Δέσποινας Αντωνίου ν. Παναγιώτη Κυρ. Μίλλα, Αρ. Αγ. 1823/06, 6.10.2006

(1982)1 C.L.R. 557). Εν προκειμένω, βάση της αγωγής αποτελεί μιά κατ΄ ισχυρισμό προφορική συμφωνία μεταξύ της ενάγουσας και της τότε πεθεράς της που περιείχε, όπως αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης, «ρητό ή και εξυπακουόμενο όρο ότι μετά την ολοκλήρωση της κατοικίας θα προχωρούσε στη μεταβίβαση του χωραφιού εντός του οποίου ανεγέρθηκε, επ΄ ονόματι της ενάγουσας και του συζύγου της κατά ½ μερίδιο έκαστος». Είναι η εισήγηση της ευπαίδευτης δικηγόρου του εναγόμενου ότι η ενάγουσα όχι μόνο δεν έχει καταδείξει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας, αλλά δεν αποκαλύπτει αιτία αγωγής. Η έννοια της «αιτίας αγωγής» έχει δοθεί από την αγγλική νομολογία και έχει υιοθετηθεί στην Petrou v. Petrou

(1978)1 C.L.R., 257, 264 ως ακολούθως: «If the plaintiff alleges the facts which, if not traversed would prima facie entitle him to recover, then I think he makes out a cause of action.» Εν προκειμένω η ενάγουσα θα έπρεπε να ισχυριστεί την ύπαρξη σύμβασης και το γεγονός της παράβασης της. Για να υπάρχει έγκυρη σύμβαση θα πρέπει να στοιχειοθετηθεί ταύτιση της βούλησης μεταξύ των συμβαλλομένων, εύλογη βεβαιότητα ως προς τους όρους της και ειδικά ως προς τους βασικούς της όρους, δικαιοπρακτική βούληση και αντάλλαγμα. Είναι με δισταγμό που διαγιγνώσκεται ακυρότητα σύμβασης λόγω αοριστίας. Στο βαθμό που οι βασικοί όροι της μπορούν να διακριβωθούν μέσα από την ανάγνωση της ως σύνολο και μπορεί με επαρκή σαφήνεια να διαπιστωθεί το αντικείμενο της, τότε πρόκειται για έγκυρη σύμβαση, παρά την ενδεχόμενη αοριστία σε σχέση με το μηχανισμό διακρίβωσης του αντικειμένου της. (βλ. Saab v. Holy Monastery of Ayios Neophytos

(1982)1 C.L.R., 499, 514). Εν προκειμένω δεν αναφέρεται κανένας ουσιώδης όρος, πλην της υπόσχεσης της τότε πεθεράς. Η διαζευκτική δε αναφορά στην έκθεση απαίτησης σε «ρητό ή και εξυπακουόμενο όρο», όχι μόνο δεν ακολουθήθηκε από θετική τοποθέτηση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, όπου δεν είχε θέση πλέον διαζευκτική αναφορά, αλλά μετατράπηκε σε «ρητό και εξυπακουόμενο όρο». Ό,τι όμως χαρακτηρίζεται ως ρητό, δεν μπορεί να είναι και εξυπακουόμενο. Πέραν τούτου δεν αναφέρεται οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Υπάρχει θεμελιακή ασάφεια ως προς το αντικείμενο της σύμβασης και αυτά τούτα τα ελάχιστα συστατικά στοιχεία μιας σύμβασης. Σε βαθμό που όντως να τίθεται ζήτημα μή αποκάλυψης αιτίας αγωγής και σίγουρα να μην στοιχειοθετούνται ήδη οι δύο πρώτες προϋποθέσεις. Ειδικότερα, η δεύτερη τροποποίηση συσχετίζεται με τις ζητούμενες θεραπείες. Εδώ η ενάγουσα ζητά κατ΄ αρχή διατάγματα εμπράγματης φύσης. Τέτοια θεραπεία δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις περί ειδικής εκτέλεσης που δεν αφορούν μια προφορική συμφωνία. Ζητά, περαιτέρω, διαζευκτικά £10.000,- ως αποζημιώσεις ή και ως το ποσό που αντιστοιχεί στην αξία του οικιακού εξοπλισμού της κατοικίας, ποσό που κατ΄ ισχυρισμόν της συνεισέφερε για οικιακό εξοπλισμό. Καμμιά σύνδεση του θέματος τούτου με τα κατ΄ ισχυρισμό συμφωνηθέντα με την πρώην πεθερά. Ζητά, τέλος διαζευκτικά και πάλιν £70.000,- ως αποζημιώσεις «για παράβαση συμφωνίας και ή αδικαιολόγητου πλουτισμού και ή λόγω καταπιστεύματος». Με τη μαρτυρία περιορίστηκε σε παράβαση συμφωνίας. Το μέτρο της αποζημίωσης δεν θα ήταν τα όσα συνεισέφερε για τη συζυγική στέγη, όπως ζητά, αλλά η ζημία που προέκυψε από την παράβαση της σύμβασης με την τότε πεθερά της. Περί αυτού δε, καμμιά αναφορά. Τρίτη προϋπόθεση είναι το αδύνατο ή το δυσχερές να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο τέλος, αν δεν δοθεί το ζητούμενο διάταγμα. Το ζήτημα τούτο συσχετίζεται με το θέμα της επάρκειας των αποζημιώσεων (βλ. Οδυσσέως, ανωτ.). Γι΄ αυτό το ζήτημα το μόνο που αναφέρει η ενάγουσα είναι πως «σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα δημιουργηθούν τετελεσμένες καταστάσεις που θα είναι πολύ δύσκολο να επανορθωθούν εκ των υστέρων». Καμμιά συγκεκριμένη αναφορά στο κατά πόσο θα ήταν ή όχι επαρκείς οι αποζημιώσεις. Καμμιά μαρτυρία ως προς την οικονομική κατάσταση της περιουσίας της αποβιωσάσης, ώστε να καταδειχθεί ότι τυχόν αποξένωση της συγκεκριμένης ιδιοκτησίας θα δημιουργούσε τον κίνδυνο που αναφέρεται στην τρίτη προϋπόθεση. Καμμιά έγκυρη αναφορά στην αξία της συγκεκριμένης ιδιοκτησίας. Υπάρχει μόνο ο γενικόλογος ισχυρισμός της ενάγουσας ότι η αξία του χωραφιού ανέρχεται σε £50.000,-. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του εναγομένου όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).................................. Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο