Λένιας Ανδρέα Αυξεντίου ν. STORMY APPEAL ESTATE LIMITED κ.α., Αίτηση -΄Εφεση αρ. 6 /06, 24 Νοεμβρίου 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A162 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: K. Κληρίδη, Π.Ε.Δ. Αίτηση -΄Εφεση αρ. 6 /06 Μεταξύ: Λένιας Ανδρέα Αυξεντίου Αιτήτριας/Εφεσείουσας και STORMY APPEAL ESTATE LIMITED Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Λάρνακας Καθ΄ων η Αίτηση/Εφεσίβλητων Ημερομηνία : 24 Νοεμβρίου 2006 Αίτηση ημ. 3.10.06 για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος Εμφανίσεις : Για την Αιτήτρια - Εφεσείουσα: κ. Α. Ποιητής με τον κ. Α. Ανδρέου Για την Καθ΄ης η Αίτηση - Εφεσίβλητη 1: κα Γ. Ζαχαρίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα ενδιάμεση διαδικασία, η αιτήτρια-εφεσείουσα επιχειρεί για δεύτερη διαδοχικά φορά, να επιτύχει με την έκδοση προσωρινού διατάγματος, τη ματαίωση πώλησης σε δημοπρασία, ακίνητης περιουσίας στην Αραδίππου στην οποία η ίδια τυγχάνει ιδιοκτήτρια των 2/15 μεριδίων. Η πρώτη απόπειρα της αιτήτριας είχε διενεργηθεί στο πλαίσιο της Αίτησης-΄Εφεσης αρ. 1/06 και είχε επιτύχει εν μέρει, αφού εκδόθηκε κατόπιν μονομερούς αίτησης της προσωρινό διάταγμα με το οποίο αναβλήθηκε η πώληση. Αργότερα όμως, κατόπιν ακρόασης που διεξήχθη μετά από ένσταση που υπέβαλε η συγκύριος του κτήματος, καθ΄ης η αίτηση αρ. 1, η ισχύς του προσωρινού διατάγματος τερματίσθηκε. Ο ορισμός νέας ημερομηνίας πώλησης από τον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λάρνακας, οδήγησε την Αιτήτρια στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης-΄Εφεσης και στο πλαίσιο της καταχωρήθηκε και εκδικάστηκε η υπό εξέταση τώρα παρεμπίπτουσα διαδικασία για έκδοση άλλου προσωρινού διατάγματος. Ας σημειωθεί ότι η αίτηση υποβλήθηκε μονομερώς, χωρίς δηλαδή ειδοποίηση προς την πλευρά της Καθ΄ης η αίτηση. ΄Ομως, η Καθ΄ης η αίτηση αρ. 1 εταιρεία έλαβε γνώση της ύπαρξης της αίτησης και μετά από αίτημα της, της επιτράπηκε να λάβει μέρος στη διαδικασία και να προβάλει τις απόψεις της μέσω ΄Ενστασης. Δύο από τους ευάριθμους λόγους Ενστασης που πρόβαλε η Καθ΄ης η αίτηση αρ. 1 εταιρεία, αναφέρονται στην εισήγηση περί ύπαρξης κωλύματος στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης και/ή ότι υπάρχει δεδικασμένο, επειδή τα ίδια θέματα έχουν αποφασισθεί στην προαναφερθείσα Αίτηση-΄Εφεση αρ. 1/06, καθώς και στην εισήγηση ότι η ύπαρξη παράλληλης διαδικασίας για το ίδιο επίδικο θέμα, αποστερεί από την παρούσα κυρίως αίτηση, κάθε πιθανότητα επιτυχίας. Λόγω της φύσεως των δύο αυτών λόγων ΄Ενστασης και των ενδεχομένων καθοριστικών επιπτώσεων τις οποίες επιφέρουν εάν είναι βάσιμοι, θα τους εξετάσω κατά προτεραιότητα. Η εισήγηση περί έγερσης Κωλύματος και/ή Δεδικασμένου και η σημασία ύπαρξης παράλληλης διαδικασίας. Προτού αναφερθώ στη νομική πτυχή του θέματος, θα παραθέσω κάποια αδιαμφισβήτητα γεγονότα που συνθέτουν το υπόβαθρο της παρούσας διαδικασίας, πέραν των όσων έχω ήδη παραθέσει: Η Αιτήτρια είναι ιδιοκτήτρια των 2/15 μεριδίων ακινήτου, στο οποίο τα υπόλοιπα 13/15 μερίδια ανήκουν στην καθ΄ ης η αίτηση - εφεσίβλητη αρ. 1. Με σχετική αίτηση την οποία είχε υποβάλει η Καθ΄ης - εφεσίβλητη αρ. 1 (''η STORMY''), εξασφάλισε την έκδοση πιστοποιητικού αδιαιρετότητας από τον Διευθυντή του Κτηματολογίου με βάση τις πρόνοιες του Α.28
(1)του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ.
- Ακολουθήθηκε μετά , η διαδικασία η οποία προβλέπεται στο άρθρο εκείνο, και ορίστηκε από τον Διευθυντή η πώληση του κτήματος σε πλειστηριασμό, για τις 16.4.
- Η αιτήτρια τότε καταχώρησε στο Δικαστήριο την προαναφερθείσα Αίτηση ΄Εφεση αρ. 1/06 με την οποία επιζητούσε κυρίως την έκδοση Δήλωσης του Δικαστηρίου ότι η απόφαση του Διευθυντή με την οποία η ίδια ειδοποιήθηκε ότι το συμφέρον της στο ακίνητο θα επωλείτο στις 16.4.06, ήταν άκυρη. Παράλληλα, η αιτήτρια ζήτησε και πέτυχε μονομερώς την έκδοση προσωρινού διατάγματος στις 30.3.06 με το οποίο αναστάληκε η καθορισθείσα πώληση. Η συγκύριος όμως STORMY, καταχώρησε ακολούθως ένσταση στη συνέχιση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος. Διεξήχθη έτσι ακρόαση της αίτησης, και το παρόν Δικαστήριο, με σχετική ενδιάμεση απόφαση του που εξέδοσε στις 20.7.06, απέρριψε την αίτηση της αιτήτριας και τερμάτισε την ισχύ του προσωρινού διατάγματος. Ακολούθως, ο Διευθυντής επαναόρισε την πώληση του ακινήτου για τις 26.11.06 με την ίδια επιφυλασσομένη τιμή και πληροφόρησε σχετικά την αιτήτρια με επιστολή του ημερ. 4.9.
- Τότε η αιτήτρια καταχώρησε την παρούσα Αίτηση-Έφεση αρ. 6/06 με την οποία επιζητεί πανομοιότυπη θεραπεία με εκείνη στην 1/06, με μόνη διαφοροποίηση την ημερομηνία διενέργειας της πώλησης. Επιζητεί δε, όπως εξήγησα προηγουμένως, την έκδοση και πάλιν προσωρινού διατάγματος για την αναστολή της πώλησης η οποία καθορίστηκε τώρα να γίνει στις 26.11.
- Προωθώντας τις θέσεις της STORMY περί ύπαρξης δεδικασμένου και/ή κωλύματος τύπου issue estoppel, η κα Ζαχαρίου τόνισε ότι η ενδιάμεση απόφαση που είχε εκδοθεί στην Αίτηση-΄Εφεση 1/06 ασχολείται με ακριβώς τα ίδια θέματα που εγείρονται εδώ, όπως βέβαια και η κυρίως αίτηση, η οποία είναι απόρροια της έκδοσης του ίδιου πιστοποιητικού αδιαιρετότητας. Προβλήθηκαν τα ίδια θέματα και επιχειρήματα, τα οποία αφού αξιολογήθηκαν από το Δικαστήριο απέληξαν στην απόφαση του και δεν μπορεί ο ίδιος διάδικος να τυγχάνει δεύτερης ευκαιρίας επί των ίδιων θεμάτων. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί είτε λόγω δεδικασμένου (res judicata) ή κωλύματος (estoppel) ή λόγω του ότι είναι ενοχλητική και καταχρηστική της διαδικασίας. Ως προς τη νομική πτυχή του θέματος τούτου, παρατηρώ τα εξής: Το θέμα της έγερσης ισχυρισμού περί δεδικασμένου (res judicata) μπορεί να είναι γενικής μορφής και να αφορά ολόκληρη τη διαδικασία, ή και μπορεί να αναφέρεται μόνο σε κάποιο συγκεκριμένο επίδικο θέμα του οποίου επιχειρείται η εκδίκαση εκ νέου (issue estoppel). (βλπ. Henderson v. Henderson (1843-60) All E.R. Rep. 378, Jhoday n. Jhoday
(1964)1 All ER 341). Οι αρχές που διέπουν το θέμα, έχουν υιοθετηθεί και σε σωρεία αποφάσεων του Κυπριακού Εφετείου. Συνοψίστηκαν δε στο ακόλουθο απόσπασμα το οποίο παραθέτω, από την υπόθεση Σοφία Κλεόπα ν. Χρ. Αντωνίου
(2002)1 Α.Α.Δ. 58 : ''Η νομική φύση του δεδικασμένου απασχόλησε επανειλημμένα. Το υπό κρίση είναι από τα θέματα που έχει φωτίσει αρκούντως η νομολογία. Στην Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τραπέζης Λτδ.
(1995)1 Α.Α.Δ. 670 επισημάνθηκε από το Εφετείο ότι: "..........δημιουργείται δεδικασμένο όχι μόνο σε σχέση με όσες αξιώσεις περιλήφθηκαν στην πρώτη αγωγή αλλά και σε σχέση με εκείνες που μπορούσαν να προβληθούν ως ενταγμένες στο πλαίσιο του αρχικού αντικειμένου της αντιδικίας, αλλά δεν προβλήθηκαν. Είναι θεμελιωμένο πως αυτή η προέκταση ισχύει και ως προς τις δύο εκφάνσεις του δεδικασμένου δηλαδή και για κώλυμα αναφορικά με την αιτία της αγωγής και για κώλυμα αναφορικά με επίδικο θέμα. Στην υπόθεση Arnold v. NatWest Bank PLC (ανωτέρω) αποφασίστηκε πως όπου εξαιρετικές περιστάσεις δείχνουν ότι η άκαμπτη εφαρμογή των κανόνων ως προς το δεδικασμένο θα οδηγούσε σε αδικία ενώ, αντίστροφα, η παράκαμψη τους δεν θα απέληγε σε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, δικαιολογείται η συζήτηση θέματος σε νέα δικαστική διαδικασία έστω και αν αυτό το θέμα πράγματι αποφασίστηκε σε προηγούμενη ή ενώ δεν είχε προβληθεί για να αποφασιστεί, θα μπορούσε να είχε προβληθεί. Η υπόθεση Arnold v. NatWest Bank PLC (ανωτέρω) δεν αφορούσε σε κώλυμα ως προς την αιτία της αγωγής αλλά σε κώλυμα ως προς επίδικο θέμα. Στην υπόθεση The "Indian Grace" (ανωτέρω) κρίθηκε ότι, κατ' εφαρμογήν της, ισχύουν τα ίδια και στην περίπτωση κωλύματος ως προς την ίδια την αιτία της αγωγής, σε σχέση όμως με θέμα που ενώ δεν αποφασίστηκε πράγματι, θα μπορούσε να είχε προβληθεί στο πλαίσιο της πρώτης διαδικασίας για να αποφασιστεί." Προηγουμένως, στην Κ.S.R. Commercio S.A. κ.α.v. Bluecoral Navigation Ltd.
(1995)1 A.A.Δ. 309, έχει λεχθεί, αναφορικά με τα όρια μέχρι τα οποία εκτείνεται η αρχή, καθώς και την αναγκαιότητα εφαρμογής της, στη σελ. 312: "Σαν θέμα γενικής πολιτικής του δικαίου η παράλειψη διαδίκου να εγείρει σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία στα δικογραφήματά του ή την επιχειρηματολογία που ανέπτυξε ή να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με οτιδήποτε θα μπορούσε να στηρίξει την υπόθεση ή υπεράσπιση του δε δικαιολογεί ούτε επιτρέπει νέο δικαστικό αγώνα με αντικείμενο ότι παραλείφθηκε. Αυτό θα σήμαινε την τμηματική εκδίκαση των διαφορών κατ' επιλογήν του διαδίκου και τη διαιώνιση τους. Έτσι η αρχή της τελεσιδικίας, που είναι κοινωνικά επιβεβλημένη, θα υφίστατο καίριο πλήγμα." Όμοιος είναι ο κανόνας που καθιέρωσε ο Άρειος Πάγος, όπως προκύπτει από τη σύνοψη της παρακάτω απόφασης του: " Το δεδικασμένο, εξαιτίας του οποίου δεν επιτρέπεται να εξετασθεί εκ νέου σε άλλη δίκη μεταξύ των ιδίων διαδίκων είτε ως κύριο αντικείμενο είτε ως προϋπόθεση άλλου δικαιώματος το αρμοδίως κριθέν με τελεσίδικη απόφαση ως πηγάζον από ορισμένη αιτία δικαίωμα εκτείνεται όχι μόνο στις ενστάσεις που προτάθηκαν και απορρίφθηκαν ουσιαστικά ή τυπικά, αλλά και σε εκείνες τις ενστάσεις οι οποίες, μολονότι υπήρχαν κατά την πρώτη επ' ακροατηρίου συζήτηση ή γεννήθηκαν αργότερα μέχρι τη συζήτηση κατά την οποία εκδόθηκε η απόφαση που έκρινε τελεσιδίκως τη διαφορά, δεν προτάθηκαν ή προτάθηκαν απαραδέκτως από το διάδικο υπέρ του οποίου υπάρχουν οι ενστάσεις αυτές, Α.Π. 135/1990 Ε.Ε.Δ.
- Ε.Ε.Α.Δ.
- 714...................................................................................................................................... " Συμπερασματικά, μπορεί να λεχθεί ότι για να τυγχάνει εφαρμογής η αρχή δεδικασμένου και estoppel σε τέτοιες περιπτώσεις, θα πρέπει: α. Το επίδικο θέμα να είναι το ίδιο και στις δύο διαδικασίες και αυτό περιλαμβάνει και τις διαφορές οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν καταστεί αντικείμενο της προηγηθείσας διαδικασίας. β. Το υπό εξέταση επίδικο θέμα θα πρέπει να έχει εξετασθεί και αποφασισθεί στην προηγηθείσα διαδικασία από Δικαστήριο με αρμοδιότητα και δικαιοδοσία. γ. Το υπό εξέταση επίδικο θέμα θα πρέπει να είχε αποφασισθεί στην πρώτη διαδικασία τελειωτικά. δ. Οι διάδικοι θα πρέπει και στις δύο διαδικασίες να είναι οι ίδιοι. ΄Ενα ερώτημα το οποίο γεννάται έγκειται στο κατά πόσο μπορεί να εγερθεί τέτοιο θέμα κωλύματος εξέτασης επίδικου θέματος και σε σχέση με ενδιάμεσες, παρεμπίπτουσες διαδικασίες, με τις οποίες δεν κρίνονται τελειωτικά, ουσιαστικά δικαιώματα των διαδίκων. Διαφωτιστική επ΄ αυτού του θέματος, είναι η απόφαση του Αγγλικού High Court στην υπόθεση Zeiss-Stiftung v. Royner and Keeler Ltd and others (No.3)
(1969)3 All E.R.
- ΄Οπως αποφασίστηκε εκεί, δεν αποκλείεται η έγερση κωλύματος λόγω δεδικασμένου και σε σχέση με παρεμπίπτουσες διαδικασίες, υπό κάποιες προϋποθέσεις. ΄Οπως αναφέρεται στη σελ. 913 του τόμου αποφάσεων: ''No finding or decision would occasion an estoppel unless it were final, but it may be said that no finding or decision on an interlocutory application, apart from the actual relief granted (which may or may not be of a final nature), is final in the relevant sense unless in consequence of the doctrine of res judicata it is bar to further litigation of that issue. Possibly the solution of this apparent dilemma may depend on whether the issue was explicitly raised in the earlier proceedings and the parties ought to be treated as having then put forward all the facts and arguments which they then considered to be relevant to its resolution, so that the issue was fully considered on its merits in a judicial manner. Difficulties of the kind noticed by Lord Reid ([1966] 2 All ER at p 554; [1967] 1 AC at p 917) are likely, I think, to arise in a particularly acute from on interlocutory proceedings, where the parties are unlikely to wish to incur in the preliminary stages of an action all the trouble and expense which may be involved in thrashing out a complicated issue.'' Επανερχόμενος στα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης, παρατηρώ τα εξής: Στην προηγηθείσα διαδικασία έκδοσης και εκδίκασης του προσωρινού διατάγματος στο πλαίσιο της Αίτησης-΄Εφεσης αρ. 1/06, βασικό αν όχι μοναδικό, επίδικο θέμα, ήταν το εάν και κατά πόσο ικανοποιούνταν οι προϋποθέσεις που τίθενται από τον περί Δικαστηρίων Νόμο και τη νομολογία για έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Κατά τη διάγνωση αυτού του θέματος, που είναι βέβαια το ίδιο και εδώ, όλα τα κύρια σημεία είναι ταυτόσημα, ή τα ίδια με το υπό εξέταση τώρα, και συγκεκριμένα: α. Η απόφαση του Διευθυντή με την οποία εκδόθηκε πιστοποιητικό αδιαιρετότητας ήταν και παρέμεινε η ίδια και κοινή, στις δύο διαδικασίες. β. Και στις δύο διαδικασίες, τόσο την προηγηθείσα όσο και την παρούσα, δεν προσβάλλεται η απόφαση για έκδοση του πιστοποιητικού, παρά μόνο ο ορισμός ημερομηνίας πώλησης του ακινήτου από τον Διευθυντή. γ. Και στις δύο ενδιάμεσες διαδικασίες, στο πλαίσιο της προηγηθείσας Αίτησης-΄Εφεσης αρ. 1/06 και της παρούσας, διεκδικείται η έκδοση πανομοιότυπου προσωρινού διατάγματος για την επίτευξη του ίδιου ακριβώς σκοπού, της ματαίωσης δηλαδή της ορισθείσας πώλησης του ακινήτου. δ. ΄Ολες οι νομικές και νομολογιακές προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει να ικανοποιούνται για έκδοση ή μή του διεκδικούμενου διατάγματος και στις δύο διαδικασίες και οι οποίες εξετάζονται από το Δικαστήριο είναι επίσης οι ίδιες και το πιο σημαντικό, εδράζονται πάνω στα ίδια ουσιώδη γεγονότα. ε. Οι διάδικες πλευρές, οι οποίες είναι οι ίδιες και στις δύο κύριες και ενδιάμεσες διαδικασίες, είχαν την ευκαιρία να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα γεγονότα, ισχυρισμούς και επιχειρήματα που διέθεταν για να προωθήσουν τις θέσεις τους, οι οποίες έτυχαν πλήρους δικαστικής διερεύνησης και απόφανσης, στην πρώτη διαδικασία. Δεν έχουν μεσολαβήσει έκτοτε οποιαδήποτε νέα γεγονότα, τα οποία να δικαιολογούσαν αναθεώρηση και επαναψηλάφηση του θέματος. Σε συντομία, το μόνο που έχει αλλάξει και προβάλλεται σαν κάτι το καινοφανές, στην παρούσα διαδικασία, είναι η πρόθεση και επιθυμία της αιτήτριας-εφεσείουσας να επιτύχει δύο νέους στόχους που έχει τάξει: α. Να πείσει το παρόν Δικαστήριο με την ίδια σύνθεση, ότι η προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση του , ήταν σε κάποια καίρια της σημεία εσφαλμένη. β. Να καλύψει κάποια κενά τα οποία εντοπίστηκαν από το Δικαστήριο στην πρώτη διαδικασία και στην ενδιάμεση απόφαση του. γ. Να εγείρει κάποια νέα επιχειρηματολογία, προωθώντας τις θέσεις της. ΄Ολα τα πιο πάνω δεν απεκρύβησαν κατά την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της αιτήτριας-εφεσείουσας και καταγράφηκαν στο πρακτικό του Δικαστηρίου που τηρήθηκε την 1.11.
- ΄Οπως ειλικρινά δήλωσε, προσπάθεια του ήταν να πείσει το Δικαστήριο ότι κατά την προηγούμενη διαδικασία, αυτό έσφαλε στην ερμηνεία βασικής νομοθετικής διάταξης. Ζήτησε, όπως είπε, να έχει μία δεύτερη ευκαιρία διότι προβάλλει τώρα κάποια νέα επιχειρήματα για να πείσει το Δικαστήριο να παρεκκλίνει από την ερμηνεία που έδωσε προηγουμένως. Λυπούμαι να παρατηρήσω όμως, ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτραπεί, με βάσει τις προαναφερθείσες αρχές. ΄Ολα τα βασικά θέματα στις δύο ενδιάμεσες διαδικασίες που είναι κοινά, έτυχαν πλήρους δικαστικής διερεύνησης και αποφασίστηκαν κατά την προηγούμενη ενδιάμεση διαδικασία. Αποφασίστηκε στη βάση των διαθέσιμων στοιχείων και των προβληθέντων επιχειρημάτων, ποιές προϋποθέσεις στη βάση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου ικανοποιούνταν, ποιές όχι και γιατί. Με αυτή λοιπόν την έννοια, τα επίδικα θέματα της παρεμπίπτουσας διαδικασίας σ΄ αυτή την αντιδικία ηγέρθηκαν και αποφασίστηκαν τελειωτικά (finally). ΄Εστω και αν μπορούσαν να εγερθούν και δεν ηγέρθηκαν για οποιονδήποτε λόγο και άλλα νομικά ή συνταγματικά επιχειρήματα, ή γεγονότα που ήσαν διαθέσιμα και δεν προβλήθηκαν ώστε να επιδράσουν στη δικαστική απόφανση. ΄Οπως πολύ ορθά τονίστηκε και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Αίτηση αρ. 131/03 Αναφορικά με την Αίτηση του Rafaat Barqwi
(2004)1 Α.Α.Δ. 1, με αναφορά στην προαναφερθείσα υπόθεση Henderson v. Henderson : ''.... Με τον τρόπο αυτό προστατεύεται η δικαιοσύνη από αέναες διαδικασίες στις οποίες θα πρωταγωνιστούσε η εφευρηματικότητα του διαδίκου ....'' Καταλήγοντας, πιστεύω ότι η παρούσα ενδιάμεση διαδικασία, συνιστά κλασσικό παράδειγμα διεκδίκησης μιας δεύτερης ευκαιρίας σε μια νέα δικαστική μάχη, επί του ίδιου θέματος που εξετάσθηκε και κρίθηκε προηγουμένως, της μάχης τώρα εμπλουτιζομένης με κάποια νέα επιχειρήματα και στοιχεία που η εφευρηματικότητα και πιο ενδελεχής εξέταση του θέματος από ένα διάδικο, κατέστησε τώρα διαθέσιμα. Κάτι τέτοιο όμως, δεν μπορεί παρά να προσκρούει στις πιο πάνω παρατεθείσες αρχές του δεδικασμένου και να συνιστά αναπόφευκτα κατάχρηση της διαδικασίας, η οποία δεν μπορεί να τύχει, για δεύτερη διαδοχικά φορά, δικαστικής επεξεργασίας. Γι΄ αυτούς τους λόγους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί χωρίς να εξετασθούν οι λόγοι ουσίας που προβλήθηκαν κατά την ακρόαση. Η αίτηση απορρίπτεται και ακολουθώντας το αποτέλεσμα, τα έξοδα της επιδικάζονται εναντίον της Αιτήτριας - εφεσείουσας και υπέρ της Καθ΄ης η αίτηση - εφεσίβλητης αρ. 1 όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της κύριας αίτησης. (Υπ.) ................................... Κ. Κληρίδης, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΓΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο