ΜΩΥΣΗ ΛΟΥΚΑ ν. ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ, Αρ. Αγωγής:251/2004, 30 Νοεμβρίου, 2006

(1998)Α.Α.Δ. 1Β σελ. 617). Για τους ενάγοντες κατέθεσαν τρεις

(3)μάρτυρες (Μ.Ε.) συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου του ενάγοντος για δε την εναγόμενη ένας

(1)μάρτυρας (Μ.Υ.). Κατατέθηκαν κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας είκοσι τρία 23 τεκμήρια τα οποία αποτελούν την έγγραφη μαρτυρία στα οποία θα γίνει αναφορά όπου κριθεί αναγκαίο στη συνέχεια της απόφασης μου. Η ανάλυση της μαρτυρίας που θα ακολουθήσει περιστρέφεται γύρω από τα ακόλουθα θέματα τα οποία καλούμαι να επιλύσω: (α) Την έκταση της σωματικής βλάβης που υπέστη ο ενάγοντας και τις συνέπειες της τόσο στην προσωπική του ζωή όσο και στην επαγγελματική του σταδιοδρομία και τον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων ακόμα και την ύπαρξη παρούσας ή μελλοντικής απώλειας εισοδήματος που επέφερε ο τραυματισμός του και (β) εάν δικαιούται το ποσό των Λ.Κ.184,00 ως απώλεια για τα επιδόματα γεύματος και λεωφορείου τα οποίο ισχυρίζεται ότι απώλεσε ενώ ήταν μέρος του μισθού του για την περίοδο που απουσίασε από την εργασία του με άδειες ασθενείας. Η μαρτυρία του Μ.Ε. 1 Κυριάκου Πατέρα, Επιθεωρητή Εργασίας στο Επαρχιακό Γραφείο Επιθεώρησης Εργασίας Λάρνακας αποσκοπούσε κυρίως στο θέμα της ευθύνης για την πρόκληση του ατυχήματος που όπως ανέφερα πιο πάνω αυτή έχει γίνει αποδεκτή ότι βαραίνει την εναγομένη εξ ολοκλήρου, επομένως παύει πλέον να έχει οποιαδήποτε σημασία. Ο ενάγοντας είναι 31 ετών και εργάζεται στον Ηλεκτροπαραγωγικό Σταθμό Δεκέλειας από την 1.09.1998 ως χειριστής μηχανών. Τα ίδια καθήκοντα ασκούσε και κατά τον επίδικο χρόνο. Το ατύχημα και ο τραυματισμός του είχαν συμβεί την 10.01.2002 όταν γλίστρησε κατά την ώρα του καθήκοντος του και έπεσε κάτω στο έδαφος. Μετά το συμβάν είχε αφόρητους πόνους στο δεξί του χέρι και σε άλλα μέρη του σώματος του. Μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο 3) διαπιστώθηκε εξάρθρημα δεξιού ώμου, του έγινε ακτινολογικός έλεγχος, εξέταση από ειδικό ορθοπεδικό, του έγινε ανάταξη και ανάρτηση και στη συνέχεια απολύθηκε. Την επόμενη ημέρα επισκέφθηκε τον ιδιώτη ορθοπεδικό χειρούργο Δρ. Σ. Σεργίου ο οποίος του έδεσε κάπως καλύτερα τον ώμο του και για 1 ½ μήνα τον επισκεπτόταν κάθε εβδομάδα και τον παρακολουθούσε. Πήρε αναρρωτική άδεια μέχρι την 31.03.

1. Όταν τέλειωσε η αρχική θεραπεία που είχε κάμει μετά το ατύχημα, εξακολουθούσε να νοιώθει πόνους στο χέρι και διακατεχόταν από φόβο μήπως ξαναβγεί ο ώμος του. Έπαιρνε παυσίπονα χάπια που του είχε δώσει ο γιατρός Σεργίου. Τον Μάιο του 2002, λόγω ενοχλήσεων που ένοιωθε στον ώμο του επισκέφθηκε τον γιατρό Σπύρου ο οποίος του χορήγησε υδροκορτιζόνη όπως αναφέρει στο πιστοποιητικό του (Τεκ. 5). Το ίδιο συνέβη και τον Σεπτέμβριο όπου είχε πρόβλημα κινήσεων του χεριού του. Μετά την 4η εξάρθρωση που υπέστη ανησυχεί συνέχεια, έχει αυτό το πρόβλημα συνέχεια στο μυαλό του και διακατέχεται από φόβο μήπως με το παραμικρό μπορεί να βγει ξανά ο ώμος του. Στη δουλειά του κάμνει ό,τι μπορεί για να μην επηρεάζεται. Συνεπεία των απουσιών του από την εργασία του έχει απώλειες στον μισθό του και στα επιδόματα του. Η ζωή του έχει αλλάξει μετά το ατύχημα και δε χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι. Στην προσωπική του ζωή, όπως επανέλαβε κατά την αντεξέταση του αποφεύγει να κάμνει οτιδήποτε που θα μπορούσε να εμπεριέχει κίνδυνο καινούργιας εξάρθρωσης και ανέφερε για παράδειγμα ότι αποφεύγει να πιάνει το μωρό του. Στην δουλειά του παρά το ότι οι προϊστάμενοι του δεν του αναθέτουν μια συγκεκριμένη βαριά εργασία που είναι ο καθαρισμός των πέκκων των μπόιλερ, την οποία έκαμνε προηγουμένως, εντούτοις, προσπαθεί να μη δημιουργεί προβλήματα με συναδέλφους του. Σε μια δουλειά, ανέφερε, όταν ένας υπάλληλος απουσιάζει τακτικά με άδεια ασθενείας δεν είναι καλό γι΄ αυτόν που απουσιάζει, δεν θεωρείται ως καλός υπάλληλος και αυτή την εντύπωση νοιώθει ότι δημιούργησε και ο ίδιος, παρά το γεγονός ότι το ατύχημα το είχε πάθει στη δουλειά του. Πριν το ατύχημα ήταν υπάλληλος για τέσσερα σχεδόν χρόνια και δεν είχε απουσιάσει ποτέ με άδεια ασθενείας. Αυτό το γεγονός επηρέασε κατά την άποψη του και τις βαθμολογίες του οι οποίες παρέμειναν σταθερές λόγω των απουσιών του με άδειες ασθενείας. Για τρία χρόνια παρέμεινε με την ίδια βαθμολογία. Αυτό το γεγονός θα επιδράσει στις μετέπειτα προαγωγές του. Η τελευταία βαθμολογία που είχε υπόψη του ήταν αυτή του
2. Το 2005 είχε ακόμα δύο εξαρθρώσεις και αντίστοιχες απουσίες. Τα έτη 2003 και 2004 είχε σταθερές βαθμολογίες. Το 2004 υπήρξε κάποια μείωση για όλους τους υπαλλήλους στους οποίους είχαν ανατεθεί, όπως και στον ίδιο, επιπρόσθετα καθήκοντα. Στο πόστο όπου εργάζεται υπάρχουν μόνο δύο προαγωγές, η πρώτη γίνεται τουλάχιστον μετά την πάροδο δέκα χρόνων υπηρεσίας. Εκείνο το οποίο υποθέτει ότι θα συμβεί είναι ότι δεν θα μπορεί να διεκδικεί με αξιώσεις και επί ίσοις όροις προαγωγή με συναδέλφους του της ίδιας με αυτόν σειράς όταν δημιουργηθεί μια διαφορά στη βαθμολογία τους. Επίσης υπάρχει η πιθανότητα εάν συνεχίσει να έχει εξαρθρώσεις να του ζητηθεί να μετατεθεί σε άλλο πόστο οπότε θα έχει απώλεια εισοδημάτων όπως τα επιδόματα βάρδιας και γεύματος τα οποία διέπονται από συλλογική σύμβαση και τα οποία ανέρχονται στο 1/3 επί πλέον του μισθού του. Παραδέχθηκε ότι δεν του έχει γίνει οποιαδήποτε επίσημη πρόταση για μετάθεση του. Αναφέρθηκε σε κάποιους προϊσταμένους του οι οποίοι πάνω στην κουβέντα, όπως ανέφερε, του έκαμαν νύξη για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όμως επί του παρόντος δεν υπάρχει τίποτα επίσημο. Για δύο από τις μεταγενέστερες εξαρθρώσεις που έπαθε δεν είχε επισκεφθεί γιατρό καθώς τη μια φορά έβαλε μόνος του τον ώμο του στη θέση του και στην άλλη περίπτωση βγήκε και μπήκε ο ώμος του από μόνος του. Τον ενοχλεί αυτή η επαναλαμβανόμενη κατάσταση με τις εξαρθρώσεις και τον θέτει σε αγωνία. Όταν είχε ρωτήσει τον θεράποντα ιατρό του σχετικά, αυτός του ανέφερε ότι το πρόβλημα του μπορεί να διορθωθεί με χειρουργική επέμβαση, χωρίς όμως να τον διαβεβαιώνει ότι δεν θα του παρουσιάζεται μετά την εγχείρηση πρόβλημα με τις κινήσεις του. Γνωρίζει κάποιο άτομο που είχε το ίδιο πρόβλημα και είχε κάμει εγχείρηση αλλά και μετά από αυτή εξακολουθούσε να έχει περιορισμό στις κινήσεις του. Εν πάση περιπτώσει ο γιατρός του ο Δρ. Σπύρου δεν του συστήνει να κάμει εγχείρηση εφόσον δεν παθαίνει πολύ συχνά εξάρθρωση και έτσι δεν κρίνεται μια επέμβαση ως επείγουσα. Εάν αυτό το πρόβλημα παρουσιαζόταν κάθε μήνα ή και πιο συχνά τότε θα τον συμβούλευε να κάμει την χειρουργική επέμβαση. Στις 28.08.2005 είχε υποστεί την τελευταία εξάρθρωση και έκτοτε δεν είχε άλλο πρόβλημα. Ο λόγος που δεν κάμνει την επέμβαση είναι γιατί ακολουθεί την γνώμη του Δρος Σπύρου αλλά και ο ίδιος, θα το σκεφτόταν πάρα πολύ και θα προσμετρούσε τις συνέπειες, εφόσον δεν αποκλείονται άλλα προβλήματα. Εν πάση περιπτώσει, όπως το έθεσε, αυτό θα εξαρτηθεί από τη συχνότητα των εξαρθρώσεων. Παραδέχθηκε ότι κανένας γιατρός δεν του είπε ότι θα εξακολουθήσει να έχει πρόβλημα με εξαρθρώσεις σε περίπτωση που υποβληθεί σε εγχείρηση. Αντιλαμβάνεται όμως ότι δεν θα μπορεί να κάμνει όλες τις κινήσεις και μάλιστα μια συγκεκριμένη κίνηση την οποία θα πρέπει να αποφεύγει για να μη βγαίνει ο ώμος του. Η εργασία που αποφεύγει να κάμνει στην εργασία του γίνεται με μια σφύρα βάρους 30 κιλών για την διάνοιξη ενός πέκκου, η κίνηση που πρέπει να κάμνει με το χέρι του σε συνδυασμό με το πρόβλημα του είναι αποτρεπτικός παράγοντας από του να την εκτελεί καθώς φοβάται μήπως βγει ξανά ο ώμος του. Δεν είχε αναφέρει στον γιατρό του γι΄ αυτή του την αδυναμία. Εν πάση περιπτώσει αυτή τη δουλειά την κάμνουν υπάλληλοι με υπηρεσία μέχρι 5 με 6 χρόνια, η σειρά του πλέον δεν την κάμνει. Ο ίδιος μετά το ατύχημα δεν την ξανάκανε όμως συνάδελφοι του της σειράς του την κάμνουν όταν τύχει εφόσον πρόκειται για δουλειά ρουτίνας και απαιτείται να γίνεται περίπου δύο φορές τον μήνα ή τρεις φορές στους δύο μήνες. Η βαθμολογία τους είναι καθοριστικός παράγοντας στις προαγωγές και σε αυτές παίζουν ρόλο οι άδειες ασθενείας. Του είχαν πει ξεκάθαρα στη δουλειά του ότι είναι γι΄ αυτό τον λόγο που η βαθμολογία του παραμένει σταθερή. Υπέβαλε δύο - τρεις φορές προφορικό παράπονο για τις βαθμολογίες του. Οι θέσεις προαγωγής είναι πολύ λίγες στην εργασία του και όσοι επιθυμούν τις καταλαμβάνουν. Παραδέχθηκε ότι κανένας δεν του είπε ότι δεν κάμνει καλά τη δουλειά του, ξέρει όμως ότι συζητείται το γεγονός ότι δεν του ανατίθεται πλέον η δουλειά των πέκκων και έτσι ο ίδιος προσπαθεί να κάμνει κάτι επιπλέον σε άλλο τομέα για να αναπληρώνει αυτή την αδυναμία του. Το 2004 όταν τους ανατέθηκαν καινούργια καθήκοντα είχε μειωθεί η βαθμολογία τους γενικά. Το 2003 δεν αναγράφεται ο λόγος που παρέμεινε η βαθμολογία του η ίδια, επέμενε όμως ότι ο λόγος που παρέμεινε η ίδια το έτος αυτό ήταν ότι είχε πάρει άδειες ασθενείας. Του είχαν πει προφορικά ότι αυτός ήταν ο λόγος. Αρνήθηκε υποβολές ότι δεν πάει να κάμει την χειρουργική επέμβαση αναμένοντας την έκβαση της δίκης και ότι δεν επηρεάζεται η πορεία του στην δουλειά του αλλά σκοπός του είναι να εξασφαλίσει αυξημένες αποζημιώσεις. Επειδή το πρόβλημα συνέχισε και είχε άλλες τρεις φορές εξάρθρημα του ώμου, που συνοδεύονταν με πόνους και του χορηγείτο υδροκορτιζόνη, αναγκάσθηκε να κάμει δύο φορές τομογραφία στο διαγνωστικό κέντρο Άγιος Θέρισσος την 19.02.2003 και 28.09.2005 (Τεκ. 8 και 9 αντίστοιχα). Για τα επεισόδια των εξαρθρώσεων εξασφάλισε αναρρωτικές άδειες και έτσι απουσίασε από την εργασία του τις περιόδους από 13.06.2003 για ένα μήνα (Τεκ. 12), από 14.08.2003 μέχρι 24.08.2003 (Τεκ.10), από 25.08.2003 μέχρι 28.08.2003 (Τεκ. 11) και από 10.11.2003 μέχρι 17.11.2003 (Τεκ. 14). Τον Φεβρουάριο του 2005 είχε υποστεί την 3η εξάρθρωση και προς τούτο πήρε αναρρωτική άδεια από 14.02.2005 μέχρι 20.02.2005 (Τεκ. 15), από 21.02.2005 μέχρι 7.03.2005 (Τεκ. 16) και από 8.03.2005 μέχρι 11.03.2005 (Τεκ.17). Υπέστη 4η εξάρθρωση τον Αύγουστο του 2005 και έτσι πήρε αναρρωτική άδεια από 29.08.2005 μέχρι 12.09.2005 (Τεκ. 18). Το έτος 2004 δεν είχε εξαρθρώσεις αλλά ενοχλήσεις και για τούτο χρειάστηκε να κάμει φυσιοθεραπεία (Τεκ. 13). Επίσης φυσιοθεραπεία έκαμε και το διάστημα 8.03.2005 μέχρι 14.03.2005 (Τεκ. 19). Ο ιδιώτης σήμερα ορθοπεδικός Σ. Σπύρου που κατέθεσε ως Μ.Ε.3 αφυπηρέτησε από την κυβερνητική υπηρεσία όπου εργάστηκε για 28 χρόνια όπου διετέλεσε και διευθυντής του Ορθοπεδικού Τμήματος του Νοσοκομείου Λάρνακας. Τον ενάγοντα τον είχε δει για πρώτη φορά τον Μάιο του
3. Τα όσα είχε καταγράψει στα πιστοποιητικά του (τεκμήρια 5,6 και 7) τα υιοθέτησε και είναι οι διαπιστώσεις του και οι θεραπείες στις οποίες υπέβαλε τον ενάγοντα. Τα αντικειμενικά του ευρήματα είναι ότι ο ενάγοντας είχε υποστεί εξάρθρημα του δεξιού ώμου τον Ιανουάριο του 2002, έτυχε αρχικής θεραπείας στο νοσοκομείο Λάρνακας, παρουσίαζε περιοδικό πόνο στον ώμο και του συνέστησε συντηρητική θεραπεία. Όταν είχε πάθει ξανά εξάρθρημα τον Ιούνιο του 2003 και Αύγουστο του 2005 δεν του είχε ανατάξει ο ίδιος τον ώμο. Ένα καινούργιο εξάρθρημα, όπως είπε, συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις. Οι μαγνητικές τομογραφίες που έκαμε το βεβαιώνουν. Μέχρι σήμερα του γίνεται συντηρητική θεραπεία αλλά εάν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί και κρίνει ο ασθενής ότι πρέπει να χειρουργηθεί τότε θα πρέπει να χειρουργηθεί. Μεγάλο ποσοστό αυτής της φύσης των επεμβάσεων είναι επιτυχείς. Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο κάποιες περιπτώσεις να αφήσουν προβλήματα. Υπάρχουν για κάθε ασθενή αστάθμητοι παράγοντες που μπορούν να αλλοιώσουν το αποτέλεσμα. Ένας τέτοιος ασθενής μπορεί να παρουσιάζει πόνο στον ώμο ο οποίος οφείλεται σε τοπική φλεγμονή οπότε σε τέτοια περίπτωση χρειάζεται να ακολουθεί συντηρητική αγωγή, δηλαδή να παίρνει αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη φάρμακα και να κάμνει φυσιοθεραπεία. Άλλο πρόβλημα είναι να βγαίνει ο ώμος με κάποια συγκεκριμένη κίνηση. Άποψη του είναι ότι μπορεί να ασκεί την εργασία του, όμως θα πρέπει να προσέχει. Θα ήταν δύσκολο να χρησιμοποιήσει μια σφύρα βάρους 10-20 κιλών. Δεν τον θεωρεί όμως ως ανίκανο να κρατεί ένα μωρό από την πλευρά του ώμου που έπαθε εξάρθρωση. Είναι επικίνδυνο όμως να κάμνει δουλειά που απαιτεί περιστροφικές κινήσεις του χεριού, μπορεί ακόμα να πάθει εξάρθρωση κολυμπώντας ή παίζοντας μπάλα. Θα συμβούλευε τον ενάγοντα εάν συνεχίσει να έχει αυτό το πρόβλημα να χειρουργηθεί. Στην αντεξέταση του όταν του υπεδείχθη το πιστοποιητικό του Δρος Χριστοδουλάκη που είχε εξετάσει τον ενάγοντας εκ μέρους της εναγομένης, και το οποίο σημειώθηκε, χωρίς ένσταση ως Τεκμήριο 21, ανέφερε ότι δεν έβλεπε καμιά ουσιαστική διαφορά από όσα ο ίδιος υποστήριξε. Σε ερώτηση εάν η εμπειρία του ως ιατρός αυτής της ειδικότητας θα τον οδηγούσε στο να συμβουλέψει τον ενάγοντα να κάμει εγχείρηση απάντησε αρνητικά και αυτό διότι είχε υπόψη του ότι ο ενάγοντας υπέστη 4 εξαρθρήματα σε περίοδο τεσσάρων χρόνων. Μπορεί το επόμενο να συμβεί σε πέντε χρόνια, και εφόσον δεν γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα δεν θα σύστηνε χειρουργική επέμβαση. Θα σύστηνε όμως εγχείρηση εάν είχε μερικές εξαρθρώσεις κάθε χρόνο. Εξέφρασε την άποψη ότι κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα θα υποστεί εξάρθρημα αν και με τη πάροδο του χρόνου η πιθανότητα μειώνεται, εντούτοις αυτή δεν εξαλείφεται. Από ότι γνώριζε ο ενάγοντας δεν έκαμνε βαριά χειρονακτική εργασία. Για τις εξαρθρώσεις που δεν πήγε κοντά του δεν θα μπορούσε να πει ότι πράγματι έγιναν. Παρόλο ότι ήταν ο θεράπων ιατρός του δεν είχε πάει κοντά του ποτέ για ανάταξη του ώμου. Αντιφλεγματώδη του είχε χορηγήσει όταν αρχικά τον είχε επισκεφθεί τον Μάιο του
4. Τις θεραπείες που του συνέστησε τις είχε καταγράψει στα πιστοποιητικά του. Όταν έλεγε ότι μεγάλο ποσοστό των χειρουργικών επεμβάσεων πετυχαίνει είχε αναφερθεί και σε αστάθμητους παράγοντες που υπάρχουν όπως είναι να πάθει ο ασθενής μια φλεγμονή, ή να αποτύχει τεχνικά ο ιατρός που θα κάμει την επέμβαση. Εν πάση περιπτώσει ποτέ στις ιατρικές επεμβάσεις δεν υπάρχει 100% υπόσχεση για επιτυχία. Εξήγησε ότι ο πόνος είναι υποκειμενικό σύμπτωμα, όμως ένας γιατρός γνωρίζει εάν ο ασθενής λέγει την αλήθεια επειδή γνωρίζει ότι κάποια σημεία στο σώμα πονούν και κάποια όχι. Όταν ένας ασθενής υποστεί εξάρθρημα στον ώμο, είναι από τις περιπτώσεις που θα πιστέψει τον ασθενή ότι πονά. Μέσα στα καθήκοντα του γιατρού είναι να βρει τι είναι εκείνο που προκαλεί πόνο στον ασθενή. Σαν γιατρός συνιστά χειρουργική επέμβαση σε νεαρά άτομα εάν διαπιστώνονται σε μια χρονιά μερικά εξαρθρήματα. Ως μάρτυρας για την εναγομένη κατέθεσε ο Ιωάννης Ιωαννίδης (Μ.Υ.) λειτουργός για το ανθρώπινο δυναμικό και υπεύθυνος για τη φύλαξη των προσωπικών δεδομένων του προσωπικού της εναγομένης. Ο ενάγοντας ήταν και εξακολουθεί να είναι υπάλληλος της Α.Η.Κ. Σε σχέση με τις προσαυξήσεις του από το 2002 μέχρι και σήμερα ο ενάγοντας ακολούθησε μια φυσιολογική πορεία και δεν είχε οποιαδήποτε αποκοπή ή μείωση του μισθού του. Πήρε όλες τις προσαυξήσεις που δικαιούται. Για τα έτη 2002 και 2003 δεν έχει επηρεαστεί η βαθμολογία του ενάγοντος. Για το 2004 είχε γίνει μια μείωση της λόγω αλλαγής των καθηκόντων του που δεν οφειλόταν στον τραυματισμό του. Αυτό γίνεται, όπως εξήγησε, όταν ανατίθενται περισσότερα καθήκοντα σε υπαλλήλους. Δεν έχει επηρεαστεί η επαγγελματική ανέλιξη ή οι προαγωγές του ενάγοντος καθ΄ οιονδήποτε τρόπο μετά το ατύχημα του. Οι προαγωγές εξήγησε, δεν αποτελούν δικαίωμα αλλά μια προσδοκία. Εξέφρασε την άποψη ότι ο ενάγοντος όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοι του της ίδιας σειράς με αυτόν στην υπηρεσία θέλουν πολλά χρόνια ακόμα για να καταστούν υποψήφιοι για προαγωγή και ουδόλως επηρέασε το ατύχημα την υποψηφιότητα του ούτε και συντρέχει κίνδυνος για μετάθεση του σε άλλη θέση ως χειριστής μηχανών ούτε και προβλέπεται κάτι τέτοιο. Ο ενάγων, ανέφερε ο μάρτυρας, είναι χειριστής μηχανών και δεν πρόκειται για εναλλάξιμη θέση. Σίγουρα υπάρχουν στην Α.Η.Κ. θέσεις που δεν έχουν τα ωφελήματα των επιδομάτων. Από τότε που αυτός εργάζεται σε αυτή τη θέση δεν είχε αντιληφθεί περίπτωση όπου υπάλληλος είχε απολυθεί συνεπεία τραυματισμού του. Μόνο στη περίπτωση που δεν μπορούσε να ασκεί τα καθήκοντα του, σύμφωνα με τους κανονισμούς της Αρχής, μπορεί να του ανατεθούν άλλα καθήκοντα τα οποία μπορεί να τα εκτελεί, αλλά σε καμιά περίπτωση η Αρχή δεν απολύει υπαλλήλους της. Το κυλικείο από ότι γνωρίζει λειτουργεί μόνο τις πρωινές ώρες. Οι προαγωγές αποφασίζονται από τριμελή επιτροπή και υπάρχουν κανονισμοί αξιολόγησης. Δεν μπορούσε ο μάρτυρας να αναφέρει εάν ο ενάγοντας τα χρόνια που προηγήθηκαν του ατυχήματος είχε αύξηση στις βαθμολογίες του. Ούτε και ανάλογες βαθμολογίες συναδέλφων του γνώριζε. Σε σχέση με τον ενάγοντα εξέφρασε την άποψη ότι αυτός έχει ακόμα χρόνια μπροστά του για να αυξήσει τις βαθμολογίες του. Οι απουσίες που είχε ο ενάγοντας και ο λόγος για τις οποίες είχε αυτές τις απουσίες δεν τον επηρεάζουν στις βαθμολογίες του. Εάν αυτές ήταν εσκεμμένες τότε ναι θα τον επηρέαζαν. Στην επανεξέταση του ανέφερε ότι ο ενάγοντας είχε απουσίες πέραν των αδειών ασθενείας που αφορούσαν το επίδικο ατύχημα και για άλλες περιπτώσεις. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η κα Ερωτοκρίτου εισηγήθηκε σε σχέση με το εναπομείναν θέμα των ειδικών αποζημιώσεων ότι ο ενάγοντας δεν δικαιούται το ποσό των Λ.Κ.184,00 ως επιδόματα λεωφορείου και φαγητού εφόσον αυτός δεν μετέβαινε στη δουλειά του και έτσι δεν είχε έξοδα μετάβασης του αλλά και ούτε έξοδα διατροφής του. Αντίθετα, ο κ. Γεωργίου εισηγήθηκε ότι το ποσό αυτό είναι ενσωματωμένο στο μισθό του ενάγοντος και αποτελεί μέρος του με βάσει τις συλλογικές συμβάσεις. Εφόσον μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα τότε είναι μέρος του μισθού του το οποίο απώλεσε και το δικαιούται. Η κα Ερωτοκρίτου ως προ το άλλο θέμα των γενικών αποζημιώσεων εισηγήθηκε παραπέμποντας στη μαρτυρία ότι ο ενάγων φάνηκε ότι υπερέβαλλε προβάλλοντας τις φοβίες από τις οποίες ισχυρίστηκε ότι διακατεχόταν και τις συνέπειες που είχε ή θα έχει σε αυτόν ο τραυματισμός του με σκοπό να εξασφαλίσει αυξημένες αποζημιώσεις. Η μαρτυρία του ίδιου του γιατρού του ο οποίος συμφώνησε και με το πιστοποιητικό του ιατρού Χριστοδουλάκη ο οποίος τον εξέτασε εκ μέρους της εναγομένης, συγκρούεται με όσα ο ίδιος ο ενάγων ισχυρίστηκε. Σε ό,τι αφορά την επαγγελματική του ανέλιξη η μαρτυρία του Μ.Υ. αρμοδίου λειτουργού της Αρχής σε θέματα προσωπικού δεν συμφωνεί με τις εκτιμήσεις του ενάγοντος και σε καμιά δυσμενή θέση δεν έχει βρεθεί ή θα βρεθεί στο μέλλον. Εφόσον σύμφωνα με τους γιατρούς μπορεί να ασκεί τα καθήκοντα του και εφόσον δεν επέλεξε να περάσει από ιατροσυμβούλιο για να απαλλαγεί από αυτά, τότε δεν δικαιούται να αξιώνει αποζημιώσεις για απώλειες μελλοντικών εισοδημάτων. Παρέπεμψε σε νομολογία η οποία όμως συγκριτικά δεν θα μπορούσε να παραλληλισθεί με την παρούσα ως προς τα ποσά που επιδικάσθηκαν όπως Λ.Κ.10,000 ή Λ.Κ.12.000 που αφορούσαν σοβαρότερα τραύματα. Η εισήγηση του κ. Γεωργίου ήταν ότι εφόσον δεν αποκλείστηκε το ενδεχόμενο μετάθεσης του ενάγοντος σε άλλο πόστο, τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος να μετατεθεί σε άλλο πόστο εάν κριθεί ότι δεν μπορεί να ασκεί τα καθήκοντα του και έτσι θα χάσει τα επιδόματα που του παρέχει η σημερινή του θέση και θα έχει απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων τα οποία θα πρέπει να του επιδικασθούν και τα οποία προσδιόρισε στο ποσό των Λ.Κ.280,00 μηνιαίως ως μέσο όρο όσων συμφωνήθηκαν. Περαιτέρω εισηγήθηκε και αυτός σε παραπομπή σε νομολογία ότι θα ήταν δίκαιο να επιδικασθεί αποζημίωση ύψους Λ.Κ.15.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις και Λ.Κ.5.000,00 ως αποζημίωση για μείωση των εισοδημάτων του συνεπεία του γεγονότος ότι παρέμεινε στάσιμη η βαθμολογία του ως συνέπεια των αναρρωτικών αδειών που πήρε καθ΄ όλο αυτό το διάστημα μετά το δυστύχημα ή /και ως απώλεια μελλοντικών απολαβών. Αξιολόγηση Μαρτυρίας - Ευρήματα: Η πορεία της θεραπείας που έτυχε ο ενάγοντας καταγράφεται με γλαφυρότητα στα πιστοποιητικά των θεραπόντων ιατρών του. Στο πιστοποιητικό της ιατρού του νοσοκομείου Λάρνακας το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 καταγράφεται ότι ο ενάγοντας είχε μεταφερθεί εκεί με ασθενοφόρο στις 10.01.2002 και αυτός παρουσίαζε εξάρθρημα δεξιού ώμου, του έγινε ακτινολογικός έλεγχος, εξέταση από ειδικό ορθοπεδικό, του έγινε ανάταξη και ανάρτηση και στη συνέχεια απολύθηκε. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό του ιδιώτη χειρούργου ορθοπεδικού Δρος Σεργίου (Τεκ. 4), ο οποίο τον είδε την επόμενη ημέρα και επίδεσε τον επίδεσμο καλύτερα, κατά τον ενάγοντα, χορηγήθηκε σε αυτόν αναρρωτική άδεια από 10.01.2002 μέχρι 31.03.
5. Σε ότι αφορά τον γιατρό Δρ. Σπύρου στην ουσία της η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά της εναγομένης, μάλιστα σε απόψεις του με παρέπεμψε η ευπαίδευτος συνήγορος της για να καταδείξει την υπερβολή που χαρακτήριζε την μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντος. Η μαρτυρία του επίσης συνέπιπτε και με το πιστοποιητικό του Δρος Χριστοδουλάκη (Τεκ. 21) και γι΄αυτό το λόγο δεν κλήθηκε να καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου. Επομένως αποδέχομαι την κατάθεση του Δρος Σπύρου και στις διαπιστώσεις του ως προς την θεραπεία που έτυχε ο ενάγοντας μέχρι της τελευταίας του εξέτασης και τις συνέπειες που είχε ο τραυματισμός του όπως αυτές εξάλλου καταγράφονται στα πιστοποιητικά του. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό του με ημερομηνία 17.06.2003 (Τεκ. 5) όταν τον είχε εξετάσει για πρώτη φορά στις 28.05.2002, του παραπονέθηκε για περιοδικό πόνο στον ώμο κυρίως το βράδυ. Κατά την εξέταση παρατηρείτο ευαισθησία κατά τη ψηλάφηση στην εμπρόσθια επιφάνεια του ώμου και πλήρες εύρος κινήσεων με μικρού βαθμού πόνο στις ακραίες θέσεις. Του έγινε τοπική έκχυση υδροκορτιζόνης και του συνεστήθη να αποφεύγει εργασίες με υψωμένο χέρι και να αναλάβει ελαφριά εργασία. Τα ίδια ευρήματα είχε παρατηρήσει και στις 16.09.2002 οπότε του χορηγήθηκαν αντιφλεγμονώδη και αναρρωτική άδεια μιας εβδομάδας και του συνεστήθη φυσιοθεραπεία. Ένα μήνα αργότερα δεν παρουσίαζε συμπτώματα. Στις 18.02.2003 επανήλθε με τυπικά συμπτώματα συνδρόμου του υπερακανθίου. Του έγινε τοπική έκχυση υδροκορτιζόνης και συνεστήθη μαγνητική τομογραφία του ώμου στην οποία υποβλήθηκε στις 19.02.2003 (Τεκ. 8) και έδειξε εντύπωμα Sans -Hills ( Sans-Hills Lesion). Στις 3.06.2003 παρουσίαζε τα ίδια συμπτώματα και επανέλαβε τη φυσιοθεραπεία και τα αντιφλεγμονώδη. Παρατηρεί στη συνέχεια του πιστοποιητικού του ότι αυτός πέραν από τα συμπτώματα που παρουσιάζονται συνήθως από ένα τέτοιο τραυματισμό αυτός διακατεχόταν από φοβία για τυχόν επανάληψη του εξαρθρήματος με αποτέλεσμα τα ελάχιστα ενοχλήματα να του φαίνονταν μεγάλα. Εκτιμά ότι αυτά τα συμπτώματα θα παρουσιάζονται για μακρύ χρονικό διάστημα και σε περίπτωση που αυτά δεν περάσουν τότε θα εξετασθεί και το ενδεχόμενο χειρουργικής επέμβασης. Για τυχόν επανάληψη εξαρθρήματος στο μέλλον ούτε μπορεί να επιβεβαιώσει ούτε και να αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Την 1.12.2003 σε άλλο πιστοποιητικό του με ημερομηνία 1.12.2003 (Τεκ. 6), καταγράφει τις περιόδους που αυτός παρέμεινε εκτός εργασίας που ήταν από 3.06.2003 μέχρι τις 11.06.2003, από 19.06.200 μέχρι και 20.06.2003 και από 18.07.2003 μέχρι 21.07.2003 οπότε παρακολούθησε πρόγραμμα φυσιοθεραπείας και του συνεστήθη ελαφριά εργασία. Στις 14.08.2003 υπέστη εξάρθρημα στον ίδιο ώμο όταν αυτός κολυμπούσε σε πισίνα. Παρέμεινε εκτός εργασίας από 14.08.2003 μέχρι 8.10.2003 και ακολούθησε πρόγραμμα φυσιοθεραπείας. Τέλος, στο τρίτο του πιστοποιητικό με ημερομηνία 10.10.2005 (Τεκ. 7), καταγράφει ότι εξακολουθεί να παρακολουθεί τον ενάγοντα και όπου κατ΄ισχυρισμό του αυτός είχε υποστεί εξάρθρημα του ώμου το οποίο ανέταξε μόνος του στις 14.02.2005 και ακολούθως στις 29.08.2005 και πάλιν υπέστη εξάρθρημα το οποίο ανέταξε κάποιος από τους παρευρισκόμενους. Και στις δύο περιπτώσεις είχε παραμείνει εκτός εργασίας για τις περιόδους από 14.02.2005 μέχρι 11.03.2005 και από 29.08.2005 μέχρι 12.09.
6. Του συνεστήθη νέα μαγνητική τομογραφία (Τεκ. 9) η οποία έδειξε όλα τα γνωστά σημεία καθ΄έξιν εξαρθρήματος του ώμου δηλαδή βλάβη Hill Sach και ρήξη του κάτω εμπρόσθιου χείλους. Εκφράζει τη γνώμη ότι ο ενάγων αντιμετωπίζει καθ΄έξιν εξάρθρημα του ώμου. Αν τα συμπτώματα συνεχίσουν να είναι τα ίδια τότε ο ασθενής θα αναγκασθεί να χειρουργηθεί. Αυτό θα συνεπάγεται αποχή από την εργασία του για δέκα με δώδεκα εβδομάδες και σχετική φυσιοθεραπεία. Οι πιο πάνω θεραπείες και απόψεις τις οποίες εκφράζει ο ιατρός Σπύρου καθίστανται και ευρήματα μου σε σχέση με τον τραυματισμό, τη θεραπεία που ακολούθησε ο ενάγοντας και την φαρμακευτική αγωγή που του χορηγήθηκε, τις μαγνητικές τομογραφίες στις οποίες υποβλήθηκε, τη φυσιοθεραπεία που έκαμε, τις ημέρες απουσίας του από την εργασία του και ότι πιθανόν στο μέλλον και ενόψει του νεαρού της ηλικίας του εάν τα συμπτώματα που έχει παρουσιάσει συνεχίσουν να είναι τα ίδια και αυτός παθαίνει μερικές εξαρθρώσεις κάθε χρόνο να απαιτηθεί όπως αυτός υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση καθότι παρουσιάζει όλα τα γνωστά σημεία καθ΄έξιν εξαρθρήματος ώμου, δηλαδή βλάβη του Hill sach, και ρήξη του κάτω εμπρόσθιου χείλους. Μια τέτοια επέμβαση θα συνεπάγεται αποχή από την εργασία του για δέκα με δώδεκα εβδομάδες και σχετική φυσιοθεραπεία. Από όσα ο ίδιος ο ενάγοντας ανέφερε θα δεχθώ ότι μετά τις δύο πρώτες εξαρθρώσεις υπέστη και τις άλλες δύο στις οποίες αναφέρθηκε έστω και εάν δεν υπάρχει προς τούτο ιατρική μαρτυρία. Δεν θα αποδεχθώ όμως τον φόβο από τον οποίο διακατέχεται και αυτό διότι σε περίπτωση που ήταν αναγκαίο ή χρειαστεί στο μέλλον να κάμει εγχείρηση, όπως ο ίδιος ανέφερε, έλαβε διαβεβαιώσεις από ιατρούς ότι με εγχείρηση θα επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα πλέον ο ώμος του. Αυτό στην ουσία υποστηρίζει και ο θεράπων ιατρός του Δρ. Σπύρου όταν στο πρώτο πιστοποιητικό του καταγράφει ότι στον ενάγοντα ¨ελάχιστα ενοχλήματα του φαίνονται μεγάλα¨. Κρίνω ότι ήταν υπερβολικός ως προς την εκτίμηση που έκαμνε και τους φόβους που εξέφρασε στο Δικαστήριο σε σχέση με τυχόν εγχείρηση την οποία ήθελε αποφασίσει να κάμει, σίγουρα κάποιος φόβος δικαιολογείται εφόσον του συστήνεται επίδειξη προσοχής από τον ιατρό, όχι όμως και στον βαθμό που θέλησε να τον παρουσιάσει. Ο ίδιος ο ιατρός όταν ρωτήθηκε σχετικά με την επιτυχία που έχουν αυτού του τύπου οι εγχειρήσεις αναφέρθηκε σε μεγάλο ποσοστό επιτυχίας. Κρίνω ότι ο τραυματισμός που υπέστη, η θεραπεία στην οποία υποβλήθηκε, η εξέλιξη έκτοτε της κατάστασης του και οι διαπιστώσεις που εξέφρασε ο θεράπων ιατρός του δεν δικαιολογεί την θέση του ότι στερείται βασικών απολαύσεων της ζωής, όπως το παράδειγμα που ανέφερε, να κρατεί δηλαδή στα χέρια του το μωρό του ή ότι τάχα δεν χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι. Τα όσα ανέφερε σε σχέση με τις συνέπειες των απουσιών του με τις αναρρωτικές άδειες που λάμβανε από την εργασία του κρίνω ότι είναι υπερβολές και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Προς τούτο συνηγορεί και η μαρτυρία του κ. Ιωαννίδη (Μ.Υ.) λειτουργού της Α.Η.Κ. την οποία και αποδέχομαι. Το ότι μπορεί κάποιος υπάλληλος να μετατεθεί από ένα πόστο στην Α.Η.Κ. σε άλλο και αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και όταν κάποιος κριθεί ότι δεν ανταποκρίνεται στα καθήκοντα της θέσης την οποία κατέχει, όπως εξήγησε ο κ. Ιωαννίδης, αυτό δεν σημαίνει ότι ταιριάζει και στην περίπτωση του ενάγοντος. Δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου, πλην αυτής του ίδιου του ενάγοντος, ότι αυτός αδυνατεί να εκτελεί καθ΄οιονδήποτε τρόπο ή μη ικανοποιητικά τα καθήκοντα του στην εργασία του. Παρόλο ότι επικαλέστηκε τέτοια μαρτυρία, προερχόμενη από προϊστάμενους του, εντούτοις δεν την παρουσίασε, ούτε και ήταν πειστικός όταν ανέφερε ότι διαμαρτυρήθηκε ή έκαμε οποιαδήποτε διαμαρτυρία σε σχέση με την βαθμολόγηση του. Κρίνω ότι τα όσα σχετικά ανέφερε ήταν για λόγους δημιουργίας εντυπώσεων. Όπως είναι η μαρτυρία δεν μειονεκτεί στην εκτέλεση των καθηκόντων του και για μια συγκεκριμένη εργασία η οποία απαιτείται να γίνεται δύο φορές τον μήνα ή τρεις φορές το δίμηνο και είναι καλύτερα να την αποφεύγει, δεν νομίζω ότι θα τον επηρεάσει στην βαθμολογία του και έτσι θα μειονεκτεί έναντι άλλων συναδέλφων του. Αυτή η μειονεκτικότητα του, εάν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί έτσι, όπως πολύ καλά κάμνει, προσπαθεί και την αναπληρώνει με άλλης φύσης εργασίας που δεν απαιτεί τέτοια δύναμη ή ανασήκωμα μιας τόσο βαριάς σφύρας όπως την περιέγραψε. Εφόσον ενεργεί κατ΄αυτόν τον τρόπο θα γίνεται κατανοητό από τους προϊστάμενους του και αυτό θα εκτιμάται από αυτούς αλλά και τους συναδέλφους του ανάλογα. Εξάλλου, όπως παραδέχθηκε, αυτή η εργασία γίνεται σήμερα από υπαλλήλους νεαρότερους στην υπηρεσία και ο ίδιος έχει περάσει πλέον αυτό το στάδιο και δεν απαιτείται να την κάμνει εκτός από πολύ έκτακτες περιπτώσεις. Επρόκειτο για θέμα στο οποίο ο ενάγων είχε προσδώσει μεγάλη σημασία, ενώ όπως προέκυψε από την μαρτυρία δεν είχε και δεν θα έχει τελικά οποιαδήποτε επίδραση στην σταδιοδρομία του. Όσον αφορά το θέμα της απουσίας του με αναρρωτικές άδειες τα χρόνια που ακολούθησαν του τραυματισμού του ούτε και αυτός ο παράγοντας κρίνω ότι επέδρασε στις βαθμολογίες του και όπως συνέστησε και ο κ. Ιωαννίδης, έχει ακόμα αρκετά χρόνια για να αποδείξει την αξία του μέχρι να έρθει η σειρά του για προαγωγή. Ο ίδιος μάρτυρας απέρριψε την εκδοχή του ενάγοντος ότι συνεπεία των απουσιών του από την εργασία του έχει καθηλωθεί στην ίδια βαθμολογία. Το ενδεχόμενο να μετατεθεί σε άλλο πόστο είναι πολύ απομακρυσμένο αν όχι ανύπαρκτο. Αντικρίζοντας σύμφωνα με τα πιο πάνω αυτή τη πτυχή της υπόθεσης κρίνω ότι ο ενάγοντας δεν έχει αποδείξει ότι έχει υποστεί, υπόκειται ή θα υποστεί στο μέλλον οποιαδήποτε μείωση στα εισοδήματα του για την οποία να χρήζει αποζημίωσης πλην όπως θα αναφερθώ κατωτέρω της περίπτωσης που αποφασίσει να υποβληθεί σε εγχείρηση τότε θα δικαιούται όσα επιδόματα απολέσει. ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ: Αποτελεί αξίωμα του δικαίου των αστικών αδικημάτων, ότι το θύμα του αδικήματος εκλαμβάνεται στην κατάσταση που βρίσκεται και βάσει αυτού του δεδομένου αποτιμάται η ζημιά την οποία υφίσταται. Δεν είναι ο νοητός μέσος άνθρωπος αλλά το συγκεκριμένο θύμα του αστικού αδικήματος που αποτελεί το υποκείμενο της αποζημίωσης. Προσμετρούν, κατά συνέπεια, οι ιδιαιτερότητες του θύματος στον καθορισμό των επιπτώσεων του τραυματισμού του και κατ΄ επέκταση της αποζημίωσης την οποία δικαιούται. (βλ. Κωμιάτη ν. Πόλιτσου κ.α.

(2001)1 (Α) Α..Α.Δ. σελ. 226. Το Δικαστήριο που είναι επιφορτισμένο να επιδικάσει γενικές αποζημιώσεις υπέρ του θύματος πρέπει να έχει κατά νουν ότι αυτές πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Σκοπός είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα. Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi,

(1982)1 CLR 789). Οι γενικές αποζημιώσεις πρέπει να αντανακλούν την ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου (βλ. Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 475, Παναγή ν. Θεοδώρου,

(1992)1 ΑΑΔ 1303, Κωνσταντίνου ν. Ιωάννου,

(1993)1 ΑΑΔ και Μαυροπετρή ν. Γεώργιου Λουκά,

(1995)1 ΑΑΔ 66, 74-75), Anjia Lankuttis v. Ανδρέα Νικόλα, 1 (Β) Α.Α.Δ. σελ. 1128. Σκοπός των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος, η οποία αφού δεν μπορεί να επέλθει με αντικατάσταση των απολεσθέντων στην θέση την οποία λογικά θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν εάν δεν τραυματιζόταν, διά μέσου της χρηματικής αποτίμησης. Αυτή είναι η βασική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στα αστικά αδικήματα με την προϋπόθεση ότι η ζημιά η οποία αποδίδεται είναι εύλογη μεταξύ των διαδίκων (βλ. Μιχαήλ ν. Συκοπετρίτης Λτδ, Α.Α.Δ. (1Β)

(2000)σελ. 1049 και Ιακώβου ν. Παπαδάκη κ.α. Α.Α.Δ. (1Γ)

(2000)2079). Στην υπόθεση Ιακώβου (ανωτέρω) αναφέρθηκε ότι η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, όμως αυτή ταύτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσου γι΄ αποκατάσταση δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (βλ. Μαυροπετρή (ανωτέρω). Οι αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων για σωματικές βλάβες, ως ελέχθη, συναρτώνται άμεσα με τη σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο, την οδύνη, τη δυσχέρεια που προκαλούν τα τραύματα, τη διάρκεια των τραυμάτων και τα κατάλοιπα από τους τραυματισμούς με την όποια μορφή αυτά παίρνουν. Δεν υπάρχει μέτρο, ούτε ζυγαριά, με τα οποία θα μπορούσαμε να μετρήσουμε και να ζυγίσουμε αυτό τούτο τον τραυματισμό και τα όσα πιθανόν να έπονται απ΄ αυτό. Τοιουτοτρόπως προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση. (βλ. Ανδρέου ν. Junquirth,

(1995)1 A.A.Δ. σελ. 431). Η κάθε υπόθεση βέβαια κρίνεται με βάση τα δικά της στοιχεία (Βλ. Σπύρου ν. Χ΄΄ Χαραλάμπους

(1989)1 ΑΑΔ σελ. 298), Ερωτοκρίτου κ.α. v. Καραολή,

(1998)1 Α.Α.Δ. σελ.445). Έχοντας λοιπόν υπόψη την μαρτυρία και την αξιολόγηση της στην οποία αναφέρθηκα πιο πάνω, τα ευρήματα στα οποία κατέληξα σε σχέση με τις συνέπειες ή όχι που είχε ο τραυματισμός του ενάγοντος στη ζωή του και στην επαγγελματική του καριέρα και τις νομικές αρχές που έχει καθιερώσει η νομολογία μας για τον προσδιορισμό και καθορισμό των αποζημιώσεων, καθοδηγούμενος επίσης από αποφάσεις για παρόμοιους τραυματισμούς και κατάλοιπα που άφησαν, έχοντας υπόψη ότι το Δικαστήριο από προηγούμενες αποφάσεις μόνο καθοδήγηση μπορεί να λάβει καθώς είναι σχεδόν αδύνατο να συμπίπτουν τραυματισμοί και τα ιδιαίτερα περιστατικά θυμάτων, καταλήγω ότι το ποσό των Λ.Κ.12.000,00 θα ήταν μια δίκαιη αποζημίωση για τον ενάγοντα. ΕΙΔΙΚΕΣ ΖΗΜΙΕΣ: Σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρθηκε ότι ο ενάγων έχει υποχρέωση να αποδεικνύει τη ζημιά του με θετική μαρτυρία και αυστηρά με σαφήνεια και στοιχεία (βλ. Demetrios Emmanuel & Another v. Andronicos Nicolaou & Another,

(1977)1 CLR 15, Aloupou & Another v. Hadjhigeorghiou & Another,

(1984)1 CLR 475, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου,

(1992)1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά

(1992)1 ΑΑΔ 498 και Παπαδοπούλου ν. Νικολάου,

(1998)1 ΑΑΔ 1147, 1152, 1153), Ηρακλέους v. Του Ταχύπλοου σκάφους ¨Νίκη¨κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ.

1. Σε σχέση με τις ειδικές ζημιές, σε σχέση με την αμφισβητούμενη απαίτηση, καταλήγω ότι ο ενάγοντας δικαιούται των επιδομάτων λεωφορείου και φαγητού τα οποία συμφωνήθηκαν σε Λ.Κ.184,00 για όσο διάστημα απουσίασε με άδεια ασθενείας από την εργασία του και τούτο καθότι κρίνω ότι αυτά ήταν μέρος του μισθού του όπως και τα άλλα επιδόματα για τα οποία υπήρξε συμφωνία και δηλώθηκε ότι τα δικαιούται και με βάση εκείνα καθορίστηκε και το συγκεκριμένο ποσό. Η κατάληξη μου αυτή βασίζεται στον περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμο Ν. 24/1967όπου δίδεται η έννοια του όρου ¨ημερομήσθιον¨ Αυτό περιλαμβάνει πάσαν χρηματικήν αντιμισθίαν εκ της απασχολήσεως εργοδοτουμένου ή πάν κέρδος εκ της τοιαύτης απασχολήσεως δεκτικόν χρηματικής αποτιμήσεως ως και την εισφοράν την καταβλητέαν εις το Κεντρικόν Ταμείον Αδειών , το ιδρυθέν δυνάμει των περί Ετησίων Αδειών μετ΄Απολαβών Νόμων του 1967 έως 1979, εξαιρουμένων όμως εκτάκτων προμηθειών και κατά χάριν (ex -gratia) πληρωμών¨. Δεν μου φαίνεται ότι τα δύο πιο πάνω επιδόματα παρέχονται σε υπαλλήλους της Α.Η.Κ. είτε ως έκτακτες προμήθειες είτε ως κατά χάριν (ex-gratia) πληρωμές. Αυτά όπως και όλα τα υπόλοιπα επιδόματα τα δικαιούνται με βάσει τις συλλογικές συμβάσεις και αποτελούν μέρος του μισθού τους. Επομένως κρίνω ότι θα ήταν δίκαιο να του επιδιακσθεί ως ειδική ζημιά το πιο πάνω ποσό. Κρίνω επίσης ότι ο ενάγοντας δικαιούται ως νέος στην ηλικία και της ζημιάς την οποία ενδέχεται να υποστεί για απώλεια επιδομάτων για όσο χρόνο χρειαστεί να απουσιάσει από την εργασία του όταν αυτός θα αποφασίσει και όποτε αποφασίσει να υποβληθεί σε εγχείρηση για την αποκατάσταση του ώμου του σε φυσιολογικά επίπεδα. Σύμφωνα με τον θεράποντα ιατρό του αυτός ο χρόνος μπορεί να είναι μεταξύ δέκα και δώδεκα εβδομάδες. Υπολογίζοντας το ποσό αυτό με βάση τον μέσο όρο αυτών των επιδομάτων, όπως ήταν η εισήγηση ανερχόμενα στις Λ.Κ.280,00 μηνιαίως. Υπολογιζόμενο αυτό το ποσό για τρεις μήνες ανέρχεται στο ποσό των Λ.Κ.840,00 το οποίο και επιδικάζεται στον ενάγοντα. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντος και εναντίον της εναγομένης για το ποσό των Λ.Κ. 12.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις. Το ποσό θα φέρει νόμιμο τόκο από της ημερομηνίας του ατυχήματος δηλαδή από την 10.01.2002 μέχρι εξοφλήσεως. Επίσης επιδικάζεται υπέρ του ενάγοντος το ποσό των Λ.Κ.2.214,00 ως ειδικές αποζημιώσεις για απώλεια των επιδομάτων όπως συμφωνήθηκε και καθορίζονται πιο πάνω. Επίσης ποσό Λ.Κ.184,00 για τα επιπρόσθετα πιο πάνω επιδόματα. Αυτά τα ποσά θα φέρουν τόκο από της καταχώρησης της αγωγής δηλαδή την 26.01.
2. Εκδίδεται επίσης απόφαση υπέρ του ενάγοντος και εναντίον της εναγομένης για το ποσό των Λ.Κ.840,00 ως αποζημίωση για απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων υπό την μορφή που καθόρισα πιο πάνω, ποσό το οποίο θα φέρει τόκο από σήμερα. Επιδικάζονται έξοδα στην ανάλογη κλίμακα υπέρ του ενάγοντος και εναντίον της εναγομένης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.).................................. Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο