Ιωάννη Χαραλάμπους πατέρα του αποβιώσαντος Μιχάλη Ιωάννου Γαμαλά κ.α. ν. Ανδρέα Παπαέτη Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 37/96, 31.10.2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2006:A54 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 37/96 Μεταξύ:
- Ιωάννη Χαραλάμπους πατέρα του αποβιώσαντος Μιχάλη Ιωάννου Γαμαλά, εκ Πέγειας Πάφου
- Ελένης Χαραλάμπους μητέρας του αποβιώσαντος Μιχάλη Ιωάννου Γαμαλά, εκ Πέγειας Πάφου Εναγόντων - και -
- Ανδρέα Παπαέτη Λτδ, εκ Πάφου
- Κώστα Μιχαήλ, εξ Αναβαργούς
- Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Γενικού Εισαγγελέως της Δημοκρατίας, εκ Λευκωσίας Εναγομένων --------------------------------- Ημερομηνία: 31.10.2006 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Ν. Καλλής (κανένας για να ακούσει απόφαση) Για Εναγόμενη εταιρεία 1: κα. Χρ. Χ΄΄Γεωργίου (κα. Δημητρίου για να ακούσει απόφαση) --------------------------------- Αίτηση Έρευνας ημερομηνίας 5/6/06 Με την υπό κρίση αίτηση οι Αιτητές εξαιτούνται την έκδοση εναντίον της Εναγόμενης εταιρείας 1 διατάγματος του Δικαστηρίου για πληρωμή του εξ΄ αποφάσεως χρέους με μηνιαίες πληρωμές. Η αίτηση συνάντησε την ένσταση της Εναγόμενης εταιρείας 1 η οποία από τώρα και στη συνέχεια θα αναφέρεται σαν «η εταιρεία». Αυτή κύρια επικεντρώθηκε στους ισχυρισμούς ότι η εταιρεία δεν υφίσταται σαν νομικό πρόσωπο, δεν ασκεί οποιαδήποτε δραστηριότητα και δεν έχει εισοδήματα. Σαν διευθυντής της εταιρείας κλήθηκε για να εξετασθεί για την οικονομική δυνατότητα της εταιρείας να αποπληρώσει το εξ' αποφάσεως χρέος της με μηνιαίες πληρωμές ο Ανδρέας Παπαέτης. Αυτός καταθέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου ανάφερε μεταξύ άλλων ότι η εταιρεία ενεγράφη πριν πάρα πολλά χρόνια χωρίς όμως ποτέ να λειτουργήσει και ασκήσει οποιαδήποτε δραστηριότητα. Για το λόγο αυτό διαγράφηκε από τον Έφορο Εταιρειών σε χρόνο που δεν μπορούσε να προσδιορίσει. Σε διάφορες ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν κατά το στάδιο της αντεξέτασης ότι την 1.7.2004 που εκδόθηκε απόφαση στην αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου σαν διευθυντής της εταιρείας και δέχθηκε απόφαση εναντίον της δεν το αρνήθηκε, είπε όμως ότι το έπραξε για το μοναδικό λόγο ότι παλαιότερα είχε διατελέσει διευθυντής και ότι κατά τη συγκεκριμένη μέρα έκδοσης της απόφασης η εταιρεία δεν υφίστατο και ο ίδιος δεν ήταν πλέον διευθυντής. Περαιτέρω αρνήθηκε υποβολές ότι ο ίδιος τη συγκεκριμένη ημερομηνία υποσχέθηκε ότι θα διευθετούσε την πληρωμή του ποσού της απόφασης. Ο μάρτυρας μου έκαμε πολύ φτωχή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Είχε ύφος και βλέμμα ειρωνικό το οποίο ήταν εμφανέστατο καθ' όλη τη διάρκεια της κατάθεσης του ενώπιον του Δικαστηρίου. Απέφευγε να κοιτάζει προς το Δικαστήριο και απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν με καθυστέρηση που υποδήλωνε ότι σκεφτόταν την απάντηση που έπρεπε να δώσει. Η όλη στάση του στο εδώλιο του μάρτυρα ήταν υπεροπτική και καταδείκνυε πλήρη αδιαφορία για την πληρωμή των υποχρεώσεων της εταιρείας της οποίας έστω και παλαιότερα σύμφωνα με τους δικούς του ισχυρισμούς διετέλεσε διευθυντής. Σε καμιά περίπτωση δεν θα ήμουν διατεθειμένη να βασισθώ στη μαρτυρία του την οποία και απορρίπτω στο σύνολο της. Μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου έδωσε και η Άντρη Λαζάρου η οποία εργάζεται στο τμήμα πολιτικών υποθέσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Παρά το ότι η μαρτυρία της κρίνεται αξιόπιστη αυτή ήταν χωρίς καμία ουσιαστική αξία. Αυτή ήταν η όλη μαρτυρία που δόθηκε στην υπόθεση. Κύριο επιχείρημα της πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση για απόρριψη της αίτησης αποτέλεσε ο ισχυρισμός ότι η εταιρεία δεν υφίσταται σαν νομικό πρόσωπο γιατί έχει διαγραφεί από τον Έφορο Εταιρειών. Είναι συνεπώς απαραίτητο να αποφασισθεί εάν οι Αιτητές είχαν στο στάδιο αυτό μετά την έκδοση της απόφασης το βάρος να αποδείξουν την ύπαρξη της εταιρείας σαν νομικού προσώπου. Σύμφωνα με τα όσα αναγράφονται στο σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης - Μια πρακτική προσέγγιση» του κ. Τ. Ηλιάδη, σ. 101: "Σύμφωνα με τις αρχές του Κοινοδίκαιου προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές ως εκ πρώτης όψεως μαρτυρία χωρίς όμως η μαρτυρία να θεωρείται ότι είναι από μόνη της ικανοποιητική για να αποδείξει ένα επίδικο θέμα. Σε οποιαδήποτε διαδικασία μπορεί να δοθεί μαρτυρία ότι μια δικαστική απόφαση έχει εκδοθεί από ένα συγκεκριμένο Δικαστήριο σε μια ορισμένη ημερομηνία μεταξύ συγκεκριμένων διαδίκων και τίποτε άλλο" Στο σύγγραμμα «Απόδειξη» του κ. Κακογιάννη στη σ. 777, 32-20, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Σε αστική και ποινική διαδικασία, η προηγούμενη δικαστική απόφαση μπορεί να' ναι επιτρεπτή ως μαρτυρία, κι' όταν είναι επιτρεπτή, αποτελεί αμάχητη απόδειξη του γεγονότος ότι εκδόθηκε, του Δικαστηρίου που την έκδοσε, της ημερομηνίας που εκδόθηκε και των διαδίκων. Δεν αποτελεί αμάχητη απόδειξη οποιουδήποτε ζητήματος που δεν καταγράφεται στο επίσημο πρακτικό (R. v. Turner
(1832)1 MOO.C.C. 347). Όπως προκύπτει από το φάκελλο της διαδικασίας εναντίον της εταιρείας εκδόθηκε την 1.7.04 απόφαση σύμφωνα με την οποία η εταιρεία διατάζεται να καταβάλει στους Αιτητές το ποσό των £2.800 πλέον τόκους. Από τη στιγμή της έκδοσης της απόφασης αποτελεί η εταιρεία «εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους», οι Αιτητές «εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή» και το οφειλόμενο ποσό «εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος» όπως οι όροι ερμηνεύονται στο άρθρο 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Στην υπόθεση Jesico Photographic Ltd v. J. K. Video Art Co. Ltd, 1991
(1)Α.Α.Δ. 134 αποφασίσθηκε ότι «εξ' αποφάσεως χρεώστης είναι ως εκ τούτου, κάθε πρόσωπο, περιλαμβανομένου και νομικού εναντίον του οποίου εκδίδεται η διαταγή πληρωμής χρημάτων». Κρίνεται συνεπώς ότι οι Αιτητές νομιμοποιούνταν και είχαν κάθε δικαίωμα να καταχωρήσουν την παρούσα αίτηση για να εξετάσουν τον εξ' αποφάσεως οφειλέτη, την εταιρεία δηλαδή, αναφορικά με την οικονομική της κατάσταση με σκοπό την έκδοση εναντίον της διατάγματος μηνιαίων πληρωμών, χωρίς να έχουν υποχρέωση να αποδείξουν την ύπαρξη της εταιρείας σαν νομικού προσώπου. Αξίζει στο σημείο αυτό να σημειωθεί ότι παρά την άρνηση της εταιρείας ότι υφίσταται σαν νομική οντότητα ο Α. Παπαέτης ο οποίος κλητεύθηκε για να παρουσιασθεί στο Δικαστήριο σαν διευθυντής της, το έπραξε χωρίς να αιτηθεί με οποιοδήποτε τρόπο παραμερισμό της μαρτυρικής κλήσης που εκδόθηκε προς το πρόσωπο του με τη συγκεκριμένη αυτή ιδιότητα. Ο χαρακτήρας της διαδικασίας για την έκδοση διατάγματος μηνιαίων πληρωμών διασαφηνίζεται στην υπόθεση Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ,
(1989)1 Α.Α.Δ. 686, όπου και τονίζεται ότι αυτή «έχει ουσιαστικά ανακριτικό χαρακτήρα και αποβλέπει στην παροχή ευχέρειας στο Δικαστήριο μετά τη διεξαγωγή της αναγκαίας έρευνας σχετικά με τα μέσα του χρεώστη να αποφασίσει κατά πόσο είναι σε θέση να πληρώσει με δόσεις το χρέος του». Όπως είναι νομολογημένο η διαδικασία της φύσης αυτής είναι εξεταστικού χαρακτήρα και παρέχει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να προβεί σε διερεύνηση των μέσων του εξ' αποφάσεως χρεώστη σαν εφόδιο για την κατίσχυση της δικαστικής διαδικασίας και των αποτελεσμάτων της (βλ. Jesico Photographic Ltd v. J. K. Video Art Co. Ltd, 1991
(1)Α.Α.Δ. 134. Στην υπόθεση Εθνική Τράπεζα Ελλάδος Α.Ε. v. Μαρίας Κωνσταντίνου, πιο πάνω, επισημάνθηκε ότι: «η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων είναι στοιχείο που συνάπτεται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας. Η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα της. Διαφορετικά δημιουργείται δυσπιστία για την αποστολή της με ανάλογες διαβρωτικές επιπτώσεις. Με αυτό θέλουμε να τονίσουμε ότι τα προβλεπόμενα από το Νόμο μέσα αναγκαστικής εκτέλεσης δεν πρέπει να καταντούν ατελέσφορα, εκτός από απόλυτα δικαιολογημένες περιπτώσεις. Πρέπει να εξισορροπείται η ανάγκη εκτέλεσης με την προοπτική αξιοπρεπούς διαβίωσης του ανθρώπου στο πλαίσιο του κράτους δικαίου». Όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Jesico Photographic Ltd v. J. K. Video Art Co. Ltd, πιο πάνω, στην περίπτωση νομικού προσώπου εναντίον του οποίου επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος μηνιαίων πληρωμών, λαμβάνεται υπόψη το εισόδημα της εταιρείας αφού αφαιρεθούν τα αναγκαία έξοδα λειτουργίας της. Στην υπό κρίση αίτηση ο Α. Παπαέτης, καθόλου δεν εξετάσθηκε κατά πόσο η εταιρεία έχει τη δυνατότητα να αποπληρώσει το εξ΄ αποφάσεως χρέος της με μηνιαίες πληρωμές. Η όλη αντεξέταση του περιορίσθηκε στο κατά πόσον αυτός ήταν διευθυντής της εταιρείας την 1/7/04 όταν εκδόθηκε η απόφαση εναντίον της. Με τον τρόπο που διεξήχθηκε η όλη διαδικασία δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου καμία μαρτυρία από την οποία να διαφανεί κατά πόσο η εταιρεία έχει την οικονομική δυνατότητα να αποπληρώσει το εξ΄ αποφάσεως χρέος της με μηνιαίες πληρωμές. Οι Αιτητές όχι μόνο δεν προσκόμισαν καμία απολύτως μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι η εταιρεία λειτουργεί και έχει εισοδήματα αλλά ούτε καν υποβλήθηκε στο μάρτυρα κάτι τέτοιο. Από τη στιγμή που δεν αποδείχθηκαν τα πιο πάνω, η αίτηση δεν μπορεί παρά να έχει απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα κρίνεται ορθότερο να μην εκδοθεί καμία διαταγή αφού οι Αιτητές είχαν κάθε δικαίωμα να λάβουν μέτρα για να εισπράξουν το λαβείν τους. (Υπ.) .......................................... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής ../Ε.Π., Ο.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο