρια. Τόσο με την παρούσα διαδικασία όσο και με την Προσφυγή της Εταιρείας και του Διευθυντή της εναντίον της Δημοκρατίας (Τμήμα Αλιείας) που κατέληξε στην Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 3383, ημερ. 16.9.2004 (Τεκ. 24). Εκεί το παράπονο της Εταιρείας ήταν για το ότι το Τμήμα Αλιείας αποφάσισε τη μή ανανέωση της άδειας λειτουργίας του ιχθυοτροφείου από 26.10.98 λόγω του ότι δεν είχε εξασφαλίσει άδεια χρήσης (βλ. Τεκ. 6). Η προσφυγή απορρίφθηκε. Βέβαια αν η Εταιρεία είχε ή όχι τέτοια άδεια από το Τμήμα Αλιείας δεν επηρεάζει το ζητούμενο εν προκειμένω. Η άδεια εκείνη εκδίδεται με βάση τις διατάξεις του Κανονισμού 20 των περί Αλιείας Κανονισμών του 1990 (βλ. Τεκ. 17) και δεν καθορίζει τα υπό κρίση συμβατικά δικαιώματα. Είναι αντίστροφα που λειτούργησε το πράγμα, όπως φαίνεται από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, εφόσον, ως άνω, η άδεια για ιχθυοτροφείο δεν ανανεώθηκε επειδή η Εταιρεία δεν είχε εξασφαλίσει άδεια χρήσης του χώρου. Πάντως, η Εταιρεία προβάλλει στην Υπεράσπιση της, χωρίς όμως συνέχεια, τη θέση ότι «εξακολουθεί να κατέχει νόμιμα άδεια για χρήση του θαλάσσιου χώρου» κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 24