Αντώνης Νίκου Παπανικολάου κ.α. ν. AENIAS HOTELS LTD, Αρ. Αγωγής: 1677/2004, 28 Σεπτεμβρίου,  2006

Αντώνης Νίκου Παπανικολάου κ.α. ν. AENIAS HOTELS LTD, Αρ. Αγωγής: 1677/2004, 28 Σεπτεμβρίου, 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A121 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1677/2004 Μεταξύ:

1. Αντώνης Νίκου Παπανικολάου
2. Θανάσης Νίκου Παπανικολάου Εναγόντων -και- AENIAS HOTELS LTD Εναγομένων Ημερομηνία: 28 Σεπτεμβρίου, 2006 Εμφανίσεις: Για τους ενάγοντες : κ. Γ. Λουκαϊδης για Δρ. Α. Ποιητής & Σία Για τον εναγόμενους : κ. Α. Ζαχαρίου (στην εκφώνηση της απόφασης η κα Γ. Ζαχαρίου). Α Π Ο Φ Α Σ Η ΤΑ ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ: Με την αγωγή τους οι ενάγοντες αξιώνουν Λ.Κ.1.800 σαν ληξιπρόθεσμα ενοίκια δύο επιπλωμένων διαμερισμάτων τους στην Αγία Νάπα και Λ.Κ.1.335 σαν αποζημιώσεις για ζημιές ή και απώλειες στα πιο πάνω διαμερίσματα ή και την επίπλωση τους, νόμιμο τόκο και δικαστικά έξοδα. Η αξίωση προέρχεται από παράβαση προφορικής συμφωνίας ενοικίασης, που όπως διατείνονται, είχε καταρτισθεί κατά ή περί το 1998 αντί ετησίου ενοικίου Λ.Κ.1.250 για κάθε ένα από τα διαμερίσματα το οποίο θα καταβαλλόταν κάθε εξαμηνία. H συμφωνία τους προέβλεπε ακόμα ότι οι εναγόμενοι θα ήταν υπεύθυνοι για κάθε ζημιά ή απώλεια που θα προκαλείτο στα διαμερίσματα ή στην επίπλωση τους πέραν της φυσικής φθοράς. Οι εναγόμενοι εγκατέλειψαν τα διαμερίσματα κατά ή περί τα τέλη Μαρτίου 2004 και εξακολουθούν να οφείλουν τα ενοίκια για την περίοδο από 01.10.2003 μέχρι 31.03.2004 προς Λ.Κ.150 μηνιαίως για το καθένα, δηλαδή συνολικά Λ.Κ.1.
3. Περιγράφονται με λεπτομέρεια οι ζημιές που υπέστησαν τα διαμερίσματα και η επίπλωση τους πέραν της φυσικής φθοράς οι οποίες ανέρχονται σε Λ.Κ.1.
4. Οι εναγόμενοι με την υπεράσπιση τους ήγειραν προδικαστική ένσταση δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας καθώς το επίδικο θέμα, όπως ισχυρίζονται, εμπίπτει στο ενοικιοστάσιο. Πέραν των υπόλοιπων αρνήσεων των ισχυρισμών των εναγόντων, οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι το συμφωνηθέν ετήσιο ενοίκιο δεν ήταν Λ.Κ.1.250 αλλά είχε συμφωνηθεί ως ενοίκιο και για τα δύο διαμερίσματα Λ.Κ.1.940 για το έτος 1999, Λ.Κ.2.500 ετησίως για τα έτη 2000,2001 και 2002, και Λ.Κ.2.800 για το έτος
5. Τα διαμερίσματα διατείνονται ότι τα εγκατέλειψαν τον Οκτώβριο του 2003 αφού είχαν εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις τους και αρνούνται περαιτέρω τις ζημιές και απώλειες ή ότι φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη γι΄αυτές οι οποίες εν πάση περιπτώσει είναι εξογκωμένες. Εφόσον δεν παραδέχονται ότι οφείλουν οποιοδήποτε ποσό στους ενάγοντες, αξιώνουν την απόρριψη της αγωγής με έξοδα σε βάρος τους. Με την απάντηση τους οι ενάγοντες επιμένουν στην απαίτηση τους καθώς και στην ύπαρξη δικαιοδοσίας του παρόντος δικαστηρίου και όχι του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Προς απόδειξη των ισχυρισμών των εναγόντων κατέθεσε ο 2ος ενάγοντας και δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός τιμολόγιο και το περιεχόμενο του δηλαδή ότι πληρώθηκε το ποσό των Λ.Κ.120,75σ. για επιδιορθώσεις πόρτων και πάγκων κουζίνας το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμήριο
6. Για τους εναγόμενους κατέθεσε ο τότε λογιστής τους Περσέας Μυλωνάς και η Γιολάντα Ζαχαρίου, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο των εναγομένων. Ο Μ.Ε. ανέφερε ότι είχαν συνάψει το 1998 προφορική συμφωνία με τους εναγόμενους που αφορούσε την ενοικίαση από έτος σε έτος δύο διαμερισμάτων των οποίων ήταν ιδιοκτήτες αυτός και ο αδελφός του. Το ενοίκιο συμφωνήθηκε να αναπροσαρμόζεται ή συμφωνείται κάθε χρόνο. Αυτό γινόταν είτε με τον λογιστή του ξενοδοχείου κ. Περσέα είτε με τον διευθυντή του κ. Φ. Άδωνη. Το αρχικά συμφωνηθέν ενοίκιο για το 1998 ήταν Λ.Κ.100 για το ένα διαμέρισμα και Λ.Κ.105 για το δεύτερο. Στη συνέχεια κάθε χρόνο τα ενοίκια αναπροσαρμόζονταν. Το ενοίκιο καταβαλλόταν δύο φορές το χρόνο κάθε Μάρτιο και Ιούνιο. Τα διαμερίσματα ήταν πλήρως εξοπλισμένα με επίπλωση και οικιακές συσκευές και όταν ενοικιάστηκαν ευρίσκονταν σε άριστη κατάσταση. Τα διαμερίσματα είχαν κτιστεί από το 1984, κατά καιρούς όμως συντηρούνταν. Η συμφωνία τους διαλάμβανε ότι θα έπρεπε όταν τερματιζόταν η ενοικίαση να παραδίδονταν πίσω στην ίδια καλή κατάσταση όπως τα παρέλαβαν, εκτός βεβαίως από τη φυσική φθορά που πιθανόν να πάθαιναν. Το 2003 είχαν συμφωνήσει μηνιαίο ενοίκιο Λ.Κ.150,00 για κάθε διαμέρισμα και πληρώθηκαν μέχρι και τον Σεπτέμβριο του
7. Η ενοικίαση ξεκινούσε από τον Μάρτιο κάθε χρόνου. Δεν είχαν ειδοποιηθεί ότι θα τερματιζόταν η ενοικίαση. Στις 28.03.2004 κάποιος που εργαζόταν στο ξενοδοχείο Αινείας τους τηλεφώνησε και τους ρώτησε εάν ενοικίαζαν τα διαμερίσματα. Αυτοί μέχρι εκείνη τη στιγμή γνώριζαν ότι αυτά ήταν ενοικιασμένα στο ξενοδοχείο Αινείας. Την επόμενη επισκέφθηκαν στο ξενοδοχείο Αινείας τον κ. Φ. Άδωνη ο οποίος τους πληροφόρησε ότι δεν ήθελαν πλέον τα διαμερίσματα. Του ανέφεραν ότι δεν είχαν πληρωθεί τα ενοίκια μετά τον Σεπτέμβριο και αυτός, μέσω κάποιου υπαλλήλου, τους παρέδωσε τα κλειδιά. Όταν εισήλθαν στα διαμερίσματα με έκπληξη διαπίστωσαν τις ζημιές που υπήρχαν σε αυτά. Οι ταπετσαρίες των επίπλων ήταν άχρηστες, υπήρχαν σπασμένες πόρτες και κλειδαριές, οι τοίχοι ήταν λερωμένοι. Στο τεκμήριο 1 είχαν καταγράψει με τους γονείς τους και συγκεκριμένα η αποβιώσασα σήμερα μητέρα των εναγόντων, τις κύριες ζημιές. Έλειπε ένας καναπές που γίνεται κρεβάτι, μια πολυθρόνα, δύο καρέκλες κουζίνας και μια κουρτίνα μπάνιου. Από το διαμέρισμα 11 η εξώπορτα και η μία πόρτα του υπνοδωματίου έχριζαν επισκευής ή ακόμα και αντικατάστασης, είχε αφαιρεθεί επίσης το φορμάϊκο του πάγκου της κουζίνας. Τα έπιπλα και των δύο υπνοδωματίων ήθελαν βερνίκωμα και ταπετσάρισμα καθώς ήταν ξεσχισμένα. Αργότερα είχαν βάψει το διαμέρισμα οι ίδιοι τα δε υδραυλικά τα έφτιαξε ο πεθερός του μάρτυρος. Για το ταπετσάρισμα των επίπλων καθώς και την επιδιόρθωση των πόρτων και κλειδαριών και της υπόλοιπης επίπλωσης απαιτήθηκε το συνολικό ποσό των Λ.Κ.1.335 προς απόδειξη των πιο πάνω κατατέθηκαν τα τεκμήρια 2,3 και
8. Όταν ενημέρωσαν γι΄αυτές τις ζημιές το κ. Περσέα αυτός τους είπε ότι θα έπρεπε να ενημερώσει με τη σειρά του τον διευθυντή του ξενοδοχείου κ. Άδωνη. Στο τέλος τους πληροφόρησε πως δεν αποδέχονταν οποιαδήποτε ζημιά ή ότι τους όφειλαν οτιδήποτε. Σε επικοινωνία που είχαν με τον ίδιο τον διευθυντή του ξενοδοχείου αυτός απέρριψε την απαίτηση τους και έτσι αναγκάστηκαν να αποταθούν σε δικηγόρο. Κάποιες φορές κατά τη διάρκεια της ενοικίασης ο κ. Περσέας τους είχε επισκεφθεί στο σπίτι τους για να πληρώσει τα ενοίκια. Κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας ανέφερε ότι με τον καιρό είχε αναπτυχθεί μια σχέση εμπιστοσύνης με τους ενοικιαστές τους και όποιο μήνα ήθελαν πλήρωναν. Αρνήθηκε ότι είχαν πάρει δύο επιταγές μια στις 4.03.2003 για ποσό Λ.Κ.500 και μια στις 31.05.2003 για ποσό Λ.Κ.2.300 που αφορούσε την περίοδο για την οποία ισχυρίζονταν ότι δεν τους κατεβλήθη το ενοίκιο. Δεν μπορούσε να θυμηθεί εάν είχαν πάρει ενοίκια τον Σεπτέμβρη του 2003 ή ήταν πιο πριν. Ήταν σίγουρος όμως ότι τα ενοίκια μέχρι και τον μήνα Σεπτέμβριο του 2003 είχαν πληρωθεί. Δεν θυμόταν πότε και πόσα κάθε φορά είχε εισπράξει για τα ενοίκια του
9. Τα διαμερίσματα τα είχαν επιπλώσει γύρω στο
10. Παρόλο όμως ότι ήταν μεταχειρισμένα τα έπιπλα από το 1995, εντούτοις, ήταν καλής ποιότητας και σε άριστη κατάσταση. Ήταν ο ίδιος που είχε κάμει την 1η συμφωνία μαζί με τον κ. Περσέα που ήταν λογιστής του ξενοδοχείου και ήταν συμφωνία ενοικίασης από έτος εις έτος και συμφωνήθηκε όπως το ενοίκιο καθορίζεται κάθε χρόνο όπως και γινόταν καθ΄όλη τη διάρκεια της ενοικίασης. Το ενοίκιο καθοριζόταν για κάθε μήνα και τους καταβαλλόταν και για τα δύο διαμερίσματα κάθε έξι μήνες. Αρνήθηκε υποβολή ότι τα συμφωνηθέντα ενοίκια ήταν όπως αυτά καθορίζονται στη παρ. 3 της υπεράσπισης αλλά επέμενε ότι το 2003 με σταδιακή αύξηση είχαν ανέλθει σε Λ.Κ.150 για κάθε διαμέρισμα. Το ενοίκιο ξεκινούσε από τον Μάρτιο και η συμφωνία που είχαν ήταν με το ξενοδοχείο και δεν ήξεραν τι κόσμο έβαζαν σε αυτά. Επέμενε ότι για το 2003 είχαν πληρωθεί μέχρι το Σεπτέμβριο σε δύο δόσεις και δεν είχαν πληρωθεί για τους υπόλοιπους μήνες. Δεν θυμόταν εάν στις 29.04.2003 είχαν πάρει Λ.Κ.
11. Επέμενε ότι ήταν από τα ενοίκια του 2002 που τους είχαν αποκόψει το ποσό των Λ.Κ.500 που αφορούσε ζημιά που είχε υποστεί ο ηλιακός. Παραδέχθηκε όμως ότι είχαν χρεωθεί για ζημιά που υπέστησαν τα υδραυλικά για Λ.Κ.400 για το
12. Αρνήθηκε ότι τα ενοίκια που τους καταβάλλονταν ήταν Λ.Κ.2.500 για κάθε χρόνο αλλά επέμενε ότι αυτά αυξάνονταν κάθε χρόνο. Στη συνέχεια μείωσε την αξίωση τους σε Λ.Κ.1.400 αντί Λ.Κ.1.800 όπως αναγράφεται στην έκθεση απαιτήσεως τους, δηλαδή για ολόκληρη την τελευταία περίοδο από 1.04.2003 μέχρι 31.03.2004 παραδέχθηκε ότι το ενοίκιο είχε συμφωνηθεί σε Λ.Κ. 2.800, όπως δηλαδή ήταν ο ισχυρισμός των εναγομένων από την αρχή. Αρνήθηκε υποβολή ότι στις 31.05.2003 είχε εισπράξει για τα ενοίκια το ποσό των Λ.Κ.2.300 με την επιταγή
13. Επίσης αρνήθηκε υποβολή ότι ποσό Λ.Κ.500 αποκόπηκε για την αξία ενός θερμοσίφωνου, επιμένοντας ότι αυτό είχε γίνει κατά το
14. Αρνήθηκε επίσης υποβολή ότι τα έπιπλα ήταν κατά την έναρξη της ενοικίασης σε κακή κατάσταση και ότι αυτά είχαν υποστεί μόνο φυσική φθορά. Παραδέχθηκε ότι τα διαμερίσματα ανεγέρθηκαν πριν από τον Δεκέμβριο του 1999 και ότι αυτά ευρίσκονται εντός της Αγίας Νάπας. Ο Μ.Υ. Περσέας Μυλωνάς ήταν ο λογιστής των εναγομένων κατά την επίδικη περίοδο. Ήταν γνώστης της διαφοράς. Είχαν ενοικιάσει από τους ενάγοντες τα δύο διαμερίσματα για σκοπούς στέγασης εποχιακών υπαλλήλων του ξενοδοχείου, παρόλο ότι τα χρειάζονταν για όσο χρόνο ήταν ανοικτό το ξενοδοχείο, εντούτοις τα κρατούσαν για ολόκληρο το χρόνο. Η τελευταία περίοδος της ενοικίασης ήταν μεταξύ 1.04.2003 - 31.03.2004 και το συμφωνηθέν ενοίκιο ήταν Λ.Κ.2.800 το οποίο κατέβαλαν με επιταγή της Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας εκ Λ.Κ.2.300 αφού αφαίρεσαν την αξία ενός θερμοσίφωνου Λ.Κ.500 το οποίο αντικατέστησαν μετά από προηγούμενη ενημέρωση των εναγόντων, θεωρώντας έτσι ότι είχαν εξοφλήσει όλες τις υποχρεώσεις τους μέχρι τον Μάρτιο του
15. Σχετικά με την πρόθεση τους να τερματίσουν την ενοικίαση και την εγκατάλειψη των διαμερισμάτων τον Οκτώβριο του 2003 είχε ενημερώσει την μητέρα των εναγόντων με την οποία είχαν συνεργασία για τα θέματα της ενοικίασης των διαμερισμάτων. Οι ενάγοντες ήρθαν σε επαφή μαζί τους για να παραλάβουν τα κλειδιά τους γύρω στο Μάρτιο του
16. Σε σχέση με τις ισχυριζόμενες ζημιές ανέφερε ότι επρόκειτο για μεταχειρισμένο εξοπλισμό στον οποίο προσέθεσαν και οι ίδιοι. Χρησιμοποιούσαν τις υπηρεσίες των συντηρητών του ξενοδοχείου και έκαμναν κατά καιρούς διάφορες επιδιορθώσεις. Θυμόταν ότι οι ενάγοντες προέβαλαν αξιώσεις για πρόκληση ζημιών στα διαμερίσματα τους, εντούτοις δεν θυμόταν ακριβώς ποιες ήταν αυτές. Ο ίδιος γνώριζε το κάθε τι που ευρισκόταν μέσα στα διαμερίσματα καθώς τα επισκεπτόταν συχνά. Οι υπαλλήλοι τους οποίους στέγαζαν σε αυτά προέρχονταν από διάφορες χώρες και εργάζονταν είτε στο μπάρ είτε στην κουζίνα του ξενοδοχείου. Κατά τη διάρκεια της ενοικίασης έτυχε να αντικαταστήσουν κάποια πράγματα για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των υπαλλήλων τους. Αυτό γινόταν από την ομάδα συντήρησης του ξενοδοχείου. Για τον καθορισμό του ύψους του ενοικίου είχε ληφθεί υπόψη η κατάσταση των διαμερισμάτων. Επιδιορθώσεις όπως αυτές του θερμοσίφωνα, των κρεβατιών και υδραυλικών γινόντουσαν από τους τεχνικούς του ξενοδοχείου και δεν τηρούσαν κατάσταση λογαριασμού γι΄αυτές, σε καμιά περίπτωση δεν μείωσαν το ενοίκιο γι΄αυτές. Κάθε διαμέρισμα κατά τη διάρκεια της ενοικίασης απαιτούσε κάποια συντήρηση στην οποία προέβαιναν. Τον Νοέμβριο του 2003 είχε επισκεφθεί για τελευταία φορά τα διαμερίσματα χωρίς έκτοτε να τα ξαναχρησιμοποιήσουν και δεν είχε διαπιστώσει τόσο μεγάλες ζημιές όπως αυτές που περιγράφουν οι ενάγοντες. Είχαν καταβάλει ολόκληρο το ποσό του ενοικίου μέχρι το τέλος Μαρτίου του 2004 και ήταν αργότερα που τον είχε ενημερώσει ο διευθυντής του ότι θα εγκατέλειπαν τα διαμερίσματα για την επόμενη χρονιά. Δεν γνωρίζει γιατί ενώ είχαν ενημερωθεί οι ενάγοντες για την εγκατάλειψη των διαμερισμάτων αρκετούς μήνες νωρίτερα αυτοί παρέλαβαν τα κλειδιά μόλις στις 29.03.
17. Είχε φύγει από το εν λόγω ξενοδοχείο τον Νοέμβριο του 2004 αλλά δεν έπαψε έκτοτε να έχει επαφή με τη διεύθυνση του ξενοδοχείου. Γνώριζε ότι θα ερχόταν για να δώσει μαρτυρία σε σχέση με την υπόθεση, έτσι τα σχετικά στοιχεία σε σχέση με την υπόθεση αυτή τα είχε κρατήσει στον προσωπικό του φάκελο. Η ενοικίαση ήταν ετήσια και ανανεωνόταν κάθε χρόνο. Σε σχέση με την ανάγκη για αλλαγή του θερμοσίφωνου είχε μιλήσει με τους ιδιοκτήτες ή την μητέρα τους χωρίς να θυμάται ακριβώς με ποιόν. Δεν δέχεται τις απαιτήσεις για τις ζημιές που ισχυρίζονται οι ενάγοντες ούτε και είχε διαπιστώσει ότι έλειπαν έπιπλα από τα διαμερίσματα. Τις επιταγές τις παρέδιδε σε μέλη της οικογένειας Παπανικολάου αλλά δεν θυμόταν στο όνομα ποιου εκδίδονταν αυτές κάθε φορά. Παραλαμβάνονταν από τους ιδιοκτήτες είτε από το ξενοδοχείο είτε και ο ίδιος τους τις παρέδιδε στο σπίτι τους στη Λάρνακα. Την επιταγή της 31.05.2003 δεν γνώριζε εάν την είχε παραδώσει ο ίδιος. Τον τελευταίο χρόνο είχαν καταβάλει ολόκληρο το ποσό σε μια δόση όπως ήταν η παράκληση της οικογένειας Παπανικολάου. Η Μ.Υ. 2 Γιολάντα Ζαχαρίου, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο των εναγομένων, ανέφερε ότι είχε εκδώσει κλήση προς αρμόδιο υπάλληλο της Λαϊκής Τράπεζας για να παρουσιάσει το πρωτότυπο της επιταγής 02061110 ημερ 20.05.2003 για το ποσό των Λ.Κ.2.300 επ΄ονόματι του 2ου ενάγοντος Θανάση Παπανικολάου η οποία φαίνεται ότι εξαργυρώθηκε από αυτόν. Της την απέστειλε ο εν λόγω υπάλληλος και την κατέθεσε ως Τεκμήριο
18. Η μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Από τη μαρτυρία προέκυψαν ως αναμφισβήτητα γεγονότα τα ακόλουθα: (α) οι ενάγοντες ήταν οι ιδιοκτήτες δύο διαμερισμάτων που ευρίσκονταν σε κτιριακό συγκρότημα με το όνομα Μακρόνησος στην Αγία Νάπα, (β) ότι οι ενάγοντες τα είχαν ενοικιάσει το 1998 με προφορική συμφωνία ενοικίασης από έτος εις έτος στους εναγόμενους για να στεγάζουν εποχιακούς υπαλλήλους τους, (γ) η ενοικίαση λογιζόταν ότι θα άρχιζε κάθε 1η Απριλίου εκάστου έτους και θα έληγε την 31η Μαρτίου του επομένου έτους, (δ) το συμφωνηθέν ενοίκιο για την περίοδο από 1.04.2003 μέχρι 31.03.2004 ήταν Λ.Κ.2.800 και για τα δύο διαμερίσματα, (ε) τα κλειδιά του διαμερίσματος, όταν η ενοικίαση τερματίστηκε, οι ενάγοντες τα παρέλαβαν από τους εναγόμενους την 29.03.2004, (στ) οι ενάγοντες άμα τη παραλαβή των διαμερισμάτων και μετά από διαπίστωση ότι σε αυτά και στον εξοπλισμό τους είχαν προκληθεί ζημιές και απώλειες πέραν της φυσικής φθοράς ενημέρωσαν τους εναγόμενους διά του λογιστή και διευθυντή τους, οι οποίοι όμως δεν αναγνώρισαν οποιαδήποτε ευθύνη και δεν ικανοποίησαν τις απαιτήσεις τους. Παρέμειναν προς αμφισβήτηση τρία βασικά θέματα για τα οποία υπήρξε έντονη αντιπαράθεση: