Βερεγγάριας Π. Παπακοκκίνου κ.α. ν. Δημήτρη Κυριακίδη, Αρ. Αγωγής: 2229/01, 31.10.2006

(1983)1 Α.Α.Δ. 263, Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη

(1995)2 Α.Α.Δ. 207, Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva, Π.Ε. 10351, ημερ. 27.3.02, Theomaría Estates v. Mason, Π.Ε. 11684, ημερ. 14.2.05). Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω αλλά και το σύνολο της μαρτυρίας όπως έχει τεθεί ενώπιον μου και είναι καταγραμμένη στα πρακτικά επιλέγω σαν πλέον αξιόπιστη την εκδοχή του Εναγομένου και δέχομαι τη θέση του ότι δεν είναι αυτός που τοποθέτησε στα κτήματα των Εναγουσών τη σωρεία των υλικών και των μηχανημάτων. Παρακολουθώντας τον Εναγόμενο καθ' όλη τη διάρκεια της ένορκης κατάθεσης του σχημάτισα την εντύπωση ότι αυτός ήταν απόλυτα ειλικρινής όταν ανάφερε ότι βρέθηκε στην περιοχή μόνο για την περίοδο από τις 2.2.99 μέχρι τις 5.2.99 και ότι στην άκρη των ακινήτων των Εναγουσών τοποθέτησε για την περίοδο εκείνη μόνο όσα χρησιμοποίησε για τη κατασκευή του πεζοδρομίου. Η όλη παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα ήταν θετική και έπειθε για την αλήθεια των όσων ανέφερε. Οι όποιες αντιφάσεις υπάρχουν στη μαρτυρία του και η κάποια σύγχυση στην αναγνώριση της ακριβούς τοποθεσίας που απεικονίζεται στη κάθε μια από τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν σαν τεκμήρια δεν κρίνονται ικανές να κλονίσουν τις βασικές θέσεις τις οποίες προέβαλε για το πιο πάνω θέμα. Παρά την μακρά, επίμονη και εχθρική αντεξέταση την οποία υπέστη καθόλου δεν κλονίσθηκε η άποψη που σχημάτισα για την αλήθεια των πιο πάνω ισχυρισμών του. Αντίθετα με την πρόοδο της αντεξέτασης ενισχύθηκε η άποψη μου ότι αυτός ήταν ειλικρινής όταν ανάφερε στο Δικαστήριο ότι δεν ήταν αυτός που τοποθέτησε τη σωρεία των χωμάτων και υλικών που εμφαίνονται στις φωτογραφίες. Έντιμα δεν προσπάθησε να απαλλαγεί των ευθυνών του και δεν αρνήθηκε ότι για περίοδο λίγων ημερών τοποθέτησε στην άκρη των ακινήτων των Εναγουσών αυτά που χρησιμοποίησε για τη κατασκευή του πεζοδρομίου κοντά στην οδό Νετμεττίν. Επέμενε με σταθερότητα στη θέση την οποία προέβαλε από την αρχή μέχρι το τέλος και απαντούσε χωρίς καθόλου να διστάζει. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την αμεσότητα, την απλότητα και την ευθύτητα που είχαν οι απαντήσεις του με πείθουν για την ειλικρίνεια του, γι΄ αυτό και αποδέχομαι τη μαρτυρία του, εκτός από τα ακόλουθα δύο σημεία. Το πρώτο είναι ότι για τις υπηρεσίες που προσέφερε στις Ενάγουσες συμφώνησαν το ύψος της αμοιβής του στις £140.00-. Και αυτό γιατί ο ισχυρισμός περί συμφωνηθείσας αμοιβής βρίσκεται εκτός των δικογραφημένων του θέσεων όπου το ποσό αυτό δεν αξιώνεται σαν συμφωνηθείσα αλλά σαν εύλογη αμοιβή. Δεν δέχομαι επίσης τον ισχυρισμό του ότι τα πεζοδρόμια βρίσκονταν σε άριστη κατάσταση. Θεωρώ ότι στο σημείο αυτό δεν ήταν ειλικρινής, αφού είναι εμφανές από τα Τεκμήρια 2, 3Η, 3I, και 3Τ ότι στα πεζοδρόμια υπήρχαν κάποιες ζημιές. Σαν Μ.Υ. 2 κατάθεσε ο Σοφοκλής Σοφοκλέους, τεχνικός στο Δήμο της Πάφου. Εμπλεκόταν στην υπόθεση στα πλαίσια του επαγγέλματος του και μετέφερε στο Δικαστήριο όσα γνώριζε από την άσκηση των καθηκόντων του, χωρίς προσπάθεια να τα αλλοιώσει προς όφελος οποιουδήποτε από τους διάδικους γι' αυτό και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Αυτός επιβεβαίωσε την εκδοχή του Εναγομένου ότι αρχές Φεβρουαρίου 1999 του ανατέθηκε από το Δήμο η κατασκευή ενός πεζοδρομίου μήκους 20 με 30 μέτρων κοντά στα ακίνητα των Εναγουσών. Επιβεβαίωσε επίσης τη θέση του ότι το τεμάχιο 147/1 κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν χωράφι με χόρτα στο οποίο δεν υπήρχαν χαραγμένοι δρόμοι. Είπε ότι όταν επισκέφθηκε τα ακίνητα τον Φεβρουάριο του 1999 δεν υπήρχε σε αυτά ούτε εργοτάξιο ούτε άνθρωποι να εργάζονται. Τα υλικά του Εναγομένου ήταν τοποθετημένα στο τεμάχιο 147/1 κοντά στην οδό Νετμεττίν και τα μηχανήματα του δίπλα από το πεζοδρόμιο που κατασκεύαζε. Στο τεμάχιο 127/1/3 υπήρχε κατασκευασμένος δρόμος και πεζοδρόμια και στις 13.7.2005 εκδόθηκε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Όταν επισκέφθηκε το ακίνητο πριν την έκδοση του τελικού πιστοποιητικού έγκρισης υπήρχαν στα πεζοδρόμια μικρές ζημιές που όμως δεν τις έλαβε υπόψη γι' αυτό και δεν αρνήθηκε να εκδώσει το πιστοποιητικό. Επέμενε ότι αν τα πεζοδρόμια ήταν σπασμένα και υπήρχαν μεγάλες ζημιές, όπως ισχυρίζονται οι Ενάγουσες δεν θα εκδιδόταν το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Ο Φώτος Μάτσας Μ.Ε.1 εξ' επαγγέλματος επιμετρητής ποσοτήτων με μακροχρόνια πείρα στις εκτιμήσεις ανάφερε ότι επισκέφθηκε τα κτήματα των Εναγουσών στις 5.2.99 και διαπίστωσε την ύπαρξη ζημιών. Ο μάρτυρας δεν με έπεισε ότι κατέληξε στα συμπεράσματα του με επαγγελματισμό και αμεροληψία. Ο τρόπος με τον οποίο κατέληξε σε αυτά δεν μπορεί να κριθεί αντικειμενικά ορθός. Και αυτό γιατί δεν παρουσιάσθηκε να έχει χρησιμοποιήσει ακριβείς και επιστημονικές μεθόδους, ικανές να επιβεβαιώσουν την αμεροληψία και ανεξαρτησία της κρίσης του. Αντίθετα παρουσιάσθηκε να υπολογίζει στο «περίπου» τη ζημιά για την οποία κλήθηκε να κάμει εκτίμηση. Αναφερόμενος συγκεκριμένα στις σπασμένες πλάκες των πεζοδρομίων είπε ότι αυτές ήταν 10 μέτρα «περίπου». Δεν είναι δυνατό ένας επαγγελματίας που θέλει να κάνει σωστά τη δουλειά του να υπολογίζει στο «περίπου» τη ζημιά που του ανατέθηκε να κοστολογήσει. Με την ίδια αοριστία αναφέρθηκε και στον αριθμό των χωρομετρικών σημείων που θα πρέπει όπως είπε να τοποθετηθούν στο τεμάχιο των Εναγουσών και τα οποία καθόρισε στα 40 μέτρα «περίπου». Καθόρισε το εμβαδόν των μετατοπισμένων πλακών των πεζοδρομίων σε 152 τετραγωνικά μέτρα, χωρίς να εξηγήσει πως κατέληξε στον αριθμό αυτό αφού όπως είπε δεν μέτρησε το πλάτος των πεζοδρομίων. Απορία επίσης δημιουργεί η άποψη την οποία εξέφρασε και την οποία δεν δικαιολόγησε, ότι δηλαδή παρά το ότι οι σπασμένες λίνιες ήταν 55 μέτρα, θα έπρεπε να αφαιρεθεί μπετόν για να ξαναμπούν νέες λίνιες ή να ξαναγίνει νέο μπετόν σε έκταση άλλων 50 μέτρων. Αναφέρθηκε στις ισχυριζόμενες ζημιές με γενικότητα και ασάφεια. Αναφερόμενος στα ποσά τα οποία χρειάζονται όπως είπε για αποκατάσταση των ζημιών, δεν έδωσε στο Δικαστήριο τις αναγκαίες λεπτομέρειες και τα επακριβή στοιχεία στα οποία βασίσθηκε για να καταλήξει. Ο τρόπος που κατέληξε σε αυτά παρέμεινε για το Δικαστήριο αβέβαιος και χωρίς εξήγηση. Αναφερόμενος στο ύψος των εξόδων που απαιτούνται για τη τοποθέτηση «κούκων» από το Κτηματολόγιο αρχικά είπε ότι αυτά ανέρχονται στις £6.00.- για τη κανονική και στις £12.00.- για τη γρήγορη τοποθέτηση. Στη συνέχεια όμως διαφοροποίησε την απάντηση του λέγοντας ότι για τη κανονική τοποθέτηση απαιτείται ποσό μεταξύ £5.00.- και £6.00.- ενώ για τη γρήγορη ποσό £10.

1. Ενώ σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας του ανάφερε ότι στο τεμάχιο 147/1 υπάρχουν δεκατρία οικόπεδα ή τεμάχια σε άλλο σημείο αρνήθηκε ότι είπε κάτι τέτοιο. Στην αρχή της μαρτυρίας του είπε ότι στο τεμάχιο 147/1 υπάρχει δρόμος που καταλήγει σε δρόμο επαναστροφής και ότι μεταξύ των δρόμων οι οποίοι στο Τεκμήριο 1 φαίνονται χρωματισμένοι με κίτρινο και πράσινο χρώμα υπάρχει και άλλος δρόμος που στο ίδιο τεκμήριο σημειώνεται με χρώμα ροζ και ο οποίος είναι σχηματισμένος αλλά όχι τελειωμένος. Σε άλλο σημείο ανάφερε ότι ο μοναδικός δρόμος που υπάρχει είναι ο κύριος δρόμος που ενώνει τα δύο τεμάχια. Στη συνέχεια διαφοροποιώντας και πάλι την απάντηση του είπε ότι περπάτησε το δρόμο που στο Τεκμήριο 1 φαίνεται σημειωμένος με κίτρινο χρώμα, σε αντίθεση με την ίδια την Ενάγουσα 1 η οποία ανάφερε ότι ο δρόμος αυτός δεν έχει ακόμα κατασκευασθεί. Ενώ αρχικά είπε ότι τα ακίνητα των Εναγουσών τα επισκέφθηκε για πρώτη και μοναδική φορά στις 5.2.99 και ότι ποτέ δεν τα είχε επισκεφθεί προηγουμένως, στη συνέχεια θυμήθηκε ότι όχι μόνο ξαναεπισκέφθηκε την περιοχή αλλά την γνωρίζει και πολύ καλά αφού όταν ήταν μαθητής διέμενε σ' αυτή για πέντε χρόνια. Σε ερώτηση αν γνωρίζει το όνομα της περιοχής απάντησε αρνητικά λέγοντας ότι δεν είναι χωρομέτρης σαν και μόνο ένας χωρομέτρης μπορεί να γνωρίζει το όνομα κάποιας περιοχής. Για όλους τους πιο πάνω λόγους δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Η Ενάγουσα 1 κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου τη δική της εκδοχή χωρίς όμως να με πείσει για τη γνησιότητα της. Σε όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας της η υπερβολή και η προσπάθεια της να επιρρίψει στον Εναγόμενο όλα όσα συνέβησαν ήταν εμφανή. Δήλωσε απόλυτα βέβαιη ότι ο Εναγόμενος παράνομα επενέβη στα ακίνητα τους από τον Νοέμβρη του 1998 παρόλο που η ίδια διαπίστωσε την επέμβαση μόνο στις 2.2.
2. Ήταν απόλυτα βέβαιη γι' αυτό γιατί έτσι είπαν στην ίδια και την Ενάγουσα 2 ο «κτίστης» τους Χριστόδουλος Κωνσταντίνου και οι γείτονες, που ας σημειωθεί κανένας από αυτούς δεν κλήθηκε και δεν παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο για να καταθέσει. Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας της για να κάμει τη θέση της πιο πειστική είπε ότι αυτό τους ανάφεραν εκτός από τα πιο πάνω πρόσωπα και υπάλληλοι του Εναγομένου. Σε ερώτηση που της υποβλήθηκε πως είναι δυνατό να μην προσέξει μια τόσο μεγάλη επέμβαση πριν τις 2.2.99 παρά το ότι είχε περάσει και προηγουμένως από την περιοχή, σε μια περίπτωση προσπάθησε να το δικαιολογήσει λέγοντας ότι όταν ξαναπέρασε ήταν περαστική και δεν είχε πάει με σκοπό δει τα οικόπεδα και σε άλλη λέγοντας ότι ήταν απόγευμα. Ενώ ισχυρίσθηκε ότι ο Σοφοκλής Σοφοκλέους (Μ.Υ. 2), της είπε ότι αυτός που επενέβη στα ακίνητα τους ήταν ο Εναγόμενος, λέγοντας της ότι αυτός τοποθέτησε τα «αμμοτσάκκιλα του μέσα στα χωράφια σας», ο ίδιος όχι μόνο δεν ανάφερε κάτι τέτοιο στην μαρτυρία του αλλά προέβαλε και αντίθετους ισχυρισμούς. Ενώ επέμενε για την ύπαρξη κούκων παρέλειψε να προσδιορίσει τον αριθμό τους και πότε αυτοί τοποθετήθηκαν. Απέφυγε επίσης να απαντήσει σε ερώτηση που της υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση για το ύψος του ποσού που κατά τους ισχυρισμούς της κατεβλήθη για τη τοποθέτηση τους. Παρά το γεγονός ότι το πιστοποιητικό πασσάλωσης κατατέθηκε σαν Τεκμήριο 9 αυτό δεν εξυπακούει την ύπαρξη κούκων μέσα στα τεμάχια των Εναγουσών κατά τον ουσιώδη χρόνο. Το πιστοποιητικό φέρεται να εκδόθηκε το 1996 πολύ πριν επισυμβεί η ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση και θα ήταν ακρασφαλές με μόνο το στοιχείο αυτό το Δικαστήριο να καταλήξει σε οποιοδήποτε συμπέρασμα. Παρά το ότι επέμενε στη θέση ότι μέχρι και την ακρόαση της υπόθεσης υπήρχαν τεράστιες ζημιές στα πεζοδρόμια, δεν εξήγησε πως επετεύχθη η έκδοση του τελικού πιστοποιητικού έγκρισης. Ενώ αρχικά αρνήθηκε υποβολή ότι όταν στις 4.2.99 συνάντησε τον Εναγόμενο παρών ήταν και ο αδελφός του λέγοντας ότι μαζί του ήταν δύο άλλα πρόσωπα τα οποία αυτός τους σύστησε σαν το γιο του και τον ανιψιό του, στη συνέχεια απαντώντας σε ερώτηση ποιοι άλλοι ήταν παρόντες στο περιστατικό που έγινε τη μέρα εκείνη απάντησε ότι εκτός από την αδελφή της παρόντες ήταν ο γιος και ο αδελφός του Εναγομένου. Γενικότερα η όλη στάση και συμπεριφορά της, το ύφος και ο τρόπος που απαντούσε δεν μου επιτρέπουν να αποδεχθώ τη μαρτυρία της την οποία και απορρίπτω. Αξίζει περαιτέρω να σημειωθεί ότι σε ορισμένα σημεία η μαρτυρία της Ενάγουσας και του Μ.Ε.1 διαφέρει. Ενώ η Ενάγουσα 1 περιγράφοντας το πεζοδρόμιο που υπάρχει δεξιά και αριστερά του δρόμου που στο Τεκμήριο 1 σημειώνεται με πράσινο χρώμα είπε ότι η επιφάνεια του ήταν από πλάκες τσιμέντων και υπήρχαν λίνιες, ο Μ.Ε.1 ανάφερε ότι σε μεγάλη έκταση αντί λίνιες υπήρχε μπετόν. Αντίθετα από όσα ανάφερε ο Μ.Ε. 1, η Ενάγουσα 1 είπε ότι ο δρόμος που στο Τεκμήριο 1 φαίνεται σημειωμένος με κίτρινο χρώμα ακόμα δεν έχει κατασκευασθεί. Αξίζει περαιτέρω στο σημείο αυτό να σημειωθεί, ότι κατά το στάδιο της αντεξέτασης του Εναγομένου, του υποβλήθηκε αντίθετη με τον ισχυρισμό αυτή θέση, ότι δηλαδή οι δρόμοι που φαίνονται σημειωμένοι με ροζ και κίτρινο χρώμα, επί τόπου ήταν δρόμοι που ο ίδιος τους κατέστρεψε και τους «κατήντησε» όπως του λέχθηκε, χωράφι. Σαν Μ.Ε. 3 κατάθεσε ο Ευάγγελος Ευαγγέλου, ο φωτογράφος που εμφάνισε τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν σαν τεκμήρια. Αυτός ανάφερε ότι όπως γίνεται συνήθως αφού οι Ενάγουσες πηγαίνουν πάντα στο μαγαζί του γύρω στις 9.30 π.μ. με 10.00 π.μ. έτσι και στις 4.2.99 η Ενάγουσα 1 του πήρε τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν σαν τεκμήρια για να τις εμφανίσει. Τις φωτογραφίες αυτές τους τις παρέδωσε γύρω στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι. Στην επανεξέταση ο μάρτυρας προσπαθώντας να προσαρμόσει τα όσα ανάφερε στις θέσεις των Εναγουσών διευκρίνισε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί με ακρίβεια την ώρα που η Ενάγουσα 1 του πήρε τις φωτογραφίες αλλά ανάφερε αυτό που γίνεται συνήθως. Παρά το ότι ήταν εμφανές κατά την επανεξέταση ότι ο μάρτυρας προσπάθησε να προσαρμόσει τα όσα ανάφερε στις θέσεις των Εναγουσών, αυτό δεν αλλοιώνει τη θετική εικόνα που σχημάτισα, γι' αυτό και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Σαν Μ.Ε. 4 κατάθεσε η κτηματομεσίτρια Γεωργία Ιακωβίδου. Αυτή μου έκαμε πολύ φτωχή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Κατάθεσε με τρόπο που δεν μου άφησε καμιά απολύτως αμφιβολία ότι ο στόχος της δεν ήταν να πει στο Δικαστήριο την αλήθεια αλλά να βοηθήσει τις Ενάγουσες στην υπόθεση τους. Δίδοντας την ένορκο μαρτυρία της απαντούσε στις ερωτήσεις που τις υποβάλλονταν με τρόπο εγωϊστικό και υπεροπτικό. Καθυστερούσε να απαντήσει και όταν απαντούσε έδειχνε να υπολογίζει και να σκέφτεται τι θα πει. Ενώ στη κύρια εξέταση παρουσιάσθηκε βέβαιη για την ύπαρξη «κούκων» στο τεμάχιο 147/1, κατά την αντεξέταση παραδέχθηκε ότι δεν ήταν σίγουρη γι' αυτό. Στην επανεξέταση όμως κατά περίεργο τρόπο επιβεβαίωσε και πάλι την ύπαρξη τους. Η γενικότερη στάση και συμπεριφορά της, το ύφος και ο τρόπος που κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν μου επιτρέπουν να αποδεχθώ τη μαρτυρία της την οποία απορρίπτω στο σύνολο της. Βάση της υπό κρίση αγωγής αποτελούν δύο αδικήματα, αυτό της παράνομης επέμβασης και της οχληρίας. Επέμβαση όπως καθορίζεται στο Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, τεύχος 38, 1194, συνίσταται σε παράνομη πράξη που καταδεικνύει αμφισβήτηση και ενόχληση της περιουσίας κάποιου προσώπου αντίθετα με τη θέληση του. Σε τέτοιου είδους αγωγές το βάρος απόδειξης της ισχυριζόμενης επέμβασης έχουν οι Ενάγοντες (βλ. Παπακόκκινου v. Σμυρλή, 2000 (Ι) Γ.
3. Σύμφωνα με το κοινοδίκαιο το αδίκημα της παράνομης επέμβασης είναι αστικό αδίκημα αγώγιμο «per se» για τη διάπραξη του οποίου δεν απαιτείται η απόδειξη ζημιάς. Στην περίπτωση που δεν αποδεικνύεται η ύπαρξη ζημιάς μπορεί να δοθούν ονομαστικές αποζημιώσεις (βλ. Ttantis v. Hadjimichael and another,

(1982)1 Α.Α.Δ. 301, Παπακόκκινου κ.α. v. Θεοδοσίου,

(1991)1 Α.Α.Δ. 379. Στην υπό κρίση υπόθεση ο ίδιος ο Εναγόμενος δέχθηκε και αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι μεταξύ της 2.2.99 και 5.2.99 τοποθέτησε στην άκρη των κτημάτων των Εναγουσών κοντά στην οδό Νετμεττίν και στο πεζοδρόμιο που κατασκεύασε τα υλικά και τα μηχανήματα του. Ο Εναγόμενος διέπραξε συνεπώς το αδίκημα της παράνομης επέμβασης όπως αυτό καθορίζεται από το άρθρο 43

(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, αφού η πράξη του να εισέλθει στο κτήμα των Εναγουσών, έστω σε μικρό κομμάτι γης και έστω και για λίγες μέρες χωρίς να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση των ιδιοκτητριών συνιστά παράνομη επέμβαση. Δεν έχει όμως αποδειχθεί ότι αυτός ήταν που τοποθέτησε τη σωρεία των υλικών, των χωμάτινων όγκων και των οχημάτων σε όλη την έκταση των ακινήτων. Οι Ενάγουσες δεν έχουν πετύχει να αποδείξουν με θετική μαρτυρία τον πιο πάνω ισχυρισμό τους αφού η μαρτυρία που δόθηκε για το θέμα απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Οι μικρές ζημιές που διαφάνηκε να υπάρχουν στα πεζοδρόμια του δρόμου που υπάρχει στο τεμάχιο 127/1/3 και οι οποίες προκύπτουν από τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν σαν Τεκμήρια 2, 3H, 3I, 3Τ δεν ήταν της έκτασης που ισχυρίζονται οι Ενάγουσες και προπάντων δεν αποδείχθηκε ότι αυτές τις προκάλεσε ο Εναγόμενος. Υπό το φως της προσκομισθείσας μαρτυρίας κρίνεται ότι οι Ενάγουσες απέτυχαν να αποδείξουν ότι υπέστησαν οποιαδήποτε ζημιά σαν αποτέλεσμα της επέμβασης του Εναγομένου στα ακίνητα τους και κατά συνέπεια δικαιούνται μόνο ονομαστικές αποζημιώσεις οι οποίες καθορίζονται στο ποσό των £10,00.- Το θέμα της επιδίκασης παραδειγματικών αποζημιώσεων αναλύεται στην υπόθεση Papakokkinou and others v. Kanther,

(1982)1 CLR 65. Σύμφωνα με τις αρχές που καθορίζονται στην υπόθεση αυτή η επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων περιορίζεται στις περιπτώσεις που οι ενέργειες του Εναγομένου είναι τέτοιες που χρήζουν τιμωρίας από πολιτικό Δικαστήριο. Στην υπόθεση Kennedy Hotels Ltd v. Haig Indjirdjian

(1992)1 Α.Α.Δ. 400 αναφέρθηκε ότι: «Είναι θεμελειωμένο ότι όπου διάδικος επιδιώκει παραδειγματικές αποζημιώσεις οι συνθήκες οι οποίες στοιχειοθετούν την απαίτηση πρέπει να εξειδικεύονται στην έκθεση απαιτήσεως. Αυτό είναι αναγκαίο ενόψει του εξαιρετικού χαρακτήρα της θεραπείας η οποία επιδιώκεται και του επιθυμητού παροχής προειδοποίησης στον αντίδικο ότι έχει να αντιμετωπίσει μια τέτοια εξαιρετική κατάσταση». Αν και οι Ενάγουσες με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχώρησαν δεν επιζητούν ρητά θεραπεία για παραδειγματικές αποζημιώσεις, αυτές αξιώνονται στο παρακλητικό της Έκθεσης Απαίτησης και στο κείμενο της γίνεται αναφορά στον παράνομο και αυθαίρετο τρόπο με τον οποίο ο Εναγόμενος εισήλθε στα ακίνητα τους. Δεν καταγράφονται όμως σε αυτή ούτε και δόθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία οποιεσδήποτε λεπτομέρειες για τυχόν ενέργειες του Εναγομένου οι οποίες θα δικαιολογούσαν την επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ο Εναγόμενος επενέβη στα ακίνητα των Εναγουσών δεν έχουν καταδείξει αποτρόπαια συμπεριφορά για την οποία αυτός θα πρέπει να τιμωρηθεί. Αντίθετα και σύμφωνα με τη μαρτυρία του Εναγομένου που έγινε αποδεκτή αυτός αρχικά δεν γνώριζε ότι τα ακίνητα ήταν ιδιοκτησίας των Εναγουσών. Όταν στις 4.2.99 το πληροφορήθηκε συμφώνησε να τα καθαρίσει από τα χόρτα και τις διάφορες ακαθαρσίες που υπήρχαν σ' αυτά για το ποσό των £140.00.- γιατί ακριβώς χρησιμοποίησε τα ακίνητα τους. Η μη επιδίκαση όμως τέτοιων αποζημιώσεων επιβάλλεται λόγω και της μη επιδίκασης αποζημιώσεων για την επέμβαση (βλ. Κωνσταντίνου ή Μήτα v. Γ. & Σοφοκλέους Λτδ,

(2003)1(Γ) 1952). Στην υπόθεση Αγγελίδης v. Φιλίππου και Κολοκασίδης Εστέιτς Λτδ, 1991

(1)Α.Α.Δ., 321 λέχθηκε ότι σε περίπτωση που αποδεικνύεται παράνομη επέμβαση τότε δικαιωματικά εκδίδεται διάταγμα (injunction) για άρση της. Στην υπό κρίση όμως υπόθεση δεν εγείρεται τέτοιο θέμα αφού οι ίδιες οι Ενάγουσες δεν αξιώνουν την έκδοση τέτοιου διατάγματος ενόψει της μη προβολής ισχυρισμών για συνέχιση της παράνομης επέμβασης. Η κ. Α. Παπακόκκινου εισηγήθηκε κατά την αγόρευση της, ότι οι Ενάγουσες με την προσκομισθείσα μαρτυρία απέδειξαν το αδίκημα της οχληρίας, εισήγηση όμως που δεν γίνεται αποδεκτή. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Clerk & Lindell on Torts, 16η έκδοση, παράγραφος 2403 η διάκριση του αγώγιμου δικαιώματος που δημιουργείται στις δύο περιπτώσεις των αστικών αδικημάτων της παράνομης επέμβασης και της οχληρίας δεν είναι πάντοτε ευδιάκριτη. Αναφέρεται συγκεκριμένα: «The distinction between trespass and nuisance is the old distinction between trespass and case. Trespass is a direct entry on the land of another, and is actionable per se, without proof of special damage, but nuisance is the infringement of the plaintiff's interest in property without direct entry, by the defendant, and generally, actionable only on proof of special damage». Και στην υπό κρίση υπόθεση ο Εναγόμενος ευθέως εισήλθε στην ιδιοκτησία των Εναγουσών διαπράττοντας έτσι το αδίκημα της παράνομης επέμβασης και όχι της οχληρίας. Εξετάζοντας τώρα την Ανταπαίτηση κρίνεται ότι το αξιούμενο από τον Εναγόμενο ποσό δεν μπορεί να επιδικασθεί υπέρ του. Κι΄ αυτό γιατί καμία μαρτυρία δεν προσκομίσθηκε από τον Εναγόμενο με την οποία να αποδεικνύεται το εύλογο της αξιούμενης αμοιβής. Αντίθετα ότι ισχυρίσθηκε ο Εναγόμενος κατά την ακροαματική διαδικασία, ήταν ότι το αξιούμενο ποσό των £140,00 ήταν η συμφωνηθείσα και όχι η εύλογη αμοιβή του, ισχυρισμός που βρίσκεται εκτός των δικογραφημένων του θέσεων και γι΄ αυτό σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτός. Είναι νομολογημένο ότι στις περιπτώσεις που επιδικάζονται μόνο ονομαστικές αποζημιώσεις το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να στερήσει τον Ενάγοντα των εξόδων του ή ακόμα να τον καταδικάσει στην πληρωμή των εξόδων της άλλης πλευράς (βλ Anglo Cyprian Trade Agencies Ltd v. Paphos Wine Industries Ltd,

(1961)1 ALL.E.R., 873, Tantis v. Hadjimichael and another,

(1989)1 Α.Α.Δ. 301). Στην υπό κρίση υπόθεση λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι Ενάγουσες δεν απέδειξαν οποιαδήποτε ζημιά, το μάκρος της διαδικασίας που οφειλόταν κύρια στο τρόπο με τον οποίο αυτές προώθησαν την υπόθεση τους, κύρια κατά το στάδιο αντεξέτασης των μαρτύρων υπεράσπισης και ιδιαίτερα του Εναγομένου κρίνεται ότι αυτές θα πρέπει να στερηθούν των εξόδων τους. Κατ' ακολουθία όλων όσων εκτέθηκαν πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγουσών και εναντίον του Εναγομένου για το ποσό των £10.00 χωρίς καμία διαταγή για έξοδα. Η Ανταπαίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα αφού Απαίτηση και Ανταπαίτηση συνεκδικάσθηκαν. (Υπ.) ................................ Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής ./Ν.Κ., Ο.Ρ., Ε.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο