← Κύπρος

Σίμου Κουσιάππα ν. Χριστάκη Κουρουμούνου, Αρ. Αγ.: 2767/04, 21 Δεκεμβρίου 2006

Σίμου Κουσιάππα ν. Χριστάκη Κουρουμούνου, Αρ. Αγ.: 2767/04, 21 Δεκεμβρίου 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:A177 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Η. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγ.: 2767/04 Μεταξύ: Σίμου Κουσιάππα Ενάγοντα -και- Χριστάκη Κουρουμούνου Εναγόμενου Αίτηση συνένωσης ημερ. 28.8.2006 21 Δεκεμβρίου 2006 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο - Αιτητή: κα Αριστείδου δια κ.Κυριακίδη Για Ενάγοντα - Καθ΄ ου η αίτηση: κ.Φούλιας Για τον Ενάγοντα στην υπόθεση 1456/05: κα Μ. Χαμπή για κ. Α. Κλεάνθους ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

  1. Με την παρούσα αίτηση ο αιτητής επιζητεί τη συνένωση της παρούσας αγωγής με την αγωγή 1456/05 του Ε.Δ. Λάρνακας. Η αίτηση βασίζεται στην Δ.
  2. Θ.1-9, Δ.14, Θ.2-
  4. Επιζητείται η συνένωση μόνο σε σχέση με το θέμα της ευθύνης καθότι πρόκειται για το ίδιο ατύχημα και υπάρχουν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα. Ο συνήγορος του ενάγοντα στην υπόθεση 1456/05 συγκατατίθεται στη συνένωση των δυο αγωγών σε αντίθεση με το συνήγορο του ενάγοντα στην παρούσα υπόθεση. Προβάλλεται ως λόγος ένστασης από μέρους του, ότι ο τίτλος της αίτησης είναι λανθασμένος. Οι υπόλοιποι λόγοι ένστασης αποσύρθηκαν στο στάδιο των αγορεύσεων.
  5. Στον τίτλο της παρούσας αίτησης αναγράφεται τόσο ο ενάγοντας όσο και ο εναγόμενος. Επίσης αναγράφεται και το όνομα του ενάγοντα ως τριτοδιαδίκου. Και γι΄ αυτό το λόγο υπάρχει ένσταση από μέρους του. 4.Η ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή αγορεύοντας ανέφερε ότι το σφάλμα στο τίτλο της αίτησης είναι θεραπεύσιμο βάση της Δ.64 παρέπεμψε δε στην αίτηση Deux L Designs Ltd Π.Ε.10814/ημερ.14.3.
  6. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του καθ΄ ου η αίτηση. Παρέπεμψε στην υπόθεση M I Holding Public Ltd v. Τασούλα Παναγή, Π.Ε.28/05/Ημερ.14.4.
  7. Στην πιο πάνω υπόθεση η εφεσίβλητη καταχώρησε αγωγή επί τύπου κλητήριου εντάλματος βάση της Δ.2 Θ1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Από τη διατύπωση που χρησιμοποιήθηκε και την οπισθογράφηση στο τέλος του κλητήριου προέκυπτε ότι μάλλον επιθυμούσε την καταχώρηση κλητήριου βάση της Δ.2 Θ
  8. Η φύση της αιτίας της αγωγής και της απαίτησης, της επέτρεπαν την οπισθογράφηση και τη καταχώρηση κλητήριου εντάλματος ειδικώς οπισθογραφημένου. Η εφεσίβλητη καταχώρησε αίτηση για συνοπτική απόφαση, η οποία επιτυγχάνει μόνο όταν το κλητήριο ένταλμα είναι ειδικώς οπισθογραφημένο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ότι επρόκειτο για απλή παρατυπία και εξέδωσε απόφαση υπέρ της εφεσίβλητης. Η ανάγκη για την ύπαρξη κλητήριου εντάλματος ειδικώς οπισθογραφημένου είναι σύμφωνα με τη Δ.18 Θ1(α) επιτακτική προϋπόθεση της αίτησης για συνοπτική απόφαση. Η εφεσίβλητη είχε την ευκαιρία να αντιδράσει και να ζητήσει τη διόρθωση. Υπέβαλε αίτηση για τροποποίηση του τίτλου της αγωγής επειδή η εφεσείουσα εταιρεία μετονομάστηκε. Σε εκείνη τη περίπτωση καταχωρήθηκε νέο κλητήριο με τους εφεσείοντες να αναφέρονται με την ορθή τους ονομασία αλλά η αίτηση για τροποποίηση δεν περιλάμβανε και το τύπο του κλητήριου εντάλματος. Η πρωτόδικη απόφαση παραμερίστηκε και η αίτηση για συνοπτική απόφαση απορρίφθηκε. Παραχωρήθηκε η δυνατότητα στους εφεσείοντες να προβάλουν την υπεράσπιση τους στην αγωγή. Όπως διαφαίνεται, η πιο πάνω υπόθεση διαφοροποιείται από την παρούσα, διότι στην υπόθεση Παναγή η αίτηση για συνοπτική απόφαση επέτυχε. Το κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε ήταν γενικώς οπισθογραφημένο και αποτελεί επιτακτική προϋπόθεση της αίτησης για συνοπτική απόφαση όπως το κλητήριο είναι ειδικώς οπιοσθογραφημένο.
  9. Η Δ.64 προνοεί τα ακόλουθα: «1.

(1)Η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δε θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.
(2)Τηρουμένης της παραγράφου
(3), το Δικαστήριο δύναται, εφόσο διαπιστώσει τέτοια μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς, όπως προβλέπεται στην παράγραφο
(1), και υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως κρίνει δίκαιο, να παραμερίσει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τη διαδικασία στην οποία επεσυνέβη ή μη συμμόρφωση, οποιοδήποτε βήμα έγινε στη διαδικασία εκείνη, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή, ή ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχουν οι παρόντες Κανονισμοί, να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις, εάν χρειάζονται, και να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, εάν χρειάζεται, αναφορικά με τη διαδικασία γενικά, όπως κρίνει πρέπον.
(3)Το δικαστήριο δε θα παραμερίζει εξ ολοκλήρου οποιαδήποτε διαδικασία, ή το κλητήριο ένταλμα, ή άλλο εναρκτήριο μέσο με το οποίο έχει αρχίσει η διαδικασία, για το λόγο ότι έχει χρησιμοποιηθεί διαφορετικό εναρκτήριο μέσο για την έναρξη της διαδικασίας από εκείνο που απαιτεί οποιοσδήποτε από τους παρόντες Κανονισμούς.
  1. Αίτηση για παραμερισμό οποιασδήποτε διαδικασίας, οποιουδήποτε βήματος που έγινε σε οποιαδήποτε διαδικασία, ή οποιουδήποτε εγγράφου, αποφάσεως ή διατάγματος σε αυτή, λόγω παρατυπίας, δε θα επιτρέπεται, εκτός εάν υποβάλλεται μέσα σε εύλογο χρόνο και προτού ο διάδικος που υπέβαλε την αίτηση προβεί σε οποιοδήποτε νέο βήμα, αφότου η παρατυπία περιήλθε σε γνώση του. Οι προτεινόμενοι λόγοι για παραμερισμό δυνάμει του παρόντος Κανόνα, θα αναφέρονται στην αίτηση.»
  2. Με τη Δ.64 παρέχεται η ευκαιρία σε διάδικο που επέδειξε πλημμέλεια στην εφαρμογή των θεσμών να διορθώσει το συγκεκριμένο διάβημα ώστε να μην θεωρείται άκυρο το δικόγραφο του. Η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για κάθε παράλειψη συμμόρφωση με τους κανονισμούς (βλ. Πετρίχου ν. Χ"Ιωσήφ
(1998)1 ΑΑΔ σελ.81,
  2. Με την Δ.64 των περí Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών καταργήθηκε η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου και κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς εξισώνεται με αντικανονικότητα ή παρατυπία που μπορεί να θεραπευτεί. Άκυρο ή ανυπόστατο δικονομικό μέτρο δεν εκπίπτει ούτε και διαγράφεται αυτοδικαίως εκτός αν οι θεσμοί ειδικά διαλαμβάνουν τέτοια πρόβλεψη. Βλ. Σκάρου ν. Χριστοδούλου
(1996)1 (Β) 1333 και Χαράλαμπος Μιχαήλ ν. Νίκου Α. Ττουνιά, Π.Ε. 11340/ Ημερ.23.1.2004, Κωνσταντίνου κ.ά. ν. Νικολάου, Π.Ε. 12045/Ημερ.12.5.2005. 8. Στην υπόθεση Karl Heinz Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου,
(1991)1 ΑΑΔ (Α) στη σελ. 376, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Πράγματι σκοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από την Δ.64. έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.
(1995)3 ΑΑΔ 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd
(1995)3 ΑΑΔ 338, 340 και Panayiotis Georghiou (Catering Ltd) κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1996)3 ΑΑΔ 323). Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (βλ. Th Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης 'πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών').
  1. Στην προκειμένη περίπτωση το σφάλμα είναι θεραπεύσιμο βάση της Δ.
  2. Πρόκειται περί εμφανούς λάθους. Στην ίδια την υπόθεση δεν υπάρχει ειδοποίηση τριτοδιαδίκου και όχι μόνο αυτό, αναφέρεται ως τριτοδιάδικος ο ενάγοντας. Συνεπώς ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια και καθοδηγούμενος από τις πιο πάνω νομικές αρχές η εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του εναγόμενου - καθ΄ ου η αίτηση δεν με βρίσκει σύμφωνο και απορρίπτεται. Περαιτέρω εκδίδεται διάταγμα απαλλαγής του λάθους που περιγράφεται πιο πάνω και ειδικότερα με την διαγραφή του ονόματος του ενάγοντα από την αίτηση ως τριτοδιαδίκου.
  3. Στη συνέχεια θα εξετάσω κατά πόσο δικαιολογείται η συνένωση των δυο αγωγών.
  4. Η Δ.14 κ.2 στην οποία στηρίζεται η αίτηση προβλέπει σε μετάφραση ότι: «Όταν δυο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών συνεπάγονται κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα, τα οποία συνεπάγονται οι αγωγές αυτές, ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να διατάξει τη συνένωση τους». 12.Είναι φανερό από το λεκτικό της συγκεκριμένης διάταξης, που στηρίζεται στην Ord.49 r.8 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών, ότι ο κύριος σκοπός της συνένωσης είναι η εξοικονόμηση χρόνου, εξόδων και πολλαπλότητας των διαδικασιών. Δεδομένου ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14 κ.2 το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να επιτρέψει ή όχι συνένωση αγωγών. Το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του εξουσία θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι η συνένωση των αγωγών είναι επιθυμητή για σκοπούς καλύτερης απονομής της δικαιοσύνης (βλ. Balley v. Marchioness Curzon of Kedleston and others
(1932)All E.R. 398, στις σελ. 402-403, Hadjiathanasiou v. Parperides and others
(1975)1 CLR 40). Η συνένωση θα πρέπει να θεωρείται ότι είναι επιθυμητή όταν βρεθεί ότι υπάρχει κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότων τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα ζητήματα ώστε να είναι επιθυμητό να αποφευχθεί η πολλαπλότητα των διαδικασιών και η σπατάλη δικαστικού χρόνου και δαπάνης. Γενικά η συνένωση θα πρέπει να τείνει να επιταχύνει την απονομή της δικαιοσύνης. (βλ. Medcon Construction Ltd v. Χρ.Μαρνέρος & Σια Λτδ
(1997)1 ΑΑΔ 546). 13. Παρόλο που η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι πλατιά εντούτοις υπάρχουν περιπτώσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην απόρριψη του αιτήματος για συνένωση. Για παράδειγμα δυο αγωγές συνήθως δεν συνενώνονται, λόγω πρακτικών δυσκολιών, όταν ο ενάγων στη μια αγωγή είναι εναγόμενος στην άλλη, εκτός αν η μία αγωγή θεωρηθεί ως ανταπαίτηση στην άλλη. Άλλο παράδειγμα είναι όπου οι ενάγοντες στις διάφορες αγωγές έχουν διαφορετικούς δικηγόρους και δεν συμφωνούν μεταξύ τους ποιος θα έχει το χειρισμό των συνενωμένων αγωγών (βλ. Lewis v. Daily Telegraph (No.2)
(1964)2 Q.B. 601) (αλλά και την υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ ν. Apak Agro Industries κ.α.
(1999)1 ΑΑΔ 1721 όπου το θέμα θεωρήθηκε δευτερεύουσας σημασίας) ή όπου οι εναγόμενοι προβάλλουν διαφορετικές υπερασπίσεις όπως συνέβη στην υπόθεση Daws v. Daily Sketch & Sunday Graphics Ltd and others v. Same
(1960)1 All E.R.
  2. Όπως παρατήρησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Samata Enterprises Ltd v. Γεώργιου Σταύρου, Π.Ε.10154/ημερ. 15.10.1998 το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων. Κατά την ερμηνεία της Δ.14 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας το Ανώτατο Δικαστήριο έδωσε έμφαση στην ρητή πρόνοια της Δ.14 θ.2 σύμφωνα με την οποία οι Απαιτήσεις των (προς συνένωση) αγωγών πρέπει να συνεπάγονται κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας που να καθιστά επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών. Επομένως το Δικαστήριο κρίνοντας την υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει να συγκρίνει μόνο τις Απαιτήσεις των αγωγών και όχι τις Υπερασπίσεις.
  3. Μελέτησα με προσοχή τόσο την αίτηση όσο και την ένσταση καθώς επίσης και τα δικόγραφα τόσο της παρούσας αγωγής όσο και της άλλης υπόθεσης. Σύμφωνα με ισχυρισμούς ο ενάγοντας στην παρούσα υπόθεση ήταν ο οδηγός μοτοσικλέτας και η οποία ενεπλάκη σε ατύχημα που επεσυνέβη κατά ή περί την 7.11.03 με το όχημα που οδηγούσε ο εναγόμενος. Ενώ ο ενάγοντας στην υπόθεση 1456/05 ήταν ο επιβάτης της πιο πάνω μοτοσικλέτας η οποία ενεπλάκη στο ατύχημα, ενώ εναγόμενος είναι το ίδιο πρόσωπο και τριτοδιάδικος ο ενάγοντας στην παρούσα υπόθεση.
  4. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω καταλήγω στο συμπέρασμα ότι προκύπτει κοινό ζήτημα ή κοινά ζητήματα Νόμου ή γεγονότα τέτοιας σημασίας ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των δυο αγωγών. Θα είναι προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης και θα συμβάλει στην εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου και εξόδων.
  5. Συνακόλουθα ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια που μου παρέχει η Δ.14 θ.2 το Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η αίτηση κρίνεται δικαιολογημένη.
  6. Συνακόλουθα εκδίδεται διάταγμα συνένωσης της παρούσας αγωγής με την αγωγή 1456/
  7. Οδηγός θα είναι η υπόθεση 1456/05, έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται στην παρ.15 ανωτέρω και λαμβανομένου υπόψη ότι όλοι οι συνήγοροι συμφωνούν. Η συνένωση θα αφορά μόνο το θέμα της ευθύνης. 19.Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του αιτητή και εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος. 20.Οι συνενωμένες αγωγές ορίζονται στις 9.1.07 η ώρα 10.30π.μ... (Υπ.): ....... Η. Γεωργίου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.