Euroinvestment Finacne Ltd ν. Χαράλαμπος Μαυρίδης, Αρ. Αγωγής: 3386/04, 14.06.2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A74 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3386/04 Μεταξύ: Euroinvestment & Finacne Ltd Ενάγοντες και Χαράλαμπος Μαυρίδης Εναγόμενος Αίτηση ημερ. 07.02.06 για διαγραφή της υπεράσπισης και ανταπαίτησης ή διαζευκτικά διαγραφή συγκεκριμένων παραγράφων της υπεράσπισης Ημερομηνία: 14.06.2006 Εμφανίσεις: Για τους ενάγοντες-αιτητές: κ. Α. Αρτεμίου για Τάσσος Παπαδόπουλος & Σία Για τον εναγόμενο-καθ΄ ου η αίτηση: κ. Α. Παπαντωνίου Ενδιάμεση Απόφαση Με την αγωγή τους οι ενάγοντες διεκδικούν εναντίον του εναγόμενου το ποσό των Λ.Κ.15.159,46 πλέον τόκο προς 9,5% από 21.09.04 με βάση έγγραφες συμφωνίες ή και τραπεζικές πιστώσεις ή και σαν αναγνωρισμένο λογαριασμό ή και σαν αδικαιολόγητο πλουτισμό πλέον έξοδα και Φ.Π.Α. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης οι ενάγοντες με βάση συμφωνίες που υπέγραψαν με τον εναγόμενο άνοιξαν συγκεκριμένο λογαριασμό προς όφελος του εναγόμενου στον οποίο γίνονταν διάφορες χρεώσεις και πιστώσεις σχετικά με την αγορά και πώληση κινητών αξιών στο Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου. Ο εναγόμενος παρέλειψε να συμμορφωθεί με διάφορες υποδείξεις των εναγόντων κατά τη διάρκεια λειτουργίας του λογαριασμού και παρέβηκε τις μεταξύ τους συμφωνίες. Οι ενάγοντες τερμάτισαν τη λειτουργία του λογαριασμού και τον κάλεσαν να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις του αλλά ο εναγόμενος μέχρι σήμερα αρνείται και ή παραλείπει να το πράξει. Ο εναγόμενος καταχώρησε έκθεση υπεράσπισης και ανταπαίτησης αποτελούμενη από 65 δαχτυλογραφημένες σελίδες. Ουσιαστική του θέση είναι ότι οι ενάγοντες άνοιξαν προς όφελος του ένα λογαριασμό ο οποίος ήταν επενδυτικός λογαριασμός (investor account) και όχι λογαριασμός τραπεζικών διευκολύνσεων όπως ισχυρίζονται οι ενάγοντες, ότι οι ενάγοντες παρουσιάστηκαν χωρίς εξουσία, χωρίς νόμιμο δικαίωμα και χωρίς να είναι εγγεγραμμένο μέλος του Χ.Α.Κ. ως χρηματιστές και ειδικοί για θέματα επενδύσεων σε μετοχές και εξώθησαν τον εναγόμενο να συμμετέχει στο σχέδιο επενδυτικού λογαριασμού τους χωρίς ποτέ να εξηγήσουν σε αυτόν τον τρόπο λειτουργίας του λογαριασμού ή τον έλεγχο που είχαν επί αυτού και ισχυρίζεται συνοπτικά ότι οι μεταξύ του και των εναγόντων συμφωνίες δεν είναι έγκυρες, για τους λόγους που εξηγά με μεγάλη λεπτομέρεια στο δικόγραφο του. Ανταπαιτεί απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να ακυρώνονται ή να κηρύσσονται ως άκυρες οι επίδικες συμφωνίες και απόφαση με την οποία να διατάσσεται η ακύρωση και /ή διαγραφή του ισχυριζόμενου χρέους. Οι ενάγοντες καταχώρησαν στις 07.02.06 αίτηση με την οποία ζητούν (α) διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει διαγραφή ολόκληρης της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτηση (β) διαζευκτικά διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει διαγραφή συγκεκριμένων παραγράφων ή μέρος αυτών όπως φαίνεται στο παράρτημα Α που επισυνάπτεται στην αίτηση, για το λόγο ότι είναι σκανδαλώδεις και ή επιπόλαιες και ή ενοχλητικές και ή για το λόγο ότι τείνουν να περιπλέξουν και ή να καθυστερήσουν και ή να επηρεάσουν και ή να δυσχεράνουν τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής και ή γιατί εγείρουν ζητήματα άσχετα με τα επίδικα και ή αποτελούν μαρτυρία και ή αναφέρονται σε νόμους ή νομικές διατάξεις. Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.19 Θ. θ 4-26 Δ.20, Δ.48 Θ. θ 1 - 8 και 9(j), στον περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρο 29 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στηρίζεται από ένορκη δήλωση. Ο εναγόμενος-καθ΄ ου η αίτηση καταχώρησε στις 28.03.06 ένσταση η οποία βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.13 Θ. 1, Δ.19 Θ. 4, 5, 10 - 23, 25 και 26, Δ.20 Θ. 2 - 4, Δ.27 Θ.1, Δ.48 Θ.1 - 4, 7 και 9, Δ.64 Θ.1, στο άρθρο 29 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στην ένσταση παρατίθενται σωρεία λόγων στους οποίους αυτή βασίζεται και συνοδεύεται από ένορκο δήλωση. Σπονδυλική στήλη της αίτησης είναι η Δ.19 Θ. 26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Σύμφωνα με αυτή: "The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." Η εν λόγω πρόνοια είναι πανομοιότυπη με την πρόνοια της Δ.19 Θ.27 (O.19 r 27) των Αγγλικών Θεσμών που ίσχυαν πριν από το 1960 η οποία προνοεί τα ακόλουθα: "The Court or a Judge may at any stage of the proceedings order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action, and may in any such case, if they or he shall think fit, order the costs of the application to be paid as between solicitor and client." Εξίσου σημαντική κρίνω ότι είναι η παράθεση της Δ.19 Θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών η οποία σε συνδιασμό και με τη νομολογία που έχει δημιουργηθεί και που είναι πολύ πλούσια για το συγκεκριμένο θέμα έχει καθορίσει τις γραμμές και παραμέτρους σύνταξης δικογράφων. Η εν λόγω διαταγή προνοεί τα ακόλουθα: "Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence may be, but not the evidence, by which they are to be proved, and shall, when necessary, be divided into paragraphs, numbered consecutively. Dates, sums, and numbers shall be expressed in figures and not in words. The pleadings shall be signed by the advocate, or by the party, if he sues or defends in person." Οι διάδικοι πρέπει να απολαμβάνουν κάθε δυνατή ελευθερία στη σύνταξη τους αλλά χωρίς να καταχρώνται αυτό το δικαίωμα εις βάρος της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας. Πολύ συνοπτικά τα όσα οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και η νομολογία έχουν καθορίσει είναι ότι: - τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν μόνο ουσιώδη γεγονότα και ως τέτοια βεβαίως είναι μόνο τα σχετικά γεγονότα. Σχετική είναι η Δ.19 Θ4 και οι αποφάσεις Knowles v. Roberts, 38 Ch. D. p. 263, Williams and Glyns Bank Ltd v. The Ship "Maria"
(1984)1 CLR 701. - η πολυλογία και η περιττολογία πρέπει να μην ενθαρρύνονται. Άρα πρέπει το Δικαστήριο να εξετάσει και την έκταση του δικογράφου. Η Δ.19 Θ.4 επιβάλλει όπως τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν τις θέσεις σε συνοπτική μορφή. Η νομολογία έχει επίσης αντιμετωπίσει το θέμα αυτό. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Hill v. Hart Davis 26 Ch. D. 470, Davy v. Garret 7 Ch. D. 473, British Airways Pension Trustee Ltd v. Sir Robert Mc Alpine
(1994)72 B.L.R. 26 αλλά και η Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σοφοκλή Σαββίδη
(1997)1 Α.Α.Δ. 690. - δεν επιτρέπεται η παράθεση μαρτυρίας. Σχετική είναι και πάλι η Δ.19 Θ.4 αλλά και η απόφαση στην Παγκύπρια Εταιρεία Αρτοποιών (ανωτέρω) όπως και η απόφαση Merchants & Manufacturers Insurance Co. v. Davies
(1938)1 K.B. 196. - δεν επιτρέπεται η παράθεση ολοκλήρων εγγράφων ή εκτενών αποσπασμάτων από έγγραφα. Σχετική για το θέμα αυτό είναι η Δ.19 Θ. 19 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών η οποία προνοεί τα ακόλουθα: "Wherever the contents of any document are material, it shall be sufficient in any pleading to state the effect thereof as briefly as possible, without setting out the whole or any part thereof (υπογράμμιση δική μου), unless the precise words of the document or any part thereof are material." - δεν επιτρέπεται η παράθεση νομοθεσίας. - δεν επιτρέπεται η επανάληψη ισχυρισμών. Είναι αναμφίβολο ότι οι αιτητές με την παρούσα αίτηση επιδιώκουν δραστικό μέτρο κατά του εναγόμενου αφού ζητούν κατ΄ αρχή τη διαγραφή ολόκληρης της υπεράσπισης. Έχω την άποψη ότι η αίτηση των αιτητών δεν τους παρέχει νομικό έρεισμα για διαγραφή ολόκληρης της υπεράσπισης. Τούτο γιατί η αίτηση τους βασίζεται στη Δ.19 Θ. 26 η οποία περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στη διαγραφή μέρους μόνο των δικογράφων και όχι ολόκληρου του δικογράφου. Σχετικό είναι το λεκτικό της ίδιας της διάταξης αλλά και η απόφαση Σιακόλας ν. Federal Bank
(1998)1 Α.Α.Δ.
- Επομένως θα προχωρήσω να εξετάσω το αίτημα για διαγραφή των παραγράφων της υπεράσπισης ως η παράγραφος Β της αίτησης με βάση τη Δ.19 Θ.
- Κατ΄ αρχή ικανοποιούμαι ότι οι αιτητές προσδιορίζουν με ακρίβεια ως οφείλουν τα μέρη του δικογράφου των οποίων εξαιτούνται τη διαγραφή. Σχετικό είναι το απόσπασμα στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings 12 ed. στις σελ. 141 και 142 με αναφορά στην απόφαση Williamson v. London and North Wester Ry
(1879)12 Ch. D. 787, 790 όπου λέχθηκε ότι "The application should specify precisely what order is being sought, e.g. to strike out, or to stay or dismiss the action or to enter judgment and precisely what is being attacked and on what grounds, whether the whole pleading or indorsement or only parts thereof, and if so the alleged offending parts should be clearly specified." Στο σύγγραμμα Annual Practice 1959 στις σελ. 477 - 479 επεξηγείται ότι ο κύριος σκοπός του θεσμού της O.19 r 27 είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων λαμβάνοντας υπόψη τον ιερό κανόνα ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να υπαγορεύει στους διάδικους πως να διατυπώνουν τα δικόγραφα τους. Αν κάποιος διάδικος εισάγει δικόγραφο το οποίο είναι αχρείαστο και τείνει να επηρεάσει δυσμενώς την εκδίκαση της αγωγής τότε, αφού το δικόγραφο αυτό παραβιάζει τους κανόνες σύνταξης δικογράφων, ενεργεί εκτός των δικαιωμάτων του. Δεν είναι ο κάθε αχρείαστος, ενώ κατά τα άλλα αβλαβής, ισχυρισμός ο οποίος προκαλεί την επέμβαση του Δικαστηρίου. Annual Practice 1959 στη σελ. 477. Το ίδιο ισχύει και για τη μακρηγορία η οποία από μόνης της δεν είναι λόγος για διαγραφή. Στο σημείο αυτό αναφέρω και πάλι ότι το υπό κρίση δικόγραφο αποτελείται από 65 σελίδες. Όταν όμως στο δικόγραφο περιλαμβάνονται ισχυρισμοί διατυπωμένοι σε μεγαλύτερη έκταση από την αναγκαία ανάμικτα με άσχετους ισχυρισμούς ή κείμενα από έγγραφα ή μαρτυρία ή αναφορά σε νομοθετήματα μπορεί να προκληθεί δυσχέρεια. Στην υπό κρίση υπεράσπιση διαπιστώνω αχρείαστη επανάληψη των ισχυρισμών του εναγόμενου σε πολύ μεγαλύτερη έκταση από αυτή που δικαιολογούν οι ανάγκες της υπόθεσης. Ολόκληρα αποσπάσματα επαναλαμβάνονται αυτούσια στην υπεράσπιση ή και εμπεριέχονται σε πολλές παραγράφους της προφανώς λόγω της ευκολίας που προσφέρει η τεχνολογία του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η παράθεση όμως των ισχυρισμών του εναγόμενου ως η υπεράσπιση του προκαλεί αδιαμφισβήτητα δυσχέρεια η οποία δεν μπορεί παρά να προκαλέσει προβλήματα κατά την ακρόαση της αγωγής. Καταληκτικά διαπιστώνω αναφορικά με τις παραγράφους της υπεράσπισης ως εξής: Στις παραγράφους 4(ε), 5(στ)(
- ii)και (iii), 13(Α) και (Β), 29(δ), 38, 50(γ), 51(γ) και (δ), 52(iii), 52(γ) και 53 ανεπίτρεπτα γίνεται παράθεση νομοθεσίας. Οι παράγραφοι 7(γ), 10 (ε)(i-xxiii), 11(α) και (στ), 12, 20(α), 23(β), 27, 29(α-γ) και (ε), 35, 39, 40, 42, 50(α)(
- i)και (ii), 50(δ), (ε), (ζ), (η), (θ), (ι), (κ), (λ) και (μ), 51(α), 51(στ), (θ), (ι), (μ), (ξ)(
- ii)και (ο), 52(α), (δ) και (ζ) περιέχουν παράθεση μαρτυρίας η οποία ουσιαστικά αναφέρεται στην υπό του εναγόμενου ερμηνεία εγγράφων και /ή ενεργειών των εναγόντων. Περαιτέρω υπάρχει σωρεία ισχυρισμών οι οποίοι είτε αυτούσιοι είτε μέρος τους επαναλαμβάνονται σε άλλες παραγράφους της έκθεσης απαίτησης. Μέρος του ισχυρισμού της παραγράφου 6 επαναλαμβάνεται στη παράγραφο 3, μέρος της παραγράφου 7(β) επαναλαμβάνεται στη παράγραφο 5(ε), οι ισχυρισμοί της παραγράφου 8 επαναλαμβάνονται στη παράγραφο 5(α) και (β) όπως και ο ισχυρισμός της παραγράφου 9 που επαναλαμβάνεται στη παράγραφο 5(α), οι ισχυρισμοί των παραγράφων 10(α) και (β) επαναλαμβάνονται στις παραγράφου 3(α) και (β), ο ισχυρισμός της παραγράφου 15(γ) επαναλαμβάνεται στη παράγραφο 11(γ) και 4(ε), η παράγραφος 18(β) επαναλαμβάνεται στην παράγραφο 10(δ) ενώ η παράγραφος 19 στην παράγραφο 16(Α), (Δ)(γ). Η παράγραφος 22 επαναλαμβάνεται στη παράγραφο 19, η 30(α) στις παραγράφους 14(Α) και 26, η 30(ε) στη παράγραφο 26, η 33 στη παράγραφο 23(α), η 37(γ) στη παράγραφο 5(δ), η 44 στη παράγραφο 12, η 48 στη παράγραφο 45, η 50
(1)στη παράγραφο 50(η), η 51(π) στη παράγραφο 50(ν), η 51(ν) στη παράγραφο 50(ξ), η 51(σ) στη παράγραφο 50(ο), η 51(τ) στη παράγραφο 51(γ), η 52(σ)(
- i)στη παράγραφο 51(ξ)(i), η 51(σ)(
- ii)στη παράγραφο 51(ξ)(ii), η 52(υ) στη παράγραφο 51(ο), η 52(φ) στη παράγραφο 51(φ), η 52(χ) στη παράγραφο 51(ρ) και οι ισχυρισμοί της παραγράφου 52(ψ) στη παράγραφο 51(σ). Οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου ως ανωτέρω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν από τον εναγόμενο παραβιάσεις των κανόνων σύνταξης δικογράφων. Έτσι εκδίδεται διάταγμα διαγραφής μέρους του δικογράφου με τον τίτλο "Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτηση" ως η παράγραφος Β της αίτησης, δηλαδή, διαγραφή όσων αναφέρονται στο παράρτημα Α που συνοδεύει την αίτηση. Εφόσον η αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα διαγραφής τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο αφού δεν βλέπω λόγο απόκλισης από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. (Υπ.) ........................................................ Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο