FV PANEL ADVERTISING LTD ν. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ, Αρ. Αγωγής: 554/06, 31.8.2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2006:A31 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 554/06 Μεταξύ: F.V. PANEL ADVERTISING LTD Ενάγουσας-Αιτήτριας και ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ Εναγομένου-Καθ΄ ου η αίτηση --------------------------- Ημερομηνία: 31.8.2006 Αίτηση ημερ. 9.2.2006 Για Ενάγουσα-Αιτήτρια κ. Στ. Αμερικάνος (για να ακούσει απόφαση κ. Λ. Χ"Νεοφύτου) Για Εναγόμενο-Καθ΄ ου η Αίτηση κ. Α. Πολυδώρου Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Αιτητές ζητούν την έκδοση των ακολούθων προσωρινών διαταγμάτων: «(Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος Δήμος και/ή αυτός μέσω των υπαλλήλων και/ή υπηρετών και/ή αντιπροσώπων του όπως άμεσα κατεδαφίσει και/ή αφαιρέσει τις παράνομες πινακίδες τρίτων προσώπων που βρίσκονται στα όρια του Δήμου Πάφου με τις διαφημιστικές πινακίδες που ο ίδιος ο Εναγόμενος Δήμος τοποθέτησε και διαφημίζει επί τούτων και ειδικά των διαφημιστικών πινακίδων που βρίσκονται στον χώρο στάθμευσης της Δημοτικής Αγοράς, στον χώρο στάθμευσης «Σαλαμίνα», στον χώρο στάθμευσης «Καραβέλα», στην Αγορά (σημείο Πανοραμικού Ανελκυστήρα), στην συμβολή των οδών Ευαγόρα Παλληκαρίδη και Τσιέλεπου, στην οδό Παλληκαρίδη και στην οδό Βενιζέλου, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής ή νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. (Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στον Εναγόμενο Δήμο και/ή διά των υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων του από του να τοποθετεί διαφημιστικές πινακίδες κατά παράβαση της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής ή νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. (Γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος Δήμος και/ή αυτός μέσω των υπαλλήλων και/ή υπηρετών και/ή αντιπροσώπων του όπως άμεσα παύσει να ασκεί διαφημιστικές εργασίες και/ή διαφημίζει μέσω διαφημιστικών πινακίδων και/ή εκμεταλλεύεται διαφημιστικές πινακίδες κα/ή όπως απέχει από την τοποθέτηση και/ή επίδειξη οποιωνδήποτε νέων διαφημιστικών μηνυμάτων εντός των ορίων του Δήμου Πάφου κατά την διάρκεια ισχύος της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής ή νεότερης διαταγής του δικαστηρίου. (Δ) Οιαδήποτε άλλη και/ή περαιτέρω θεραπεία το Δικαστήριο θεωρήσει δίκαια και/ή λογική υπό τις περιστάσεις. (Ε) Δικηγορικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ και έξοδα επίδοσης.» Η αίτηση στηρίζεται σε ένορκη δήλωση του Χρίστου Ματθαίου, ενός εκ των διευθυντών (Managers) της Ενάγουσας-Αιτήτριας Εταιρείας, στην οποία αναφέρονται σε συντομία τα ακόλουθα: Η Αιτήτρια Εταιρεία ασχολείται με διαφημιστικές επιχειρήσεις και στις 16.4.1999 υπεγράφη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία συνεργασίας δυνάμει της οποίας ο Εναγόμενος Δήμος παραχώρησε στην Αιτήτρια το δικαίωμα της εγκατάστασης και τοποθέτησης 35 περίπου στεγάστρων στάσεων λεωφορείων με διαφημιστικές πινακίδες με αυξομείωση 10% στον αριθμό σε θέσεις αναμονής λεωφορείων εντός των δημοτικών ορίων Πάφου για περίοδο δέκα ετών. Η Αιτήτρια για την τοποθέτηση των στεγάστρων λεωφορείων επί των οποίων της δόθηκε το δικαίωμα διαφήμισης δαπάνησε ποσό περίπου Λ.Κ.70.000 ενώ παράλληλα έχει την υποχρέωση συντήρησης τους κατά τη διάρκεια ισχύος της συμφωνίας. Η Αιτήτρια ανέλαβε να πληρώσει στο Δήμο σαν αντάλλαγμα για την πιο πάνω παραχώρηση ποσό Λ.Κ.225,00 ανά θέση μονού στεγάστρου και ποσό Λ.Κ.300,00 ανά θέση διπλού στεγάστρου ετησίως τα οποία ποσά θα αυξάνονταν κατά 10% κάθε χρόνο. Περαιτέρω θα κατέβαλλε ποσό Λ.Κ.20 κάθε χρόνο για κάθε μία πλευρά διαφημιστικής πινακίδας σε κάθε ένα στέγαστρο σαν τέλη διαφήμισης. Το ποσό αυτό θα αυξανόταν κατά 10% το χρόνο. Τα στέγαστρα θα τοποθετούνταν σε θέσεις που θα υποδεικνύονταν από τον Δήμο και η Αιτήτρια είχε υποχρέωση όπως ταυτόχρονα με την υπογραφή της συμφωνίας παραδώσει στον Δήμο τραπεζική εγγύηση ύψους ίσου με το 10% του συνολικού κόστους των στεγάστρων, η οποία θα παρέμεινε σε ισχύ μέχρι τη λήξη της ισχύος της συμφωνίας. Περαιτέρω ο Δήμος ανέλαβε να προστατεύσει την αντιπαροχή που παρείχε στην Αιτήτρια υποχρεούμενος να μην προβαίνει σε οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη ή συμφωνία η οποία με οποιονδήποτε τρόπο θα παράβλαπτε τα δικαιώματα της Ενάγουσας που απορρέουν από την πιο πάνω συμφωνία και να μην προβαίνει σε οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη η οποία με οποιονδήποτε τρόπο θα εμπόδιζε την Αιτήτρια να τηρήσει τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τη συμφωνία. Περαιτέρω ο Δήμος συμφώνησε ότι στην περίπτωση που δημιουργηθεί η ανάγκη για την τοποθέτηση άλλων διαφημιστικών πινακίδων σε δημόσιους χώρους του Δήμου, όπως προτού δοθεί άδεια σε οποιονδήποτε τρίτο πρόσωπο το θέμα θα συζητηθεί και θα ανατεθεί στην Ενάγουσα (η συμφωνία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1). Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα η Αιτήτρια εκπλήρωσε όλες τις συμβατικές της υποχρεώσεις ενώ ο Δήμος προέβη στις ακόλουθες παραλείψεις: (α) Από της υπογραφής της συμφωνίας και μέχρι σήμερα έχουν τοποθετηθεί χωρίς άδεια παράνομα, δεκάδες διαφημιστικές πινακίδες στα όρια του Δήμου που ο τελευταίος παρέλειψε και αρνήθηκε να λάβει οποιαδήποτε μέτρα σε βάρος των παρανομούντων. (β) Από τριετίας ο Δήμος εμπορεύεται δικές του διαφημιστικές πινακίδες χρεώνοντας διαφημιστικά δικαιώματα κατά πολύ χαμηλότερα των δικαιωμάτων που η Ενάγουσα χρεώνει τις δικές της διαφημιστικές πινακίδες και συνεπώς ανταγωνίζεται την Αιτήτρια κατά παράβαση της συμφωνίας τους. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει πως διαπίστωσε προσωπικά πως ο Δήμος κατά παράβαση της μεταξύ τους συμφωνίας τοποθέτησε ή επέτρεψε την τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων που φαίνονται σε δέσμη φωτογραφιών (Τεκμήριο 5) στο χώρο στάθμευσης της Δημοτικής Αγοράς, στο χώρο στάθμευσης «Καραβέλα», στην Αγορά (σημείο πανοραμικού ανελκυστήρα), στη συμβολή των οδών Ευαγόρα Παλληκαρίδη και Τσιέλεπου και την οδό Βενιζέλου. Όλες αυτές οι πινακίδες έχουν τοποθετηθεί χωρίς προηγουμένως να υπάρξει συνεννόηση με την Αιτήτρια και χωρίς να τους δοθεί δικαίωμα προτεραιότητας όπως ρητά αναφέρεται στην μεταξύ των διαδίκων συμφωνία. Οι πινακίδες αυτές είναι ανταγωνιστικές της Ενάγουσας, ενοικιάζονται προς τρίτους έναντι αμοιβής για διαφήμιση των προϊόντων ή εργασιών. Περαιτέρω αναφέρεται πως η Αιτήτρια επιπρόσθετα της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, ως νόμιμη αδειούχος διαφήμισης επί διαφημιστικών πινακίδων έχει δικαίωμα προστασίας από τον Εναγόμενο Δήμο έναντι τρίτων παρανομούντων και μη αδειούχων ανταγωνιστών. Στην ένορκη δήλωση επισυνάπτονται επιστολές που στάλησαν από την Αιτήτρια στο Δήμο ημερ. 16.11.2004, 13.1.2005 και 4.8.2005 σχετικά με το θέμα των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων (Τεκμήρια 2, 3 και 4). Παρά τις γραπτές οχλήσεις της Αιτήτριας ο Δήμος αρνείται και παραλείπει να συμμορφωθεί τόσο με τις συμβατικές όσο και τις νόμιμες υποχρεώσεις του. Η ζημιά της Ενάγουσας από τις συμβατικές και παράνομες ενέργειες του Δήμου δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα και επίσης η Αιτήτρια υπόκειται σε αθέμιτο ανταγωνισμό από τον ίδιο τον Δήμο με τον οποίο συμβλήθηκε και ανέλαβε να προστατεύσει τα δικαιώματα που της παρείχε με βάση την επίδικη συμφωνία. Συνεπώς η έκδοση του διατάγματος είναι επείγουσα. Περαιτέρω η Αιτήτρια υφίσταται αθέμιτο ανταγωνισμό από τρίτους άγνωστους στην ίδια επιχειρηματίες οι οποίοι χωρίς να πληρώνουν τέλη στον Δήμο αφού ενεργούν παράνομα μπορούν να προσφέρουν στις διαφημιζόμενες επιχειρήσεις χαμηλότερο ενοίκιο με αποτέλεσμα η Ενάγουσα να υφίσταται απώλεια πελατών. Τυχόν συνέχιση της διαφήμισης επηρεάζει σημαντικά τις εργασίες της Αιτήτριας, οι οποίες αφορούν όχι μόνο τη διαφήμιση επί πινακίδων που βρίσκονται στις εν λόγω περιοχές αλλά σε όλες τις διαφημιστικές της πινακίδες σε παγκύπρια βάση. Σε περίπτωση που ο Δήμος συνεχίσει να ανταγωνίζεται αθέμιτα την Αιτήτρια θα επηρεάσει τη δυνατότητα της τελευταίας να είναι ανταγωνιστική και θα απωλέσει τους πελάτες της σε παγκύπρια βάση. Η ζημιά που η Αιτήτρια θα υποστεί σε τέτοια περίπτωση δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, ούτε η έκταση της να υπολογιστεί ακριβώς ή να θεραπευθεί σε μεταγενέστερο στάδιο. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση-Δήμος Πάφου καταχώρησε ένσταση η οποία στηρίζεται στους ακόλουθους λόγους: «Α. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος δια την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Β. Λείπει το στοιχείο του επείγοντος. Γ. Η Ενάγουσα με την αίτηση της κάνει κατάχρηση της διαδικασίας. Δ. Με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος προαποφασίζεται ολόκληρος η αγωγή. Ε. Η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων θα αντίκειται εις τις διατάξεις του Νόμου.» Η ένσταση στηρίζεται σε ένορκη δήλωση της Αναστασίας Ρούτη-Ελευθεριάδου, Λειτουργού Δημοτικής Υπηρεσίας στο Δήμο Πάφου. Η συμφωνία ημερ. 16.4.1999 είναι παραδεκτή. Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι ο όρος της συμφωνίας ο οποίος προνοεί πως σε περίπτωση που δημιουργηθεί η ανάγκη άλλων διαφημιστικών πινακίδων σε δημόσιους χώρους του Δήμου, προτού δοθεί άδεια σε τρίτο πρόσωπο θα συζητηθεί και ανατεθεί στην Ενάγουσα, έχει σχέση με διαφημιστικές πινακίδες επί στεγάστρων αναμονής λεωφορείων και όχι γενικά για διαφημίσεις σε οποιονδήποτε άλλο μέρος των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει πως η Αιτήτρια παρέλειπε να εκτελεί τις συμβατικές της υποχρεώσεις κυρίως τις οικονομικές με αποτέλεσμα ο Δήμος να της αποστέλλει επιστολές συμμόρφωσης της. Προβάλλεται άρνηση του ισχυρισμού ότι ο Δήμος έχει παραβεί τη συμφωνία μεταξύ των διαδίκων. Αναφέρεται ότι σε αρκετές περιπτώσεις ο Δήμος έχει λάβει δικαστικά μέτρα εναντίον όσων παρανομούν εντός των ορίων του, το γεγονός όμως αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την Αιτήτρια. Σε καμιά πράξη δεν έχει προβεί που να επηρεάζει τα δικαιώματα της Αιτήτριας που απορρέουν από τη συμφωνία. Αναφορικά με τις φωτογραφίες που επισυνάπτονται στην αίτηση, αυτές, σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, δεν έχουν σχέση με σκέπαστρα στάσης αναμονής λεωφορείων ούτε έχουν σχέση με την μεταξύ των διαδίκων συμφωνία. Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχει το στοιχείο του επείγοντος ή ότι είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο μέλλον. Σε περίπτωση έκδοσης απόφασης υπέρ της Αιτήτριας, αυτή θα μπορέσει να εισπράξει το λαβείν της, καθότι ο Δήμος είναι φερέγγυος. Τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων θα προαποφάσιζε ολόκληρη την αγωγή σύμφωνα με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. Περαιτέρω η έκδοση των διαταγμάτων αντίκειται στις διατάξεις του Νόμου καθότι θα στερήσει το Δήμο που είναι η αρμόδια αρχή τις εξουσίες για έκδοση αδειών για την τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων εντός των ορίων του. Κατά την ακροαματική διαδικασία αντεξετάστηκε η Αναστασία Ρούτη-Ελευθεριάδη. Η μάρτυρας ανέφερε πως με βάση τη συμφωνία οι Αιτητές ανάλαβαν να τοποθετήσουν 35 στέγαστρα λεωφορείων εντός του Δήμου Πάφου και ανέλαβαν το κόστος κατασκευής τους. Περαιτέρω συμφώνησαν να καταβάλλουν δικαιώματα όπως αυτά αναγράφονται στην παράγραφο 2 της συμφωνίας. Η μάρτυρας δεν μπορούσε να αναφέρει τα ακριβή ποσά που πληρώθηκαν από τους Αιτητές διευκρίνισε μόνο ότι σε κάποιο στάδιο υπήρχε οικονομική διαφορά με τους Αιτητές όμως η συμφωνία παραμένει σε ισχύ. Σύμφωνα με τη μάρτυρα ο όρος 27 της συμφωνίας Τεκμήριο 1 περιορίζεται σε διαφημίσεις σε στέγαστρα λεωφορείων και δεν επεκτείνεται στη διαφήμιση σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο εντός του Δήμου. Όπως διευκρίνισε η μάρτυρας κατά την υπογραφή της συμφωνίας προϋπήρχαν πλαίσια σε διάφορους χώρους εντός του Δήμου Πάφου όπου διαφήμιζε το πολιτιστικό τμήμα του Δήμου Πάφου κατόπιν πληρωμής σχετικών δικαιωμάτων σ΄ αυτόν. Μετά που υποδείχθηκαν στη μάρτυρα οι φωτογραφίες που επισυνάπτονται στην αίτηση ανέφερε ότι οι πρώτες τρεις φωτογραφίες αφορούν στέγαστρα κερματοδεκτών σε χώρους στάθμευσης του Δήμου και δεν μπορούσε να καθορίσει κατά πόσο αυτά βρίσκονταν επί πεζοδρομίου. Αρνήθηκε υποβολή ότι αυτά τοποθετήθηκαν κατά παράβαση του Ν.50
(1)/
- Σε αυτές τις περιπτώσεις είπε προέκυψε η ανάγκη τοποθέτησης στεγάστρων για σκοπούς προφύλαξης των κερματοδεκτών και όχι για σκοπούς διαφήμισης. Η διαφήμιση έγινε από τα πρόσωπα που ανέλαβαν να κατασκευάσουν τα στέγαστρα. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είπε η μάρτυρας αφορούν πλαίσια προς διαφήμιση τα οποία για πολλά χρόνια χρησιμοποιούσε το πολιτιστικό τμήμα του Δήμου και αρνήθηκε πως ο Δήμος προέβη σε διαφημίσεις κατά παράβαση της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Μετά από σχετικές ερωτήσεις η μάρτυρας επίσης διευκρίνισε πως ο Δήμος διώκει εκείνους οι οποίοι τοποθετούν διαφημιστικές πινακίδες σε χώρους όπου απαγορεύεται και προς τούτο εκκρεμούν δικαστικές διαδικασίες. Ο κ. Αμερικάνος εισηγήθηκε πως πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου
- Ο ευπαίδευτος συνήγορος εισηγήθηκε πως οι Αιτητές έχουν καταδείξει την ύπαρξη των πρώτων δύο προϋποθέσεων στηριζόμενοι τόσο σε παράβαση της συμφωνίας και συγκεκριμένα των άρθρων 24 και 27 του Τεκμηρίου 1 όσο και σε παράβαση νόμιμου καθήκοντος εκ μέρους του Δήμου δυνάμει των προνοιών του Ν.50
(1)/
- Δεν απαιτείται, σύμφωνα με το συνήγορο, ερμηνεία της συμφωνίας για να καταλήξει το Δικαστήριο ότι ο Δήμος έχει παραβεί τις ξεκάθαρες πρόνοιες των άρθρων 24 και 27 της συμφωνίας. Οι Αιτητές ζητούν ουσιαστικά με την έκδοση των διαταγμάτων την εφαρμογή της συμφωνίας. Σε περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα τότε οι Αιτητές θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο Δήμος ανταγωνίζεται τους Αιτητές με το να επιτρέπει σε τρίτα πρόσωπα να διαφημίζουν με χαμηλότερο κόστος και δυσχεραίνει την οικονομική τους θέση. Ο υπολογισμός της ζημιάς θα είναι δύσκολος ενώ με την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων θα επαναφερθούν τα πράγματα στην κατάσταση που ήταν κατά την υπογραφή της συμφωνίας. Από την άλλη ο κ. Πολυδώρου εισηγήθηκε πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου
- Ειδικότερα αναφέρθηκε στην τρίτη προϋπόθεση και εισηγήθηκε πως στην παρούσα περίπτωση ακόμη και αν το Δικαστήριο δεχθεί ότι είναι δύσκολο να υπολογιστούν οι αποζημιώσεις που ενδεχόμενα να δικαιούνται οι Αιτητές αυτό δεν καθιστά δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο το δικαίωμα εκμετάλλευσης διαφήμισης παρέχεται στο Δήμο σύμφωνα με το Κεφ.50 και με την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων αποστερείται ο Δήμος του δικαιώματος που του διασφαλίζει ο Νόμος. Δεν δόθηκε συγκεκριμένη μαρτυρία είπε ο συνήγορος σε ποιαν απόσταση τοποθετήθηκαν διαφημιστικές πινακίδες από το σημείο που ευρίσονται οι πινακίδες των Αιτητών για να μπορεί να εξεταστεί κατά πόσο επηρεάζονται τα δικαιώματα των Αιτητών δυνάμει της συμφωνίας. Περαιτέρω ο συνήγορος εισηγήθηκε πως με τα αιτούμενα διατάγματα ζητούνται ουσιαστικά οι ίδιες θεραπείες που ζητούνται με την αγωγή. Επίσης, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι επείγον να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα ενώ σ΄ αυτήν αναφέρεται ότι η κατάσταση που υπάρχει σήμερα αντιμετωπίζεται επί τριετίας. Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 στη Δ.48 Θ.1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που τίθενται για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων είναι:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
(3)Εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.(βλ. Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R.557). Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, της ύπαρξης δηλαδή σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται, με βάση τα δικόγραφα, συζητήσιμη υπόθεση. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντα στην αγωγή, ο δε βαθμός στον οποίο θα ικανοποιηθεί, αν και περισσότερος από απλή πιθανότητα εντούτοις, δεν ισοδυναμεί με το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, όπως δε τονίστηκε στην υπόθεση Odysseos (πιο πάνω) το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση. Αφού ικανοποιηθούν οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα κρίνει με γνώμονα το τι είναι δίκαιο ή πρόσφορο, έχοντας υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης, αν πρέπει ή όχι να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το άρθρο 4 του Κεφ. 6 προσδίδει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα σε σχέση με το ίδιο το αντικείμενο της αγωγής (βλ. Cyprus Palestine Plantations Ltd. V. Olivier and Co. [Cyprus] Ltd 16 C.L.R.22 Sophocles Mamas and Co. v. Carl F.W. Borgward and the Chartered Bank
(1962)C.L.R. 209, ABP Holdings v. Ανδρέα Κταλίδη κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 694). Ο συσχετισμός του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 και του άρθρου 4 του Κεφ. 6 αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Από τη νομολογία εξάγεται το συμπέρασμα ότι οι πρόνοιες του άρθρου 32 του Νομου 14/60 καλύπτουν ένα ευρύτερο φάσμα απ΄αυτό που καλύπτουν οι πρόνοιες του άρθρου 4 του Κεφ. 6, με αποτέλεσμα οι πρόνοιες του άρθρου 4 να λαμβάνονται υπόψη κατά την εξέταση αίτησης με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 32. Εκεί όμως όπου το αντικείμενο της αίτησης για έκδοση διατάγματος είναι περιουσία που αποτελεί και το αντικείμενο της αγωγής, οι πρόνοιες του άρθρου 4 μπορεί να εξεταστούν ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 (βλ. Παπαστράτης ν. Πετρίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231). Στην απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση ΑBP Holdings Ltd. v. Ανδρέα Κιταλίδη κ.ά. (πιο πάνω), το Δικαστήριο τόνισε ότι τα άρθρα 4 και 5 κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται χωρίς να αφαιρούν οτιδήποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές, θα εξετάσω την παρούσα υπόθεση, έχοντας υπόψη ότι το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της αίτησης για προσωρινό διάταγμα πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 C.L.R.263, Άκης Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ.
- Θα προχωρήσω στην εξέταση των δύο πρώτων προϋποθέσεων μαζί. Με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα οι Ενάγοντες-Αιτητές αξιώνουν αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας ημερομηνίας 16.4.1995 και διατάγματα τα οποία είναι πανομοιότυπα με αυτά που ζητούνται με την παρούσα αίτηση. Η ημερομηνία της συμφωνίας που αναγράφεται στην αγωγή προφανώς έχει αναγραφεί λανθασμένα όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται όπου η ημερομηνία της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων αναφέρεται ως 16.4.
- Η συμφωνία μεταξύ των διαδίκων έχει επισυναφθεί στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση (Τεκμήριο 1). Η συμφωνία αφορά την παραχώρηση στους αιτητές του δικαιώματος της τοποθέτησης 35 περίπου στεγάστρων, με αυξομείωση 10% σε θέσεις αναμονής Λεωφορείων, εντός των Δημοτικών ορίων Πάφου, με διαφημιστικές πινακίδες για περίοδο 10 ετών. Σύμφωνα με τον όρο 24 ο Δήμος υποχρεούται να μην προβεί σε οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη ή συμφωνία η οποία θα παραβλάπτει τα δικαιώματα των Αιτητών που απορρέουν από τη συμφωνία και με οποιοδήποτε τρόπο θα εμποδίζουν τους Αιτητές να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους με βάση τη συμφωνία. Περαιτέρω στη συμφωνία προνοείται στο δεύτερο μέρος της παραγράφου 27 ο ακόλουθος όρος: «Ο ΔΗΜΟΣ συμφωνεί ότι στην περίπτωση που δημιουργηθεί η ανάγκη για την τοποθέτηση άλλων διαφημιστικών πινακίδων σε δημόσιους χώρους του ΔΗΜΟΥ, ότι προτού δοθεί άδεια σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο, θα συζητηθεί και θα ανατεθεί στον Αδειούχο.» Η πλήρης ερμηνεία των όρων της σύμβασης αποτελεί έργο του Δικαστηρίου που θα εκδικάσει την αγωγή. Από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μου προκύπτει ότι τοποθετήθηκαν διαφημιστικές πινακίδες σε διάφορους χώρους στάθμευσης και άλλους δημόσιους χώρους χωρίς προηγουμένως το θέμα να συζητηθεί με τους αιτητές και να ανατεθεί σε αυτούς. Το κατά πόσο αυτό αποτελεί παράβαση συμφωνίας εξαρτάται από την ερμηνεία που θα δοθεί από το Δικαστήριο στους όρους της μεταξύ των μερών συμφωνίας. Αυτό δεν είναι το κατάλληλο στάδιο να αποφασιστεί τελεσίδικα κατά πόσο ο όρος αυτός περιορίζεται μόνο σε ότι έχει σχέση με διαφημιστικές πινακίδες επί στεγάστρων αναμονής λεωφορείων, όπως ισχυρίζεται ο Δήμος ή κατά πόσο επεκτείνεται και στη τοποθέτηση πινακίδων σε άλλους χώρους, οπόταν ο Δήμος έχει παραβεί την μεταξύ τους συμφωνία όπως ισχυρίζονται οι Αιτητές. Όμως με βάση το χαμηλό επίπεδο απόδειξης που απαιτείται και έχοντας υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης θεωρώ ότι πληρούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 τουλάχιστον όσον αφορά την αξίωση που σχετίζεται με παράβαση συμφωνίας. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω τη τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
- Η εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Στην υπόθεση Αναφορικά με το Φιλελεύθερο Λτδ κ.ά.
(2003)1 ΑΑΔ 1729 αναφέρεται ότι μια περίπτωση που μπορεί να εμπίπτει στη τρίτη προϋπόθεση είναι εκείνη κατά την οποία ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι΄ αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Στην υπόθεση Μ & CH Mitsingas Trading Ltd κ.ά. ν. The Timberland Co
(1997)1 ΑΑΔ 1791 αναφέρεται στη σελ. 1799 « Όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 240,..το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία». Στην υπόθεση Papapetrou Bros Ltd v. Αντρούλλας Παπαπέτρου
(2003)1 Α.Α.Δ. 741, αναφέρθηκε πως η έννοια της ανεπανόρθωτης βλάβης που θέτει το άρθρο 32 δεν περιλαμβάνει μόνο τη δυνατότητα πλήρους αποζημίωσης μετά τη δίκη. Η αναφορά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ότι οι εφεσείοντες θα υποστούν «ανυπολόγιστες ζημιές» χωρίς να αποκαλύπτονται οποιαδήποτε γεγονότα, κρίθηκε ότι δεν αποκάλυπτε τα γεγονότα εκείνα στα οποία να βασισθεί το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία υπέρ των εφεσειόντων. Στην υπόθεση Παναγίδου κ.ά. ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 Α.Α.Δ. 396, όπου εξετάστηκε η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στους ενάγοντες των θεραπειών που δικαιούνται σύμφωνα με τον νόμο. Στην παρούσα περίπτωση θεωρώ ότι αν οι Αιτητές επιτύχουν στην αξίωση τους και αποδειχθεί ότι ο Δήμος έχει παραβεί τους όρους της μεταξύ τους συμφωνίας θα δικαιούνται σε αποζημιώσεις. Οι αιτητές δεν έχουν καταδείξει με οποιοδήποτε τρόπο πως δικαιούνται να ζητήσουν ειδική εκτέλεση της συμφωνίας Τεκμήριο 1 οπόταν το εκδοθέν διάταγμα ενδεχόμενα να πρέπει να εκδοθεί. Άλλωστε δυνάμει του όρου 27 προνοείται κάτι αβέβαιο το οποίο θα συζητηθεί και θα συμφωνηθεί χωρίς να περιλαμβάνονται οποιεσδήποτε λεπτομέρειες. Σημειώνω πως κατά την αντεξέταση της κας Ελευθεριάδου αυτή ανέφερε πως τα πλαίσια εντός των οποίων διαφημίζει το πολιτιστικό τμήμα του Δήμου προϋπήρχαν και ήταν εν γνώσει των Αιτητών κατά τη σύναψη της συμφωνίας. Αυτή η θέση δεν έχει αντικρουστεί. Προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι θα είναι δύσκολο να γίνει ο υπολογισμός των αποζημιώσεων σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής. Αυτός όμως ο ισχυρισμός παρουσιάζει μειωμένη ισχύ εν όψει της αβεβαιότητας που υπάρχει στο όρο 27 της συμφωνίας. Σημειώνω επίσης πως δεν έχουν παρατεθεί γεγονότα που να υποδηλούν ότι κατά την τριετία που ο Δήμος διαφήμιζε ή επέτρεπε σε άλλους να διαφημίζουν, επηρεάστηκαν και με ποιον τρόπο τα δικαιώματα των Αιτητών να διαφημίζουν στα στέγαστρα των λεωφορείων. Περιλαμβάνονται επίσης στο κλητήριο ένταλμα οι ίδιες θεραπείες με τα αιτούμενα διατάγματα με μόνη εξαίρεση την επιπρόσθετη απαίτηση για αποζημιώσεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα Δικαστήρια είναι επιφυλακτικά να δώσουν τις αιτούμενες θεραπείες εκτός σε καθαρές περιπτώσεις. Στην παρούσα περίπτωση, υπάρχει ασάφεια των γεγονότων και αβεβαιότητα των όρων της σύμβασης, γεγονότα που έχουν αρνητική επίδραση στις αιτούμενες θεραπείες. Με αυτά τα δεδομένα δεν θεωρώ ότι πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 αλλά και αν ακόμα κατέληγα ότι πληρείται η τρίτη προϋπόθεση θεωρώ ότι δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα λόγω της καθυστέρησης που παρουσιάστηκε στην υποβολή της αίτησης. Η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης δεν χάνει τη σημασία της επειδή η αίτηση είναι δια κλήσεως. Το γεγονός ότι οι Αιτητές αντιμετώπιζαν τα ίδια ισχυριζόμενα προβλήματα για μία τριετία χωρίς να λάβουν οποιαδήποτε δικαστικά μέτρα είναι παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη στην χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας, έστω και αν η αίτηση έγινε δια κλήσεως. Θα πρέπει σε αυτό το σημείο να τονιστεί πως ένα διάταγμα που εκδίδεται από το Δικαστήριο πρέπει να είναι σαφές έτσι ώστε να γνωρίζει ο διάδικος στον οποίο απευθύνεται τι πρέπει να πράξει και επίσης σε περίπτωση που δεν υπάρχει συμμόρφωση με αυτό να μπορεί το Δικαστήριο εάν καταχωρηθεί αίτηση παρακοής να γνωρίζει τα όρια του διατάγματος. Στην προκείμενη περίπτωση το διάταγμα Β αναφέρεται σε απαγόρευση τοποθέτησης διαφημιστικών πινακίδων κατά παράβαση της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Συνακόλουθα θα πρέπει να αποφασιστεί η ερμηνεία των όρων της συμφωνίας για να μπορεί να καθοριστεί κατά πόσο οι Καθ΄ ων η αίτηση έχουν συμμορφωθεί ή όχι με ένα τέτοιο διάταγμα. Περαιτέρω ένα άλλο θέμα που εγείρεται και το οποίο δεν έχει αναλυθεί από τους συνηγόρους των δύο πλευρών είναι ότι το αιτούμενο διάταγμα (Α) είναι προστακτικό στη φύση του. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws, 4η έκδοση, στην παράγραφο 948 καθορίζονται με σαφήνεια οι αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο αποφασίζει κατά πόσο θα εκδώσει διάταγμα προστακτικής φύσης: «A mandatory injunction can be granted on an interlocutory application as well as at the hearing, but, in the absence of special circumstances, it will not normally be granted. However, if the case is clear and one which the court thinks ought to be decided at once, or if the act done is a simple and summary one which can be easily remedied, or if the defendant attempted to steal a march on the plaintiff . a mandatory injunction will be granted on an interlocutory application.». Στην υπόθεση Films Rover International Ltd and others v. Cannon Film Sales Ltd
(1986)3 All E R 771 αποφασίστηκε πως το Δικαστήριο σε αιτήσεις για παρεμπίπτοντα διατάγματα εξετάζει κατά πόσο η αδικία η οποία θα προκληθεί στον εναγόμενο εάν εκδοθεί το διάταγμα και αργότερα ο ενάγοντας αποτύχει στην αγωγή του είναι μεγαλύτερη από την αδικία που θα υποστεί ο ενάγοντας αν η αίτηση του για παρεμπίπτον διάταγμα απορριφθεί και ακολούθως πετύχει στην αγωγή του. Όπου το διάταγμα είναι αναμφίβολα προστακτικού χαρακτήρα τυγχάνει εφαρμογής το ίδιο κριτήριο για να αποφασιστεί κατά πόσο η υπόθεση είναι συνήθης (οπότε και το Δικαστήριο θα πρέπει να αισθάνεται μεγαλύτερο βαθμό βεβαιότητας ότι ο ενάγων θα επιτύχει στη δίκη προτού προχωρήσει στην έκδοση του διατάγματος), ή κατά πόσο συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις με την έννοια ότι άρνηση έκδοσης του διατάγματος συνεπάγεται μεγαλύτερο κίνδυνο αδικίας από την έκδοση του οπότε το διάταγμα πρέπει να εκδοθεί ακόμα και αν το Δικαστήριο δεν ικανοποιηθεί με υψηλό βαθμό βεβαιότητας ότι ο ενάγων θα επιτύχει στην αγωγή. Επιπρόσθετα στο Σύγγραμμα Kerr on Injunctions 6η έκδοση σελ. 40 αναφέρονται τα ακόλουθα αναφορικά με παρεμπίπτοντα προστακτικά διατάγματα. «... But the jurisdiction to grant a mandatory injunction is exercised with caution and is strictly confined to cases where the remedy by damages is inadequate for the purposes of justice, and the restoring things to their former condition is the only remedy which will meet the requirements of the case. Every injunction and mandatory order should be certain and definite in its terms, and it ought to be quite clear what the person against whom the injunction or order is made is required to do, or to refrain from doing. ...» Στην παρούσα περίπτωση δεν θεωρώ ότι πρόκειται για μία καθαρή υπόθεση όπου υπάρχουν ειδικές περιστάσεις που καθιστούν αναγκαία την έκδοση του προστακτικού διατάγματος. Εδώ δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι δόθηκε άδεια σε τρίτα πρόσωπα για διαφήμιση σε στέγαστρα λεωφορείων όπου θα υπήρχε καθαρή παραβίαση των όρων της μεταξύ των διαδίκων σύμβασης. Επίσης σε περίπτωση κατά την οποία εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και αργότερα οι Ενάγοντες αποτύχουν στην αγωγή η αδικία που θα προκληθεί είναι μεγαλύτερη από την αδικία που θα υποστούν οι Ενάγοντες αν η αίτηση τους απορριφθεί και ακολούθως πετύχουν στην αγωγή τους οπόταν θα δικαιούνται σε αποζημιώσεις. Στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχουν λεπτομερή στοιχεία για τις πινακίδες που ζητείται η άμεση κατεδάφιση και αφαίρεση τους έτσι ώστε να καταδεικνύονται εξαιρετικές περιστάσεις που απαιτεί η νομολογία. Για τους πιο πάνω λόγους θεωρώ ότι δεν ικανοποιούνται όλες οι προϋποθέσεις για έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ............... Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /ΑΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο