Αντρούλλας Λουκά ν. Carl James Adams, Αρ. Αγωγής: 4177/04., 16 Ιουνίου, 2006

(1)Η αιτήτρια δεν αναφέρει στο Δικαστήριο ότι έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία και ανάφερε ότι πρόκειτο για ατύχημα, ούτε αναφέρει ότι και ο Εναγόμενος έπεσε από το μπαλκόνι.

(2)Η αιτήτρια δεν αναφέρει ότι ο Εναγόμενος πλήρωσε και είναι ο ιδιοκτήτης ολόκληρης της κινητής περιουσίας εντός της οικίας της, η αξία της οποίας ανέρχεται σε Λ.Κ.7,000.- περίπου.

(3)Η αιτήτρια δεν αναφέρει ότι μετά το επεισόδιο είχε φιλικές σχέσεις με τον Εναγόμενο, πράγμα που στηρίζει τους ισχυρισμούς του τελευταίου ότι πρόκειτο για ατύχημα και ούτε δίδει λόγο γιατί χρειάστηκαν 3 εβδομάδες από το επεισόδιο για να προσέλθει στο Δικαστήριο και να επικαλεσθεί επείγον ζήτημα.

(4)Η Αιτήτρια παραπλανεί το Δικαστήριο με αναφορές ότι υπόκειται σε ιατρικά έξοδα, εφ' όσων ως στρατιωτικός τυγχάνει δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και δεν επικαλείται έξοδα για μελλοντικές εγχειρίσεις στην Εκθεση Απαιτήσεως της." H ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Ευάγγελου Πελεκάνου ο οποίος τυγχάνει να είναι ένας από τους δικηγόρους του Εναγομένου. Σ' αυτήν ο κ. Πελεκάνος αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένος από τον Εναγόμενο να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση και ότι όλες τις πληροφορίες τις έχει λάβει από αυτόν "τόσο σε κατ' ιδίαν συναντήσεις όσο και από τακτικές τηλεφωνικές μας επικοινωνίες αλλά και από ανταλλαγή επιστολών". Στο περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης θα αναφερθώ όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Να σημειωθεί ότι τόσο η Ενάγουσα όσο και ο κ. Ε.Πελεκάνος αντεξετάστηκαν πάνω στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων τους. Εχω θέσει ενώπιον μου και τα όσα ανέφεραν αντεξεταζόμενοι. Θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω ότι σε διαδικασίες έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, έργο του Δικαστηρίου είναι μόνο η διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων που καθορίζονται από το Νόμο για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο προσεγγίζει την προσαχθείσα μαρτυρία μόνο για τους σκοπούς αυτούς. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από την υπόθεση Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, όπου στη σελ.267 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "I would like to observe that at the stage of granting or refusing an interlocutory injunction, such as the one which was made in the present case, the parties should limit themselves to the issue of whether or not, in the light of the provisions of section 32

(1)of Law 14/60 and of the relevant principles of law, such an injunction should be granted; and this clearly interlocutory stage of the proceedings should not be treated as an opportunity for the parties to fight out the merits of the case either by adducing evidence or by advancing arguments in this respect." (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) To ίδιο και στην υπόθεση Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1B A.A.Δ. 788, όπου στη σελ.797 τονίστηκε ότι, "Δεν πρέπει, επίσης να λησμονούμε ότι γενικώς η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων." (Bλέπε επίσης τις υποθέσεις Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και Demades Overseas Ltd v. Studio MΑ.SΤ. Ltd.

(1996)1Β Α.Α.Δ. 799.) Πάρα πολλές αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estatew and others

(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo (πιο πάνω), Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Π.Χ"Βασίλη

(1989)1 C.L.R. 152, A.B.Ρ. Ηoldings Ltd. v. A.Κιταλίδη κ.ά. (Αρ.2)

(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή

(1998)1Δ Α.Α.Δ.

1. Δεν θα παραθέσω τις γνωστές προϋποθέσεις, θα αρκεστώ να αναφέρω πως αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 32 του Ν.14/60, θα πρέπει στο τέλος να εξετάσει και να σταθμίσει όλα τα γεγονότα για να αποφασίσει αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα (βλ. τις πιο πάνω υποθέσεις Οδυσσέως και Π.Χ"Βασίλη). Η αιτήτρια είναι αυτή που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσης του. Μετά την καταχώριση της ένστασης από τον καθ' ου η αίτηση, το Δικαστήριο έχει ενώπιον του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία της αιτήτριας όσο και τις θέσεις και τη μαρτυρία του καθ' ου η αίτηση, και με βάση τα πιο πάνω εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν εκδίδει ή οριστικοποιεί το εκδοθέν διάταγμα, αν όχι, απορρίπτει την αίτηση. Ακολούθως θα ασχοληθώ με τους λόγους ένστασης του Εναγομένου. Ισχυρισμός για απόκρυψη γεγονότων. Είναι η θέση του Εναγομένου ότι η Ενάγουσα παρέλειψε να αναφέρει στην ένορκη της δήλωση ότι αρχικά έδωσε στην Αστυνομία κατάθεση στην οποία ανέφερε ότι η πτώση της από το μπαλκόνι οφειλόταν σε ατύχημα. Είναι η θέση του ότι η Ενάγουσα απλά στην ένορκη της δήλωση κάνει αναφορά σε καταθέσεις χωρίς όμως να αναφέρει ότι σ' αυτές υπήρχαν συγκρουόμενοι ισχυρισμοί. Είναι καλά γνωστό ότι στο στάδιο της διαδικασίας της μονομερούς αίτησης επιβάλλεται η αποκάλυψη από τον αιτητή όλων των ουσιαστικών γεγονότων. Ο αιτητής έχει καθήκον να ενημερώσει το Δικαστήριο για οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε, τα οποία δυνατό να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και τα οποία μπορεί να επηρεάσουν το Δικαστήριο στην κρίση του. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση. Το ουσιώδες των γεγονότων αποφασίζεται από το Δικαστήριο και όχι από τον αιτητή ή τους δικηγόρους του. Το Δικαστήριο κρίνει κατά πόσο το γεγονός που παραλείφθηκε είναι ουσιώδες, αν δεν ήταν γνωστό στον αιτητή και δεν μπορούσε εύλογα να γίνει γνωστό, και αν η παράλειψη έγινε χωρίς σκοπό παραπλάνησης. Όμως τα πιο πάνω δεν είναι οι μόνοι αποφασιστικοί παράγοντες, αφού το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια παρόλη την απόδειξη ουσιαστικής μη αποκάλυψης που θα δικαιολογούσε την άμεση ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος, να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του ή να εκδώσει νέο διάταγμα με όρους (βλ. την πρόσφατη απόφαση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ. κ.α. ν. Βenfleet Enterprises Ltd. κ.α., Πολιτική Εφεση 12144, απόφαση ημερ. 27/3/06). Εχω μελετήσει πολύ προσεκτικά τα όσα ανέφερε ο κ. Πελεκάνος γύρω από το πιο πάνω θέμα. Δεν θεωρώ ότι η παράλειψη της Ενάγουσας να αναφέρει στην ένορκη της δήλωση ότι αρχικά έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία στην οποία ανέφερε ότι το συμβάν ήταν ατύχημα, αφορά σε ουσιώδες γεγονός για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Η Ενάγουσα κατέθεσε την παρούσα αγωγή αφού είχε ήδη δώσει δεύτερη κατάθεση στην Αστυνομία στην οποία ανέφερε ότι ο Εναγόμενος την έριξε κάτω από το μπαλκόνι της οικίας της. Εν πάση περιπτώσει η θέση της κατά τον χρόνο κατάθεσης της αγωγής και της αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος, ήταν ότι δεν επρόκειτο περί ατυχήματος αλλά περί επίθεσης. Το Δικαστήριο βρίσκει πως και αν ακόμη η Ενάγουσα έφερε σε γνώση του Δικαστηρίου την πρώτη κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία αυτό το γεγονός δεν θα επηρέαζε την κρίση του. Στο ίδιο αποτέλεσμα θα κατέληγε και στην περίπτωση που η Ενάγουσα παρέλειπε παντελώς να αναφερθεί σε καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία. Ενδεχομένως το θέμα αυτό να δίδει το δικαίωμα στον Εναγόμενο να αμφισβητήσει την αξιοπιστία της Ενάγουσας στα πλαίσια εκδίκασης της αγωγής. Αλλωστε στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε εύρημα κατά πόσο ο Εναγόμενος επιτέθηκε στην Ενάγουσα. Ισχυρισμός ότι η Ενάγουσα δεν αναφέρει στην ένορκη της δήλωση από πού πληροφορήθηκε την ύπαρξη του τραπεζικού λογαριασμού του Εναγομένου. Ηταν η θέση του κ. Πελεκάνου ότι η πιο πάνω παράλειψη είναι μοιραία αφού ο ενόρκως δηλών οφείλει να αποκαλύψει την πηγή γνώσης του όταν παραθέτει γεγονότα τα οποία δεν γνωρίζει ο ίδιος προσωπικά. Μελετώντας προσεκτικά τον τρόπο με τον οποίο έχει συνταχθεί η ένορκη δήλωση, διαπιστώνω πως η Ενάγουσα παραθέτει σε αυτήν τα γεγονότα που η ίδια γνωρίζει προσωπικά. Ανάμεσα σε αυτά είναι και ο συγκεκριμένος λογαριασμός του Εναγομένου. Μάλιστα αναφέρει πως στον εν λόγω λογαριασμό υπάρχει κατατεθειμένο το ποσό των £17,000.- ποσό το οποίο προέκυψε από την πώληση του αυτοκινήτου του Εναγομένου η οποία έλαβε χώρα μετά το επεισόδιο. Ο Εναγόμενος δεν αμφισβητεί την ύπαρξη του πιο πάνω λογαριασμού, ούτε ότι σε αυτόν υπάρχει το ποσό των £17,000.- αλλά ούτε ότι το ποσό αυτό προέκυψε από την πώληση του αυτοκινήτου του. Ο κ. Ε.Πελεκάνος στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης του αναφέρει τα ακόλουθα: "Επίσης είναι σημαντικό να γνωρίζει το Δικαστήριο αλλά και ο διάδικος που υπάρχει εναντίον του διάταγμα, την ημέρα που έλαβε πληροφορίες αναφορικά με το λογαριασμό του Εναγομένου η Ενάγουσα ούτως ώστε να λαμβάνεται καλύτερα υπ΄ όψιν το θέμα χρόνου αλλά και η στήριξη του αιτήματος στο κατ' επείγον ή όχι. Οι πληροφορίες αυτές έχουν έρθει σε γνώση της Ενάγουσας παράνομα, εφ΄ όσον έχει παραβιαστεί το τραπεζικό απόρρητο του Εναγομένου και στην απουσία αποκάλυψης της πηγής των πληροφοριών τους, η μαρτυρία έχει μολυνθεί ανεπανόρθωτα." Δεν με βρίσκει σύμφωνο ο ισχυρισμός του κ. Ε.Πελεκάνου ότι η Ενάγουσα ενημερώθηκε για την ύπαρξη του τραπεζικού λογαριασμού του Εναγομένου από πληροφορίες που περιήλθαν σε γνώση της παράνομα. Τίποτε δεν υπάρχει ενώπιον μου που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο ή ότι έχει καθ' οιονδήποτε τρόπο παραβιαστεί το τραπεζικό απόρρητο του Εναγομένου. Τουναντίον εκείνο που υπάρχει γύρω από τον τρόπο που η Ενάγουσα πληροφορήθηκε την ύπαρξη του λογαριασμού του Εναγομένου, είναι η μαρτυρία της ιδίας κατά την αντεξέταση της, η οποία, ας σημειωθεί, δεν αμφισβητήθηκε. Σύμφωνα με την εν λόγω μαρτυρία της, ο Εναγόμενος μετά το επεισόδιο την επισκέφθηκε στο Νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, προτρέποντας την να αποσύρει την καταγγελία εναντίον του και εκεί της ανέφερε ότι πώλησε το αυτοκίνητο του και ότι το ποσό που εισέπραξε το κατέθεσε σε τραπεζικό λογαριασμό τον οποίο και της παρουσίασε. Της ανέφερε επίσης ότι το ποσό αυτό θα το διέθετε και για την ίδια αν χρειαζόταν. Υπό το φως των πιο πάνω, απορρίπτεται και αυτός ο ισχυρισμός. Ισχυρισμός ότι δεν υπήρχε το κατ' επείγον για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος με μονομερή αίτηση. Σύμφωνα με την προσαχθείσα μαρτυρία η επίθεση φέρεται να έλαβε χώρα στις 21/11/04 και αμέσως μετά η Ενάγουσα μεταφέρθηκε τραυματισμένη στο Νοσοκομείο όπου και παρέμεινε κλινήρης μέχρι τις 3/12/
2. Στις 10/12/04 κατέθεσε την αγωγή και την μονομερή αίτηση. Δεν θεωρώ ότι υπήρξε οποιαδήποτε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην κατάθεση της αγωγής και της μονομερούς αίτησης. Ούτε θα ανέμενα η αγωγή και η αίτηση να κατατίθεντο καθ' ον χρόνο η Ενάγουσα βρισκόταν στο Νοσοκομείο τραυματισμένη συνεπεία της κατ' ισχυρισμό επίθεσης που δέχθηκε από τον Εναγόμενο. Θεωρώ πως η Ενάγουσα ενήργησε το συντομότερο δυνατό και χωρίς υπαίτια καθυστέρηση. Εν πάση περιπτώσει η υπόθεση Ρενα Αριστοτέλους Λτδ. (πιο πάνω) απαντά στον πιο πάνω ισχυρισμό του Εναγομένου. Στην εν λόγω υπόθεση ο τερματισμός των επίδικων συμβάσεων φερόταν να είχε λάβει χώρα επτά μήνες πριν από την καταχώριση της αγωγής και της μονομερούς αίτησης. Θεωρώ σκόπιμο να παραπέμψω στη σελ.9 της απόφασης, όπου διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Στην παρούσα υπόθεση καταλήγουμε ότι δεν υπήρξε μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας, ενώ δεν υποστηρίκτηκε καν από τους εφεσείοντες ότι υπέστηκαν οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια από την καθυστέρηση. Εξ άλλου, αν δεχόμαστε το επιχείρημα των εφεσειόντων, θα καταλήγαμε στη λανθασμένη θέση ότι εκτός αν η αγωγή εγείρεται αμέσως μετά τη δημιουργία του αγώγιμου δικαιώματος, ο ενάγων δεν δικαιούται της προστασίας συντηρητικού διατάγματος. Ούτε η καθυστέρηση μεταξύ αγωγής και αίτησης για συντηρητικό διάταγμα λειτουργεί αρνητικά εναντίον του αιτητή, εκτός αν από την καθυστέρηση επηρεάζονται τα δικαιώματα του αντιδίκου του.» Ισχυρισμός ότι η Ενάγουσα δεν παρέθεσε γεγονότα που να καταδεικνύουν πρόθεση του Εναγομένου για αποξένωση της περιουσίας του. Στην C.Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία "Λεωνικ" Λιμιτεδ

(2001)1 A.A.Δ. 785, τονίστηκε πως εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. H Eνάγουσα στην παράγραφο 10 της ένορκης της δήλωσης αναφέρει τα ακόλουθα: "Εάν συμβεί αυτό, δηλαδή ο Εναγόμενος εγκαταλείψει την Κύπρο ή ακόμα αν καταφέρει ή προλάβει να αποσύρει ή αποξενώσει το πιο πάνω ποσό ή να το μετακινήσει εκτός της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων που είναι και η μοναδική περιουσία του στην Κύπρο, τότε πιστεύω ακράδαντα ότι θα επηρεαστεί δυσμενέστατα η θέση μου και τα συμφέροντα μου.." Τελικά, ο φόβος της Ενάγουσας ότι ο Εναγόμενος θα εγκατέλειπε την Κύπρο επιβεβαιώθηκε, αφού είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Εναγόμενος λίγες ημέρες μετά την κατάθεση της αγωγής και της αίτησης, εγκατέλειψε το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω περιοχών που δεν ελέγχονται από αυτήν. Δεν μπορούσε βεβαίως να αποσύρει το χρηματικό ποσό των £17,000.- αφού είχε ήδη εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα που απαγόρευε κάτι τέτοιο. Ως εκ τούτου και αυτός ο ισχυρισμός απορρίπτεται. Ισχυρισμός ότι το ποσό που δεσμεύτηκε είναι ψηλό. Η Ενάγουσα αξιώνει γενικές, ειδικές, παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις στην κλίμακα των £25,000-£50,000.-. Σύμφωνα με την ένορκη της δήλωση και σύμφωνα με την Εκθεση Απαίτησης, από την πιο πάνω επίθεση έχει υποστεί και σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα τα οποία περιγράφει. Το Δικαστήριο έχοντας ενώπιον του τα πιο πάνω, τη φύση της κατ' ισχυρισμό επίθεσης, τις σωματικές βλάβες που η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι υπέστη, ως επίσης και τις λεπτομέρειες των ειδικών ζημιών που αξιώνονται με την Εκθεση Απαίτησης, δεν θεωρεί ότι το ποσό των £17,000.- είναι υπερβολικό. Ως εκ τούτου, απορρίπτεται και αυτός ο ισχυρισμός. Το Δικαστήριο δεν αγνοεί πως η μη οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος θα αφήσει την οποιαδήποτε απόφαση ήθελε εκδοθεί προς όφελος της Ενάγουσας ανικανοποίητη για τους ακόλουθους λόγους: (α) Ο Εναγόμενος, ο οποίος τυγχάνει Αγγλος υπήκοος, λίγες ημέρες μετά την κατ' ισχυρισμό επίθεση, εγκατέλειψε την Κύπρο μέσω μη ελεγχόμενων από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχών, και μετέβηκε στην πατρίδα του για μόνιμη εγκατάσταση. (β) Ο Εναγόμενος δεν έχει πλέον οποιουσδήποτε δεσμούς με την Κυπριακή Δημοκρατία. (γ) Ο Εναγόμενος δεν έχει άλλη περιουσία στην Κύπρο εκτός από τα χρήματα που έχουν δεσμευτεί με το εκδοθέν διάταγμα, για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς ικανοποίηση της απόφασης που ενδεχομένως η Ενάγουσα να εξασφαλίσει προς όφελος της. Οσον αφορά το τελευταίο αυτό θέμα, ο κ. Ε.Πελεκάνος στην ένορκη του δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, αναφέρει ότι όλα τα κινητά εντός της οικίας των διαδίκων είναι ιδιοκτησίας του Εναγομένου και αξίας περίπου £7,000.-. Αντεξεταζόμενος όμως πάνω σε αυτό το θέμα, δεν μπορούσε να δώσει οποιεσδήποτε λεπτομέρειες και απλά παρέπεμψε σε κατάσταση κινητών (τεκ.Δ) την οποία του απέστειλε ο Εναγόμενος, ο οποίος και του έδωσε την πιο πάνω πληροφορία. Ο Εναγόμενος όμως δεν έχει δώσει οποιαδήποτε μαρτυρία ούτε για το πώς απέκτησε τα εν λόγω κινητά ούτε για την αξία αυτών κατά το χρόνο κατάθεσης της αίτησης. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί πάνω στον πιο πάνω ισχυρισμό του κ. Ε.Πελεκάνου. Αλλωστε, η μαρτυρία της Ενάγουσας ότι το δεσμευθέν με το διάταγμα ποσό αποτελεί την μοναδική περιουσία του Εναγομένου στην Κύπρο, δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση της. Εν πάση όμως περιπτώσει, το Δικαστήριο σε καμιά περίπτωση δεν θα ήταν έτοιμο να ακυρώσει το εκδοθέν διάταγμα ακόμη και αν δεχόταν ότι ο Εναγόμενος έχει στην Κύπρο οικιακό εξοπλισμό αξίας περίπου £7,000.-. Εχοντας ενώπιον μου όλα τα πιο πάνω, και καθοδηγούμενος από τις πιο πάνω αρχές που διέπουν το υπό εξέταση θέμα, κρίνω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Νόμου και ότι ενδείκνυται η οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος. Πριν καταλήξω στην πιο πάνω απόφαση μου έκρινα, πέρα από την πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/60, ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι και δίκαιη και πρόσφορη και ότι η οριστικοποίηση του δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε βλάβη στον Εναγόμενο αφού ο ίδιος δεν επικαλείται κάτι τέτοιο. Τουναντίον, επαναλαμβάνω, η μη οριστικοποίηση του θα προκαλέσει βλάβη στην Ενάγουσα σε περίπτωση που επιτύχει στην αγωγή της, για τους λόγους που εξέθεσα πιο πάνω. Αλλωστε η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ευρεία. Προς τούτο παραπέμπω στην υπόθεση Κ.Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance Ltd. Πολιτική Εφεση 11895, απόφαση ημερ. 28/9/05, όπου στη σελίδα 4 της απόφασης αναφέρονται τα ακόλουθα: «Προτού ασχοληθούμε με τους λόγους έφεσης, σημειώνουμε ότι δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί. Ακολουθεί ότι το Εφετείο δεν επεμβαίνει, παρά μόνο εάν διαπιστώσει ότι η διακριτική αυτή ευχέρεια ασκήθηκε έξω από κάθε πλαίσιο αρχών, που η νομολογία αναγνωρίζει. Τα όσα αναφέρονται στις αποφάσεις, στις οποίες οι συνήγοροι μας παρέπεμψαν, δεν μπορεί παρά να ιδωθούν μέσα στο σύνολο των δικών τους γεγονότων και περιστατικών.» Τελειώνοντας θα πρέπει να σχολιάσω και το γεγονός ότι η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Ε.Πελεκάνου, ενός εκ των δικηγόρων του Καθ' ου η Αίτηση. Στην Thanos Hotel Ltd. v. Δημήτρη Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036, σχολιάστηκε και πάλι το ανεπιθύμητο να γίνονται ένορκες δηλώσεις από τους δικηγόρους των διαδίκων (βλ. επίσης Achelec Electronics Ltd. v. Deutsche και άλλων

(1992)1 Α.Δ.Δ. 442 και υποθέσεις Ναυτοδικείου 11/89, 12/89 Sons of Afif Yamout v. Schiaffahrts

(1994)1 A.A.Δ. 191.). Να σημειωθεί επίσης πως δεν έχει προβληθεί κανένας λόγος για την παράλειψη του Εναγομένου να προβεί ο ίδιος σε ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης του. Ενόψει όμως της πιο πάνω κατάληξης μου, δεν χρειάζεται να εξετάσω περαιτέρω το θέμα αυτό. Υπό το φως των πιο πάνω, το εκδοθέν διάταγμα οριστικοποιείται. Ο Εναγόμενος καταδικάζεται στα έξοδα της αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ι.Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ., /ΑΚΣ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο