Απόστολου Γεωργίου ν. Perihan Mustafa Korkut ή Eyiam Perihan, Αρ. Αγωγής: 3344/03, 4.9.2006

Απόστολου Γεωργίου ν. Perihan Mustafa Korkut ή Eyiam Perihan, Αρ. Αγωγής: 3344/03, 4.9.2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2006:A32 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Παμπαλλή, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3344/03 Μεταξύ: Απόστολου Γεωργίου από την Λεμεσό και τώρα στην Αυστραλία διά του πληρεξούσιου αντιπροσώπου του Χαράλαμπου Χ. Ζόππου, από την Πάφο Ενάγοντα και Perihan Mustafa Korkut ή Eyiam Perihan, από την Πάφο και τώρα στην Αυστραλία Εναγόμενης ----------------------- Ημερομηνία: 4.9.2006 Για τον Ενάγοντα: κ. Ε. Κορακίδης (Για ν΄ ακούσει απόφαση κ. Π. Φακοντής) Για την Εναγόμενη: κ. Λ. Γεωργίου με κα Ε. Κονναρή Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγων, ως Ελληνοκύπριος μόνιμος κάτοικος Αυστραλίας, συμφώνησε με την Εναγόμενη, που επίσης είναι μόνιμος κάτοικος Αυστραλίας, την αγορά δύο κτημάτων της τελευταίας που βρίσκονται στην Πόλη Χρυσοχούς και συγκεκριμένα τα κτήματα υπ΄ αριθμό εγγραφής 9652 και 9651, Φ.Σχ. XXVI/51 7 43 και XXVI/52, τεμάχια 139 και 64 αντίστοιχα τα οποία θα αποκαλούνται «τα κτήματα». Για το σκοπό υλοποίησης της συμφωνίας το μεταξύ τους υπογραφέν συμφωνητικό (πωλητήριο έγγραφο ημερ. 8.1.2003, Τεκ.1) κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο Πάφου, έγινε δεκτό για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης (Τεκ.2). Ταυτόχρονα πληρώθηκε προς την Εναγόμενη, ως προκαταβολή, ποσό 150.000 δολαρίων Αυστραλίας. Είναι κοινά αποδεκτό ότι το ποσό αυτό έχει τελικώς επιστραφεί στον Ενάγοντα. Παρ΄ όλη την επιθυμία του Ενάγοντα και την επίδοση επιστολής των δικηγόρων του Ενάγοντα ημερ. 9.5.2003 (Τεκμ.9), η Εναγόμενη αρνείται την υλοποίηση της συμφωνίας δηλαδή, την αποδοχή του συμφωνηθέντος τιμήματος πώλησης και την μεταβίβαση των κτημάτων στο όνομα του Ενάγοντα, κάτι το οποίο ο τελευταίος διεκδικεί δικαστικώς. Η Εναγομένη ανταπαιτητικώς επιδιώκει την ακύρωση της συμφωνίας και την κήρυξή της ως ανυπόστατης. Ο Ενάγων κατάγεται, όπως είπε, από τον Ύψωνα και το 1974 μετακόμισε μόνιμα στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Την περίοδο του 2002 εργαζόταν στον τομέα ελέγχου ποιότητος σε εργοστάσιο της εταιρείας Ford. Ένας Τουρκοκύπριος κάτοικος Αυστραλίας, που ήταν συγγενικό πρόσωπο της Εναγόμενης, τον είχε ρωτήσει αν γνωρίζει οποιοδήποτε πρόσωπο που θα ενδιαφερόταν να αγοράσει γη στην Κύπρο γιατί η Εναγόμενη επιθυμούσε να πωλήσει την περιουσία της. Ο Ενάγων έδειξε αρχικά ενδιαφέρον, όπως είπε, ρώτησε πού ήταν τα κτήματα και ο εν λόγω Τουρκοκύπριος επανερχόμενος του γνωστοποίησε ότι τα κτήματα ήταν στην Πόλη Χρυσοχούς, το ένα κοντά στη θάλασσα και το άλλο πιο μακριά. Του έδωσε το τηλέφωνο της Εναγόμενης, την επισκέφθηκε και της δήλωσε ότι ενδιαφερόταν για την αγορά των κτημάτων. Του έδωσε, όπως είπε, τα κοτσιάνια και επίσης ζήτησε το διαβατήριο της Εναγόμενης για να βεβαιωθεί ότι υπήρχε ταυτοσημία του ονόματος στο διαβατήριο και στο κοτσιάνι. Στη συνέχεια, είπε ότι ανέφερε στην Εναγόμενη ότι θα ρωτήσει στην Κύπρο πόσα πάνε (εννοώντας τα κτήματα) και θα επανέλθει. Επικοινώνησε για το σκοπό αυτό με το Χαράλαμπο Ζόππο, δικηγόρο από την Πάφο ο οποίος είναι συγγενικό του πρόσωπο. Ο κ. Χ. Ζόππος (Μ.Ε.1) είπε ότι τον Αύγουστο του 2002 ο Ενάγων τον πληροφόρησε ότι ενδιαφερόταν να αγοράσει κτήματα στην Πάφο και ρωτούσε για τιμές. Στις 20.8.2002 αφού ο Ενάγων του έστειλε με τηλεμοιότυπο τους τίτλους ιδιοκτησίας (Τεκμ. 4), απευθύνθηκε προφορικά προς τον εκτιμητή Ρίκκο Γιαννή, στη μαρτυρία του οποίου θα αναφερθώ μεταγενέστερα, ο οποίος τον πληροφόρησε ότι η συνολική τιμή και των δύο κτημάτων ήταν £300.000 - £350.

1. Πληροφόρησε σχετικά τον Ενάγοντα είπε ο κ. Ζόππος και παράλληλα επειδή η Εναγόμενη ήταν Τουρκοκύπρια, όπως είπε, ζήτησε να πληροφορηθεί πότε έφυγε από την Κύπρο. Για το σκοπό υλοποίησης αυτής της οδηγίας ο Ενάγων ζήτησε από την Εναγόμενη και του παραχωρήθηκαν εκτός από το πιστοποιητικό γάμου (Τεκμ.6) και μια βεβαίωση επί του θέματος από το Αυστραλιανό Τμήμα Μετανάστευσης (Τεκμ.7). Αυτά στάληκαν στον κ. Ζόππο από τον Ενάγοντα γιατί, όπως είπε ο μάρτυρας, ήταν σημαντικό να γνωρίζουν αν η Εναγόμενη έφυγε από την Κύπρο πριν το
2. Ο Ενάγων είπε στη συνέχεια ότι σε επαφή που είχε με την Εναγόμενη συμφώνησαν την αγορά των δύο κτημάτων από τον ίδιο και για το σκοπό αυτό ετοίμασε σχετικό προσυμφωνητικό, όπως το απεκάλεσε, ένα δηλαδή χειρόγραφο έγγραφο το οποίο υπέγραψαν και οι δύο, ημερομηνίας 28.10.2002 (Τεκμ.13). Τον Δεκέμβριο του 2002 ο Ενάγων επισκέφθηκε την Κύπρο και έφερε μαζί του ένα συμφωνητικό έγγραφο που υπέγραψε με την Εναγόμενη, ημερομηνίας 18.12.2002 (Τεκμ.5). Ο κ. Ζόππος είπε ότι βλέποντας το συμφωνητικό εξέφρασε αμφιβολίες ως προς την ορθότητα της πιστοποίησης και για το σκοπό αυτό έδωσε οδηγίες στον Ενάγοντα να ετοιμαστεί νέο πωλητήριο έγγραφο και να πιστοποιηθεί ορθά. Επειδή ο Ενάγων θα έφευγε από την Κύπρο και όντως έφυγε στις 4.3.2003, υπέγραψε σχετικό πληρεξούσιο έγγραφο διορίζοντας αντιπρόσωπο του τον κ. Ζόππο με έγγραφο ημερομηνίας 3.1.2003 (Τεκμ.3). Ο Ενάγων είπε ότι επανερχόμενος στην Αυστραλία ετοίμασε ο δικηγόρος του το σχετικό πωλητήριο έγγραφο ημερ. 8.1.2003 το οποίο υπέγραψαν στο σπίτι της Εναγόμενης, πιστοποιήθηκε και στάληκε στην Κύπρο (Τεκμ.1). Ο κ. Ζόππος αφού παρέλαβε το πωλητήριο έγγραφο το κατέθεσε στο Κτηματολόγιο Πάφου και είχε λάβει σχετική απόδειξη με αριθμό ΠΕ.275/03, ημερ. 23.1.2003 (Τεκμ.2) για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Όταν ρωτήθηκε ο μάρτυρας γιατί το κατέθεσε αφού αφορούσε τουρκοκυπριακή περιουσία ο μάρτυρας είπε ότι ήρθε σε επαφή με την υπάλληλο του Κτηματολογίου κα Αστέρω Κυριακού, ζήτησε πληροφορίες, του δόθησαν και με βάση τις πληροφορίες αυτές προχώρησε, καταχώρισε το έγγραφο το οποίο τελικώς έγινε αποδεκτό. Στο σημείο αυτό παρεμβάλλω ένα σκέλος της μαρτυρίας που τέθηκε στον Ενάγοντα κατά το στάδιο της αντεξέτασης, ότι δηλαδή ο ίδιος εισηγήθηκε στον μεσολαβητή, δηλαδή τον Τουρκοκύπριο που τον έφερε σε επαφή με την Εναγόμενη, να πιέσει την πωλήτρια λέγοντας της ότι δεν πρόκειται να πάρει πίσω τα κτήματα της και για το σκοπό αυτό πρέπει να τα πωλήσει σε χαμηλή τιμή. Η Εναγόμενη, είπε ο Ενάγων, είναι παντρεμένη με άτομο τουρκικής καταγωγής ο οποίος μιλούσε πολύ καλά ελληνικά. Η Εναγόμενη μιλούσε αγγλικά, τουρκικά και ελληνικά. Παράλληλα ο μάρτυρας είπε ότι συμπεριέλαβε στην αρχική συμφωνία ένα όρο ο οποίος του επέτρεπε να εισπράξει την δοθείσα προκαταβολή σε περίπτωση που δεν υλοποιείτο η συμφωνία. Δόθηκε έμφαση από την υπεράσπιση στο συγκεκριμένο όρο και ο μάρτυρας απλώς είπε ότι έλειπε χρόνια από την Κύπρο, δεν γνώριζε τους Νόμους και είχε ακούσει ότι υπήρχαν δυσκολίες σε άτομα τα οποία εγκατέλειψαν την Κύπρο το
3. Αρχές Μαΐου του 2003 ο Ενάγων πληροφόρησε τον κ. Ζόππο ότι η Εναγόμενη μετάνιωσε και δεν επιθυμούσε να προχωρήσει στην υλοποίηση της συμφωνίας. Ο κ. Ζόππος έδωσε οδηγίες στον Ενάγοντα ο οποίος επισκέφθηκε το δικηγόρο του στην Αυστραλία ο οποίος έστειλε επιστολή στην Ενάγουσα ημερομηνίας 9.5.2003 (Τεκμ. 9) γνωστοποιώντας της την ύπαρξη του υπολοίπου τιμήματος και καλώντας την να υλοποιήσει τη συμφωνία. Οι δικηγόροι της Εναγόμενης στην Αυστραλία απάντησαν με επιστολή ημερομηνίας 16.5.2003 (Τεκμ.10). Γνωστοποίησαν την πρόθεση της Εναγόμενης να μην υλοποιήσει τη συμφωνία προβάλλοντας την ισχυριζόμενη παραπλάνηση που έκαμε ο Ενάγων προς την Εναγόμενη σε σχέση με την αξία των κτημάτων της τελευταίας στην Κύπρο. Μετά από αυτό ο Ενάγων έδωσε οδηγίες στον κ. Ζόππο να κινηθεί η αγωγή, ο οποίος με τη σειρά του εργοδότησε τον κ. Κορακίδη, ο οποίος προχώρησε με την καταχώριση της παρούσας αγωγής εξασφαλίζοντας και άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας (Τεκμ. 12). Είχε ζητηθεί από τον Ενάγοντα να προσδιορίσει το ύψος της διεκδικούμενης αποζημίωσης, που είναι πολλαπλάσια του τιμήματος πώλησης και συγκεκριμένα το ποσό των 2.580.000 εκατομμυρίων. Ο Ενάγων είπε ότι για να υλοποιήσει την αγορά είχε προβεί σε πώληση άλλης δικής του περιουσίας στην Αυστραλία και συγκεκριμένα στη Μελβούρνη και στην Αδελαϊδα και ουσιαστικά είπε ότι "έβαλε" αυτό το ποσό για να "δείξει" της Εναγόμενης ότι δεν μπορεί να αλλάζει γνώμη και να μην υλοποιεί τα συμφωνηθέντα. Ως τελευταίος μάρτυρας για τον Ενάγοντα κατέθεσε ο Ρίκκος Γιαννή (Μ.Ε.3) πτυχιούχος εκτιμητής ακινήτων, αδειούχος και μέλος του ΕΤΕΚ. Ο μάρτυρας κατέθεσε δύο αιτιολογικές εκθέσεις εκτίμησης για την αγοραία αξία των δύο επίδικων κτημάτων με συγκεκριμένη ημερομηνία τον Μάιο του
4. H έκθεση ετοιμάστηκε μετά από σχετική επιτόπια επιθεώρηση που έγινε στις 15.11.
5. H αξία του κτήματος με αρ. εγγραφής 9651 ήταν σύμφωνα με το Τεκμ. 15 £80.
6. H αξία του κτήματος με αρ. εγγραφής 9652 σύμφωνα με το Τεκμ. 16 ήταν £368.
7. Σε ερώτηση αν πήρε λεπτομέρειες και έκαμε έρευνα για τις τουρκοκυπριακές περιουσίες ο μάρτυρας απάντησε ότι δεν έχει κατά την άποψη του καμία σημασία ως προς την αξία του κτήματος το όνομα του ιδιοκτήτη. Γνωρίζει ότι τα τουρκοκυπριακά κτήματα βρίσκονται υπό κηδεμονία. Έβγαλε για το σκοπό αυτό φωτογραφίες, δεν ήταν σε θέση να βεβαιώσει αν υπήρχαν δέντρα ή όχι στο κτήμα. Υπήρχε μια σύγχυση ως προς το θέμα των συγκεκριμένων ζωνών αλλά δεν είχε εξετάσει τα παρακείμενα κτήματα όπως είπε ο μάρτυρας. Σε άλλη ερώτηση αν προγενέστερα της ετοιμασίας των δύο εκθέσεων του είχε ζητηθεί να βεβαιώσει για την αξία των κτημάτων, ο μάρτυρας είπε ότι αυτό μπορεί να έγινε, αν δεν τον απατά η μνήμη του, όπως χαρακτηριστικά είπε. Ο λόγος είναι γιατί ετοιμάζει περίπου 2.000 εκτιμήσεις το χρόνο και το θεωρεί σύνηθες να ερωτάται από ενδιαφερόμενους δικηγόρους ή τράπεζες να δώσει τη γνώμη του προφορικά για ένα κτήμα. Θυμάται, όπως χαρακτηριστικά είπε κατά προσέγγιση, ότι του ζητήθηκε η γνώμη από τον κ. Χαράλαμπο Ζόππο αλλά δεν θυμόταν ακριβώς πότε αυτό έγινε. Για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υπογράφτηκε η συμφωνία και τα γεγονότα που προηγήθηκαν κατέθεσε η Εναγόμενη και ο σύζυγος της. Ο Jebbar Eyiam (M.Y.2) είπε ότι γεννήθηκε στην Πάφο
8. Το 1950 μετανάστευσε στην Αυστραλία και τη σύζυγο του την παντρεύτηκε το 1957 στην Αυστραλία. Η Εναγόμενη η οποία κατέθεσε ως (Μ.Υ.3) είπε ότι γεννήθηκε το 1932 στην Πόλη Χρυσοχούς. Οι γονείς της ήταν τουρκικής καταγωγής, μιλούσαν τουρκικά, ήταν μουσουλμάνοι που ζούσαν στην Πόλη Χρυσοχούς είχαν δε και περιουσία στην Πόλη Χρυσοχούς. Η ίδια πήγε σε σχολείο στην Πόλη Χρυσοχούς και ως κάτοχος αγγλικού διαβατηρίου ταξίδευσε για πρώτη φορά στην Αυστραλία στις 10.10.1956 με στόχο τη μόνιμη εγκατάσταση. Το 1957 τέλεσε το γάμο της με τον J. Eyiam. Το 1970 επέστρεψε στην Κύπρο όπου της μεταβιβάστηκαν από τη μητέρα της τα δύο επίδικα κτήματα. Ο κ. J. Eyiam είπε ότι έχει ένα κοινό φίλο με τον Ενάγοντα, κάποιο Shaban, ο οποίος του γνώρισε τον Ενάγοντα και τον πληροφόρησε ότι επιθυμεί να αγοράσει τα χωράφια τους, τα οποία είναι, εν πάση περιπτώσει, "χασιμιά". Μετά από 4 - 5 μέρες ήρθε στο σπίτι τους ο Ενάγων ο οποίος ζήτησε και επήρε για να φωτοτυπήσει τα διαβατήρια της Εναγόμενης και του δόθηκαν τα Τεκμ. 21, 22 και
9. Επίσης ζήτησε και επήρε και ένα χαρτί από το Immigration, όπως είπε. Η Εναγόμενη είπε ότι τον Ενάγοντα τον γνώρισα μέσω του Shaban αλλά τους γνώρισε και τους δύο την ίδια ημέρα. Όταν βρέθηκαν όπως χαρακτηριστικά είπε, όλοι μαζί, αυτοί μιλούσαν για τα κτήματα της. Όταν ρωτήθηκε από πού πληροφορήθηκαν οι παριστάμενοι την ύπαρξη των κτημάτων της αυτή είπε ότι ο Ενάγων έμαθε από αλλού, και σε κάποιο άλλο σημείο της μαρτυρίας της, είπε ότι όλοι στην Πόλη Χρυσοχούς ήξεραν ότι αυτή έχει κτήματα στην περιοχή. Στη συνάντηση ο Ενάγων της έλεγε, όπως είπε η Εναγόμενη, ότι έχει χάσει την περιουσία της και ότι ο ίδιος γνωρίζει τους κανόνες για να μπορέσει να της "δείξει" πώς να τα πουλήσει. Το ποσό το πρότεινε ο ίδιος, είπε χαρακτηριστικά η Εναγόμενη, και ήταν για $50.
10. Σε σειρά ερωτήσεων διευκρίνισε ότι αυτό το ποσό ήταν μόνο η προκαταβολή. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης η Εναγόμενη είπε ότι ο Ενάγων ζήτησε τα διαβατήρια της τα οποία και του παρέδωσε. Σε εισήγηση ότι ο Ενάγων ζήτησε μόνο ένα διαβατήριο απάντησε αρνητικά και περαιτέρω με έμφαση είπε ότι δεν παρέδωσε στον Ενάγοντα οποιαδήποτε άλλα χαρτιά. Σε εισήγηση του συνήγορου για τον Ενάγοντα, ότι ζήτησε και του παραδόθηκαν οι τίτλοι ιδιοκτησίας, η Εναγόμενη εμφαντικά απάντησε όχι, λέγοντας ότι ο Ενάγων ήθελε μόνο τα διαβατήρια για να μπορέσει να πωλήσει τα κτήματα. Βιαζόταν, είπε χαρακτηριστικά. Έφερνε κάτι χαρτιά, χωρίς να θυμάται τι ήταν, και το ποσό το πρότεινε ο ίδιος προτρέποντας την παράλληλα να μην επισκεφθεί δικηγόρο. Μόνος του ανεβοκατέβαζε τις τιμές είπε, και στο τέλος προσδιόρισε με έμφαση ότι ο Ενάγων αποφάσισε την τιμή διότι αυτός το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν το κέρδος, λέγοντας της ότι θα τα κανονίσει. Στο σημείο αυτό παρεμβάλλω τη μαρτυρία του κ. J. Eyiam ο οποίος είπε ότι το Τεκμ. 13, δηλαδή τη χειρόγραφη συμφωνία, την ετοίμασε ο Ενάγων και υπογράφτηκε με τη σύζυγο του. Ο Ενάγων είπε, μιλούσε με τη σύζυγο του για την τιμή, της είπε ότι χάθηκαν τα χωράφια και ότι ο ίδιος έχει τρόπο να τα αγοράσει, η σύζυγος του ζητούσε περισσότερα χρήματα, ο Ενάγων δεν τα έδιδε, υπήρχε, όπως χαρακτηριστικά είπε, ένα πήγαινε έλα, συζητούσαν για την τιμή ο ίδιος σε κάποιο στάδιο είπε ότι τους "βαρέθηκε" και τους δύο να κάμνουν παζάρι μεταξύ τους για την αξία των κτημάτων. Η Εναγόμενη παραδέχθηκε σε κάποιο στάδιο ότι υπέγραψε και μια άλλη συμφωνία με τον Ενάγοντα για να μπορέσει να πωλήσει τα κτήματα. Είχε πρόθεση να τα πωλήσει, όπως είπε, αλλά στην κατάλληλη τιμή. Το ποσό του ενός και πλέον εκατομμυρίου αυστραλιανών δολαρίων που καταγράφηκε στη συμφωνία ήταν λάθος, είπε με έμφαση. Σε ερώτηση πόσα αξίζει η περιουσία της, η μάρτυρας είπε ότι οι συγγενείς της που επισκέφθηκαν την Πόλη Χρυσοχούς την πληροφόρησαν ότι αξίζει πολύ περισσότερα. Χαρακτηριστικά είπε, ότι ένας συγγενής της επισκεπτόμενος την περιοχή, πληροφορήθηκε από ένα περιπτερά, ότι το κτήμα της αξίζει πολύ περισσότερα από την τιμή που συμφώνησε να το πωλήσει. Ο κ. J. Eyiam είπε ότι επισκέφθηκε δικηγόρο άμα "χάλασε" η δουλειά γιατί άλλαξαν γνώμη όταν έμαθαν τις τιμές στην Κύπρο. Τότε αποφάσισαν ότι "δεν πουλάμε". Είχε λάβει τηλεφώνημα από ένα εξάδελφο του ότι άρχισαν οι εκατέρωθεν επισκέψεις όπως είπε, μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και ότι δεν πρέπει να πουλήσουν τα κτήματα τους φθηνά. Σε κάποιο στάδιο είπε ότι αν του δώσουν £156.000 τη σκάλα να το σκεφτεί να πωλήσει. Η Εναγόμενη είπε ότι πριν από περίπου τρία χρόνια είχε επισκεφθεί ξανά την Κύπρο και είχε αντιληφθεί ότι τα κτήματα της κατέχονται από άλλους. Τέλος ο σύζυγος της Εναγόμενης είπε ότι αν τους απαγορεύσουν να πωλήσουν τα κτήματα τους θα έχουν παράπονο. Ο Χαράλαμπος Πιττοκοπίτης (Μ.Υ.3) ως Λειτουργός Διαχείρισης στον Κλάδο Τουρκοκυπριακών Περιουσιών της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου, είπε ότι η επιτροπή αυτή συστάθηκε με στόχο τη διαχείριση των τουρκοκυπριακών περιουσιών. Τα δύο κτήματα που περιγράφονται στο Τεκμ. 4 σύμφωνα με τα στοιχεία που έλαβε η υπηρεσία από το Κτηματολόγιο, ανήκουν σε Τουρκοκύπρια, χαρακτηρίστηκαν τουρκοκυπριακή περιουσία και περιήλθαν υπό την κηδεμονία του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών με βάση τις πρόνοιες του Νόμου 139/
11. Το τεμάχιο 64 έχει, όπως είπε ο μάρτυρας, παραχωρηθεί από τις 23.6.1988 στην οικογένεια του εκτοπισθέντα Αβραάμ Κυριάκου, ο οποίος το χρησιμοποιεί για εποχιακές καλλιέργειες. Το τεμάχιο 139 έχει παραχωρηθεί από τις 16.3.93 στην οικογένεια της εκτοπισθείσας Αθηνάς Τσιμοπούλου, η οποία το χρησιμοποιεί για γεωργικούς σκοπούς και συγκεκριμένα υπάρχουν μέσα ελαιόδεντρα. Οι συγκεκριμένες άδειες χρήσης ήτοι τα Τεκμ. 17 και 18 ανανεώνονται ετησίως Τεκμ. 19 και
12. Δυνάμει της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου με αριθμό 60821, ημερομηνίας 15.9.2004, επιτρέπεται στον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών να δίδει τη συγκατάθεση του για πώληση των τουρκοκυπριακών κτημάτων εφόσον ο ιδιοκτήτης ήταν στο εξωτερικό πριν από το
13. Θα ξεκινήσω την αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας από τον κ. Χαράλαμπο Πιττοκοπίτη η μαρτυρία του οποίου μπορεί να χαρακτηριστεί "τυπική". Ο μάρτυρας κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου τα γεγονότα που έχουν σχέση με την κατοχή και χρήση των κτημάτων της Εναγόμενης, τη μαρτυρία του οποίου αποδέχομαι. Ο κ. Ρίκκος Γιαννή δεν ήταν σε θέση να δώσει οτιδήποτε θετικό ή ουσιαστικό στην υπόθεση αυτή. Η ολότητα της μαρτυρίας του διανθιζόταν από ένα μπορεί, ένα νομίζω ή δεν θυμούμαι καλά. Για τίποτε το συγκεκριμένο που είχε σχέση με την παρούσα υπόθεση δεν ήταν σε θέση να πει. Η γραπτή (Τεκ. 15 και 16) εκτίμηση του μάρτυρα ως προς την αξία των κτημάτων δεν έχει αμφισβητηθεί, αλλά ο μάρτυρας αυτός δεν με έχει πείσει για την αξιοπιστία του όσον αφορά τα υπόλοιπα θέματα τα οποία κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου. Είναι δοσμένη αρχή ότι οι εμπειρογνώμονες, γιατί έτσι εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ο μάρτυρας, δεν αντικρίζονται με διαφορετικό φακό από το Δικαστήριο αλλά, όπως οι υπόλοιποι μάρτυρες. Ο κ. Χαράλαμπος Ζόππος ενώ η ουσιαστική του εμπλοκή στην υπόθεση ήταν μικρή και η εντύπωση που μου δημιούργησε ήταν πολύ καλή, προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί, ανεπιτυχώς βρίσκω, από την ύπαρξη γνώσης ως προς την καταγωγή της Εναγόμενης. Απαντούσε αόριστα στο τι ήταν η Εναγόμενη, ενώ σε άλλο στάδιο της μαρτυρίας του είπε ότι ανησύχησε επειδή η Εναγόμενη ήταν Τουρκοκύπρια. Αυτό συνάδει και με την ανησυχία του και τις οδηγίες προς τον Ενάγοντα για να εξασφαλίσει πότε και κάτω από ποιες συνθήκες πήγε η Εναγόμενη στην Αυστραλία ή πως σήμερα ζει, δηλαδή κάτω από ποιο καθεστώς ζει στην Αυστραλία. Με αυτή την επιφύλαξη δέχομαι τη μαρτυρία του ως προς τα υπόλοιπα θέματα που, εν πάση περιπτώσει, είχαν μικρή εμπλοκή στην υπόθεση. Ο Ενάγων είχε ένα απλοϊκό τρόπο που έδιδε τις απαντήσεις του. Σύγχυζε λίγο τις ημερομηνίες, αλλά πιστεύω ότι ήταν ένας ειλικρινής μάρτυρας, ο οποίος ήρθε ενώπιον του Δικαστηρίου με σκοπό να θέσει τα γεγονότα όπως τα αντιλαμβανόταν έτσι ώστε να κατανοήσει το Δικαστήριο κάτω από ποιες συνθήκες έγινε η συγκεκριμένη συμφωνία. Ήταν λίγο ασαφής ο Ενάγων ως προς το τι λέχθηκε σε σχέση με την ιδιότητα της Εναγόμενης και το καθεστώς κάτω από το οποίο θα μπορούσε να αγοράσει τα κτήματα, αλλά πιστεύω ότι ήταν ειλικρινής όταν προσδιόριζε στο Δικαστήριο γιατί ζήτησε ένα τέτοιο ψηλό ποσό για αποζημίωση. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συμφωνήθηκε η αγορά και υλοποιήθηκε με την υπογραφή της συμφωνίας, βρίσκω τον Ενάγοντα ως ειλικρινή και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Επίσης αποδέχομαι τη μαρτυρία του ως προς το τι ακολούθησε μετά την υπογραφή του προσυμφώνου, όπως το χαρακτήρισε, τον Οκτώβριο του
14. Ο κ. Jebbar Eyiam ήταν πολύ ειλικρινής μάρτυρας. Στην απλότητα και στον ευθύ τρόπο που απαντούσε χρησιμοποιώντας την ελληνική γλώσσα, έδωσε κατά την άποψη μου, τη σωστή διάσταση των πραγμάτων ως προς το τι προηγήθηκε της συμφωνίας, τι έγινε κατά την υπογραφή της συμφωνίας και επίσης το λόγο για τον οποίο αποφάσισαν τελικώς τη μη υλοποίηση της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Για το λόγο αυτό τη μαρτυρία του την αποδέχομαι. Δεν μπορώ να πω το ίδιο για την Εναγόμενη η οποία ήταν έκδηλα απρόθυμη να πει την αλήθεια ενώπιον του Δικαστηρίου. Ήταν όντως παράδοξο και ταυτόχρονα έμεινε αναπάντητο το πως αντίγραφα των τίτλων ιδιοκτησίας βρέθηκαν στην κατοχή του Ενάγοντα, χωρίς να έχει ποτέ εισηγηθεί κανείς ότι ο Ενάγοντας τα εξασφάλισε από οποιαδήποτε άλλη πηγή, παρά από την Εναγόμενη. Στο σημείο αυτό βρίσκω ότι δεν έλεγε την αλήθεια. Παρόλο που στα δικόγραφα η συμφωνία είναι δεκτή η Εναγόμενη προσπάθησε με αοριστολογίες να αμφισβητήσει ακόμα και αυτή την ίδια τη συμφωνία. Ούτε για την τιμή πώλησης ήταν διατεθειμένη η Εναγόμενη να αποδεχθεί ότι είχε σε κάποιο στάδιο συμφωνήσει με τον Ενάγοντα. Έριχνε συνεχώς το βάρος και το φταίξιμο στον Ενάγοντα, ότι μόνος του ουσιαστικά αποφάσισε και προσδιόρισε την τιμή. Τίθεται βεβαίως το αναπάντητο ερώτημα. Αφού είναι ο Ενάγοντας που επέμενε, πώς η Εναγόμενη υπέγραψε τρεις συμφωνίες, δηλαδή το προσύμφωνο τον Οκτώβρη του 2002, τη συμφωνία το Δεκέμβρη του 2002 και τη συμφωνία που κατατέθηκε Τεκμ. 1, ημερομηνίας 8.1.
15. Ούτε για το ποσό του 1.050.000 αυστραλιανών δολαρίων δεν μας είπε γιατί συμφώνησε. Προσποιείτο την ανήξερη στο τι προτίθετο να κάνει ο Ενάγων. Ούτε ακόμη είχε τη διάθεση να συμφωνήσει ότι εξέφρασε την επιθυμία πώλησης των κτημάτων της, λέγοντας ότι όλοι γνώριζαν ότι η ίδια είχε τα συγκεκριμένα κτήματα. Ένα τελευταίο στοιχείο που είναι κατά την άποψη μου επιβεβαιωτικό της πιο πάνω θέσης μου, ότι δηλαδή η Εναγόμενη ήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου με σαφή πρόθεση να μην πει την αλήθεια, είναι η έκφραση της ότι ο Ενάγων ανεβοκατέβαζε τις τιμές, ωσάν να επρόκειτο για εξαναγκασμό, όταν κάτι τέτοιο δεν εισηγήθηκε στον Ενάγοντα, όταν έδιδε μαρτυρία, και παράλληλα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη μαρτυρία του συζύγου της και με το περιεχόμενο της επιστολής του τότε Αυστραλού δικηγόρου της ημερομηνίας 16.5.
16. Για τους πιο πάνω λόγους δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα εισηγήθηκε ότι οι προβληθείσες από την Εναγόμενη προδικαστικές ενστάσεις, είναι ανυπόστατες και δεν πρέπει να ληφθούν υπόψη. Η καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης και η λήψη περαιτέρω μέτρων αίρει, κάθε επιχείρημα για αντικανονικότητα. Ταυτόχρονα, ο Περί Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Νόμος 139/91 δεν τυγχάνει εφαρμογής, υποστήριξε ο κ. Κορακίδης. Ο συνήγορος του Ενάγοντα επικαλέστηκε την ανυπαρξία μαρτυρίας για άσκηση πίεσης προς την Εναγομένη ή προβολή ψευδών παραστάσεων από τον Ενάγοντα. Η Εναγόμενη δεν ήταν κάτοικος του Ηνωμένου Βασιλείου ή των αποικιών, εισηγήθηκε ο κ. Κορακίδης, ήταν την επίδικη περίοδο Αυστραλιανή υπήκοος. Με την ιδιότητα αυτή συμβλήθηκε με τον Ενάγοντα, και όχι ως Τουρκοκύπρια. Αν το Δικαστήριο, συνέχισε ο συνήγορος, οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι η Εναγόμενη είναι «Τουρκοκύπρια» και ότι η περιουσία είναι «εγκαταληφθείσα», τότε πρέπει να θεωρήσει ότι οι διατάξεις του Νόμου είναι αντισυνταγματικές και ότι αντίκεινται σε διεθνείς συμβάσεις, περιλαμβανομένης της συνθήκης προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η συνύπαρξη όλων των προαπαιτούμενων της κειμένης νομοθεσίας για την ειδική εκτέλεση της συμφωνίας, επιβάλλουν την επιτυχή κατάληξη της αγωγής του Ενάγοντα, είπε καταλήγοντας ο συνήγορος του Ενάγοντα. Αυτή την ίδια την αντισυνταγματικότητα της νομοθεσίας για τη διαχείριση των τουρκοκυπριακών περιουσιών και συγκεκριμένα του Νόμου 139/91, δεν μπορεί να την επικαλείται ο Ενάγοντας, εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγομένης, αφού τέτοια εισήγηση δεν καταγράφεται στα δικόγραφα. Ο κ. Γεωργίου επικαλέστηκε, εν πάση περιπτώσει, τη συνταγματικότητα του Ν. 139/91, όπως αυτή επιβεβαιώθηκε από τη νομολογία. Ταυτόχρονα ο συνήγορος χαρακτήρισε την Εναγόμενη ως Τουρκοκύπρια, τη δε περιουσία της «εγκαταληφθείσα» και βρισκόμενη στη νόμιμη κατοχή του Κηδεμόνα. Αυτή η περιουσία παραχωρήθηκε στη συνέχεια από τον Κηδεμόνα σε Ελληνοκύπριους εκτοπισθέντες. Η βεβαίωση της εφαρμογής των προνοιών του Ν. 139/91 επιφέρει, όπως εισηγήθηκε ο συνήγορος, την αναπόφευκτη αποδοχή της δεύτερης προδικαστικής ένστασης, αφού ο Κηδεμόνας δεν είναι διάδικος, ούτε επιδόθηκαν σ΄ αυτόν τα έγγραφα της αγωγής. Ισχύει, κατέληξε, και η εισήγηση για αντικανονικότητα που προβάλλεται στα δικόγραφα της Εναγομένης με την πρώτη της ένσταση. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση βρίσκω ότι ένας Τουρκοκύπριος με το όνομα Shaban, γνωστοποίησε στον Ενάγοντα την ύπαρξη των κτημάτων της Εναγομένης στην Πόλη Χρυσοχούς και την παράλληλη πρόθεση της τελευταίας να τα πωλήσει. Ο Ενάγων ήλθε σε επαφή με την Εναγόμενη και κατόπιν διαβουλεύσεων και συζητήσεων κατέληξαν σε προσύμφωνο, μια χειρόγραφη συμφωνία ημερομηνίας 28.10.2002 (Τεκ.13) και στη συνέχεια σε πωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 8.1.2003 (Τεκ.1). Το έγγραφο κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο Πάφου για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης (Π.Ε. 275/03) στις 23.1.2003 (Τεκ.2). Το τίμημα πώλησης συμφωνήθηκε στο ποσό των $1.050.000 δολαρίων Αυστραλίας. Δόθηκε προς την Εναγόμενη προκαταβολή $150.000 δολάρια, που τελικώς σε μεταγενέστερο στάδιο, όπως είναι αποδεχτό αυτό επιστράφηκε στον Ενάγοντα. Στις 9.5.2003, ο Ενάγων γνωστοποιεί με επιστολή μέσω των τότε δικηγόρων του (Τεκ.9) την συγκέντρωση, σε τραπεζικό λογαριασμό, του υπόλοιπου του τιμήματος πώλησης και παράλληλα καλεί την Εναγομένη να το παραλάβει για να υλοποιηθεί η μεταβίβαση. Η Εναγομένη, επίσης μέσω του τότε δικηγόρου της, με επιστολή ημερομηνίας 16.5.03 (Τεκ.10) επιβεβαιεί την άρνησή της να προχωρήσει στην υλοποίηση της συμφωνίας, προβάλλοντας ισχυρισμό για ανεπαρκές τίμημα και εξασφάλιση συγκατάθεσης κάτω από συνθήκες παραπλανητικές. Ο πραγματικός λόγος, όπως βρίσκω, που ώθησε την Εναγόμενη να μην υλοποιήσει τη δέσμευση που ανέλαβε με τη συμφωνία Τεκ.1, και δεν προχώρησε σε μεταβίβαση των κτημάτων στον Ενάγοντα, είναι η επιθυμία της να εισπράξει μεγαλύτερο τίμημα πώλησης. Τα περί γνωστοποίησης από τρίτα πρόσωπα για τη μεγάλη αξία των κτημάτων της, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά προφάσεις για να ικανοποιήσει την πιο πάνω επιθυμία της, δηλαδή την είσπραξη μεγαλύτερου ποσού. Μετά την άρνηση αυτή ο Ενάγων προχωρεί στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής στις 27.10.
17. Η αξία των κτημάτων της Εναγομένης το Μάιο του 2003 ήταν, το μεν κτήμα με αριθμό εγγραφής 9651 £80.000, το δε κτήμα με αριθμό εγγραφής 9652 £368.000 (Τεκ. 15 και 16). Τα συγκεκριμένα δύο κτήματα περιήλθαν στην κατοχή του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, ο οποίος με τη σειρά του τα παραχώρησε σε τρίτα πρόσωπα (Τεκ. 17 και 18) και σήμερα κατέχονται από τις οικογένειες των εκτοπισθέντων Αβραάμ Κυριάκου και Αθηνά Τσιμοπούλου αντίστοιχα (Τεκ. 19 και 20). Θα αντικρίσω αρχικά τα εγειρόμενα θέματα αρχίζοντας από την πρώτη προδικαστική ένσταση. Η ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος, το διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, όπως και η Έκθεση Απαίτησης είχαν συνταχθεί και επιδοθεί στην Εναγόμενη στην ελληνική γλώσσα. Η αντικανονικότητα, κατά την εισήγηση του συνήγορου της Εναγομένης, έγκειται στη γνώση του Ενάγοντα ότι η Εναγόμενη δεν ήταν γνώστης της ελληνικής γλώσσας. Συμφωνώ επί του προκειμένου με την εισήγηση του συνηγόρου του Ενάγοντα, ότι υπάρχει κώλυμα έγερσης αυτής της ένστασης, όταν η Εναγόμενη, προχώρησε στο επόμενο βήμα. Καταχώρησε στις 9.12.2004 σημείωμα εμφάνισης χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη, ούτε έλαβε οποιοδήποτε βήμα, σ΄ εκείνο το αρχικό στάδιο για άρση της αντικανονικότητας. Συνεπώς, κωλύεται να το εγείρει στο στάδιο αυτό, και η ένσταση αυτή απορρίπτεται. (Βλέπε El-Sayegh v. Credit Suisse