Γεώργιου Σιεχερλή ν. Ανδρέα Γεωργίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2090/06, 18 Οκτωβρίου, 2006

(14)λόγοι ένστασης, οι οποίοι υποστηρίζονται και από το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης οι οποίοι σε συντομία είναι οι ακόλουθοι: (α) Η αίτηση του Ενάγοντα-Αιτητή υποβάλλεται καταχρηστικά, εκδικητικά και εκβιαστικά και για εξάσκηση πίεσης στους Εναγόμενους-Καθ΄ ων η αίτηση 1 και 2 έτσι ώστε ν΄ αυξήσουν το ποσό που προσφέρουν για την αγορά του επίδικου καταστήματος, αφού βρίσκονται σε διαπραγμάτευση για την αγορά του, γεγονός το οποίο ο Αιτητής απέκρυψε. (β) Δεν συντρέχει καμιά από τις προϋποθέσεις για την έκδοση του ζητούμενου διατάγματος και δεν αναφέρεται οτιδήποτε στην αίτηση ή την ένορκη δήλωση που να δικαιολογεί την έκδοσή του. (γ) Οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με την χρήση και εκμετάλλευση του εστιατορίου το οποίο ανήκει σε άλλο πρόσωπο. (δ) Οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 δεν προέβησαν σ΄ οποιεσδήποτε από τις πράξεις που τους καταλογίζει ο Ενάγοντας - Αιτητής και δεν εμποδίζουν μ΄ οποιονδήποτε τρόπο τη διάβασή του στο κατάστημά του ή στον χώρο στάθμευσής του. (ε) Δεν υπάρχει οτιδήποτε επείγον που να δικαιολογεί την έκδοση του προστακτικού διατάγματος. (ζ) Το αίτημα της αγωγής είναι ταυτόσημο με το αίτημα της αίτησης. (η) Ο Ενάγοντας-Αιτητής είναι ένοχος τέτοιας καθυστέρησης ή/και απραξίας που του αποστερεί ή/και τον εμποδίζει στην διεκδίκηση του ζητούμενου διατάγματος αφού ισχυρίζεται ότι έχουν εκτελεστεί τα συγκεκριμένα οικοδομικά έργα από το 1993 ενώ ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση τοποθετούν τ΄ αυτοκίνητά τους από το 1993 στον δικό του χώρο στάθμευσης. (θ) Δεν έχει υποστεί ο Ενάγοντας-Αιτητής οποιαδήποτε ζημιά αφού δεν διεξάγει οποιαδήποτε εργασία στο κατάστημά του παρά το γεγονός ότι στην Ένορκη Δήλωσή του αναφέρεται γενικά και αόριστα στην πρόκληση ζημιάς χιλιάδων λιρών. (ι) Οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση αρνούνται ότι προέβησαν στις ισχυριζόμενες πράξεις ή ενέργειες. Τη νομική βάση της Ένστασης συνιστούν τα άρθρα 4

(1)-

(3), 5

(1)-

(5), 7, 8

(1)-

(3), 9

(1)-

(4)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, το άρθρο 32

(1)-

(3)του περί Δικαστηρίων Νόμου, η Δ.48 θ.θ.1-9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών καθώς επίσης και η συμφυής εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση ο Εναγόμενος-Καθ΄ ου η Αίτηση 2 αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα που αφορούν την υπό εξέταση υπόθεση και έχει προσωπική γνώση και αντίληψή τους. Ισχυρίζεται, ότι η αίτηση υποβάλλεται για εκδικητικούς λόγους και με απώτερο σκοπό, την πώληση του καταστήματος του Ενάγοντα-Αιτητή στους Εναγόμενους-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, για την οποία βρίσκονται σε διαπραγμάτευση, σε εξωπραγματική τιμή. Είναι η θέση του ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής απέκρυψε το ουσιώδες αυτό γεγονός, ότι οι διάδικοι ευρίσκονται σε διαπραγματεύσεις για την πώληση ή ανταλλαγή του καταστήματος από τον Ενάγοντα-Αιτητή στους Εναγόμενους-Καθ΄ ων η Αίτηση, από το Δικαστήριο. Είναι η θέση του ότι ο μόνος λόγος για την καταχώρηση της αγωγής και της υπό κρίση αίτησης είναι η άσκηση πίεσης για εξασφάλιση ψηλότερου ποσού για την αγορά του καταστήματος παρά το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση προέβησαν στην εισήγηση διορισμού εκτιμητή από τον Ενάγοντα έτσι ώστε ν΄ ανευρεθεί η πραγματική αξία του καταστήματος. Παράλληλα εισηγήθηκαν στον Ενάγοντα-Αιτητή την ανταλλαγή του καταστήματος πλην όμως αυτός αντί να απαντήσει στην προσφορά τους προχώρησε στην έγερση της παρούσας αγωγής και αίτησης. Παράλληλα ισχυρίζεται ότι δεν συντρέχει οποιαδήποτε από τις προϋποθέσεις έκδοσης τέτοιου διατάγματος ενώ προβάλει το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με την κατοχή του καταστήματος αφού το έχουν ενοικιάσει, προ πολλών ετών, σε τρίτο πρόσωπο το οποίο το λειτουργεί ως εστιατόριο. Αρνείται ότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 προέβησαν σ΄ οποιαδήποτε ευτελή οικοδομικά έργα ή επέκταση του καταστήματος καθώς και ότι εμποδίζεται μ΄ οποιονδήποτε τρόπο η διάβαση του Ενάγοντα-Αιτητή στο κατάστημά του ή και στον χώρο στάθμευσής του. Εισηγείται, ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε επείγον που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αφού σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ίδιου του Ενάγοντα-Αιτητή ο ίδιος ανέχεται εδώ και 13 χρόνια αυτή την κατάσταση για να καταλήξει ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής με την αίτησή του ζητά ακριβώς την ίδια θεραπεία μ΄ αυτή που αξιώνει με την αγωγή του και δεν έχει προσδιορίσει την ζημιά του παρόλο που λέει ότι αυτή ανέρχεται σε χιλιάδες λίρες. Κανένας από τους Ενόρκους Δηλούντες δεν αντεξετάστηκε και οι συνήγοροι και των δύο πλευρών υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με προφορικές αγορεύσεις ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο κος Μικέλλης υποστήριξε τη θέση του, δίδοντας, στην ουσία, ο ίδιος μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου αφού παρέθεσε γεγονότα εκτός του περιεχομένου της Ενόρκου Δηλώσεως. Κάτι που δεν επιτρέπεται. Η κα Αναστάση αναφέρθηκε στις προϋποθέσεις που αφορούν την έκδοση τέτοιου είδους διαταγμάτων και παρέπεμψε στην νομολογία για να καταλήξει ότι η απραξία του Ενάγοντα-Αιτητή - 13 χρόνια - καταρρίπτει το επείγον της θεραπείας που επιζητείται και ότι καμιά από τις προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος δεν πληρείται. Διαβάζοντας την θεραπεία που ζητείται με την υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει ν΄ αναφερθεί ότι είναι ακριβώς η ίδια με τις θεραπείες (Α) και (Β) της αξίωσης του Ενάγοντα στο Κλητήριο Ένταλμα και είναι όντως δραστική αφού ζητά προστακτικό διάταγμα για κατεδάφιση των τζαμαριών και άλλων κτισμάτων ενώ παράλληλα ζητά και απαγορευτικό διάταγμα αναφορικά με την στάθμευση των αυτοκινήτων των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 στο χώρο στάθμευσής του. Μια από τις αρχές που το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της κυρίως αγωγής, ούτως ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. Βλ. Halsbury´ s Laws of England, 3η έκδ., τόμος 21, παρα 763 και Re Χ" Κωνσταντή

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 2187. Σε διαδικασίες έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, έργο του Δικαστηρίου είναι μόνο η διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων που καθορίζονται από το Νόμο για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο προσεγγίζει την προσαχθείσα μαρτυρία μόνο για τους σκοπούς αυτούς βλ. Jonitexo v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 στη σελ. 267, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1(B) Α.Α.Δ. 788 στη σελ. 797. Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60 είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Addidas

(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά (Αρ. 2)

(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιονδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Δεν θα παραθέσω τις γνωστές προϋποθέσεις, θα αρκεστώ ν΄ αναφέρω πως αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 32 του Ν.14/60, θα πρέπει στο τέλος να εξετάσει και να σταθμίσει όλα τα γεγονότα για ν΄ αποφασίσει αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα. Ο Αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του. Μετά την καταχώριση της ένστασης από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία του Ενάγοντα-Αιτητή καθώς και την μαρτυρία των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση. Είναι με βάση αυτές που εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν εκδίδει το διάταγμα αν όχι τότε απορρίπτει την αίτηση. Η Ένορκη Δήλωση που στηρίζει την υπό εξέταση αίτηση είναι πενιχρή από παράθεση γεγονότων που να μπορούν να στηρίξουν τις πρώτες δύο προϋποθέσεις - σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητες ο Ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία. Ο Ενάγοντας-Αιτητής απλά αναφέρεται στο γεγονός ότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 εδώ και 13 χρόνια έχουν εκτελέσει οικοδομικές εργασίες που εμποδίζουν την διέλευσή του στο κατάστημά του και του προκαλούν ζημιά και οχληρία στην επιχείρησή του. Καμιά άλλη αναφορά σε τί συνίστανται οι οικοδομικές εργασίες και στο γιατί εμποδίζουν την διέλευσή του στο κατάστημά του ή ποιά είναι η οχληρία που του προκαλούν. Αντιμετωπίζοντας παρόμοια με την παρούσα γενικότητα, στην ένορκη ομολογία, ο Δικαστής Νικολάου, εκδίδοντας την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κυτάλα κ.ά ν. Χρυσάνθου κ.ά

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 258 έχοντας ν΄ ασχοληθεί με συντηρητικό διάταγμα βάσει του άρθρου 5 του Κεφ. 6 αλλά και του άρθρου 32 του Ν.14/60 είπε τ΄ ακόλουθα: «Στην προκειμένη περίπτωση η γενικότητα του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης των εφεσειόντων μοιάζει με ισχυρισμό που εκφράζει θέση και μάλιστα υπό τύπο κατάληξης. Ως εκ τούτου στερείται αξίας από άποψης αποδεικτικού υλικού εφόσον δεν εκτίθενται γεγονότα με την αναγκαία λεπτομέρεια που να παρέχει έρεισμα το οποίο να δικαιολογεί τη θέση. Η κατάληξη πρωτόδικα ότι δεν καταδείχθηκε πιθανότητα επιτυχίας ήταν απόλυτα ορθή. Το προσωρινό διάταγμα δεν εδικαιολογείτο με βάση το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.» Στην υπό εξέταση περίπτωση δεν εκτίθενται οποιαδήποτε γεγονότα που να υποστηρίζουν την θέση του Ενάγοντα-Αιτητή ότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση τον εμποδίζουν στην διέλευσή του στο κατάστημά του και στον χώρο στάθμευσής του, με αποτέλεσμα η παρούσα αίτηση να μην μπορεί να πετύχει. Αυτή τούτη η γενικότητα στην Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντα-Αιτητή οδηγεί στην μη στοιχειοθέτηση και της δεύτερης προϋπόθεσης της «πιθανότητας επιτυχίας» αφού σύμφωνα με τη νομολογία επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Παρά την πιο πάνω απόφασή μου προχωρώ ν΄ εξετάσω την παρούσα αίτηση και από μια άλλη σκοπιά, την εξής: υποθέτοντας ότι οι δύο προϋποθέσεις ικανοποιούνται, στρέφομαι ν΄ εξετάσω την τρίτη προϋπόθεση της ανεπανόρθωτης ζημιάς. Η αγωγή αφορά ουσιαστικά αποζημιώσεις για οχληρία. Ζητείται βέβαια και η έκδοση προστακτικού διατάγματος για την κατεδάφιση των εγερθέντων οικοδομικών προσθηκών. Δεν υπάρχει οτιδήποτε μέσα στην Ένορκη Δήλωση ούτε και λέχθηκε οτιδήποτε ουσιαστικό από πλευράς του συνήγορου του Ενάγοντα-Αιτητή ότι η παρούσα περίπτωση είναι τέτοια που αν δεν εκδοθεί το διάταγμα δεν θα μπορεί ν΄ αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε τελικό στάδιο είτε διότι οι αποζημιώσεις δεν θα μπορούν ν΄ αποτελέσουν ικανοποιητική αποζημίωση για τον Αιτητή ή διότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση δεν είναι σε θέση ν΄ αποζημιώσουν τον Ενάγοντα-Αιτητή από οικονομικής άποψης. Δεν πρέπει να λησμονείται το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ενάγοντας-Αιτητής δηλώνει ότι αυτή η κατάσταση επικρατεί εδώ και 13 χρόνια με την δική του ανοχή. Με όσα ανέφερα πιο πάνω οι τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει να συνυπάρχουν, δεν πληρούνται στην υπό εξέταση αίτηση. Όμως, και εκεί ακόμα που συνυπάρχουν το Δικαστήριο προχωρεί και εξετάζει το κριτήριο του ισοζυγίου ευκολίας των διαδίκων. Εξετάζει δηλαδή ποιός από τους διαδίκους θα υποστεί περισσότερη ζημιά ή δυσκολία στην όλη υπόθεση. Εξετάζοντας το θέμα αυτό υπό την αίρεση ότι πληρούντο οι τρεις προϋποθέσεις θα έκρινα ότι τούτο κλίνει υπέρ των Εναγομένων -Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 αφού ουσιαστικά αν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα διαταχθούν να κατεδαφίσουν οικοδομήματα τα οποία μπορεί στην τελική έκβαση της αγωγής να μην είναι αναγκαία η κατεδάφισή τους. Έγκριση του αιτούμενου διατάγματος θα ισοδυναμούσε με ανατροπή του Status guo ante αντί διατήρησή του με την ουσιαστική ικανοποίηση της θεραπείας που κατά κύριο λόγο επιδιώκεται με την ίδια την αγωγή, πράγμα που θα μπορούσε να γίνει μόνο με την ακρόαση των θέσεων των μερών επί της ουσίας της αγωγής. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ευρεία βλ. Καλογήρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd, Πολ. Έφ. 11895, ημερ. 28.9.05 όπου στην σελ. 9 της απόφασης αναφέρονται: «Προτού ασχοληθούμε με τους λόγους έφεσης, σημειώνουμε ότι δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί. Ακολουθεί, ότι το Εφετείο δεν επεμβαίνει, παρά μόνο εάν διαπιστώσει ότι η διακριτική αυτή ευχέρεια ασκήθηκε έξω από κάθε πλαίσιο αρχών, που η νομολογία αναγνωρίζει. Τα όσα αναφέρονται στις αποφάσεις, στις οποίες οι συνήγοροι μας παρέπεμψαν, δεν μπορεί παρά να ιδωθούν μέσα στο σύνολο των δικών τους γεγονότων και περιστάσεων.» Έχοντας ενώπιον μου όλα τα πιο πάνω και καθοδηγούμενη από τις νομικές αρχές που διέπουν το θέμα κρίνω ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και ότι η έκδοση του διατάγματος που επιζητείται θα καταστήσει δύσκολη την απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Με βάση την κατάληξή μου η παρούσα αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 και εναντίον του Ενάγοντα-Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο