ΛΑΙΚΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ (ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ) ΛΤΔ ν. Φλώρας Μουαϊμη κ.α., Αρ. Αγωγής: 3/2004, 18 Απριλίου,2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A49 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χρ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3/2004 Μεταξύ: ΛΑΙΚΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ (ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ) ΛΤΔ Εναγόντων -και-
- Φλώρας Μουαϊμη
- Νίκου Μουαϊμη Εναγόμενων Ημερομηνία: 18 Απριλίου,2006 Εμφανίσεις: Για τους ενάγοντες: κ. Α. Ζαχαρίου (κα Γ. Ζαχαρίου στην εκφώνηση της απόφασης) Για τους εναγόμενους 1 και 2: κ.Μαθηκολώνης (κ. Ν. Τσαρδελλής στην εκφώνηση της απόφασης) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στο εδώλιο του μάρτυρος ευρίσκεται ο Μ.Ε. 1 Ανδρέας Σάββα ο οποίος σύμφωνα με τη γραπτή δήλωση του από το 1998 είναι υπάλληλος των εναγόντων στο Παραλίμνι και είναι ο υπεύθυνος στο τμήμα αποδοχής συμβολαίων. Μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων του και ως αρμόδιος είχε άμεση ανάμειξη στη σύναψη της επίδικης συμφωνίας, την είχε στη κατοχή του και το κατέθεσε ως τεκμήριο όπως και τα άλλα έγγραφα που την αφορούσαν. Σε κάποιο στάδιο της αντεξέτασης του ανέφερε ότι γνώριζε τους εναγόμενους, γνώριζε ότι αυτοί ήταν σύζυγοι και συνάδελφοι του σε άλλες εμπορικές τράπεζες, γνώριζε ότι είχαν πάει στο κατάστημα τους αρκετές φορές αλλά δεν μπορούσε να ξέρει εάν η επίδικη συμφωνία ήταν η πρώτη που συνήψαν με την δική τους τράπεζα. Δεν αρνήθηκε ότι είχε ανάμειξη και σε άλλες συμφωνίες μεταξύ των ίδιων διαδίκων. Υποδείχθηκε στον μάρτυρα μια συμφωνία ενοικιαγοράς με ημερομηνία 21.06.2000 για την οποία είχε εγερθεί η αγωγή με αριθμό 506/
- Σε αυτή παρουσιάζεται ως πρωτοφειλέτης ο κ. Μουαϊμης που είναι ο 2ος εναγόμενος ως εγγυητής στη παρούσα υπόθεση και εγγυήτρια του η κα Μουαϊμη η οποία είναι η 1η εναγόμενη ως πρωτοφειλέτιδα στην παρούσα. Όταν ο κ. Μαθηκολώνης ανέφερε ότι πρόθεση του ήταν να θέσει υπόψη του μάρτυρος σειρά από συμφωνίες ενοικιαγοράς μεταξύ των ίδιων διαδίκων για τις οποίες εγέρθηκαν αγωγές, τις οποίες η υπεράσπιση επιθυμούσε να τις καταστήσει ως κανονικά τεκμήρια υπό μορφή μαρτυρίας παρόμοιων γεγονότων (similar facts evidence), προβλήθηκε ένσταση από πλευράς των εναγόντων. Στόχος της υπεράσπισης είναι, όπως εξήγησε ο κ. Μαθηκολώνης, να καταδείξει με αυτή τη μαρτυρία ότι οι ενάγοντες κατάρτισαν την επίδικη συμφωνία με τους εναγόμενους κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, όπως και αυτές που επιδιώκει να καταθέσει ως τεκμήρια, με απώτερο σκοπό να καταστρατηγήσουν την επίσημη πολιτική του κράτους περί παροχής δανείων με σκοπό την επένδυση τους στο Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου (X.A.K.), επιδιώκοντας παράλληλα να εισπράξουν τόκους πέραν του ποσοστού του 9% που ήταν το μεγαλύτερο τότε επιτρεπόμενο ποσοστό επιτοκίου που μπορούσαν να χρεώσουν οι τράπεζες για παροχή δανείων, συνάπτοντας στην ουσία συμφωνίες δανείων κάτω από τον μανδύα συμφωνιών ενοικιαγοράς. Αυτή η πρακτική των εναγόντων είχε ως αποτέλεσμα τη χρέωση δικαιωμάτων και τόκων που υπερέβαιναν το πιο πάνω ποσοστό επιτοκίου ενοικιάζοντας, κατά τον ισχυρισμό του, ανύπαρκτα αντικείμενα εν γνώσει τους και εδώ έγκειται ακριβώς η ισχυριζόμενη εικονικότητα της συμφωνίας ενοικιαγοράς. Εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία που επιχειρεί να εισαγάγει ως όμοια γεγονότα είναι σχετική και ότι υπάρχει πρόδηλη ομοιότητα στα περιστατικά που περιβάλλουν τη σύναψη τους με αυτά της επίδικης συμφωνίας. Εκ μέρους των εναγόντων ο κ. Ζαχαρίου υπέβαλε ένσταση στο να ερωτηθεί ο μάρτυρας επί αυτών των συμφωνιών ή αγωγών ή να κατατεθούν αυτές ως τεκμήρια. Εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να απορριφθεί η εισαγωγή τέτοιας μαρτυρίας η οποία εκτός του ότι είναι ανεπίτρεπτη καθώς ό,τι προσπαθεί να αποδείξει η υπεράσπιση είναι ισχυρισμούς και όχι γεγονότα αλλά και θα περιπλέξει την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης με την παρείσφρηση γεγονότων άσχετων από τα επίδικα. Θα πρέπει να πω ότι και οι δύο πλευρές παρέπεμψαν το Δικαστήριο σε νομολογία και σε σειρά πρωτόδικων αποφάσεων όπου είχε απασχολήσει αυτό το θέμα. Σε άλλα σημεία επί των εισηγήσεων των δύο πλευρών θα κάμω αναφορά στη συνέχεια της απόφασης μου, όπου αυτό χρειαστεί. Θεωρώ σκόπιμο σε αυτό το στάδιο να κάμω μια σύντομη αναφορά για τις εκατέρωθεν δικογραφημένες θέσεις. Οι ενάγοντες εξαιτούνται την έκδοση διαταγμάτων εναντίον της εναγομένης 1 για την παράδοση και πώληση σε δημόσιο πλειστηριασμό των πιο κάτω περιγραφομένων επίπλων και επιπλέον απόφαση εναντίον και των δύο εναγομένων αλληλέγγυα για το ποσό των Λ.Κ.2.200 ως υπόλοιπο ενοικίου πλέον νόμιμο τόκο και/ ή τόκο προς 12% ετήσια από τις 10.12.2003 μέχρι εξοφλήσεως, επί πλέον Λ.Κ.714,42σ. ως δεδουλευμένους τόκους μέχρι 9.12.
- Η απαίτηση τους βασίζεται σε συμφωνία ενοικιαγοράς με ημερομηνία 9.03.2000 σύμφωνα με την οποία οι ενάγοντες ενοικίασαν στην εναγομένη 1 με την αλληλέγγυα εγγύηση του εναγομένου 2, υπό συνήθεις όρους ενοικιαγοράς και με δικαίωμα αγοράς με την εξόφληση, έπιπλα δηλαδή ένα σαλόνι που όπως περιγράφεται με λεπτομέρεια στο τιμολόγιο αποτελείτο από καναπέ τριθέσεο, καναπέ διθέσεο, 2 πολυθρόνες και κεντρικό τραπεζάκι. Λόγω της μη τήρησης των όρων του συμβολαίου οι ενάγοντες τερμάτισαν τη συμφωνία και αξιώνουν τα πιο πάνω. Οι εναγόμενοι μεταξύ άλλων προβάλλουν ως υπεράσπιση την εικονικότητα της συμφωνίας λόγω ανύπαρκτων αντικειμένων εν γνώσει των εναγόντων, ότι η συμφωνία καταρτίστηκε με σκοπό την χρηματοδότηση των εναγομένων για την αγορά μεταξύ άλλων μετοχών ή και τίτλων στο Χ.Α.Κ. πράγμα που απαγορευόταν και γινόταν κατά καταστρατήγηση της περί τόκου νομοθεσίας και της δημόσιας πολιτικής του κράτους και κατά παράβαση οδηγιών της Κεντρικής Τράπεζας. Οι εναγόμενοι σύμφωνα με τη παράγραφο 2.1.5 της εκθέσεως υπερασπίσεως των ισχυρίζονται ότι μέσα στα πλαίσιο της πιο πάνω αναφερόμενης παράνομης πρακτικής ή και πολιτικής των εναγόντων κατάρτισαν μεταξύ τους σειρά άλλων, κατ΄ ισχυρισμό τους, εικονικών συμφωνιών ενοικιαγοράς. Μερικές από αυτές αφορούν τη παρούσα προσπάθεια της υπεράσπισης να τις εισαγάγει ως μαρτυρία στην υπό εκδίκαση υπόθεση με πρώτη τη συμφωνία με ημερομηνία 29.11.1999 με αριθμό 444639902203 για ποσό Λ.Κ.44,000 πλέον δικαιώματα ενοικιαγοράς για την οποία εγέρθηκε η αγωγή 502/2003 και έχει ως αντικείμενο επίπλωση διαμερισμάτων, σε αυτή πρωτοφειλέτης είναι ο κ. Ν. Μουαϊμης και εγγυήτρια η κ. Φ. Μουαϊμη. Ως δεύτερη τέτοια συμφωνία τα ίδια πιο πάνω άτομα, με την ίδια σειρά, φέρονται ότι συνήψαν και την συμφωνία με αριθμό 460081902203 στις 21.06.2000 για ποσό Λ.Κ.15.000 πλέον δικαιώματα ενοικιαγοράς, για αυτή εγέρθηκε η αγωγή 506/2003 και έχει ως αντικείμενο επίπλωση κατοικίας. Πέραν των πιο πάνω, η προσπάθεια, σ΄αυτό τουλάχιστο το στάδιο, αποσκοπούσε και στην παρουσίαση ως τεκμηρίων και των πιο κάτω συμβολαίων για τα οποία ο κ. Μαθηκολώνης δεν διευκρίνισε εάν γι΄αυτά έχουν εγερθεί αγωγές από αυτές που αναφέρονται στη παρ. 2.1.
- της εκθέσεως υπερασπίσεως τους. Σε αυτά πρωτοφειλέτιδα φέρεται η κ. Φ. Μουαϊμη και ως εγγυητής της ο κ. Ν. Μουαϊμης. Πρόκειται για την συμφωνία με αριθμό 437769902203 που αφορά το ποσό των Λ.Κ.50.000 πλέον τα δικαιώματα ενοικιαγοράς με αντικείμενο εξοπλισμό τουριστικών διαμερισμάτων η οποία υπογράφτηκε στις 18.08.1999 και την συμφωνία 433537502203 με ημερομηνία 15.03.1999 για το ποσό των Λ.Κ.4.065,65σ. πλέον τα δικαιώματα ενοικιαγοράς που έχει ως αντικείμενο ένα αυτοκίνητο. Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Στο σύγγραμμα ¨Η Απόδειξη¨ του μ. Γ. Π. Κακογιάννη στη σελ. 742 δίδεται ο ακόλουθος ορισμός για τη φύση της ¨μαρτυρίας για όμοια γεγονότα¨: ¨Μαρτυρία αυτής της μορφής είναι εκείνη που παρουσιάζεται σε μια προσπάθεια να καταδειχθεί στο δικαστήριο ότι λόγω της χτυπητής ομοιότητας υπάρχει ένας κοινός συντελεστής ανάμεσα στα ζητήματα με τα οποία σχετίζεται η μαρτυρία και που συνήθως αφορούν περιπτώσεις άλλες απ΄ αυτές που εξετάζονται στη δίκη και το ζήτημα που συζητιέται σε σχέση με κάποιο ουσιώδες ζήτημα που βρίσκεται τώρα μπροστά στο δικαστήριο.¨ Στο σύγγραμμα ¨Το δίκαιο της απόδειξης¨ του εντίμου κ. Ηλιάδη στις σελίδες 129 και επόμενα γίνεται αναφορά για το πως αντικρίζεται από τη νομολογία μας η απόδειξη παρόμοιων γεγονότων (similar facts). Στον πρόλογο του κεφαλαίου 12 αναγράφονται: " Ο γενικός κανόνας είναι ότι γεγονότα που μπορεί να είναι όμοια με τα επίδικα θέματα δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτά ως μαρτυρία για να αποδείξουν ένα επίδικο θέμα, αφού το γεγονός ότι ένα πρόσωπο είχε ενεργήσει στο παρελθόν με ένα συγκεκριμένο τρόπο, δεν σημαίνει ότι έχει ενεργήσει με τον ίδιο τρόπο σε μια δεδομένη περίπτωση. Αν π.χ. το επίδικο θέμα είναι κατά πόσο μπύρα που πωλήθηκε από τον Α στο Β ήταν ακατάλληλη για ανθρώπινη κατανάλωση, το Δικαστήριο δεν θα επιτρέψει μαρτυρία ότι μπύρα που πωλήθηκε από τον Α στον Γ ήταν ακατάλληλη. Όμως στο γενικό κανόνα υπάρχουν εξαιρέσεις σύμφωνα με τις οποίες επιτρέπεται η προσαγωγή μαρτυρίας παρομοίων γεγονότων, τόσο σε ποινικές όσο και σε πολιτικές υποθέσεις¨. Ειδικότερα για τις πολιτικές υποθέσεις γίνεται η ακόλουθη αναφορά: ¨ Αν και οι περιπτώσεις εισαγωγής μαρτυρίας για παρόμοια γεγονότα σε πολιτικές υποθέσεις είναι σπάνιες, εντούτοις έχει καθιερωθεί ότι μια τέτοια μαρτυρία μπορεί να γίνει αποδεκτή κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, ιδιαίτερα όταν η γνώση αποτελεί τη βάση αγωγής για αμέλεια. Έτσι έχει επιτραπεί μαρτυρία παρόμοιων γεγονότων σε υπόθεση πνιγμού σε αποβάθρα (Moore v. Ransome Dock Committee
(1898)14TLR 539), και για να αποδειχθεί ότι ο πατέρας γνώριζε ότι το αεροβόλο του γιου του ήταν επικίνδυνο ( Bebee v. Sakes
(1916)32 TLR 413). Στην υπόθεση Mood Music Publishing Co Ltd v. De Wolfe Ltd
(1976)2 WLR 451, η ενάγουσα εταιρεία που ήταν ιδιοκτήτρια του μουσικού τεμαχίου "Sogno Nostalgico" ισχυρίσθηκε ότι η εναγομένη εταιρεία παρουσίασε σε ραδιοφωνική αναμετάδοση το τεμάχιο "Girl in the Dark" που ήταν αντιγραφή του "Sogno Nostalgico". Η εναγομένη εταιρεία παραδέχθηκε ότι τα δύο έργα ήταν τα ίδια αλλά πρόβαλε την υπεράσπιση ότι η ομοιότητα ήταν τυχαία. Το Δικαστήριο αποδέχθηκε μαρτυρία ότι σε τρεις προηγούμενες περιπτώσεις η εναγομένη εταιρεία είχε αναπαράγει μουσικές συνθέσεις που ανήκαν στην ενάγουσα εταιρεία. Δικαιολογώντας την αποδοχή της μαρτυρίας ο Λόρδος Ντέννιγκ είπε ότι, ¨σε πολιτικές υποθέσεις τα Δικαστήρια θα επιτρέψουν μαρτυρία για παρόμοια γεγονότα αν είναι λογικά πειστική, αν δηλαδή είναι λογικά σχετική με τα επίδικα θέματα, νοουμένου ότι δεν είναι πιεστική ή άδικη για την άλλη πλευρά: και νοουμένου ότι η άλλη πλευρά είχε προς τούτο λογική προειδοποίηση για να απαντήσει¨. Στη συνέχεια των πιο πάνω δίδεται το ακόλουθο παράδειγμα προερχόμενο από τη νομολογία: ¨Στην υπόθεση Sattin v. National Union Bank
(1978)122 SJ 367, ο ενάγων ζητούσε αποζημιώσεις για την απώλεια ενός διαμαντιού που είχε παραδώσει στην εναγομένη εταιρεία ως ασφάλεια για ένα λογαριασμό του. Το Δικαστήριο επέτρεψε μαρτυρία ότι σε μια προηγούμενη περίπτωση χρυσαφικά που είχαν παραδοθεί ως εγγύηση είχαν χαθεί, για να αντικρουστεί η υπεράσπιση ότι η εναγομένη τράπεζα είχε λάβει όλα τα λογικά μέτρα που ήταν αναγκαία για την φύλαξη των χρυσαφικών¨. Σύμφωνα με τη νομολογία μας το να επιτραπεί η προσκόμιση μαρτυρίας παρόμοιων γεγονότων εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου. Εκεί όπου η μαρτυρία για παρόμοια γεγονότα μπορεί να γίνεται δεχτή δυνάμει μιας από τις εξαιρέσεις του γενικού κανόνα, μπορεί παρόλα αυτά να αποκλειστεί από το δικαστήριο, αν η ζημιά που τείνει να προκαλέσει είναι τόσο μεγάλη που να αντισταθμίζει κατά πολύ την αποδεικτική της αξία βλέπε Harris v. D.P.P.
(1952)A.C.694
(1952)1 All E.R. 1044, 36 CR. App. R. 39, επίσης την πρόσφατη απόφαση O' Brien v. Chief Constable of South Wales Police
(2005)2 All E.R. 931. Επισημαίνω ότι εν προκειμένω η σκοπούμενη να εισαχθεί μαρτυρία έχει σχέση με συμφωνίες ενοικιαγοράς ή και αγωγές που εγέρθηκαν σε σχέση με αυτές, των οποίων όμως η κατάληξη ακόμα είναι άγνωστη, δεν αφορά δηλαδή περίπτωση μαρτυρίας που θα μπορούσε να εκληφθεί εκ πρώτης όψεως ως αληθινή ή η αποδεικτική τους αξία είναι τέτοια που καθιστά το ζήτημα για το οποίο χρειάζεται απόδειξη κατά το μάλλον ή ήττον, πιθανόν. Στο σύγγραμμα Phipson On Evidence 14η Έκδοση παράγραφος 14-25 αναφέρονται τα ακόλουθα: " Even where of 'similar facts' is admissible in law the court in a civil case has discretion to and should reject such evidence unless if accepted it would not merely 'afford a reasonable presumption as to the matter in dispute but would be reasonably conclusive, and would not raise a difficult and doubtful controversy a precisely the same kind as that which the jury have to determine". Σε μετάφραση: ¨Ακόμα και όταν μαρτυρία ¨για όμοια γεγονότα¨ είναι σύμφωνα με το νόμο αποδεκτή, το δικαστήριο σε μια πολιτική υπόθεση έχει διακριτική ευχέρεια και πρέπει να απορρίπτει τέτοια μαρτυρία, εκτός εάν όπου γίνει δεκτή όχι μόνο απλώς θα προσφέρει ένα εύλογο τεκμήριο αναφορικά με το επίδικο ζήτημα, αλλά θα είναι εύλογα πειστική και δεν θα εγείρει μια δύσκολη και αμφισβητούμενη αντιδικία ακριβώς του ίδιου είδους όπως εκείνη την οποία πρέπει να αποφασίσουν οι ένορκοι. ¨ Στην Akak Marine Co v. Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων
(1994)1 Α.Α.Δ. 644, το ζήτημα είχε τεθεί ως ακολούθως: ¨Για να γίνει δεκτή μαρτυρία αφ' εαυτής άσχετη με το επίδικο θέμα θα πρέπει η ομοιότητα να είναι τέτοια ώστε να προσιδιάζει προς ιδιαίτερο τρόπο λειτουργίας με αποτέλεσμα να δημιουργείται σοβαρή πιθανότητα επαναληπτικής συμπεριφοράς¨. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές που έχει καθιερώσει η νομολογία και εξετάζοντας την εισήγηση του κ. Μαθηκολώνη θα πρέπει να αντιπαραβάλω την επίδικη συμφωνία με αυτές που εισηγήθηκε όπως γίνουν αποδεκτές ως παρόμοια γεγονότα. Ο ισχυρισμός τουλάχιστον για τις αγωγές 502/2003 και 506/2003 και τις αντίστοιχες συμφωνίες τους, όπως ανέφερα πιο πάνω, συμπεριλαμβάνεται στην υπεράσπιση και επομένως δεν τίθεται θέμα ως προς αυτές παροχής δίκαιης ειδοποίησης της πλευράς των εναγόντων για το τι θα καλούνταν να αντιμετωπίσουν , σε αντίθεση βέβαια με τα δύο συμβόλαια, για τα οποία κάμνω αναφορά πιο πάνω των οποίων επίσης επιδιώκεται η κατάθεση τους. Κάμνοντας εδώ μια παρένθεση, θα πρέπει να πω πως δεν αρκεί κάποιος ισχυρισμός να έχει συμπεριληφθεί στα δικόγραφα οπότε και γίνεται αυτόματα αποδεκτός ως μαρτυρία. Το δικαστήριο πριν επιτρέψει την εισαγωγή μιας μαρτυρίας πρέπει να ικανοποιηθεί σε πρώτο στάδιο, ότι η μαρτυρία είναι νομικά αποδεκτή και σε δεύτερο στάδιο θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και θα αποφασίσει κατά πόσο η μαρτυρία πρέπει να επιτραπεί λαμβάνοντας υπόψη και άλλα κριτήρια. Όπως αναφέρεται στην O' Brien (ανωτέρω) στη σελ. 940: ¨First he has to decide whether the evidence is admissible. If it is, he has to decide, as a matter of discretion whether he will permit the evidence to be led". Σε ελεύθερη μετάφραση: ¨Σε πρώτο στάδιο, το δικαστήριο, θα πρέπει να αποφασίσει εάν η μαρτυρία είναι σχετική. Εάν κρίνει πως είναι, θα πρέπει να αποφασίσει, ως ζήτημα άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας εάν θα επιτρέψει την εισαγωγή της μαρτυρίας¨. Επομένως από τη στιγμή που το θέμα αυτό εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, το δικαστήριο έχει εξουσία να απορρίψει μαρτυρία ακόμα και στη περίπτωση που αυτή περιλαμβάνεται στις έγγραφες προτάσεις, αν η αποδεικτική της αξία είναι τέτοια που δεν θα μπορεί να δικαιολογήσει τις περιπλοκές που θα δημιουργηθούν στη διαδικασία από την αποδοχή της. Θα πρέπει επομένως να εξετασθεί αφενός η ημερομηνία του κάθε συμβολαίου που επιχειρείται να κατατεθεί και αφετέρου το αντικείμενο του κάθε ενός ξεχωριστά τα οποία είναι, κατά την άποψη μου, τα ουσιώδη στοιχεία τους που απαιτείται να εξετασθούν για να υπάρξει απόφανση του δικαστηρίου επί του ζητουμένου. Το εάν αυτά υπογράφτηκαν εκ μέρους των εναγόντων από τα ίδια άτομα ή επιμαρτυρούνται οι υπογραφές και πάλιν από τα ίδια άτομα, κατά την άποψη μου δεν ενέχει ιδιαίτερη σημασία εφόσον οι εναγόμενοι συνεργάζονταν με το συγκεκριμένο κατάστημα των εναγόντων και δεν θα ανέμενε κάποιος κάθε φορά που συνήπταν συμφωνίες μαζί τους να γινόταν με άλλους εξουσιοδοτημένους ή στη παρουσία άλλων υπαλλήλων. Έχοντας λοιπόν υπόψη τις ημερομηνίες των συμφωνιών, θα πρέπει να πω πως δεν με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση ότι αυτές έγιναν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, εφόσον εξετάζοντας τις ημερομηνίες υπογραφής τους διαπιστώνω ότι αυτές συνάφθηκαν σε χρονικό διάστημα πέραν των δεκαπέντε μηνών, η πρώτη είχε υπογραφεί στις 15.03.1999 και η τελευταία υπεγράφη στις 21.06.2000. Έστω όμως και εάν αυτό το χρονικό διάστημα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μικρό, για τη σύναψη τόσων συμφωνιών από τα ίδια άτομα, και πάλι δεν μπορώ να συμφωνήσω ότι αυτό θα αποτελούσε καταλυτικό παράγοντα στο να ειδωθούν τα γεγονότα της κάθε χωριστής περίπτωσης ότι εμπίπτουν σε μια συστηματική, όμοια και χρονικά ενιαία συμπεριφορά ή πρακτική, εξάλλου δεν προβάλλεται ότι υπήρξε οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ των διαδίκων για την ακολουθητέα διαδικασία χρηματοδότησης. Η δουλειά των εναγόντων ήταν η σύναψη συμβολαίων ενοικιαγοράς με πρόθυμους πελάτες και ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι θεωρούσαν τους εναγόμενους ως καλούς πελάτες και φερέγγυους εν΄ όψη μάλιστα και του γεγονότος ότι ήταν συνάδελφοι τους, τους οποίους θέλησαν να τους βοηθήσουν. Η επίδικη συμφωνία υπεγράφη στις 9.03.2000 αφορούσε αγορά επίπλων και συγκεκριμένα ενός σαλονιού το οποίο περιγράφεται με λεπτομέρειες στο τιμολόγιο Τεκμήριο 1 (β) η δε αξία τους θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δεν είναι παράλογη. Η συμφωνία με ημερομηνία 21.06.2000 η οποία είναι η μόνη που ακολούθησε την επίδικη, αφορά την αγωγή 506/2003 και έχει ως αντικείμενο επίπλωση κατοικίας αξίας Λ.Κ.15.000, αφορά δηλαδή ένα λογικό ποσό για την αξία επίπλωσης μιας κατοικίας. Οι επόμενες συμφωνίες φαίνεται ότι προηγήθηκαν της επίδικης. Η συμφωνία με ημερομηνία 29.11.1999 έχει ως αντικείμενο επίπλωση διαμερισμάτων, η συμφωνία με ημερομηνία 18.08.1999 έχει ως αντικείμενο εξοπλισμό τουριστικών διαμερισμάτων και τέλος η συμφωνία με ημερομηνία 15.03.1999 έχει ως αντικείμενο ένα αυτοκίνητο. Κρίνω ότι δεν υπάρχει τέτοιος κοινός συντελεστής όπως απαιτείται σύμφωνα με τη νομολογία μας, ικανός στο να θεωρηθεί η σύναψη των συμφωνιών αυτών με το κριτήριο της πρόδηλης ομοιότητας. Θα συμφωνήσω με τον ευπαίδευτο συνήγορο των εναγόντων ότι εκείνο το οποίο επιχειρείται είναι να εισαχθούν ισχυρισμοί και όχι γεγονότα. Οι εναγόμενοι πέραν της δικής τους θέσης - ισχυρισμούς που προβάλλουν στην υπεράσπιση τους δεν επικαλούνται οποιαδήποτε συμφωνία με τους ενάγοντες η οποία οδήγησε στη σύναψη των συμφωνιών κατά τον ισχυριζόμενο τρόπο ή για τον ισχυριζόμενο σκοπό, επομένως ό,τι επιχειρείται να εισαχθεί ως μαρτυρία παραμένει στο επίπεδο των ισχυρισμών. Το κατά πόσο είναι η μαρτυρία αυτή σχετική ή όχι θα αποφάσιζα ότι και πάλι δεν ικανοποιείται και αυτή η προϋπόθεση εφόσον οι ενάγοντες εντός του κύκλου των εργασιών και δραστηριοτήτων τους καθημερινά συμβάλλονται με πελάτες κατά παρόμοιο τρόπο έτσι που να καθιστά την κάθε υπόθεση ξεχωριστή η οποία θα πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά. Παραμένει ως γεγονός ότι οι πιο πάνω συμφωνίες έχουν συναφθεί από το ζεύγος Μουαϊμη πότε με πρωτοφειλέτη τη σύζυγο και εγγυητή της τον σύζυγο και ανάλογα εμφανιζόμενους ως εμπόρους, πράγμα που δεν απαγορεύεται σύμφωνα με τη νομολογία μας σε τέτοιου είδους συμφωνίες. Από το γεγονός και μόνο ότι οι εναγόμενοι συνήψαν την επίδικη και τις άλλες συμφωνίες με τους ενάγοντες δεν προσθέτει οτιδήποτε άλλο που θα με οδηγούσε στο συμπέρασμα να αποδεχτώ ως μαρτυρία όμοιων γεγονότων οποιαδήποτε από αυτές τις συμφωνίες και η κατάληξη μου σε αυτό το συμπέρασμα εδράζεται σε όσα τουλάχιστον τέθηκαν ενώπιον μου. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα αποφύγω να υπεισέλθω σε θέματα που αφορούν την ουσία της διαφοράς, εξάλλου δεν είναι της παρούσας να αποφανθώ το κατά πόσο οι ενάγοντες θα μπορούσαν να συνάψουν αυτής της μορφής τις συμφωνίες με τη μέθοδο δηλαδή της αυτοχρηματοδότησης ή για άλλα θέματα που άπτονται της νομιμότητας και εγκυρότητας της συμφωνίας. Η τυχόν αποδοχή και εισαγωγή μιας τέτοιας μαρτυρίας, παρά την καθησυχαστική παρέμβαση του κ. Μαθηκολώνη, πιστεύω ότι θα οδηγούσε σε μια διαδικασία ατέρμονη με εισαγωγή αμφίβολης αποδεικτικής αξίας μαρτυρίας, για τη σχετικότητα της έχω αποφασίσει πιο πάνω, η οποία θα δημιουργούσε περιπλοκές αχρείαστες κατά την άποψη μου. Είναι λοιπόν η απόφαση μου να μην επιτρέψω να ερωτηθεί περαιτέρω ο παρών μάρτυρας ή οποιοσδήποτε άλλος, επί αυτών των συμφωνιών ή των αγωγών που έχουν εγερθεί για αυτές εναντίον των εναγομένων που θα αποσκοπούσαν στην κατάδειξη τους ως παρόμοιων γεγονότων και δεν επιτρέπω επίσης την προσαγωγή και κατάθεση των ίδιων των συμφωνιών ή και των αγωγών ως μαρτυρίας παρόμοιων γεγονότων. (υπογρ.) ........................................... Χρήστος Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο