Ανδρέα Χριστοφή ν. Κωστάκη Δημητρίου, Αρ. Αγωγής: 1276/03, 31.07.2006

Ανδρέα Χριστοφή ν. Κωστάκη Δημητρίου, Αρ. Αγωγής: 1276/03, 31.07.2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A104 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1276/03 Μεταξύ: Ανδρέα Χριστοφή, ανηλίκου, δια των πλησιεστέρων φίλων, συγγενών και γονέων του Χριστάκη Χριστοφή και Κωνσταντίας Μιχαήλ Ενάγοντα -και- Κωστάκη Δημητρίου Εναγόμενου -και- Κωνσταντία Μιχαήλ Τριτοδιάδικου Ημερομηνία: 31.07.2006 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Γ. Λουκαίδης Για τον Εναγόμενο: κ. Ν. Δαμιανού Για την Τριτοδιάδικο: κα Χρ. Ζίκκου Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγοντας είναι ανήλικος ηλικίας σήμερα 10 ετών, εγείρει την παρούσα αγωγή δια των γονέων του Χριστάκη Χριστοφή και Κωνσταντίνας Μιχαήλ και αξιώνει από τον εναγόμενο αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες καθώς και για ειδικές ζημιές που υπέστη συνεπεία δυστυχήματος την ευθύνη για την πρόκληση του οποίου επιρρίπτει στον εναγόμενο. Το ισχυριζόμενο δυστύχημα συνέβηκε σε σημείο μεταξύ του πεζοδρομίου και του ιδιωτικού χώρου που οδηγεί στο γκαράζ της οικίας του εναγόμενου, στον οποίο βρισκόταν ο ενάγοντας και ο εναγόμενος τον χτύπησε με το αυτοκίνητο του ενώ κινείτο με την όπισθεν ταχύτητα εξερχόμενος από το γκαράζ του. Ο εναγόμενος αρνείται όλους τους ισχυρισμούς του ενάγοντα, ισχυρίζεται ότι ουδέποτε συνέβηκε το ισχυριζόμενο ατύχημα που ισχυρίζεται ο ενάγοντας, αρνείται ότι ο ίδιος ευθύνεται για τους οποιουσδήποτε τραυματισμούς και ειδικές ζημιές έχει υποστεί ο ενάγοντας οι οποίες εν πάση περιπτώσει ισχυρίζεται ότι είναι υπερβολικές και έχει τη θέση ότι το οποιοδήποτε ατύχημα τυχόν επεσυνέβη τούτο ήταν συνεπεία της αμέλειας του ενάγοντα και/ή της μητέρας του Κωνσταντίνας Μιχαήλ την οποία και έχει φέρει ως τριτοδιάδικο στην παρούσα αγωγή. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι η τριτοδιάδικος αμελώς παρέλειψε τα καθήκοντα της ως γονέα που είχε την φροντίδα φύλαξη και επιμέλεια του ανηλίκου τότε 51/2 ετών και δεν το συνόδευσε με ασφάλεια ούτε τον φύλαξε ούτε έλαβε τα δέοντα μέτρα για να μην επισυμβεί το ατύχημα. Με τη δική της υπεράσπιση η τριτοδιάδικος αρνείται ότι ευθύνεται καθ΄ οιονδήποτε τρόπο και /ή ότι επέδειξε αμέλεια και επιρρίπτει την ευθύνη πρόκλησης του ατυχήματος στον εναγόμενο. Η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Πρέπει να αναφέρω σ΄ αυτό το σημείο ότι η μοναδική πρωτογενής μαρτυρία για το πως επεσυνέβη το ισχυριζόμενο ατύχημα δόθηκε από τον εναγόμενο ο οποίος, ως η δικογραφημένη του θέση, ισχυρίστηκε ότι τα τυχόν τραύματα του ενάγοντα δεν προκλήθηκαν από δυστύχημα για το οποίο ο ίδιος φέρει την ευθύνη. Εκ πλευράς τριτοδιαδίκου δεν προσκομίστηκε καμιά μαρτυρία ούτε και αντεξετάστηκε ο εναγόμενος. Ο ενάγοντας ο οποίος κατά την ακρόαση της υπόθεσης ήταν ηλικίας 10 ετών δεν έχει κληθεί ως μάρτυρας. Η προφορική μαρτυρία που δόθηκε εκ μέρους του σε σχέση με τις συνθήκες του ατυχήματος δόθηκε από τον πατέρα του Χριστάκη Χριστοφή, ΜΕ1, και είναι εξ ολοκλήρου εξ ακοής μαρτυρία. Κατατέθηκαν επίσης αριθμός τεκμηρίων τα οποία περιέχουν και πάλι εξ ακοής μαρτυρία ως ακολούθως: Ως τεκμήριο 10 κατατέθηκε η ένορκη κατάθεση του ανήλικου ενάγοντα στον αστυφύλακα Α/2347 Γρηγόρη Χ"Σέργη, ΜΕ2, η οποία πρέπει να σημειωθεί ότι λήφθηκε από τον ενάγοντα στη παρουσία του πατέρα του 10 περίπου μέρες μετά το ατύχημα. Ως τεκμήριο 11 κατατέθηκε η κατάθεση του ΜΕ2 και ως τεκμήρια 12(α) και 12(β) οι καταθέσεις της τριτοδιαδίκου οι οποίες λήφθηκαν στις 20.5.2002 και 15.7.2002 αντίστοιχα. Η κατάθεση του εναγόμενου κατατέθηκε ως τεκμήριο 14 και ως τεκμήριο 16 κατατέθηκαν μέρος των πρακτικών της ποινικής υπόθεσης 183/03 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας μεταξύ Αστυνομίας ν. Κώστα Δημητρίου (εναγόμενου) ημερ. 14.10.03 που αφορούν την μαρτυρία που δόθηκε από τον ενάγοντα και τον ΜΕ1 στο Ποινικό Δικαστήριο. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι το έργο του Δικαστηρίου αναφορικά με τα ευρήματα του για τις συνθήκες του επίδικου ατυχήματος είναι πολύ δύσκολο. Το Δικαστήριο καλείται να αξιολογήσει εξ ακοής μαρτυρία η οποία όπως θα φανεί και με λεπτομέρεια πιο κάτω δεν είναι άμεση χρονικά σε σχέση με την ημέρα του επιδίκου ατυχήματος και η οποία όπως επίσης θα φανεί πιο κάτω περιέχει μεγάλες και ουσιαστικές αντιφάσεις. Θα προσπαθήσω να αποδώσω την μαρτυρία όσον πιο άμεσα γίνεται με παράθεση των σημαντικότερων σημείων της. Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι την ημέρα που είχε γίνει το επίδικο ατύχημα δέχτηκε τηλεφώνημα από τη σύζυγο του ότι βρίσκεται στο νοσοκομείο μαζί με τον ανήλικο Αντρέα (ενάγοντα) ο οποίος είχε χτυπήσει. Η σύζυγος του, του ανέφερε ότι τη στιγμή του ατυχήματος η ίδια ήταν στο διαμέρισμα τους σε πολυκατοικία στην οδό Αρεθούσης στη Λάρνακα ενώ ο ενάγοντας έπαιζε κάτω, ότι η υπηρέτρια του εναγόμενου πήρε τον ενάγοντα πάνω χτυπημένο και ότι τους πήρε ο κ. Κωστάκης (ο εναγόμενος) στο νοσοκομείο. Όταν ο ίδιος μετέβηκε στο νοσοκομείο ο εναγόμενος ήταν εκεί. Ο ίδιος ρώτησε τον ανήλικο αναφορικά με τις συνθήκες του ατυχήματος τόσο κατά τη παραμονή του στο νοσοκομείο αλλά κυρίως μετά από ένα περίπου μήνα από το ατύχημα όπου και πήγαν μαζί στο σημείο του ατυχήματος και του ζήτησε να του δείξει που βρισκόταν και πως έγινε το ατύχημα. Ο ενάγοντας του έδειξε ότι ήταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο έξω από την είσοδο που οδηγεί στο γκαράζ της οικείας του εναγόμενου, στο μέσο περίπου του πεζοδρομίου και διάβαζε ένα παραμύθι, του είπε ότι το αυτοκίνητο του εναγόμενου ένα PAJERO πήγαινε πισινή και πέρασε από πάνω του. Όταν ερωτήθηκε γιατί το σημείο σύγκρουσης "Χ" στο τεκμήριο 1 που είναι το σχεδιάγραμμα της σκηνής έχει τοποθετηθεί από το ΜΕ2 στο μέσο της ράμπας του γκαράζ της οικίας του εναγόμενου και όχι στο πεζοδρόμιο ήταν η θέση του όταν πήρε κατάθεση η αστυνομία από τον ίδιο δεν ήξερε ακριβώς τι έγινε και ο αστυνομικός έβαλε το σημείο "Χ" στο περίπου ενώ αργότερα και αφού πήγε στη σκηνή με τον ανήλικο κατάλαβε ότι ήταν αλλού. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι το πως έγινε το δυστύχημα του το ανέφεραν η σύζυγος του και ο ενάγοντας. Η σύζυγος του του ανέφερε την ημέρα του δυστυχήματος όσα της είχε αναφέρει η υπηρέτρια του εναγόμενου που πήρε το μωρό χτυπημένο πάνω, ενώ ο ενάγοντας του ανέφερε τις συνθήκες και όταν ήταν μέσα στο νοσοκομείο αλλά πιο συγκεκριμένα μετά που βγήκε από το νοσοκομείο. Ερωτώμενος κατά πόσο το τεκμήριο 10 λήφθηκε στη παρουσία του το οποίο και υπέγραψε και κατά πόσο στη παρουσία του ο ενάγοντας συμφώνησε με το σημείο "Χ" που τοποθέτησε ο ΜΕ2 στο τεκμήριο 1 ήταν η θέση του ότι δεν θυμόταν ακριβώς τι είπε ο μικρός "αλλά το μωρό δεν ήξερε τι έδειχνε". Επανέλαβε ότι ο ίδιος δεν ήξερε την ακριβή θέση του ενάγοντα τότε. Ήξερε μόνο ότι ήταν κάπου στην είσοδο του γκαράζ της οικίας του εναγόμενου και διάβαζε ένα παραμύθι αλλά δεν ήξερε που ακριβώς. Ο ΜΕ2 ανέφερε ότι στις 15.4.02 έλαβε ορισμένες μετρήσεις και ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο του γκαράζ της οικίας του εναγόμενου στην οδό Αρεθούσης 12-14 στη Λάρνακα κατόπιν καταγγελίας ότι στις 8.4.02 ο εναγόμενος στην προσπάθεια του να εξέλθει με όπισθεν ταχύτητα από το γκαράζ της οικίας του με το όχημα του τύπου PAJERO χτύπησε τον ενάγοντα. Ο εναγόμενος δεν του επέτρεψε να εισέλθει εντός του ιδιωτικού του χώρου για να λάβει άλλες μετρήσεις και να ετοιμάσει το σχέδιο και αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί του παραπέμποντας τον στο δικηγόρο του. Ο ίδιος με βάση τις μετρήσεις και τα στοιχεία που πήρε ετοίμασε το τεκμήριο 1 το περιεχόμενο του οποίου και υιοθέτησε ενώ στις 18.4.02 ο ενάγοντας στη παρουσία του ΜΕ1 του έδειξε στο σχέδιο τη θέση που βρισκόταν κατά το χρόνο που του χτύπησε το αυτοκίνητο το οποίο σημείωσε με το γράμμα "Χ". Ακολούθως εξήγησε στον ενάγοντα το πρόχειρο σχέδιο στη παρουσία του ΜΕ1 και αφού το κατάλαβαν και οι δυο υπέγραψαν στη παρουσία του. Το σημείο "Χ" έχει τοποθετηθεί στο μέσο της ράμπας που οδηγεί στο γκαράζ της οικίας του εναγόμενου. Αντεξεταζόμενος συμφώνησε ότι ο εναγόμενος σε κατοπινό στάδιο έδωσε κατάθεση σε άλλο συνάδελφο του αφού ο χώρος που έγινε το ατύχημα ήταν ιδιωτικός και η υπόθεση είχε παραπεμφθεί στο τμήμα μικροπαραβάσεων. Ο εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι στις 8.4.02 εξήλθε από την οικία του και κατευθύνθηκε προς το όχημα του που ήταν σταθμευμένο στο γκαράζ με πρόθεση να πάει να παίξει τένις. Τοποθέτησε την αθλητική του τσάντα πίσω στο καπό του αυτοκινήτου έλεγξε τυπικά ότι δεν υπήρχε τίποτε που να ενοχλούσε το όχημα του, μπήκε στο αυτοκίνητο του άρχισε να κινείται με την όπισθεν αφού προηγουμένως ενεργοποίησε τις θύρες που ανοίγουν την είσοδο του γκαράζ και οι οποίες ανοίγουν προς τα μέσα. Άρχισε να ανεβαίνει με την όπισθεν το ανήφορο της ράμπας όταν πλησιάζοντας στην έξοδο, από την έξω μεριά του κάγκελου, είδε ένα σκούτερ πεσμένο στο έδαφος οπότε αμέσως σταμάτησε και είδε τον ενάγοντα να τρέχει προς το σπίτι του ματωμένος στο πρόσωπο. Ο ίδιος είπε στην υπηρέτρια του να πάει μαζί με τον ενάγοντα να ειδοποιήσουν τη μητέρα του, μπήκε στο σπίτι του, άλλαξε ρούχα και τους μετέφερε στο νοσοκομείο. Εκεί παρέμεινε μέχρι που σιγουρεύτηκε ότι ο μικρός δεν αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα, η μητέρα του ενάγοντα δεν ήθελε να ειδοποιήσει αστυνομία και έφυγε. Κατά την αντεξέταση του αρνήθηκε τις υποβολές ότι δεν συνεργάστηκε με την αστυνομία και είπε ότι απλά παρέπεμψε τον αστυνομικό στο δικηγόρο του με τον οποίο είχε ήδη επικοινωνήσει αμέσως μετά το δυστύχημα. Είπε ότι ο λόγος που πήρε το μωρό στο νοσοκομείο ήταν καθαρά ανθρωπιστικός και αρνήθηκε ότι ο ίδιος ευθύνεται για την πρόκληση του δυστυχήματος και την υποβολή ότι πρότεινε χρήματα στον πατέρα του ενάγοντα για να μην προχωρήσει νομικά την υπόθεση. Αναφέρω ότι ο εναγόμενος αντεξετάστηκε επί μακρόν για τις λεπτομέρειες της εισόδου του γκαράζ, της οικίας του και του κάγκελου με το οποίο κλείνει η είσοδος και ειδικότερα για τις διαστάσεις, την ορατότητα από διάφορα σημεία τόσον από έξω προς τα μέσα και αντίστροφα, διάφορες αποστάσεις αλλά και τις διαστάσεις του οχήματος του και την ορατότητα τόσο από τα πλαϊνά καθρεφτάκια όσον και από το πισινό υαλοθώρακα. Στο τεκμήριο 10 που είναι η κατάθεση του ενάγοντα η οποία λήφθηκε στις 18.4.02 στη παρουσία του ΜΕ1 ο ενάγοντας αναφέρει. «Εγιώ έπεφτα τζιαμέ που εν το κατζιέλλιν του γκαράζ έξω που τσιήνο το σπίτι με την κκελέ μου προς τα κάτω τζιαί εθκέβαζα έναν παραμυθάκι...............». Στη προφορική του μαρτυρία, σχετικό είναι το τεκμήριο 16, ο ενάγοντας ανέφερε στο Ποινικό Δικαστήριο, σημειώνω ότι η κατάθεση ήταν ανώμοτη, τα ακόλουθα. «Δαμέ εν ο τοίχος και εμένα το σκουτεράκι μου ήταν τζιαμαί τζιαι έσυρέ με κάτω. Έπεφτα στο κατηφορούι τζιαί έναν αυτοκίνητο έρριξε με κάτω. Ήμουν ξαπλωμένος κάτω χαμέ τζιαί διάβαζα ένα παραμύθι μικρό.» Ο ΜΕ1 στη προφορική του μαρτυρία στο Ποινικό Δικαστήριο ανέφερε ότι την επόμενη του δυστυχήματος το απόγευμα που μίλησε με τον ενάγοντα του είπε ότι «Παπά έπαιζα με το σκουτεράκι έξω στο δρόμο μετά άφηκα το σκουτεράκι μου, εκράτουν ένα παραμύθι ήμουνν ξαπλωμένος χτύπησε μου αυτοκίνητο.» Ο εναγόμενος στη γραπτή του κατάθεση τεκμήριο 14 ουσιαστικά αναφέρει όσα και προφορικά στο Δικαστήριο είπε και συγκεκριμένα «Αφού άνοιξε το καγκέλλι αντελήφθηκα από το καθρεφτάκι που βρίσκεται στη δεξιά πόρτα του αυτοκινήτου ένα παιδικό σκούτερ να βρίσκεται στο έδαφος. Αμέσως κατέβηκα για να δω τι συμβαίνει με το σκούτερ και είδα ένα αγοράκι ηλικίας 4-5 ετών να τρέχει ματωμένο στο στόμα και να κλαίει από την έξοδο του γκαράζ προς το δρόμο.» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι το ακριβές σημείο που βρισκόταν ο ενάγοντας δεν έχει καθοριστεί. Ο ίδιος δίδει δύο εκδοχές, σύμφωνα με την πρώτη που αυτή ήταν και η εκδοχή που υποστήριξε ο ΜΕ1 βρισκόταν στο μέσο του πεζοδρομίου έξω από το χώρο που οδηγεί στο γκαράζ της οικίας του εναγόμενου ενώ σύμφωνα με την δεύτερη του θέση βρισκόταν εντός του ιδιωτικού χώρου που οδηγεί στο γκαράζ της οικίας του εναγόμενου λίγο πριν το καγκέλι. Περαιτέρω, ο ενάγοντας ανέφερε τόσο στη γραπτή του κατάθεση τεκμήριο 10 όσο και στη προφορική του μαρτυρία στο Ποινικό Δικαστήριο ότι φώναξε πολύ δυνατά και έτσι ο εναγόμενος σταμάτησε. Ο εναγόμενος αναφέρει ότι ο λόγος που σταμάτησε είναι το ότι είδε ένα πεσμένο σκούτερ που του κίνησε τη περιέργεια. Επίσης υπάρχει διαφορετική εκδοχή αναφορικά με τους τραυματισμούς του ενάγοντα. Ο ίδιος ο ενάγοντας στο τεκμήριο 10 αναφέρει ότι «Το αυτοκίνητο έβαλε με που κάτω τζιαί ο τροχός του ήταν κοντά στο πόδι μου τζιαί χτύπησα που το πουκάτω του αυτοκινήτου πάνω στη ράσιη μου.» Στη ποινική διαδικασία ο ενάγοντας ερωτώμενος πού χτύπησε ανέφερε «στο πόι μου και έσυρε με κάτω.» Ο εναγόμενος αναφέρει ότι είδε τον ενάγοντα να τρέχει κλαίγοντας και να έχει αίματα στο στόμα του. Στο τεκμήριο 14 που είναι η γραπτή του κατάθεση πάλι ανέφερε ότι το αγοράκι ήταν ματωμένο στο στόμα και έκλαιγε. Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι ο ενάγοντας τραυματίστηκε στο πρόσωπο και στο πόδι και είχε μέσα του ψυχολογικό τραύμα και ότι έχασε δυο δόντια. Σημειώνω εδώ ότι αν και στην έκθεση απαίτησης περιλαμβάνονται λεπτομέρειες για τις επιδράσεις που είχε το ατύχημα στη ψυχολογική κατάσταση του ενάγοντα για τις οποίες και υπάρχουν αξιώσεις για αποζημιώσεις, ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντα δήλωσε κατά την ακρόαση ότι δεν διεκδικεί αποζημιώσεις για τα θέματα αυτά. Έτσι οι αξιώσεις του ενάγοντα είναι για αποζημιώσεις για εκδορές στο άνω χείλος και θλαστικό τραύμα, εκδορές και εκχυμώσεις στη περιοχή του αριστερού γόνατος και μηρού, πονοκεφάλους ζαλάδες και εγκεφαλική διάσειση, μόνιμες ουλές στο άνω χείλος και στην έσω επιφάνεια του αριστερού γόνατος καθώς και για ορθοδοντικό πρόβλημα. Κατατέθηκαν σχετικά ως τεκμήριο 3 η ιατρική βεβαίωση του Δρ. Μ. Μαλακουνίδη, ειδικού χειρούργου στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας ημερ.23.4.02 ο οποίος αναφέρει ότι ο ενάγοντας έφερε εκδορές στο άνω χείλος και θλαστικό τραύμα. Εκδορές και εκχυμώσεις στην περιοχή του αριστερού γόνατος και μηρού έχασε δυο δόντια και έφερε θλαστικό τραύμα στο κάτω χείλος. Ως τεκμήριο 4 κατατέθηκε εκ συμφώνου το πιστοποιητικό του Δρ. Αλέκου Καμμίτση ειδικού πλαστικού χειρούργου χωρίς ημερομηνία στο οποίο αναφέρει ότι διαπιστώνει ουλή στο κάτω χείλος εκτάσεως 2Χ1 εκατοστών ουλή εκτάσεως 4Χ1 εκατοστών κατά την έσω επιφάνεια του αριστερού γόνατος, ότι λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι έχει παρέλθει αρκετός χρόνος από την ημέρα του ατυχήματος δεν αναμένεται καμιά βελτίωση και η βλάβη πρέπει να θεωρηθεί ως μόνιμη. Δηλώθηκε επίσης εκ συμφώνου ότι για βελτίωση αυτής της κατάστασης ο ενάγοντας πρέπει να υποβληθεί σε πλαστική χειρουργική επέμβαση το κόστος της οποίας υπολογίζεται σε £500.-. Για τις ζημιές που υπέστη ο ενάγοντας στα δόντια του έδωσε μαρτυρία η ειδική ορθοδοντικός Έλσα Σκαρπάρη, ΜΕ3. Κατέθεσε ως τεκμήριο 5 πιστοποιητικό ημερ.19.9.03 σύμφωνα με το οποίο διαπιστώνει ορθοδοντικό πρόβλημα το οποίο περιγράφει ως συνωστισμό των άνω δοντιών και εγκλεισμό του 22. Στο μέλλον θα χρειαστεί θεραπεία με ακίνητα μηχανήματα για αποκατάσταση των ζημιών η οποία θα πάρει δυο χρόνια και το κόστος της θα είναι από £1300 - £1500. Αναφέρει επίσης ότι το ορθοδοντικό πρόβλημα οφείλεται εξ΄ ολοκλήρου στο δυστύχημα που είχε με το αυτοκίνητο το 2002. Ερωτώμενη κατά την κυρίως εξέταση της κατά πόσο υιοθετεί το περιεχόμενο του τεκμηρίου 5 είπε ότι το υιοθετεί για τη δεδομένη στιγμή που δόθηκε αλλά ότι τώρα, μετά από εξέταση του ενάγοντα τον Μάιο του 2006, διαπίστωσε ότι έχει αλλάξει η κατάσταση του. Σήμερα παρουσιάζει ο ενάγοντας «πρόβλημα βαθιάς υπερσύγκλισης και υπάρχει τραυματική σχέση μεταξύ των πάνω και κάτω δοντιών». Όταν είδε τον ενάγοντα στις 19.9.03 έκρινε ότι υπήρχε εγκλεισμός του 22 δηλαδή δυσκολία να φυτρώσει το δοντάκι αυτό. Όταν τον είδε το Μάιο 2006 το δοντάκι φύτρωσε αλλά με το τρόπο που φύτρωσε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στη σύγκλειση των δοντιών. Η θέση της είναι ότι υπάρχει οδοντιατρικό πρόβλημα για το οποίο δεν μπορεί να αναφέρει αν είναι συνεπεία του ατυχήματος. Είπε ότι η θεραπεία που συστήνει είναι η ίδια όπως και τότε, δηλαδή ακίνητα μηχανήματα, τα γνωστά σιδεράκια τα οποία θα πρέπει να φορεί ο ενάγοντας για 11/2 - 2 χρόνια και η θεραπεία θα στοιχίσει περίπου £1300 - £15000 είπε ότι αυτό που αλλάζει είναι οι χειρισμοί από το γιατρό και όχι ο τρόπος αποθεραπείας. Αντεξεταζόμενη είπε ότι πολλά παιδάκια στην ηλικία 6 - 7 ετών παρουσιάζουν συνωστισμό στα δόντια που μπορεί να οφείλεται σε αριθμό παραγόντων. Είπε ότι ο ενάγοντας, όταν τον είδε για πρώτη φορά παρουσίαζε συνωστισμό και τον ρώτησε αν είχε ατύχημα αφού η αιτία του συνωστισμού είναι τις περισσότερες φορές κληρονομική και σε κάποιες περιπτώσεις οφείλεται σε ατυχήματα. Δεν θυμόταν να πει τι παρουσίαζε ο ενάγοντας όταν τον είδε για πρώτη φορά που ας σημειωθεί ήταν ο Ιούνιος 2003 δηλαδή σχεδόν ένας χρόνος μετά από το επίδικο δυστύχημα. Στην περίπτωση του ενάγοντα είπε ότι τραύματα στα πρώτα δόντια των παιδιών μπορεί να επηρεάσουν τα μόνιμα δόντια αλλά για το συγκεκριμένο ενάγοντα δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα εάν έχανε κάποια από τα πρώτα του δόντια συνεπεία τραυματισμού και μετά φύτρωναν τα μόνιμα δόντια αν θα έβλεπε πρόβλημα στα μόνιμα δόντια. Ο ΜΕ1 είπε ότι ο ενάγοντας ένιωθε άσχημα για το γεγονός ότι έλειπαν τα μπροστινά του δόντια για δυο περίπου χρόνια. Αυτή του η μαρτυρία όμως καταρρίπτεται από τη ΜΕ3 αφού η ίδια όταν είδε τον ενάγοντα ένα χρόνο μετά το δυστύχημα δεν αναφέρει ότι ο ενάγοντας δεν είχε τα δυο μπροστινά του δόντια. Αυτή ήταν η μαρτυρία που δόθηκε κατά την ακρόαση. Είναι φανερό ότι καίρια ερωτηματικά έμειναν αναπάντητα. Δεν έχει αποδειχθεί ποια ήταν η ακριβής θέση του ενάγοντα όταν επεσυνέβηκε το ατύχημα. Ο ίδιος στο τεκμήριο 10, στη προφορική του μαρτυρία ενώπιον του Ποινικού Δικαστηρίου και στο τεκμήριο 1 δηλαδή το σχεδιάγραμμα της σκηνής τοποθετεί τον εαυτό του ξαπλωμένο και να διαβάζει το παραμύθι του στο μέσο της ράμπας που οδηγεί στο γκαράζ του εναγόμενου εντός του ιδιωτικού χώρου της οικίας του εναγόμενου, άλλοτε αναφέρει ότι είναι το PAJERO που τον έριξε κάτω ενώ ο ΜΕ1 αναφέρει ότι ο ενάγοντας ήταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο έξω από τη ράμπα της οικίας του εναγόμενου, εκεί είναι τοποθετημένο το σημείο "X" στο τεκμήριο 1 και η προφορική μαρτυρία του ΜΕ2 είναι ότι το σημείο αυτό του το υπέδειξε ο ενάγοντας στη παρουσία του ΜΕ1 και αφού τους εξήγησε το σχεδιάγραμμα. Βεβαίως ο ΜΕ1 απέδωσε την τοποθέτηση του σημείου "Χ" ως λανθασμένη επειδή ο ενάγοντας είχε κάνει λάθος. Αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός ότι ο Δρ. Μαλακουνίδης που είδε τον ενάγοντα στο νοσοκομείο αμέσως μετά το δυστύχημα, στο τεκμήριο 3 τοποθετεί τον ενάγοντα να κάθεται στο πεζοδρόμιο. Ο εναγόμενος που είναι όπως έχει αναφερθεί το μοναδικό πρόσωπο που έχει δώσει άμεση μαρτυρία αναφέρει ότι αντιλήφθηκε ένα παιδικό σκούτερ σε σημείο έξω από το σημείο που είναι το καγκέλλι του γκαράζ και σταμάτησε. Διάσταση υπάρχει αναφορικά και με τους τραυματισμούς του ενάγοντα. Είναι άξιο απορίας πως ο ίδιος ο ενάγοντας τόσο στην κατάθεση του προς την αστυνομία τεκμήριο 10 όσο και στη προφορική του μαρτυρία στην ακρόαση της ποινικής υπόθεσης αναφέρει ότι ο εναγόμενος τον χτύπησε στο πόδι αλλά δεν αναφέρει τίποτα για τραύμα στο στόμα όπως τόσο ο εναγόμενος όσο και ο ΜΕ1 αλλά και οι γιατροί υποστηρίζουν. Ο ενάγοντας επίσης αναφέρει στο τεκμήριο 10 που είναι χρονικά πιο κοντά στην ημέρα του ατυχήματος ότι χτύπησε και την πλάτη του χωρίς όμως αυτό να υποστηρίζεται από οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία. Έχει ήδη αναφερθεί ότι το Δικαστήριο καλείται να αξιολογήσει κυρίως εξ΄ ακοής μαρτυρία η οποία χρονικά δόθηκε μετά παρέλευση αρκετών ημερών από την ημέρα του ατυχήματος και η οποία βρίθει αντιφάσεων. Σύμφωνα με τον περί Απόδειξης Νόμο Κεφ.9 όπως έχει τροποποιηθεί από τον Ν.32

(1)/2004 σχετικό είναι το άρθρο 24

(1): «24

(1)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου Νόμου η εξ΄ ακοής μαρτυρία δεν αποκλείεται από οποιαδήποτε διαδικασία ενώπιον οποιουδήποτε Δικαστηρίου απλώς και μόνο διότι αυτή είναι εξ΄ ακοής.» Στο άρθρο 27 του ίδιου Νόμου αναφέρονται διάφορες παραμέτρους που το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του κατά την αξιολόγηση της βαρύτητας που θα προσδοθεί σε εξ ακοής μαρτυρία. Στη παράγραφο 2 του εν λόγω άρθρου αναφέρονται περιστάσεις οι οποίες μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο και συγκεκριμένα: «27

(2)(α) κατά πόσο θα ήταν εύλογο και εφικτό ο διάδικος που έχει προσαγάγει τη μαρτυρία να είχε κλητεύσει ως μάρτυρα στη διαδικασία το πρόσωπο που έκαμε την αρχική δήλωση, (β) το χρονικό διάστημα μεταξύ της αρχικής δήλωσης και του γεγονότος στο οποίο αυτή αναφέρεται, (δ) κατά πόσο οποιοδήποτε εμπλεκόμενο πρόσωπο είχε κίνητρο να αποκρύψει ή να παραποιήσει τα γεγονότα, (ζ) κατά πόσο η εξ ακοής μαρτυρία είναι ουσιωδώς διαφορετική από την αρχική δήλωση.» Περαιτέρω σύμφωνα με την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου το Δικαστήριο λαμβάνει ιδιαίτερα υπόψη το κατά πόσο ο διάδικος θα μπορούσε να προσκομίσει την καλύτερη δυνατή μαρτυρία και δεν το έπραξε. Έχω την άποψη ότι η μη παρουσίαση στο Δικαστήριο και κατ΄ επέκταση η μη προσφορά μαρτυρίας από τον ενάγοντα ο οποίος είναι σήμερα περίπου 10 ετών πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από το Δικαστήριο ιδιαίτερα δε τη στιγμή που η μαρτυρία του ΜΕ1 έρχεται σε αντίθεση σε καίρια σημεία της με τη κατάθεση του ενάγοντα στον εξεταστή της υπόθεσης τεκμήριο 10, και με τα όσα έχει ο ίδιος ο ενάγοντας αναφέρει κατά την ενώπιον του Ποινικού Δικαστηρίου διαδικασία, τεκμήριο 16. Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 28 του Ν.32

(1)/04: «28 Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλη διάταξη του παρόντος Νόμου αποκλείεται η μαρτυρία για αρχική δήλωση όταν αυτός που την έκανε δεν ήταν κατά το χρόνο της αρχικής δήλωσης ικανός μάρτυρας». Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι η πρώτη δήλωση του ενάγοντα στον ίδιο έγινε την επόμενη της ημέρας του ατυχήματος όταν ο ενάγοντας ήταν στο νοσοκομείο. Το ατύχημα επεσυνέβη στις 8.4.02 όταν δηλαδή ο ενάγοντας ο οποίος έχει γεννηθεί στις 20.8.96 ήταν 5 ετών και 8 μηνών και συνεπώς μη ικανός μάρτυρας. Επομένως αυτό το μέρος της μαρτυρίας του ΜΕ1 θα πρέπει εν πάση περιπτώσει να αγνοηθεί αφού ο Νόμος χρησιμοποιά το ρήμα "αποκλείεται" που δεν αφήνει περιθώρια για άλλη ερμηνεία. Σημειώνω ότι στη ποινική διαδικασία που έγινε στις 14.10.03 και όπου ο ενάγοντας ήταν 7 ετών κρίθηκε ότι δεν μπορούσε να ορκιστεί και έδωσε ανώμοτη κατάθεση. Ενόψει των ανωτέρω η μαρτυρία η οποία μπορεί το Δικαστήριο να αξιολογήσει σε σχέση πάντα με τις συνθήκες υπό τις οποίες έγινε το επίδικο ατύχημα είναι το τεκμήριο 10 δηλαδή η κατάθεση του ενάγοντα προς τον εξεταστή της υπόθεσης η οποία λήφθηκε στην παρουσία του ΜΕ1 στις 18.4.02 η μαρτυρία του ενάγοντα στο Δικαστήριο στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης αρ.185/03 στις 14.10.03, η μαρτυρία του ΜΕ1 τόσο στις 14.10.03 αλλά και στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας εξαιρουμένης της αρχικής δήλωσης του ενάγοντα στο ΜΕ1 που έγινε στις 9.4.02 καθώς και η μαρτυρία του εναγόμενου τόσο προφορικά στο Δικαστήριο όσο και στην κατάθεση του τεκμήριο 14. Είναι γνωστή η αρχή ότι ο ενάγων φέρει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του σε υποθέσεις αστικών αδικημάτων. Είναι νομολογημένο ότι σε αγωγή για αμέλεια το βάρος απόδειξης το φέρει ο ενάγοντας. Σχετική είναι η υπόθεση Σοφοκλέους ν. Καλογήρου Πολ. Έφεση 9411 ημερ. 15.04.1997. Στο σύγγραμμα Charlesworth & Percy on Negligence, 8η έκδοση παρ. 5-22 το ζήτημα του βάρους απόδειξης τίθεται ως πιο κάτω: «In an action for negligence, as in every other action, the burden of proof falls upon the plaintiff alleging it to establish each element of the tort. Hence it is for the plaintiff to give evidence of the facts, on which he bases his claim for damages. His evidence must consist of facts, either proved or admitted, and, after it is concluded, two questions arise,

(1)whether, on that evidence, negligence may be reasonably inferred and

(2)whether assuming it may be reasonably inferred, negligence is in fact inferred». Η απόδειξη που πρέπει να παρουσιάσει ο ενάγοντας, πρέπει να προχωρεί πέρα από την καθαρή πιθανολόγηση και να φθάνει μέχρι το πεδίο των νομικών συμπερασμάτων (βλ. Charlesworth & Percy on Negligence πιο πάνω, παρ. 5 - 23). Οι εικασίες δεν έχουν νομική ισχύ. Είναι άγνωστες στο νομικό μας σύστημα (βλ. Searay Ltd v. M/V «Augostino Neto» Αγωγή Ναυτοδικείου 155/90, ημερ. 23.03.1995). Η πραγματική μαρτυρία παρέχει βάση για τη κρίση τόσο της αξιοπιστίας όσο και της ακρίβειας της μαρτυρίας, για τις συνθήκες του δυστυχήματος. Όπως αποφασίστηκε στη Πολ. Έφ. 9198, Αδελφοί Παπαλαζάρου Λτδ ν. Σοφοκλή Μιχαήλ. ημερ 30.10.97: "Ως συνήθως σε τροχαία ατυχήματα η κάθε πλευρά προβάλλει τη δική της εκδοχή και το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση, αξιολογώντας την ενώπιον του μαρτυρία, να επιλέξει ποια εκδοχή είναι η ορθή και να καταλήξει στα ευρήματα του. Πέρα από τις δικές του παρατηρήσεις όσον αφορά την αξιοπιστία των μαρτύρων, βασική βοήθεια για το Δικαστήριο είναι η πραγματική μαρτυρία, που αποτελεί μια στέρεη βάση και το γνώμονα με βάση τον οποίο δοκιμάζεται η αξιοπιστία της προφορικής μαρτυρίας (βλ. Charalambous v. Kailas

(1986)1 CLR 278 και Adamis v. Erakleous

(1982)1 CLR 746)". Η έννοια της αμέλειας, οι ευθύνες, τα δικαιώματα και καθήκοντα των οδηγών ως και οι προεκτάσεις της αμέλειας, έτυχαν νομολογιακής ανάλυσης κατ΄ επανάληψη. Η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Η εκπλήρωση του καθήκοντος για επιμέλεια κρίνεται απρόσωπα και το θέμα αποφασίζεται με βάση την αντικειμενική θεώρηση των γεγονότων. Η αμέλεια σύγκειται στην παράλειψη εκπλήρωσης του καθήκοντος μέριμνας και φροντίδας για την ασφάλεια των άλλων προσώπων που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το καθήκον αυτό οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεαστεί από τις πράξεις του οδηγού του γείτονα. Τα όρια της επιμέλειας διαγράφονται από τα στοιχεία του «μέσου συνετού ανθρώπου» και του «πλησίον» τον οποίο ο οδηγός οφείλει να μην εκθέσει σε κίνδυνο τον οποίο λογικά μπορεί να προβλέψει. (βλ. Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου

(1991)1 ΑΑΔ 475, Παναγιώτου ν. Μαύρου

(1970)1 ΑΑΔ 215, Στρατμάρκο Λτδ ν. Μιχαήλ

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 48). Η έννοια του καθήκοντος για επιμέλεια ολοκληρώνεται με το στοιχείο της δυνατότητας πρόβλεψης, δηλαδή ότι η ενεργούμενη, παρά το καθήκον επιμέλειας, πράξη, μπορεί να προκαλέσει το συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα [βλ. Στρατμάρκο (ανωτέρω)]. Αν η δυνατότητα εμφάνισης του κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η μη λήψη μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια. Αν όμως η δυνατότητα εμφάνισης του κινδύνου είναι απλή δυνατότητα η οποία δεν θα ερχόταν στο μυαλό ενός λογικού ανθρώπου, τότε δεν υπάρχει αμέλεια επειδή δεν πάρθηκαν έκτακτες προφυλάξεις. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές, η προσοχή του Δικαστηρίου θα πρέπει να επικεντρωθεί στο προσδιορισμό του καθήκοντος που όφειλε ο εναγόμενος έναντι του ενάγοντος και στη συνέχεια να αποφασίσει κατά πόσο αυτό το καθήκον το έχει εκπληρώσει. Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή τη μαρτυρία, τη νομολογία κρίνω ότι είναι τέτοια τα ερωτηματικά που έχουν μείνει αναπάντητα και/ή είναι τέτοια τα κενά στη μαρτυρία που δεν μπορεί κανένα λογικό δικαστήριο να αποδώσει ευθύνη για τη διάπραξη του ατυχήματος στο εναγόμενο. Δεν υπάρχει πρώτα απ΄ όλα μαρτυρία που να υποδεικνύει ότι ο ενάγοντας κτυπήθηκε από τον εναγόμενο. Καμιά μαρτυρία δεν έχει προσκομισθεί σχετικά με το κατά πόσο βρέθηκε αίμα ή άλλο σημάδι σε οποιοδήποτε σημείο της εισόδου του γκαράζ του εναγόμενου ή στο αυτοκίνητο του εναγόμενου που να αποδεικνύει αυτό το γεγονός. Επίσης όπως έχει ήδη αναφερθεί το σημείο που ευρίσκετο ο ενάγοντας παραμένει απροσδιόριστο. Αντίθετα η θέση του εναγόμενου ότι είχε ελέγξει τα πλαϊνά καθρεφτάκια του αυτοκινήτου του, δεν είδε τίποτα που να εμπόδιζε την έξοδο του από το γκαράζ, τη χαμηλή ταχύτητα με την οποία κινείτο μέχρι να ανοίξει η πόρτα του γκαράζ την οποία είχε ενεργοποιήσει με το τηλεχειριστήριο και η ενέργεια του να σταματήσει αμέσως μόλις αντιλήφθηκε το σκουτεράκι στο τοίχο κατά την άποψη μου καταδεικνύουν ενέργειες ενός μέσου λογικού και συνετού προσώπου. Η διαπίστωση αυτή βεβαίως προδικάζει και το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Παρά την κατάληξη μου για το θέμα της αμέλειας και για σκοπούς πληρότητας της παρούσας υπόθεσης θα προχωρήσω να εξετάσω το θέμα των αποζημιώσεων σε περίπτωση που το συμπέρασμα μου πιο πάνω αποδειχτεί λανθασμένο. Είναι ξεκάθαρο κατά την άποψη μου ότι δεν τίθεται θέμα συντρέχουσας αμέλειας, δεν θα μπορούσε να αποδοθεί ευθύνη στον τότε ηλικίας 5 χρονών και 8 μηνών ενάγοντα. Η ηλικία του είναι τέτοια που η νομολογία δεν δικαιολογεί απόδοση ευθύνης. Γεννάται βεβαίως το ερώτημα κατά πόσο η μητέρα του ενάγοντα, τριτοδιάδικος στην παρούσα αγωγή. Ήταν η θέση του συνηγόρου του εναγόμενου ότι η μητέρα του ανήλικου Κωνσταντία Μιχαήλ υπερέβη τις υποχρεώσεις της ως γονέα με βάση το Ν.216/90. Όπως προκύπτει από τη μαρτυρία τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα που έγινε το δυστύχημα ο ενάγοντας έπαιζε κάτω κοντά στο χώρο της οικίας του εναγόμενου και στο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας όπου διέμεναν η οποία είναι δίπλα από το σπίτι του εναγόμενου με ένα σκουτεράκι το οποίο του είχαν αγοράσει μόλις εκείνη την ημέρα, τεκμήριο 12(β) ενώ η μητέρα του βρισκόταν πάνω στο διαμέρισμα. Ο πατέρας του ενάγοντα εκείνη την ώρα ήταν στη δουλειά. Είναι επομένως η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του εναγόμενου ότι η μητέρα δεν ασκούσε την εποπτεία του ενάγοντα εκείνη την ημέρα ορθά ως ο συνετός μέσος γονέας όφειλε λαμβανομένων υπόψη της ηλικίας του ενάγοντα ότι το παιχνίδι με το οποίο έπαιζε, το χώρο όπου έπαιζε και κάλεσε το Δικαστήριο ν΄ αποδώσει σ΄ αυτή ευθύνη. Αντίθετα ήταν η θέση του συνηγόρου του ενάγοντα ότι δεν έχει προσαχθεί καμιά μαρτυρία που να δικαιολογεί τυχόν εύρημα του Δικαστηρίου που να αποδίδει αμέλεια στη μητέρα του ενάγοντα, και με αναφορά σε αγγλική νομολογία όπου καθιερώθηκε η αρχή ότι είναι αδύνατο πρακτικά για ένα γονέα να επιτηρεί ανελλιπώς και επί 24ώρου βάσεως τα παιδιά του εισηγήθηκε ότι δεν πρέπει να αποδοθεί ευθύνη στη μητέρα. Το άρθρο 13 του Νόμου περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων, Ν.216/90προβλέπει τα εξής: «13

(1)Οι γονείς κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας έχουν υποχρέωση να δείχνουν την επιμέλεια που δείχνουν και στις δικές τους υποθέσεις.

(2)Αν η ζημιά που προκλήθηκε οφείλεται σε παράβαση υποχρέωσης του ενός ή και των δυο γονέων οι γονείς ευθύνονται αλληλέγγυα και προσωπικά.» Στο σύγγραμμα Charlesworth on Negligence 6η Έκδοση, σελ.71, παραγρ.112 αναφέρονται τα ακόλουθα: «A parent, ..........., is liable for his own negligence and he is under a duty to exercise such control over his children as a prudent parent would exercise. The age of the child is a material factor to be taken into account......................... The duty of a parent to control his children would appear to be at least as stringent as that of a schoolmaster, which is said to be that of a "careful father." ........................................ But it was held that a grandfather owed no duty of care to his three-year-old granddaughter, whom he had seen was unaccompanied and who was attempting to cross over a road when she was struck down by a passing motorist. (Hahn v. Conley

(1971)45 A.L.J.R. 631)» Ενόψει των ανωτέρω είναι η θέση μου ότι δεν μπορεί να αποδοθεί ευθύνη στη μητέρα μόνο και μόνο επειδή άφησε τον ενάγοντα να κατεβεί και να παίξει κάτω από την πολυκατοικία και/ή κοντά στο χώρο που έγινε το ατύχημα. Δεν υπάρχει μαρτυρία αναφορικά με τις οδηγίες που είχε δώσει η μητέρα στον ενάγοντα, με ποιους άλλους έπαιζε ο ενάγοντας, τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την ώρα στη περιοχή, το πόσο συχνά περνούσαν αυτοκίνητα στο συγκεκριμένο σημείο κ.λ.π.. Ο κ.Λουκαίδης επιχειρηματολόγησε επίσης για το θέμα της ευθύνης που υπέχει ο κύριος ακινήτου ιδιοκτησίας έναντι τρίτων και διαχώρισε τις περιπτώσεις όπου ο τρίτος ευρίσκεται εντός της περιουσίας του ενάγοντα με την άδεια του ή κατόπιν πρόσκλησης από τις περιπτώσεις που το τρίτο πρόσωπο είναι επεμβασίας. Θεωρώ αχρείαστη την εξέταση του θέματος αυτού γιατί κατά την άποψη μου αν έβρισκα ότι ο εναγόμενος υπέχει ευθύνη για την πρόκληση του δυστυχήματος το γεγονός ότι ο ενάγοντας δεν είχε προσκληθεί από τον εναγόμενο για να παίζει στον ιδιωτικό εκείνο χώρο που οδηγεί στο γκαράζ της οικίας του εναγόμενου δεν θα διαφοροποιούσε καθόλου το εύρημα μου αφού ήταν αποδεχτό ότι τα παιδιά που διαμένουν στις πολυκατοικίες γύρω από την οικία του ενάγοντα παίζουν κάτω στα υπόγεια των πολυκατοικιών και ότι επειδή το σπίτι του εναγόμενου καταλήγει σε αδιέξοδο πολλά παιδιά έπαιζαν στο δρόμο. Επίσης όπως ο ίδιος ο εναγόμενος έχει αναφέρει πολλές φορές αντιλήφθηκε παιδιά της γειτονιάς να παίζουν στο συγκεκριμένο ιδιωτικό του χώρο, μέχρι του σημείου που βρίσκεται το καγκέλλι που κλείνει την είσοδο προς το γκαράζ της οικίας του εναγόμενου και επομένως θα θεωρούσα ότι ο εναγόμενος συγκατατίθετο και συναινούσε σ΄ αυτό. Έρχομαι τώρα να εξετάσω το θέμα των αποζημιώσεων. Οι αρχές που διέπουν την εκδίκαση αποζημιώσεων από τα Δικαστήρια είναι πολύ καλά γνωστές. Είναι νομολογημένο ότι οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται για τραύματα, πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Σκοπός είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και ζημιά του τραυματισμού χωρίς όμως να τίθεται υπερβολικό βάρος επί του αδικοπραγούντος. Η καθοδηγητική αρχή είναι ότι ο ανθρώπινος πόνος και δυσχέρεια πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία και η γενική τάση είναι να αυξάνεται το ποσό των αποζημιώσεων σε μια προσπάθεια πιο δίκαιης αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου. (βλ. μεταξύ άλλων Αντωνιάδης ν. Μακρίδης

(1989)1 ΑΑΔ 145, Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi

(1982)1 ΑΑΔ 789, Παπανεοφύτου ν. Χ" Δημητρίου

(1992)1 ΑΑΔ 430, Παναγή ν. Θεοδώρου

(1992)1 ΑΑΔ 1303 και Μαυροπετρή ν. Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ. 66). Είναι επίσης δεκτό ότι ποσά που επιδικάζονται σε άλλες υποθέσεις έχουν καθοδηγητική σημασία γιατί δεν υπάρχουν δύο παρόμοιες υποθέσεις που απορρέουν από δυστυχήματα (βλ. Σπύρου ν. Χ"Χαραλάμπους

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 298). Κατά τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων τα Δικαστήρια αντλούν καθοδήγηση και λαμβάνουν υπόψη των ύψος των αποζημιώσεων που έχουν επιδικαστεί σε προηγούμενες υποθέσεις, εφόσον βέβαια υπάρχει κάποια αναλογία στην έκταση των κακώσεων και στα επακόλουθα τους, πάντοτε όμως και υπό το φως των αλλαγών τόσο της αγοραστικής αξίας του χρήματος όσο και των εξελίξεων της νομολογίας σε συνάρτηση με όποιους άλλους παράγοντες επιδρούν στην περίπτωση (Βλ. Πολ. Έφ. 11660, Χρίστος Φωτίου ν. Στέλιου Νεοφύτου κ.α. ημερ. 21.12.05). Στην υπό εξέταση υπόθεση ο ενάγοντας υπέστη εκδορές στο γόνατο οι οποίες σύμφωνα με πρόσφατη φωτογραφία που έχει κατατεθεί εκ συμφώνου ως τεκμήριο 13(β)(Ι), 13(β)(ΙΙ) και 13(β)(ΙΙΙ) έχουν σχεδόν πλήρως επουλωθεί παραμένει ένα σημάδι το οποίο είναι πιο ανοικτόχρωμο από την επιδερμίδα του ενάγοντα. Σε καμιά περίπτωση όμως το σημάδι αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως δύσμορφη ουλή. Ο ενάγοντας είχε επίσης τραυματιστεί στο στόμα. Έχω ήδη αναφέρει ότι αυτός ο τραυματισμός του ενάγοντα δεν είχε αναφερθεί από τον ίδιο. Για να μπορέσει το Δικαστήριο να αντιληφθεί την κατάσταση του ενάγοντα σήμερα σε σχέση με τον εν λόγω τραυματισμό του αφού ο ενάγοντας δεν παρουσιάστηκε καθόλου στο Δικαστήριο κατά την ακροαματική διαδικασία, έχει κατατεθεί εκ συμφώνου το τεκμήριο13(α). Βεβαίως πρέπει να αναφέρω ότι αυτή η φωτογραφία του ενάγοντα δεν είναι πρόσφατη αν την αντιπαραβάλει κάποιος με τις φωτογραφίες του τεκμηρίου 13(β) και ειδικά την 13(β)(Ι) η οποία είναι πρόσφατη και βεβαίως δεν διακρίνεται κανένα σημάδι στην περιοχή γύρω από το στόμα του αντίθετα φαίνεται να έχει επέλθει πλήρης επούλωση του τραύματος χωρίς να αφήσει οποιοδήποτε σημάδι. Έχει όμως κατατεθεί εκ συμφώνου το τεκμήριο 4 που είναι το πιστοποιητικό του Δρ. Α. Καμμίτση σύμφωνα με το οποίο οι ουλές στο κάτω χείλος και στην έσω επιφάνεια του αριστερού γόνατος είναι μόνιμες βλάβες και για βελτίωση της κατάστασης του θα πρέπει να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση το κόστος της οποίας υπολογίζεται ότι θα ανέλθει σε £500.-. Έτσι το Δικαστήριο παρά τις πιο πάνω παρατηρήσεις θα επιδίκαζε στον ενάγοντα το ποσό αυτό. Σημειώνω ότι δεν έχει αναφερθεί οτιδήποτε σε σχέση με τον χρόνο ανάρρωσης του ενάγοντα από την επέμβαση αυτή ούτε κατά πόσο αυτή είναι επώδυνη ή όχι για να μπορέσει το Δικαστήριο να επιδικάσει οποιοδήποτε άλλο ποσό αποζημιώσεων σε σχέση με την επέμβαση αυτή. Επίσης είναι παραδεχτές οι ειδικές ζημιές του ενάγοντα οι οποίες έχουν συμφωνηθεί στο ποσό των £220.- και γι΄ αυτό το ποσό ο ενάγοντας δικαιούται αποζημίωση. Ο ενάγοντας έμεινε τέσσερις ημέρες στο Νοσοκομείο, και παραπονείτο για πονοκεφάλους. Οι εξετάσεις στις οποίες υπεβλήθη δεν έδειξαν παθολογικά ευρήματα σύμφωνα με το τεκμήριο

Γι΄ αυτή τη ταλαιπωρία του ενάγοντα θα του επιδίκαζα με βάση πάντα και το νεαρό της ηλικίας του το ποσό των £600.- ως αποζημιώσεις. Ο ενάγοντας έχασε επίσης τα δυο μπροστινά του δόντια. Όπως αποδείχθηκε αυτά ήταν τα πρώτα δόντια του ενάγοντα. Βεβαίως εξήχθησαν βίαια και ο ενάγοντας υπέφερε από πόνους. Η θέση της ΜΕ3 είναι ότι ο ενάγοντας θα πρέπει να τύχει θεραπείας με ακίνητα μηχανήματα η οποία θα πάρει περίπου 11/2 - 2 χρόνια και θα στοιχίσει μεταξύ £1.300 - £1.500.-. Ουσιαστικά η θέση της ΜΕ3 ήταν ότι υπάρχει οδοντιατρικό πρόβλημα για το οποίο δεν μπορεί ν΄ αναφέρει αν έγινε εξ αιτίας του δυστυχήματος ή αν υπήρχε από πριν. Επίσης είπε ότι δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα κατά πόσο τα δεύτερα μπροστινά δόντια του ενάγοντα έχουν επηρεαστεί από τη βίαια εξαγωγή των πρώτων δοντιών του λόγω του δυστυχήματος. Η ΜΕ3 έχει επίσης αναφέρει ότι όταν εξέτασε τον ενάγοντα και εξέδωσε το πιστοποιητικό της τεκμήριο 5 η κατάσταση ήταν ότι όπως την περιέγραφε. Όταν τον εξέτασε ξανά λίγες μέρες πριν να δώσει τη μαρτυρία της στο Δικαστήριο δηλαδή στις 9.5.06 είπε ότι η κατάσταση του ενάγοντα έχει αλλάξει. Η εν λόγω μάρτυρας δεν έχει καταφέρει να αποδείξει και να συνδέσει ικανοποιητικά κατά την άποψη μου την ορθοδοντική θεραπεία που χρειάζεται να λάβει ο ενάγοντας με το δυστύχημα. Επομένως σύμφωνα με όλα τα πιο πάνω σε περίπτωση που ο εναγόμενος ευθυνόταν για το δυστύχημα, η ευθύνη του θα ήταν αποκλειστική και θα επιδίκαζα προς όφελος του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου ως αποζημιώσεις τα πιο κάτω ποσά: Α. £500.- με νόμιμο τόκο από σήμερα για το κόστος της μελλοντικής πλαστικής χειρουργικής επέμβασης. Β. £220.- ως ειδικές αποζημιώσεις με τόκο 8% από την ημέρα του δυστυχήματος δηλαδή 8.4.
Γ. £600.- ως γενικές αποζημιώσεις για πόνο και ταλαιπωρία με τόκο 8% από την καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης δηλαδή από 9.3.
Θα επιδίκαζα επίσης υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου τα έξοδα της διαδικασίας στη κλίμακα των αποζημιώσεων. Όμως όπως έχει αναφερθεί η αξίωση και συνεπώς η αγωγή του ενάγοντα απορρίπτονται. Συνεπώς απορρίπτεται και η αξίωση του εναγόμενου έναντι του τριτοδιαδίκου. Ο ενάγοντας καταδικάζεται στα έξοδα της διαδικασίας όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Αναφορικά με τα έξοδα του τριτοδιαδίκου δεν προβαίνω σε καμιά διαταγή αφού ουσιαστικά δεν παρουσιάστηκε και η αξίωση του εναγόμενου κατά αυτού εκδικάστηκε στα πλαίσια της αγωγής. (Υπ.) ...................................................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.