Τράπεζας Κύπρου Λτδ ν. S SERGIOU DEVELOPERS (LIMASSOL) LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2589/94, 31 Μαρτίου, 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A41 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2589/94 Μεταξύ: Τράπεζας Κύπρου Λτδ Ενάγουσας και
- S. SERGIOU DEVELOPERS (LIMASSOL) LTD,
- Σέργιου Σεργίου,
- Χρυστάλλας Σεργίου Εναγόμενων -------- Αίτηση ημερ. 13.1.06 για Παράταση Εγγραφής του Μemo ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31 Μαρτίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα-Αιτήτρια: κος Α. Παστός για κους Χ" Χριστοφή, Παπαλλή και Σωτηρίου. Για το Κτηματολόγιο-Καθ΄ ου η Αίτηση: κος Μ. Καρακόκκινος, Κτηματολογικός Λειτουργός. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 5 Ιανουαρίου, 2006 η Ενάγουσα-Αιτήτρια καταχώρησε μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσε την παράταση του χρόνου καταχώρησης της αίτησης για παράταση του χρόνου εγγραφής ΜΕΜΟ με αριθμό Μ33/96 επί της ακίνητης περιουσίας της Εναγομένης
- Η αίτηση ορίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου την 12 Ιανουαρίου,
- Στις 12 Ιανουαρίου, 2006 το Δικαστήριο άσκησε την διακριτική του ευχέρεια, μετά από μελέτη της Ενόρκου Δηλώσεως που συνόδευε την αίτηση, όπως προβλέπεται και από τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα την Δ.57 θ.2 και παράτεινε τον χρόνο, καταχώρησης της αίτησης για παράταση του χρόνου εγγραφής του ΜΕΜΟ με αριθμό Μ33/96, για 7 ημέρες. Στις 13 Ιανουαρίου, 2006 η Ενάγουσα-Αιτήτρια καταχώρησε αίτηση δια κλήσεως με την οποία ζητούσε διάταγμα με το οποίο να παρατείνεται ο χρόνος εγγραφής του ΜΕΜΟ με αριθμό Μ33/96 για δύο έτη από 16.1.2006 μέχρι 16.1.
- Η αίτηση ορίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 16 Ιανουαρίου,
- Στις 18 Ιανουαρίου, 2006 ο Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός Λάρνακας καταχώρησε σημείωμα με το οποίο έφερε ένσταση στην ανανέωση του ΜΕΜΟ με αριθμό Μ33/96 για το λόγο ότι κατατέθηκε εκπρόθεσμα στο Δικαστήριο και εκτός της προθεσμίας που προβλέπεται από το άρθρο 56
(2)(α) του Κεφ.
- Να σημειώσω ότι μαζί με την Αίτηση για παράταση του χρόνου εγγραφής του MEMO επιδόθηκε στον κο Χρ. Παναγή, Υπάλληλο του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας, το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 12 Ιανουαρίου, 2006 με το οποίο παρατείνετο ο χρόνος καταχώρησης της αίτησης για παράταση της εγγραφής του MEMO για περίοδο 7 ημερών. Ενόψει της πιο πάνω εξέλιξης το Δικαστήριο ζήτησε ν΄ ακούσει τις δύο πλευρές επί του θέματος και όρισε την υπόθεση για ακρόαση στις 14 Φεβρουαρίου,
- Στις 14 Φεβρουαρίου, 2006 εμφανίστηκε εκ μέρους της Ενάγουσας-Αιτήτριας ο κος Παστός, ο οποίος και αγόρευσε προς υποστήριξη της θέσης του. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της Αίτησης και της Ένορκης Δήλωσης που συνόδευε την αίτηση και ισχυρίστηκε ότι ενόψει του ότι δόθηκε η παράταση για την καταχώρηση της αίτησης για παράταση της εγγραφής του MEMO στις 12 Ιανουαρίου, 2006 οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 56 παράγραφος
(1)και
(2)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 ικανοποιούνται. Επιπρόσθετα, ήταν η θέση του ότι αν το Κτηματολόγιο είχε ένσταση θα έπρεπε να λάβει άλλα μέτρα εναντίον του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 12 Ιανουαρίου, 2006 και ότι δεν μπορεί να ενστεί στην σημερινή διαδικασία. Ο κος Καρακόκκινος υιοθέτησε την θέση που καταγράφεται στην επιστολή του Κτηματολογίου ημερομηνίας 18.1.06 και ισχυρίστηκε ότι η διατύπωση των προνοιών του άρθρου 56
(2)(α) του Κεφ. 6 δεν αφήνει περιθώριο παράτασης της προθεσμίας που καταγράφει. Άκουσα με προσοχή τις θέσεις και των δύο πλευρών. Στις 12 Ιανουαρίου, 2006 αφού μελέτησα το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης, που συνόδευε την αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης της αίτησης, για ανανέωση του χρόνου εγγραφής του MEMO με αριθμό Μ33/96, αποφάσισα να εξασκήσω την διακριτική μου ευχέρεια και να παρατείνω τον χρόνο καταχώρισης της αίτησης. Η εγγραφή του MEMO με αριθμό Μ33/96 έληγε στις 16.1.2006 και σύμφωνα με το άρθρο 56 2(α) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 η αίτηση για ανανέωση της εγγραφής του memo έπρεπε να καταχωριστεί «έναν τουλάχιστο μήνα πριν την λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου». Για τους λόγους που αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση της κας Παπαγεωργίου, που συνοδεύει την Αίτηση, και για τους οποίους εγώ έχω πειστεί ότι συνιστούν ικανοποιητική δικαιολογία παράτεινα την προθεσμία της καταχώρισης αυτής τούτης της αίτησης για την παράταση της καταχώρησης της αίτησης για ανανέωση εγγραφής του MEMO Μ33/96. Σύμφωνα με την μέχρι σήμερα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως συνοψίστηκε στην απόφαση Λυσιώτη ν. Δημοκρατίας
(2000)1 (Α) Α.Α.Δ. 364 το ζήτημα της παράτασης των προθεσμιών που τάσσουν οι νόμοι και οι κανονισμοί αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας. Στην άσκηση αυτής της διακριτικής ευχέρειας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα περιστατικά της υπόθεσης και ιδιαίτερα κατά πόσο υπάρχει ικανοποιητική δικαιολογία για την παράλειψη του αιτητή να συμμορφωθεί με τις προθεσμίες. Βλ. επίσης Thas Maritime Co Ltd v. Ρήγα κ.α
(2000)1 (Α)
- Αναφορικά με το πως ασκείται η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου ο Δικαστής Καλλής στην απόφαση Λυσιώτη ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) ανέφερε τα ακόλουθα: «Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ.
- Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.ά,
(2000)1 Α.Α.Δ. 7 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: «Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Όπως εξηγείται στη Χόππης, σελ. 143: «Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης» (Βλ. επίσης Δημοκρατία ν. Χριστοδούλου
(1997)3 Α.Α.Δ. 241 και Πισσούριου ν. Golden Hand Co. Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 257)» Επίσης, στην υπόθεση Μαρκίδης ν. Ελληνικής Τράπεζας (Χρημ.) Λτδ
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 898 ο Δικαστής Αρτεμίδης, όπως ήταν τότε, υιοθέτησε το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση Μαίρη Αθανασιάδη ν. Ηρώ Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945 στην οποία αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Οι κανονισμοί είναι θεσπισμένοι για να τηρούνται. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις προθεσμίες επανειλημμένα τονίστηκε η ανάγκη τήρησής τους. (βλ. μεταξύ άλλων The Attorney-General Cooperative Carob Marketing Society Ltd v. Lufti Kiamil and another
(1973)1 C.L.R. 1). Η παρέλευση μιας προθεσμίας που προβλέπουν οι κανονισμοί δεν είναι βέβαια μοιραία. Η Δ.57 κ.2 προσδιορίζει τον τρόπο για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Κάθε διάδικος μπορεί πριν από την πάροδο της προθεσμίας αλλά και μετά από αυτή να υποβάλει αίτηση για την παράτασή της. (Βλ. Eleftheriades and another v. Mavrellis and another
(1985)1 C.L.R. 440 αναφορικά με ανάλογη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου». Πρόσφατα, στην υπόθεση Κολλάτου ν. Παναγιώτου
(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 895 ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου ο κος Πικής ανέφερε: «Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί το γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που τίθενται είτε από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από διαταγή του δικαστηρίου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων. Στην αποτίμηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δικαίας δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκατέρου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεσή του, όσο και με τη διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση δικαίας δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται. γίνεται δεκτή, εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δικαίας δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για την τήρησή τους. Τα συμφέροντα του αντιδίκου , του διαδίκου που εξαιτείται την παράταση, λαμβάνονται υπόψη, όλως ιδιαίτερα, ο πιθανός επηρεασμός των ουσιαστικών, καθώς και των δικονομικών του δικαιωμάτων. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δικαίας δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά, όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δικαίας δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου». Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω αρχές παράτεινα τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης για ανανέωση εγγραφής του MEMO. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι συνεπακόλουθα θα εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Το γεγονός ότι παρατάθηκε ο χρόνος καταχώρισης της αίτησης δεν εμποδίζει το Δικαστήριο από του να εξετάσει τους λόγους της καθυστέρησης και ν΄ αποφασίσει κατά πόσο αυτή η καθυστέρηση είναι δικαιολογημένη. Στην υπόθεση Bradshaw v. Warlow
(1886)32 Ch. D. 403 το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση για επαναφορά παρά του γεγονότος ότι έδωσε παράταση χρόνου για την καταχώρησης της αίτησης πέραν του χρονικού ορίου που επιτρέπετο από τους θεσμούς με την δικαιολογία: «The appellants have not shown any grounds for the indulgence of the Court (Οι Εφεσείοντες δεν έχουν δώσει λόγους για να τους επιδειχθεί η επιείκεια του Δικαστηρίου)». Θα εξετάσω λοιπόν αν υπάρχουν λόγοι που να δικαιολογούν ή να επιτρέπουν την παράταση του χρόνου εγγραφής του memo κατά παρέκκλιση των προθεσμιών που τάσσει το άρθρο 56
(2)(α) του Κεφ. 6. Το άρθρο 56
(1)του Κεφ. 6 παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία να παρατείνει με διάταγμα τη διάρκεια της εγγραφής δικαστικής απόφασης για περίοδο που να μην υπερβαίνει τα δύο χρόνια, κάθε φορά. Όμως, το άρθρο 56
(2)(α), στο οποίο βασίζεται και η Αίτηση, προνοεί ότι δεν εκδίδεται διάταγμα παράτασης της εγγραφής εκτός αν η αίτηση υποβληθεί ένα τουλάχιστο μήνα πριν από τη λήξη της υφιστάμενης χρονικής περιόδου για την οποία είναι εγγεγραμμένη η δικαστική απόφαση. Σύμφωνα με την Αίτηση η εγγραφή, της οποίας επιζητείται η παράταση, λήγει στις 16.1.
- Η αίτηση για παράταση καταχωρίστηκε στις 5.1.06, ενώ αυτή τούτη η αίτηση καταχωρίστηκε στις 13.1.
- Δηλαδή, ακόμη και η αίτηση για παράταση της καταχώρησης της αίτησης ήταν μετά την προβλεπόμενη περίοδο του ενός μηνός και μόλις 15 ημέρες πριν την λήξη της προηγούμενης εγγραφής. Το ίδιο το άρθρο 56
(2)(α) προβλέπει για καταχώριση «τουλάχιστον» ένα μήνα πριν τη λήξη. Ενώ οι περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί, όπως τους έχω αναπτύξει πιο πάνω και όπως έχουν επεξηγηθεί δια μέσου της νομολογίας, παρέχουν την ευχέρεια παράτασης των προθεσμιών για τη λήψη δικαστικών μέτρων, τέτοια ευχέρεια δεν παρέχεται από το ίδιο το άρθρο 56
(2)(α) και γι΄ αυτό δεν θα μπορούσε να παρασχεθεί. Βλ. Αιτ. Αρ. 1/02 Γεώργιου Γεωργίου ν. Θεμιστοκλέους θέμης κ.ά, ημερ. 7.10.2002. Ακόμη και αν παρέχετο τέτοια ευχέρεια, ο φόρτος εργασίας δεν συνιστά από μόνος του λόγο για απόκλιση από τις επιτακτικές πρόνοιες του άρθρου 56
(2)(α) έτσι ώστε να επιδειχθεί η επιείκεια του Δικαστηρίου. Ενόψει των πιο πάνω αναφερθέντων η μη εμπρόθεσμη υποβολή της αίτησης, που είναι επιτακτική από το ίδιο το άρθρο 56
(2)(α), δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο την ανανέωση του memo. Γι΄ αυτό και η Αίτηση πρέπει ν΄ απορριφθεί και απορρίπτεται. Δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τα έξοδα. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο