STATHIS MATOLIS SON LTD ν. CHARLES ROBERT HADKINSON, Αρ. Αγωγής: 304/06, 27 Ιουνίου, 2006

(1)Το ρηθέν έγγραφο δεν είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου.

(2)Η αγωγή δεν ευσταθεί και θα πρέπει ν΄ απορριφθεί.» Η ένσταση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενου, ημερομηνίας 2.5.06. Σ΄ αυτήν αναφέρει ότι διάβασε το έγγραφο το οποίο επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και όπως τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του το συγκεκριμένο έγγραφο δεν είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου. Κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε και οι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις αγορεύοντας ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο κος Ιντιάνος, εκ μέρους της Ενάγουσας, υποστήριξε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται με την Δ.18 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών δεδομένου ότι έχει επιβεβαιωθεί το αξιούμενο ποσό από το πρόσωπο που είχε ιδία γνώση για τα γεγονότα όπως και η αιτία της αγωγής, η οποία κατά την εισήγηση του, αφορά γραμμάτιο συνήθους τύπου μ΄ όλα τα χαρακτηριστικά που καταγράφονται στο άρθρο 78 του περί Συμβάσεων Νόμου. Επιπρόσθετα, εισηγήθηκε ότι η θέση του Εναγόμενου ότι όπως φαίνεται το έγγραφο δεν είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως υπεράσπιση. Στην αγόρευσή του ο συνήγορος του Εναγόμενου-Καθ΄ ου η Αίτηση ανέφερε ότι η Δ.18 έχει περιέλθει σε αχρησία και ότι όταν υπάρχει έστω και πιθανή υπεράσπιση τότε η αίτηση απορρίπτεται. Ισχυρίστηκε ότι δεν φαίνεται στο επίδικο έγγραφο η αντιπαροχή, όπως απαιτείται από το άρθρο 70, ενώ παράλληλα δεν περιέχεται οποιαδήποτε πρόνοια ότι το ποσό θα είναι πληρωτέο σε πρώτη ζήτηση και υπάρχει ασάφεια αναφορικά με τον χρόνο αποπληρωμής. Ενώ, ήταν ο ισχυρισμός του, ότι στην παράγραφο 2 του επίδικου εγγράφου γίνεται ισχυρισμός ότι το ποσό έχει εξοφληθεί. Οι νομικές αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, για την έκδοση συνοπτικής απόφασης, έχουν αποκρυσταλλωθεί. Σύμφωνα με τη Δ.18 θ.1(α) όπου ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση καταχωρεί εμφάνιση σε κλητήριο ειδικά οπισθογραφημένο δυνάμει της Δ.2 θ.6, ο Ενάγων-Αιτητής δύναται, κατόπιν ένορκης δήλωσης, που γίνεται από τον ίδιο ή από άλλο πρόσωπο που είναι σε θέση να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα, στην οποία επιβεβαιώνεται η βάση της αγωγής και το αξιούμενο ποσό (εάν υπάρχει) και δηλώνεται ότι εξ όσων πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή, να ζητήσει την έκδοση απόφασης. Απόφαση δύναται να εκδοθεί εκτός εάν ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή ή αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρηθούν ικανοποιητικά ώστε να του δοθεί το δικαίωμα να καταχωρήσει υπεράσπιση. Ο Ενάγων-Αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.18 για να επιτύχει την έκδοση απόφασης ενώ ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση φέρει το βάρος να δείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση ή ότι υπάρχει οποιοσδήποτε άλλος ικανοποιητικός λόγος για τον οποίο η υπόθεση θα πρέπει ν΄ ακουστεί. Η νομολογία επί του θέματος είναι πλούσια και ενδεικτικά αναφέρω τις αποφάσεις στις υποθέσεις R.C.K. Sports v. Persona Advertising Ltd

(1996)1 (B) Α.Α.Δ. 1074, Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Ltd

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ.

1. Όπως έχει νομολογηθεί η έκδοση συνοπτικής απόφασης αποτελεί ένα εξαιρετικό μέτρο, με δραστικά αποτελέσματα, εφόσον παρακάμπτει τη συνήθη διεξαγωγή της δίκης και απολήγει στην έκδοση απόφασης εναντίον του Εναγόμενου-Καθ΄ ου η Αίτηση χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία ν΄ ακουστεί επί της ουσίας της αγωγής. Γι΄ αυτό και η εξουσία του Δικαστηρίου πρέπει ν΄ ασκείται με φειδώ και όπου τα γεγονότα αδιαμφισβήτητα δεν αφήνουν περιθώρια για νόμιμη υπεράσπιση. Βλ. Μάρκος Νικολάου Λτδ ν. Adanko Constructions, Πολ. Έφεση 11963, ημερ. 3.3.
2. Εκεί όπου ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση παρέχει λεπτομέρειες που καταδεικνύουν την ύπαρξη καλής υπεράσπισης στην αγωγή ή που αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που δικαιωματικά να του παρέχουν το δικαίωμα ν΄ ακουστεί, μέσω της υπεράσπισής του, τότε θα πρέπει να του δίδεται αυτό το δικαίωμα. Η απλή άρνηση των ισχυρισμών του Ενάγοντα-Αιτητή και η απλή δήλωση του Εναγόμενου-Καθ΄ ου η Αίτηση ότι έχει καλή υπεράσπιση δεν αρκεί. Η υπόθεση John Wallingford v. The Directors of the Mutual Society (1879-80) AC 685 κατέγραψε τη σχετική αρχή και αναφέρει τα ακόλουθα: «I think that when the affidavits are brought forward to raise a defence they must, if I may use the expression condescend upon particulars. It is not enough to swear, "I say I owe the man nothing". Doubtless, if that was true, that you owe the man nothing, as you swear, that would be a good defence. But that is not enough. You must satisfy the judge that there is reasonable ground for saying so. So again, if you swear that there was fraud that will do. It is difficult to define it, but you must give such an extent of definite facts pointing to the fraud as to satisfy the judge that those are facts which make it reasonable that you should be allowed to raise that defence. And in like manner as to illegality and every other defence that might be mentioned.» Ερχόμενη τώρα στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως αποκαλύπτονται από το φάκελο, η απαίτηση της Αιτήτριας-Ενάγουσας είναι εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενου ως η παράγραφος 4 της Έκθεσης Απαίτησης. Η βάση της αξίωσης είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου το οποίο παραχωρήθηκε προς τον Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενο, ημερομηνίας 27.9.05, με ημερομηνία εξόφλησης την 27.10.
3. Το αξιούμενο ποσό αξιούται με ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο, το οποίο καταχωρίστηκε δυνάμει της Δ.2 θ.6 την 1.2.
4. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενος καταχώρησε εμφάνιση στις 13.2.
5. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Στάθη Ματόλη, ο οποίος λόγω της θέσης του και του γεγονότος ότι ο ίδιος προσωπικά είχε χειριστεί την παρούσα υπόθεση, είναι πρόσωπο που είναι σε θέση να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης. Βλ. Σπηταλιώτης κ.ά ν. Liberty Life Ins. Ltd

(2004)1(B) Α.Α.Δ. 1113. Στην παράγραφο 1 της ενόρκου δηλώσεώς του αποκαλύπτεται ότι ο ίδιος είχε θετική γνώση των γεγονότων δεδομένου ότι, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει, ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ένας εκ των διευθυντών της Ενάγουσας εταιρείας, χειρίστηκε προσωπικά την υπόθεση και έχει ιδία γνώση των γεγονότων. Στην παράγραφο 2 της ένορκης δήλωσης επιβεβαιώνει την αιτία της αγωγής και το ποσό που αξιώνεται, θέτοντας ταυτόχρονα ενώπιον του Δικαστηρίου το τεκμήριο που υποστηρίζει την αξίωση. Ενώ στην παράγραφο 3 της ένορκης δήλωσης δηλώνει ότι καθώς πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή και ότι η καταχώριση εμφάνισης έγινε μόνο για σκοπούς καθυστέρησης. Διαπιστώνεται, από τα πιο πάνω, ότι όλες οι δικονομικές προϋποθέσεις, τις οποίες η Ενάγουσα-Αιτήτρια υποχρεούται να ικανοποιήσει, σύμφωνα με τη Δ.18 θ.1, έχουν ικανοποιηθεί. Η συμμόρφωση με τις πρόνοιες της Δ.18 μετατοπίζει το βάρος στον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση να προσκομίσει εκείνες τις λεπτομέρειες που είναι αναγκαίες για την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης. Όπως έχει καταγραφεί στην απόφαση N. V. Caterchef v. P.C.P. Electronics Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 1912 η οποία υιοθέτησε το σκεπτικό της αγγλικής απόφασης στην υπόθεση Barclays Bank Plc v. Piper, The Times 31.5.1995, ο Ενάγων οφείλει να τηρήσει τις τεχνικές διατυπώσεις της Δ.18 θ.1 αυστηρά. Ενώ ο Εναγόμενος, για να εξασφαλίσει το δικαίωμα της υπεράσπισης χωρίς όρους, πρέπει να δείξει την ύπαρξη δικάσιμου θέματος, κριτήριο το οποίο «δεν ικανοποιείται χωρίς την παροχή λεπτομερειών σε λογική έκταση διαφορετικά θα ήταν εύκολο σχεδόν σε κάθε περίπτωση να εξασφαλίζεται άδεια με γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς. Με αποτέλεσμα την αχρήστευση του μέτρου». Η αρχή αυτή επιβεβαιώθηκε και σε πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Sigma Radio T.V. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου, Πολιτική Έφεση 11803, ημερομηνίας 18.3.05 στη σελ. 7 και στην απόφαση Παναγιώτης Νεάρχου κ.ά ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολ. Έφ. 11694, ημερ. 17.6.05. Αυτό που πρέπει να εξεταστεί στη συνέχεια είναι κατά πόσο ο Εναγόμενος -Καθ΄ ου η Αίτηση έχει αποκαλύψει, μέσα από την ένσταση και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, την ύπαρξη καλής υπεράσπισης ή γεγονότων τέτοιων που να θεωρηθούν ικανοποιητικά ώστε να του δοθεί το δικαίωμα να καταχωρήσει υπεράσπιση, βλ. Hermes Insurance Co Ltd v. Joulios Theodorides

(1983)1 C.L.R. 333. Πριν προχωρήσω με την εξέταση των ισχυρισμών του Εναγόμενου-Καθ΄ ου η Αίτηση κρίνω σκόπιμο να τονίσω ότι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, με βάση τη Δ.18, είναι τέτοια που πρέπει ν΄ ασκείται με ιδιαίτερη προσοχή και ένας Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση που δυνατό να μπορεί να δημιουργήσει, μέσω σχετικών γεγονότων, την πιθανότητα έγερσης επίδικου θέματος, θα πάρει άδεια να υπερασπιστεί την υπόθεση έστω και αν τέτοια υπεράσπιση μπορεί να μην φαίνεται ικανή να επιτύχει σε τελική ανάλυση. Έχει καθιερωθεί νομολογιακά ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση όταν και εφόσον το βάρος μετατοπιστεί στους ώμους του Εναγόμενου-Καθ΄ ου η Αίτηση, πρέπει να περιέχει τέτοιες λεπτομέρειες που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς του για την ύπαρξη υπεράσπισης και ότι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί δεν είναι από μόνοι τους αρκετοί. Η απλή αναφορά σε ισχυρισμούς γενικούς και αόριστους στερεί από τον Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση το δικαίωμα να τύχει άδειας από το Δικαστήριο για να καταχωρήσει υπεράσπιση, βλ. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας Α.Ε. ν. Χ" Νέστωρος

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 204 και Trans Middle East Trading (TMET) Ltd v. Abdul Aziz Tlais

(1991)1 Α.Α.Δ. 239. Ο Δικαστής Αρτέμης στην Trans Middle East ανέφερε τ΄ ακόλουθα σχετικά στις σελίδες 243-244 της απόφασης: «Η βασική αρχή που προκύπτει τόσο από τις Κυπριακές όσο και τις Αγγλικές αποφάσεις, είναι ότι η συνοπτική απόφαση πρέπει να εκδίδεται μόνο όπου είναι αναμφίβολο ότι ο Εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Όπου όμως δίδει στην ένορκη του δήλωση αρκετές λεπτομέρειες που να δείχνουν την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης ή να εγείρουν θέμα σε απάντηση της απαιτήσεως που θα πρέπει να εκδικάζεται ή όπου ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει καλή και ουσιαστική υπεράσπιση και ή αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που μπορούν να κριθούν ως αρκετά για να του δώσουν το δικαίωμα να προβάλει την υπεράσπιση του, τότε πρέπει να δίδεται τέτοιο δικαίωμα για υπεράσπιση (βλ. CYEMS Co Ltd v. The Central Co-Operative Co Ltd

(1982)1 C.L.R. 879). Έτσι είναι μόνο σε καθαρές περιπτώσεις που μπορεί το Δικαστήριο να στερήσει διάδικο από του να προβάλει την υπεράσπισή του ενώπιον του Δικαστηρίου γιατί σε διαφορετική περίπτωση τέτοια ενέργεια θ΄ αποτελούσε άρνηση δικαιοσύνης προς τον επηρεαζόμενο διάδικο.» Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, η Ένορκη Δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενου που υποστηρίζει την Ένσταση περιορίζεται στο να καταγράψει ότι το έγγραφο στο οποίο βασίζεται η Αιτήτρια-Ενάγουσα δεν είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου χωρίς να παραθέτει οποιαδήποτε γεγονότα γιατί δεν το θεωρεί ως τέτοιο. Αυτό, αφήνει την Ένσταση ατεκμηρίωτη, από πλευράς μαρτυρίας, σύμφωνα με το σκεπτικό των αποφάσεων Μιχαηλίδης ν. Κυριάκου

(1995)1 Α.Α.Δ. 187 και Σχίζας ν. Euroinvestment & Finance

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1866 στην οποία υιοθετήθηκε τ΄ ακόλουθο απόσπασμα από την Kyprianides v. Ioannou

(1966)1 C.L.R. 265: "The defendant´s affidavit must as far as possible, deal specifically with the plaintiff´ s claim and affidavit and state clearly and concisely what the defence is, and what facts are relied upon as supporting it...." Ο Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενος δεν προσέφερε οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με τους λόγους που θεωρεί ότι το συγκεκριμένο έγγραφο δεν είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου. Τους λόγους τους παρέθεσε ενώπιόν μου, κατά την αγόρευσή του, ο δικηγόρος του Εναγόμενου - Καθ΄ ου η Αίτηση. Όμως, η αγόρευση του κου Λουκαϊδη δεν μπορεί να πληρώσει το κενό που προκύπτει από την Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου-Καθ΄ ου η Αίτηση γιατί το Δικαστήριο, σε τέτοιο είδους αιτήσεις, βασίζεται στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που είναι ενώπιόν του. Γι΄ αυτό και η αίτηση θα πρέπει να γίνει αποδεκτή αφού δεν υπάρχουν ενώπιον του Δικαστηρίου εκείνες οι λεπτομέρειες που να δείχνουν την ύπαρξη οποιασδήποτε υπεράσπισης. Εν πάση περιπτώσει, όλοι οι ισχυρισμοί που προβλήθηκαν από τον κο Λουκαϊδη, αναφορικά με το γιατί το έγγραφο που έχει επισυναφθεί δεν είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου, απαντώνται στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Θεόδωρος Φουλή ν. Ανδρέας Μιχαήλ, Πολ. Έφ. 11989, ημερ. 22.9.05. Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση δεν έχει δείξει την ύπαρξη συζητήσιμης υπεράσπισης ή άλλο λόγο που να δικαιολογεί τη μη έκδοση συνοπτικής απόφασης. Η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται απόφαση υπέρ της Αιτήτριας-Ενάγουσας και εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενου για το ποσό των Λ.Κ. 12.000 πλέον τόκο 1% ετησίως από 27.9.05 μέχρι πλήρους εξόφλησης ως οφειλόμενο δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου. Επιδικάζονται επίσης υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο