Μαρίας Περσιάνη κ.α. ν. Βασιλικής Πελεγγάρη κ.α., Αρ.αγωγής 1789/03, 20.7.06 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A99 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Αρ.αγωγής 1789/03 Ενώπιον: Κ.Κληρίδη, Π.Ε.Δ. Μεταξύ:
- Μαρίας Περσιάνη
- Ανδρέα Αντωνίου
- Μιχαλάκης Αντωνίου Εστέϊτς Λτδ Εναγόντων - αιτητών και Βασιλικής Πελεγγάρη και άλλοι όπως φαίνονται στο Παράτημα Α Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση 20.7.06 Για τους ενάγοντες: κος Σπ.Ευαγγέλου Για τους εναγόμενους αρ. 2, 3, 4, 6, 8, 9, 13, 15, 19, 20, 21, 22, 24, 25, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 46, 47, 48, 49, 50, 54, 56, 58, 59, 60, 62, 65, 66, 67, 68, 71, 72, 73, 74, 75, 77, 78, 79, 81, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100, 102, 103, 105, 106, 107, 108, και 109 : Καμιά εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες αρ.1 και 2 είναι εξ ημίσεως ιδιοκτήτες των ακινήτων τα στοιχεία των οποίων παρατίθενται στην παρα. 1 της ΄Εκθεσης Απαίτησης και τυγχάνουν επίσης κατά 50% έκαστος ιδιοκτήτες του μετοχικού κεφαλαίου της ενάγουσας 3 εταιρείας. Η εναγομένη 3 εταιρεία λειτουργούσε τα ακίνητα σαν κατασκηνωτικό χώρο και είχε παραχωρήσει σε ένα έκαστο των εναγομένων άδεια εισόδου και χρήσης για κατασκηνωτικούς σκοπούς με τροχόσπιτα και/ή αντίσκηνα δυνάμει γραπτής συμφωνίας παροχής αδείας και έναντι νομίμου ανταλλάγματος, που κυμαινόταν μεταξύ £100.00 - £300.00 για κάθε καλοκαιρινή περίοδο. Οι εναγόμενοι προέβηκαν σε διάφορες ενέργειες στα ακίνητα, κατά παράβαση των όρων Αδείας τους, όπως αυθαίρετες κατασκευές, περιφράξεις τροχόσπιτων, ανεγέρσεις καταλυμάτων κλπ. Οι αρμόδιες αρχές του Κράτους απαίτησαν την κατεδάφιση όλων των αυθαιρέτων κατασκευών και οι ενάγοντες ειδοποίησαν σχετικά τους εναγομένους. Λόγω της μη συμμόρφωσης των εναγομένων προς τις επανειλημμένες ειδοποιήσεις και προτροπές των εναγόντων, όπως αυτοί άρουν κάθε αυθαιρεσία, οι ενάγοντες τελικά τερμάτισαν και ανακάλεσαν τις παραχωρηθείσες προς αυτούς άδειες με επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 21.11.02 καλώντας παράλληλα τους εναγομένους να αποχωρήσουν και να μετακινήσουν κάθε τι από τα ακίνητα. Και πάλιν οι εναγόμενοι αρνήθηκαν να μετακινηθούν και για να προστατεύσουν την περιουσία τους, οι ενάγοντες ανέθεσαν την φρούρηση του χώρου σε ιδιωτική εταιρεία ασφαλείας με σημαντικό κόστος. Οι εναγόμενοι τελικά εγκατέλειψαν τα ακίνητα κατά /ή περί τον Ιούνιο 2003 χωρίς να κατεδαφίσουν τις αυθαίρετες κατασκευές, τις οποίες και κατεδάφισαν οι ενάγοντες με δική τους δαπάνη. Σε σχέση με τα πιο πάνω γεγονότα, οι ενάγοντες καταχώρησαν εναντίον 109 συνολικά εναγομένων, την παρούσα αγωγή με την οποία επιζητούν την έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στους εναγομένους να εισέρχονται ή χρησιμοποιούν κλπ. το χώρο, καθώς επίσης και αποζημιώσεις για απωλεσθέντα κέρδη και/ή επέμβαση και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Συνολικά εκ μέρους 75 εναγομένων στην αγωγή, δεν καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης και έτσι οι ενάγοντες προχώρησαν σε αίτημα για έκδοση Απόφασης εναντίον τους. Πρόκειται για τους εναγομένους αρ. 2, 3, 4, 6, 8, 9, 13, 15, 19, 20, 21, 22, 24, 25, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 46, 47, 48, 49, 50, 54, 56, 58, 59, 60, 62, 65, 66, 67, 68, 71, 72, 73, 74, 75, 77, 78, 79, 81, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100, 102, 103, 105, 106, 107, 108, και
- Για να αποδείξουν την υπόθεση τους, οι ενάγοντες παρουσίασαν λεπτομερή ένορκη δήλωση της ενάγουσας 1 με συνημμένα σ΄ αυτήν αποδεικτικά στοιχεία. Με την ένορκη δήλωση επαναλαμβάνονται και αποδεικνύονται όλοι οι βασικοί ισχυρισμοί των εναγόντων που περιλαμβάνονται στην ΄Εκθεση Απαίτησης τους. Ως προς τις ζητούμενες αποζημιώσεις, οι ενάγοντες δικαιούνται, σύμφωνα με την ομνύουσα, σε ποσό εκ £11.250.00 για απώλεια εισοδημάτων σαν αποτέελσμα της μη λειτουργίας του κατασκηνωτικού χώρου για την καλοκαιρινή περίοδο του 2003 αφού ήταν αδύνατο οι ενάγοντες να μετακινήσουν τις αυθαιρεσίες των εναγομένων, να αναδιαμορφώσουν το χώρο και να εξασφαλίσουν νέες άδειες λειτουργίας έγκαιρα. Αυτό το ποσό των £11.250.00 είναι αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού ποσού £150.00, που είναι ο μέσος όρος και λιγότερο, του ανταλλάγματος κάθε άδειας ενός εκάστου εναγομένου, επί του αριθμού 75, που είναι ο αριθμός των εναγομένων εναντίον των οποίων ζητείται η έκδοση απόφασης. Περαιτέρω, οι ενάγοντες ζητούν απόφαση για ποσό £1.300.00, το οποίο αντιπροσωπεύει τα έξοδα τα οποία υπέστησαν για τη μετακίνηση και/ή κατεδάφιση αυθαιρεσιών, δυνάμει απόδειξης η οποία επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση. Επίσης, οι ενάγοντες ζητούν απόφαση για άλλο ποσό εκ £7.347.35 το οποίο είναι το ποσό που κατάβαλαν για τη φρούρηση των ακινήτων μεταξύ 1.3.03 - 7.6.03, και πάλιν δυνάμει απόδειξης την οποία και επισυνάπτουν. Τελικά, οι ενάγοντες διεκδικούν την καταβολή τιμωρητικών αποζημιώσεων. ΄Οπως εισηγήθηκε ο συνήγορος των εναγόντων, το ποσό των £11.250.00 θα πρέπει να καταμεριστεί εξίσου στους 75 παρόντες εναγομένους, ενώ τα ποσά των £1.300.00 και £7.347.35 θα είναι ορθό και δίκαιο να καταμεριστούν στην Απόφαση διαιρούμενα με τον αριθμό και των 109 εναγομένων, να εκδοθεί δε απόφαση προσωπικά εναντίον κάθε εναγομένου και όχι αλληλέγγυα για ολόκληρα τα δύο αυτά ποσά. Αποδέχομαι πλήρως τη θετική, λεπτομερή και αναντίλεκτη μαρτυρία της ενάγουσας 1 από την οποία και αποδεικνύονται όλα τα βασικά γεγονότα που στοιχειοθετούν την απαίτηση. Βρίσκω ότι τα πραγματικά γεγονότα έχουν εκτυλιχθεί με τον τρόπο που περιγράφονται στην ένορκη δήλωση. Από αυτά εξάγεται το συμπέρασμα ότι λόγω των παραβάσεων όρων της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων από τους εναγομένους, οι ενάγοντες είχαν δικαίωμα να τερματίσουν την ισχύ των αδειών και να τις ανακαλέσουν. Η δε παραμονή των εναγομένων στα ακίνητα μετά την εκπνοή της δοθείσας ειδοποίησης, τους κατέστησε επεμβασίες (trespassers). ΄Οπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts 14th Edn. para. 1345, pg. 780, ο αδειούχος ο οποίος παραμένει επί του ακινήτου μετά που εκπνέει η άδεια του ή μετά που η άδεια του έχει δεόντως ανακληθεί, επεμβαίνει παράνομα (he is a trespasser). Βρίσκω επίσης ότι λόγω της μη αποχώρησης των εναγομένων από το χώρο, παρά μόνο μετά την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος και χωρίς να κατεδαφίσουν ή μετακινήσουν αυθαίρετες κατασκευές, οι ενάγοντες υπέστησαν τη ζημιά που επικαλούνται και στο ύψος της ζημιάς που ισχυρίζονται. Απώλεσαν δηλαδή τα εισοδήματα που θα είχαν από την παραχώρηση έναντι ανταλλάγματος των χώρων, αναγκάστηκαν να εξασφαλίσουν φρούρηση και επιβαρύνθηκαν με τα έξοδα κατεδάφισης και/ή μετακίνησης αυθαίρετων κατασκευών. Γι΄ αυτό και δικαιούνται σε απόφαση για όλα τα ποσά το ύψος των οποίων έχουν αποδείξει οι ενάγοντες και τα οποία είναι λογικό να καταμερισθούν με τον τρόπο που εισηγήθηκε ο συνήγορος των εναγόντων. Επομένως τα ποσά αυτά των αποζημιώσεων για ένα έκαστο των εναγομένων θα είναι: α. Για διαφυγόντα κέρδη (απώλεια εισοδημάτων: £11.250.00 ÷ 75 = £150.00 β. Για έξοδα κατεδάφισης κλπ: £1.300.00 ÷ 109 = £ 12.00 γ. Για έξοδα φρούρησης: £ 7.347.35 ÷ 109 = £ 67.00 ------------ Σύνολο £ 229.00 Ως προς τις διεκδικούμενες τιμωρητικές αποζημιώσεις παρατηρώ τα εξής: Το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου στην Πολ. ΄Εφ. 11399 Λουκάς Κωνσταντίνου ν. Γ. & K. Σοφοκλέους ημερ. 23.12.03, είναι ιδιαίτερα σχετικό και το παραθέτω αυτούσιο.: Στην θεμελιακή απόφαση Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65 (απόφαση Πική, Δ., όπως ήταν τότε) διατυπώθηκαν οι αρχές που επιτρέπουν την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων. Αναφορικά με το ύψος των παραδειγματικών αποζημιώσεων λέχθηκε (βλ. σελ. 78-79) ότι οι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη είναι η σοβαρότητα της συμπεριφοράς του εναγομένου και η οικονομική του κατάσταση. Λέχθηκε, επίσης, ότι όπου επιδικάζονται παραδειγματικές αποζημιώσεις δικαιολογείται η επιδίκαση ενός μόνο ποσού και ότι είναι εσφαλμένος ο διαχωρισμός των παραδειγματικών αποζημιώσεων από τις συνήθεις αποζημιώσεις. Στο τέλος πρέπει να γίνεται μια επιδίκαση βασισμένη επί της συνολικής θεώρησης των γεγονότων της υπόθεσης.[1] Στον McGregor on Damages, 15th ed., παραγ. 428, με αναφορά κυρίως στην υπόθεση Rookes v. Barnard
(1964)A.C. 1129, αναφέρονται τα εξής: "While the assessment of compensation can never be affected by the amount awarded by way of exemplary damages, the converse is not true. The size of an exemplary award may indeed be influenced by the size of the compensatory one. Thus Lord Devlin in Rookes v. Barnard
(1964)A.C. 1129 indicated that, in a case where exemplary damages were appropriate, 'a jury should be directed that if, but only if, the sum which they have in mind to award as compensation (which may, of course, be a sum aggravated by the way in which the defendant has behaved to the plaintiff) is inadequate to punish him for his outrageous conduct, to mark their disapproval of such conduct and to deter him from repeating it, then it can award some larger sum'; and there is no reason why the same principle should not apply to awards made by judges sitting alone. This principle was fully endorsed by all seven of their lordships in Broome v. Cassel & Co.
(1972)Α.C. 1027, 1089, and its operation is well illustrated by Drane v. Evangelou
(1978)1 W.L.R. 455 (C.A.)." Σε μετάφραση: «Ενώ ο καθορισμός των αποζημιώσεων δεν μπορεί ποτέ να επηρεασθεί από το ποσό που επιδικάζεται με τη μορφή παραδειγματικών αποζημιώσεων, το αντίστροφο δεν είναι αληθές. Το ύψος μιας επιδίκασης παραδειγματικών αποζημιώσεων μπορεί πράγματι να επηρεασθεί από το ύψος της συνήθους αποζημίωσης. Έτσι ο Lord Devlin στην Rookes v. Barnard
(1964)A.C. 1129 υπέδειξε ότι σε μια υπόθεση όπου οι παραδειγματικές αποζημιώσεις αποτελούσαν το ορθό μέτρο 'οι ένορκοι πρέπει να καθοδηγούνται ότι αν, και μόνο αν, το ποσό το οποίο έχουν υπόψη τους να επιδικάσουν ως αποζημίωση (το οποίο βεβαίως μπορεί να είναι ένα ποσό επαυξημένο λόγω του τρόπου με τον οποίο ο εναγόμενος έχει συμπεριφερθεί στον ενάγοντα) είναι ανεπαρκές να τον τιμωρήσει για την αποτρόπαια συμπεριφορά του, να σημειώσουν την απαρέσκεια τους για τη συμεπριφορά του και να τον αποτρέψουν από του να το επαναλάβει τότε μπορεί να επιδικάσουν κάποιο μεγαλύτερο ποσό'. και δεν υπάρχει λόγος γιατί η ίδια αρχή να μην εφαρμόζεται σε επιδικάσεις από Δικαστές που συνεδριάζουν χωρίς ενόρκους. Αυτή η αρχή έχει τύχει της πλήρους επιδοκιμασίας και των 7 Δικαστών στην Broome v. Cassel & Co.
(1972)Α.C. 1027, 1089, και η εφαρμογή της επεξηγείται καλώς στην Drane v. Evangelou
(1978)1 W.L.R. 455 (C.A.).» ΄Εχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές, είμαι της άποψης ότι δεν δικαιολογείται με τα διαπλεκόμενα στην παρούσα υπόθεση γεγονότα να επιδικασθούν τιμωρητικές αποζημιώσεις. Ούτε τα γεγονότα ήσαν τόσο ακραία, ούτε φαίνεται να υπάρχει θέμα αποτροπής επανάληψης τους από τους εναγομένους. Ακόμα, δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία ως προς την οικονομική δυνατότητα των εναγομένων, παρά μόνο ενδείξεις ότι αυτή η δυνατότητα θα είναι μάλλον περιορισμένη. Για όλους τους προαναφερθέντες λόγους εκδίδεται απόφαση εναντίον των εναγομένων αρ. 2, 3, 4, 6, 8, 9, 13, 15, 19, 20, 21, 22, 24, 25, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 46, 47, 48, 49, 50, 54, 56, 58, 59, 60, 62, 65, 66, 67, 68, 71, 72, 73, 74, 75, 77, 78, 79, 81, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100, 102, 103, 105, 106, 107, 108, και 109 Διάταγμα ως η παρ.19 Α της ΄Εκθεσης Απαίτησης και Απόφαση για ποσό £229.00 εναντίον ενός εκάστου ξεχωριστά σαν αποζημιώσεις. Επιδικάζονται επίσης εναντίον των ιδίων εναγομένων τα έξοδα της αγωγής όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι εισπρακτέα κατά μερίδιο 1/109 από κάθε εναγόμενο. (Υπ.)................................. Κ.Κληρίδης Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΚΣ [1] In McGregor on Damages, 13th ed., at para. 317 et seq., there is a discussion of the factors that must be taken into consideration in adjudicating upon the height of an award of exemplary damages. The gravity of the behaviour of the defendant as well as her means are considerations to which the Court should have regard. In this case, we know only of the conduct of the defendant and nothing about her means. When exemplary damages are awarded, one award is justified and as Lord Reid indicated in Cassel, it is wrong to separate exemplary from compensatory damages. (Page 539, letters G-H). In the end, one award must be made, based on a global view of the facts of the case. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο