Στέλιος Ξενοφώντος ν. Παύλος Λεωνίδης, Αρ. Αγωγής: 2272/04, 26/7/06 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2006:A18 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2272/04 Μεταξύ: Στέλιος Ξενοφώντος από την Πάφο Ενάγοντας - και - Παύλος Λεωνίδης από την Πάφο Εναγόμενου --------------------------------- Ημερομηνία: 26/7/06 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα : κ. Μ. Μιλτιάδους Για τον Εναγόμενο: καμιά εμφάνιση --------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Σύμφωνα με το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε την 1.9.04 ο Ενάγοντας αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες, ζημιές, απώλειες και έξοδα τα οποία υπέστη ένεκα τροχαίου δυστυχήματος που επισυνέβη στις 25.1.04. Μετά την απόσυρση το δικηγόρου της Εναγόμενου ο δικηγόρος του Ενάγοντα προχώρησε σε απόδειξη της υπόθεσης του πελάτη του καταχωρώντας προς τούτο σχετικές ένορκες δηλώσεις. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ενάγοντα το δυστύχημα επισυνέβη ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΕΧΑ 619 στην οδό Αντρέα Δημητρίου η οποία διασταυρώνεται με την οδό Μιχαλάκη Παρίδη. Ο Εναγόμενος ο οποίος οδηγούσε στην οδό αυτή το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΕΕΜ 747 , παρέλειψε να σταματήσει στο σημείο «αλτ» που υπήρχε στην πορεία του και εισήλθε στη διασταύρωση ανακόπτοντας την πορεία του Ενάγοντα με αποτέλεσμα να συγκρουσθεί μαζί του και να προκληθούν σε αυτόν σωματικές βλάβες και ζημιές για τις οποίες αξιώνει από τον Εναγόμενο αποζημιώσεις. Σύμφωνα με την εισήγηση του Ενάγοντα θα πρέπει να εκδοθεί απόφαση υπέρ του και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των £1.000.00 σαν γενικές αποζημιώσεις και για £475.00 για ειδικές ζημιές πλέον έξοδα. Είναι νομολογημένο το καθήκον του οδηγού να συμμορφώνεται με τα σήματα της τροχαίας κίνησης όπως επίσης είναι νομολογημένο ότι ο οδηγός κύριου δρόμου έχει προτεραιότητα έναντι άλλου οδηγού που χρησιμοποιεί πάροδο (βλ. Κοντού v. Ιωάννου
(1999)
(1)Α.Α.Δ. 936, Ουλουπή v. Χρίστου
(1999)
(1)Α.Α.Δ. 108). Στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Μ. Μπίλλη
(1998)1 Α.Α.Δ. 164, λέχθηκε ότι: «Ο οδηγός σε κύριο δρόμο δεν αναμένεται να προβλέψει ότι ο οδηγός σε πάροδο θα παραβεί το καθήκον του να εισέλθει στον κύριο δρόμο χωρίς να σταματήσει και χωρίς να βεβαιωθεί πως αυτή η είσοδος του είναι ασφαλής εκτός εάν έχει ένδειξη ενόψει των ιδιαίτερων περιστάσεων της κάθε υπόθεσης πως τέτοια εξέλιξη είναι εύλογα πιθανή». Στην υπόθεση Hji Georgiou and Another v. Rodinis
(1978)1 Α.Α.Δ. 175 ο οδηγός του αυτοκινήτου ο οποίος εισήλθε σε διασταύρωση χωρίς να σταματήσει σε σήμα «αλτ» και συγκρούστηκε με άλλο αυτοκίνητο που οδηγείτο σε κύριο δρόμο βρέθηκε εξ ολοκλήρου υπεύθυνος. Στην υπόθεση Charalambides v. Michaelides
(1973)1 Α.Α.Δ. 661, ο οδηγός που μπήκε στη διασταύρωση χωρίς να σταματήσει στο «αλτ» και συγκρούστηκε με το όχημα που οδηγείτο στο κύριο δρόμο, βρέθηκε αποκλειστικά υπεύθυνος για το δυστύχημα. Αναφορικά με τις συνθήκες του επίδικου δυστυχήματος η μαρτυρία του Ενάγοντα παρέμεινε αναντίλεκτη και επιβεβαιώνεται από το σχεδιαγράφημα της σκηνής του δυστυχήματος. Από την προσκομισθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία κρίνεται ότι γενεσιουργός αιτία για την πρόκληση του δυστυχήματος ήταν η είσοδος του Εναγόμενου στη διασταύρωση από τη Μιχαλάκη Παρίδη χωρίς προηγουμένως να σταματήσει στο σημείο «αλτ» που βρισκόταν στην πορεία του και χωρίς να βεβαιωθεί ότι μπορούσε να εισέλθει στο κύριο δρόμο με ασφάλεια. Η παράλειψη αυτή του Εναγόμενου συνιστά παράβαση νόμιμης υποχρέωσης του. Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω κρίνω ότι αποκλειστικά υπεύθυνος για το δυστύχημα είναι ο Εναγόμενος. Το Δικαστήριο θα προχωρήσει να εξετάσει το ποσό που ο Ενάγοντας δικαιούται σαν γενικές αποζημιώσεις για τους τραυματισμούς που υπέστη. Κατά το καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η τάση της νομολογίας για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται στο παρελθόν (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Aristoph
(1982)1 C.L.R. 789), τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία και τη ταλαιπωρία (βλ. Μαυροπετρής v. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66). Σύμφωνα με το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού ο Ενάγοντας εισήχθηκε στη χειρουργική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου στις 25.1.04 παραπονούμενος για ζάλη, κεφαλαλγία και πόνο στην περιοχή της αριστερής κλείδας. Στο νοσοκομείο παρέμεινε για παρακολούθηση και θεραπεία μέχρι τις 27.1.04 οπόταν και εξήλθε από το νοσοκομείο ενώ του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια μέχρι τις 10.2.
- Στην υπό κρίση υπόθεση στο ιατρικό πιστοποιητικό δεν καταγράφεται οποιοδήποτε αντικειμενικό εύρημα του γιατρού που το εξέδωσε. Παρά ταύτα ο Ενάγοντας από το δυστύχημα υπέστη πόνο και ταλαιπωρία από τα οποία υπέφερε και ένεκα των οποίων του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια για περίοδο 17 ημερών. Με βάση όλα τα πιο πάνω και κυρίως λαμβάνοντας υπόψη τον πόνο και την ταλαιπωρία που ο Ενάγοντας υπέστη κρίνω σαν δίκαιο ποσό αποζημίωσης αυτό των £850.
- Στη συνέχεια θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο ο Ενάγοντας έχει πετύχει να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό τις ειδικές ζημιές τις οποίες ισχυρίζεται ότι υπέστη. Είναι νομολογημένο ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να εκτίθενται με ακρίβεια στα δικόγραφα και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα (βλ. Ηρακλέους v. Ταχύπλοου Σκάφους Νίκη
(1994)1 Α.Α.Δ. 510, Ηρακλέους v. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Ο Ενάγοντας στην Έκθεση Απαίτησης αξιώνει ποσό £25.00 για την έκδοση ιατρικών πιστοποιητικών. Προς απόδειξη της καταβολής του ποσού αυτού επισυνάπτεται σαν τεκμήριο η απόδειξη με αριθμό Β465092 ημερομηνίας 19.4.04 που αποδεικνύει τη καταβολή του ποσού. Προς απόδειξη των λοιπών αξιώσεων του Ενάγοντα για ειδικές ζημιές επισυνάπτονται σαν τεκμήρια φωτοτυπίες κάποιων εγγράφων και συγκεκριμένα απόδειξη για καταβολή ποσού £25.00 από τον δικηγόρο κ. Μ. Μιλτιάδους, φωτοτυπία εντύπου για υπολογισμό της προσωρινής φορολογίας του Ενάγοντα για το 2005 και φωτοτυπία δήλωσης του εισοδήματος του για το 2004. Σύμφωνα με το άρθρο 34
(1)(β) Περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9 όπως έχει τροποποιηθεί. «Δήλωση που περιέχεται σε έγγραφο και είναι αποδεκτή μαρτυρία, είναι δυνατό να αποδειχθεί ως προς το περιεχόμενο της. (α) .............................. (β) ανεξάρτητα από το κατά πόσο το πρωτότυπο έγγραφο εξακολουθεί να υφίσταται ή όχι, με την προσαγωγή αντιγράφου του πρωτοτύπου εγγράφου, νοουμένου ότι δίδεται επαρκής δικαιολογία για τη μη προσαγωγή του πρωτοτύπου». Στην προκειμένη περίπτωση έχουν παρουσιασθεί αντίγραφα των πρωτοτύπων εγγράφων χωρίς όμως να δίδεται κανένας απολύτως λόγος για τη μη προσαγωγή του πρωτοτύπου. Η παράλειψη αυτή του Ενάγοντα να δώσει επαρκή δικαιολογία για τη μη προσκόμιση των πρωτοτύπων εγγράφων καθιστούν αδύνατη την επιδίκαση σε αυτόν των αξιούμενων ποσών. Όσον αφορά το θέμα της επιδίκασης τόκων και με βάση τις αρχές όπως καθορίσθηκαν στην υπόθεση Φοινικαρίδης κ. ά. v. Γεωργίου κ. ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475 και επαναλήφθηκαν στην υπόθεση Miller Roza Maria v. Ute Petek
(1999)1 (Γ) ΑΑΔ 2091, θεωρώ ότι δεν παρατηρήθηκε οποιαδήποτε καθυστέρηση στη καταχώρηση της αγωγής. Γι΄ αυτό θεωρώ δίκαιο όπως επί του ποσού των £850.00 που είναι οι γενικές αποζημιώσεις, επιδικασθούν τόκοι από τις 25.1.04, ημερομηνία γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος και επί του ποσού των £25.00 από τις 19/4/04 ημερομηνία που καταβλήθηκε το ποσό αυτό. Συνακόλουθα, με όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου για το ποσό των £875.00 πλέον τόκους προς 8% ετήσια επί ποσού £850.00 από 25.1.04 μέχρι εξόφλησης, πλέον τόκους προς 8% ετήσια επί ποσού £25.00 από 19.4.04 μέχρι εξόφλησης, πλέον έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......................................... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ν.Κ./.ΓΑΚ./Χ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο