Σπύρου Κονιώτη ν. Εφημερίδα ή Περιοδικό Αποκάλυψη της Πάφου Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 581/03, 6 Οκτωβρίου 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2006:A48 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 581/03 Μεταξύ: Σπύρου Κονιώτη, από την Πάφο Ενάγοντα και
- Εφημερίδα ή Περιοδικό Αποκάλυψη της Πάφου Λτδ, από την Πάφο
- Δημήτρη Μαραγκού, από την Πάφο
- Πάμελας Σακαδάκη, από την Πάφο Εναγομένων ΚΑΙ ΔΙΑ ΑΝΤΑΓΩΓΗΣ
- Δημήτρη Μαραγκού, από την Πάφο
- Πάμελας Σακαδάκη, από την Πάφο Εναγόντων και
- Σπύρου Κονιώτη, από την Πάφο
- Ανέστη Ανεστιάδη, από την Πάφο
- Σάββα Χριστοδούλου, από την Πάφο
- Δήμου Πάφου, από την Πάφο
- Γενικού Εισαγγελέα, από τη Λευκωσία Εναγομένων ---------------------- Ημερομηνία: 6 Οκτωβρίου 2006 Αίτηση για προσαγωγή απαντητικής/αντικρουστικής μαρτυρίας Δια Ενάγοντα: κ. Χρ. Γεωργιάδης (για να ακούσει απόφαση ο κ. Α. Γεωργιάδης) Δια Εναγόμενους: κ. Π. Κλεοβούλου (για να ακούσει απόφαση ο κ. Μιλτιάδους) Δια ανταπαιτήσεως εναγόμενους 1 και 2: κ. Γεωργιάδης Δια ανταπαιτήσεως εναγόμενο 4: κ. Γ. Δημητριάδης -------------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ --------------------------------------- Το αίτημα του ενάγοντα στοχεύει στην προσφορά περαιτέρω μαρτυρίας η οποία να αντικρούει και να απαντά τις μαρτυρίες του Μ.Υ1, Π. Μελαίση και Μ.Υ.3 Δ. Μαραγκού. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του ενάγοντα, η μαρτυρία που επιζητείται να προσαχθεί από τα άτομα τα οποία κατονομάζονται, είναι για αντίκρουση του ισχυρισμού των Μ.Υ.1 και Μ.Υ.3, ότι έχει κακή φήμη μεταξύ των μελών της Αστυνομικής Δύναμης Κύπρου, του δημοσιογραφικού κόσμου και γενικά, του κόσμου της Πάφου. Για το σκοπό θα κληθούν, αν επιτραπεί, οι Ιωάννης Βασιλείου, Βοηθός Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου, ο Φειδίας Σαρίκας, Δήμαρχος Πάφου, η Ντόρα Χριστοδούλου, δημοσιογράφος και ο Ανδρέας Νικολαίδης, πρώην Βοηθός Αρχηγός Αστυνομίας Κύπρου και πρώην Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου. Να σημειωθεί ότι η Ντόρα Χριστοδούλου, ήδη κλήθηκε από τον ενάγοντα για αντεξέταση, σύμφωνα με το άρθρο 26 του περί Αποδείξεως Νόμου και κατέθεσε. Δικαιολογείται το αίτημα αυτό, με τις εξής τρεις παραγράφους της ένορκης δήλωσης του κ. Κονιώτη: «
- Το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού ότι έχω κακή φήμη και ότι δεν υπέστηκε πλήγμα η φήμη μου από το επίδικο δημοσίευμα το φέρουν οι εναγόμενοι.
- Δεν αντεξετάστηκα αναφορικά με τη φήμη μου μεταξύ των μελών της Αστυνομικής Δύναμης Κύπρου ή του Δημοσιογραφικού κόσμου και απλώς έγιναν αόριστοι υπαινιγμοί αναφορικά με τη φήμη μου μεταξύ του κόσμου της Πάφου.
- Δεν γνώριζα ούτε ήταν δυνατό να γνωρίζω ότι ο Μ.Υ.1 θα εκαλείτο ως μάρτυρας» Οι εναγόμενοι ενίστανται στο αίτημα τούτο και με τη σχετική ειδοποίηση, προβάλλονται διάφοροι λόγοι ένστασης, μεταξύ των οποίων κακοπιστία της αίτησης και καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης. Τονίζεται, τόσο στους λόγους ένστασης όσο και στη συνοδεύουσα αυτήν ένορκη δήλωση, ότι η θέση των εναγομένων για την κακή φήμη και την εν γένει διαγωγή του ενάγοντα, είναι διατυπωμένη εναργώς στο δικόγραφο τους και διατυπώθηκε επίσης κατά την αντεξέταση του κ. Κονιώτη από το συνήγορο των εναγομένων. Αμφότεροι οι συνήγοροι υπεστήριξαν με επιχειρηματολογία τις θέσεις τους και παρέπεμψαν σε σχετική νομολογία. Η δυνατότητα του ενάγοντα να προσκομίσει αντικρουστική μαρτυρία, ρυθμίζεται δια της Δ.33 θ.7 των Περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμών, η οποία αποτελεί και τη νομική βάση της αίτησης. Η ανωτέρω Διαταγή είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.37 θ. 1, η οποία αναλύεται και επεξηγείται επαρκώς στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική στην έκδοση της οποίας του 1958 αναφέρονται οι περιπτώσεις δια τις οποίες προσάγεται απαντητική μαρτυρία. "
- In answer to evidence of the defendant in support of an issue, the proof of which lay upon him (Williams v. Davies, 1 Cr. & M. 464, Wright v. Willcox, 9 C.B.650; Penn v. Jack, L.R.2Eq.314); and the plaintiff does not lose his right to have such discretion exercises in his favour by not giving evidence in the first instance to rebut the plea set up by the defendant, although the nature of the evidence was discloses by the cross-examination of the plaintiff's witness (Shaw v. Beck, 8 Exch. 392).
- When the plaintiff has been taken by surprise, or the evidence in contradictory (Bigsby v. Dickinson, 4 Ch.D.24; Budd v. Davison, 29 W.R.192; Rogers v. Manley, 42 L.T.584)." Οι ανωτέρω αρχές έχουν επεξηγηθεί και αναλυθεί στην απόφαση Tsiartas v. Taliotis
(1959)1 CLR, 216, υιοθέτηση της οποίας έγινε στην υπόθεση Ματθαίου ν. Νικολάου κ.α. (αρ. 2)
(1999)1 ΑΑΔ σελ. 2080 όπου στη σελ. 2089 αυτής, παρατίθεται με επιδοκιμασία το πιο κάτω απόσπασμα από τον Phipson on Evidence, 13η έκδοση παρ. 33-92 (σε μετάφραση): «33-93 Απαντητική μαρτυρία, είτε αυτή είναι προφορική ή με ένορκη δήλωση, πρέπει κατά γενικό κανόνα να περιορίζεται αυστηρά στο να αντικρούει την υπόθεση του εναγομένου και δεν πρέπει απλώς να επιβεβαιώνει την υπόθεση του ενάγοντα. ......................................... Με την άδεια του δικαστηρίου μπορεί να δοθεί αντικρουστική μαρτυρία από τον ενάγοντα σε απάντηση της μαρτυρίας του εναγομένου προς υποστήριξη επίδικου θέματος η απόδειξη του οποίου εβάρυνε τον ίδιο. Η διακριτική ευχέρεια μπορεί ακόμη να ασκηθεί υπέρ του ενάγοντα όπου η φύση της υπεράσπισης έχει αποκαλυφθεί κατά την αντεξέταση των δικών του μαρτύρων. Ο Δικαστής έχει διακριτική ευχέρεια να δεχθεί περαιτέρω μαρτυρία είτε για την δική του ικανοποίηση ή όπου αυτό απαιτείται από το συμφέρον της δικαιοσύνης και επιβεβαιωτική αντικρουστική μαρτυρία γενικώς θα γίνεται επιτρεπτή όπου ο διάδικος που την προσφέρει έχει παραπλανηθεί ή έχει καταληφθεί εξ απροόπτου» Αποτελεί εισήγηση του κ. Γεωργιάδη πως η κρινόμενη υπόθεση υπάγεται στην περίπτωση (α) όπου δηλαδή σκοπείται η αντίκρουση μαρτυρίας εναγομένου αναφορικά με ζήτημα που ο τελευταίος έχει το βάρος απόδειξης, ήτοι το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού ότι ο ενάγων έχει κακή φήμη και ότι δεν υπέστηκε πλήγμα η φήμη του από το επίδικο δημοσίευμα. Απαντώντας ο κ. Κλεοβούλου, υποδεικνύει ότι στην παράγραφο 4
(5)της Έκθεσης Υπεράσπισης αμφισβητείται ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι έχαιρε καλής φήμης. Ότι ο ενάγων γνώριζε τη θέση των εναγομένων για την καλή ή όχι φήμη του. Ότι οι ισχυρισμοί τους, ετέθηκαν στον ενάγοντα κατά την αντεξέταση του και ότι αφ' ης στιγμής ο χαρακτήρας του ενάγοντα είναι επίδικο θέμα σε αγωγές λιβέλλου, ο κ. Κονιώτης δεν μπορεί να επικαλείται αιφνιδιασμό του. Να σημειωθεί και επαναληφθεί, ότι η κρινόμενη περίπτωση δεν είναι και ούτε ο ενάγων επικαλείται πως υπάρχει θέμα κατάληψης του εξ απήνης, αλλά όσα ανωτέρω κατεγράφησαν. Σε αγωγές για αποζημιώσεις για λίβελλο, ο κακός χαρακτήρας του ενάγοντα έχει σχέση με το ύψος των αποζημιώσεων, αν και δεν αποτελεί κατ' ανάγκη επίδικο θέμα (Plato Films v. Speidel
(1961)AC 1090). Και τούτο, γιατί η φήμη του ενάγοντος που είχε πριν από τη δημοσίευση του λιβέλλου γίνεται αποδεκτή σε αντιπαράθεση με τη δυσμενή επίδραση που δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της δημοσίευσης για τον καθορισμό του ύψους των αποζημιώσεων. Επίσης, όταν σε αγωγή λιβέλλου η υπεράσπιση είναι ότι ο ενάγων έκαμε την πράξη που αποτελεί το αντικείμενο της δυσφήμισης (justification), μαρτυρία για τον κακό του χαρακτήρα είναι αποδεκτή, όχι μόνο για να δικαιολογήσει την αλήθεια της δυσφήμισης αλλά για να μειώσει το ύψος των αποζημιώσεων (Το Δίκαιο της Απόδειξης κ. Τάκη Ηλιάδη, σελ. 147). Αμφότεροι οι διάδικοι, στα δικόγραφα τους κάνουν μνεία της φήμης του ενάγοντα. Ο μεν ενάγων στην παράγραφο 6 της Έκθεσης Απαίτησης, καταγράφει ότι σαν συνέπεια της δημοσίευσης επλήγησαν η τιμή, υπόληψη, φήμη, το καλό όνομα και ο χαρακτήρας και η θέση του. Οι δε εναγόμενοι στην παράγραφο 4
(5)της Έκθεσης Υπεράσπισης αντιτείνουν πως το όνομα του ενάγοντα δεν επλήγη από το δημοσίευμα αλλά από τις ίδιες τις κακόβουλες πράξεις του ενάγοντα εις βάρος των εναγομένων και την εν γένει διαγωγή που επέδειξε καθόλη τη διάρκεια που υπηρετούσε σαν Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου. Σαφέστατα, προκύπτει πως η φήμη και το όνομα του ενάγοντα, κατέστη επίδικο θέμα και ξεκάθαρα δικογραφείται. Οι εναγόμενοι δε, είναι αυτοί που φέρουν το βάρος απόδειξης της απρεπούς συμπεριφοράς του ενάγοντα και του κακού του χαρακτήρα. Όντως έφεραν και παρουσίασαν μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν το έκαναν όμως για πρώτη φορά, όταν παρουσίαζαν την υπόθεση τους. Κατά την αντεξέταση του ενάγοντα, ετέθηκαν σε αυτόν ερωτήσεις, αμφισβητήθηκε η φήμη και ο χαρακτήρας του και εδόθη η ευκαιρία σε αυτόν και απάντησε σε έκταση για τη φήμη και την υπόληψη που χαίρει το άτομο του, τόσο στην Αστυνομική Δύναμη όσο και γενικότερα στον κόσμο της Πάφου. Ερωτήθη, απάντησε και σχολίασε, το επεισόδιο το οποίο μετά αποτέλεσε τη μαρτυρία του Μ.Υ.1, την οποία θέλει με τη σκοπούμενη αίτηση, να απαντήσει. Ήδη, εδόθη μαρτυρία για το χαρακτήρα του ενάγοντα, υπό μορφή αντεξέτασης, από την Ντόρα Χριστοδούλου, της οποίας ο ενάγων επιθυμούσε να ακούσει την εκδοχή. Έχοντας υπόψη τα ανωτέρω και επειδή η προσφορά απαντητικής μαρτυρίας τελεί υπό τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και δεδομένου ότι ο ενάγων ο ίδιος επικαλείται την καλή του φήμη και χαρακτήρα, το κύρος του οποίου επλήγη και ότι είχε την ευκαιρία να θίξει και έθιξε, απάντησε και σχολίασε αντεξεταζόμενος τα θέματα αυτά, κρίνεται πως η ευχέρεια αυτή, θα ασκηθεί εναντίον της έγκρισης του αιτήματος. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων και εναντίον του ενάγοντα, τα οποία θα είναι έξοδα πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.)............... Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής ./Γ.Ι. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο