Στέλιου Χατζηστυλλή ν. Έντγκαρ Αραμπίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 1787/04, 30/11/06 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2006:A66 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1787/04 Μεταξύ: Στέλιου Χατζηστυλλή από την Πάφο Ενάγοντα - και -
- Έντγκαρ Αραμπίδη από την Πάφο
- Γεωργίου Γρηγορίου από τη Λεμεσό Εναγομένων --------------------------------- Ημερομηνία: 30/11/06 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα : κα. Σ. Τόκα (κ. Α. Χουβαρτάς για να ακούσει απόφαση) Για τον Εναγόμενο 1: καμία εμφάνιση --------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Σύμφωνα με το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε στις 7.7.04 ο Ενάγοντας αξιώνει, γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες, ζημιές, απώλειες και έξοδα τα οποία υπέστη ένεκα τροχαίου δυστυχήματος που επισυνέβη στις 21.5.
- Η αγωγή καταχωρήθηκε αρχικά εναντίον και των δύο Εναγομένων. Σε μεταγενέστερο στάδιο αποσύρθηκε εναντίον του Εναγομένου 2 και μετά την απόσυρση του δικηγόρου του Εναγομένου 1, ο δικηγόρος του Ενάγοντα προχώρησε σε απόδειξη της υπόθεσης του πελάτη του εναντίον του. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ενάγοντα το δυστύχημα επισυνέβη ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αριθμούς εγγραφής XJ 845 στην οδό Μιχαήλ Κουτσόφτα στην Πάφο, η οποία διασταυρώνεται με την οδό Σάββα Ροτσίδη. Ο Εναγόμενος 1 ο οποίος οδηγούσε στην οδό αυτή το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΜΧ 312, ιδιοκτησίας του Εναγομένου 2, παρέλειψε να σταματήσει στο σημείο «αλτ» που υπήρχε στην πορεία του και εισήλθε στη διασταύρωση ανακόπτοντας την πορεία του Ενάγοντα, με αποτέλεσμα να συγκρουσθεί μαζί του και να προκληθούν σε αυτόν σωματικές βλάβες και ζημιές για τις οποίες αξιώνει αποζημιώσεις. Στην υπόθεση Charalambides v. Michaelides
(1973)1 Α.Α.Δ. 661, ο οδηγός που μπήκε στη διασταύρωση χωρίς να σταματήσει στο «αλτ» και συγκρούστηκε με το όχημα που οδηγείτο στο κύριο δρόμο, βρέθηκε αποκλειστικά υπεύθυνος για το δυστύχημα. Αναφορικά με τις συνθήκες του επίδικου δυστυχήματος η μαρτυρία του Ενάγοντα παρέμεινε αναντίλεκτη και επιβεβαιώνεται από το σχεδιαγράφημα της σκηνής του δυστυχήματος. Από την προσκομισθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία κρίνεται ότι γενεσιουργός αιτία για την πρόκληση του δυστυχήματος ήταν η είσοδος του Εναγομένου 1 στη διασταύρωση από την οδό Σάββα Ροτσίδη στην οδό Μιχαήλ Κουτσόφτα χωρίς προηγουμένως να σταματήσει στο σημείο «αλτ» που βρισκόταν στην πορεία του και χωρίς να βεβαιωθεί ότι μπορούσε να εισέλθει με ασφάλεια. Η παράλειψη αυτή του Εναγομένου 1 συνιστά παράβαση νόμιμης υποχρέωσης του. Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω κρίνεται ότι αποκλειστικά υπεύθυνος για το δυστύχημα είναι ο Εναγόμενος 1. Το Δικαστήριο θα προχωρήσει να εξετάσει το ποσό που ο Ενάγοντας δικαιούται σαν γενικές αποζημιώσεις για τους τραυματισμούς που υπέστη. Κατά το καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η τάση της νομολογίας για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Aristoph
(1982)1 C.L.R. 789), τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία και τη ταλαιπωρία (βλ. Μαυροπετρής v. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66). Σύμφωνα με την προσκομισθείσα ιατρική μαρτυρία (Τεκμήρια Δ και Ε) ο Ενάγοντας υπέστη διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (ΑΜΣΣ) και κάκωση κοιλίας και ακτινολογικά παρατηρήθηκε ευθυασμός της ΑΣΜΜ. Κατά την εξέταση που έγινε την ίδια μέρα του δυστυχήματος ο Ενάγοντας παρουσίαζε περιορισμό κινήσεων, έντονο μυϊκό σπασμό και αιμωδίες στο δεξιό άνω άκρο, καθώς και πόνο κατά τη ψηλάφηση της ΑΜΣΣ και στην πορεία του ορθού κοιλιακού μυός αριστερά. Του χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή με οδηγίες να παραμείνει κλινήρης, τοποθετήθηκε αυχενικό περιλαίμιο ενώ παράλληλα του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια για περίοδο δέκα ημερών. Όταν κατά την επανεξέταση στις 26.5.2003 δεν υπήρξε βελτίωση, παραπέμφθηκε για φυσιοθεραπεία. Όπως προκύπτει από την προσκομισθείσα μαρτυρία, η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη, ο Ενάγοντας από το δυστύχημα ταλαιπωρήθηκε και υπέφερε από πόνους και ζαλάδες για περίοδο δύο μηνών περίπου, προβλήματα που υποχώρησαν σταδιακά. Σήμερα παρουσιάζει παροδικές μόνο ενοχλήσεις στον αυχένα μετά από έντονη χειρωνακτική εργασία και κούραση. Σύμφωνα με την πρόγνωση του ιατρού Δρ. Γ. Αντωνιάδη, ο Ενάγοντας θα εξακολουθήσει να ταλαιπωρείται και στο μέλλον, ιδίως με την ανάπτυξη πρώϊμων εκφυλιστικών αλλοιώσεων και αρθρίτιδας που θα τον αναγκάζουν να καταφεύγει σε θεραπεία. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Ενάγοντα παρέπεμψε το δικαστήριο στην απόφαση ημερ. 7.11.2003 στις Συνεκδικαζόμενες Αγωγές Ναυτοδικίου Αρ. 79/02, 80/02, 81/02 και 82/02. Στην αγωγή 81/02 επιδικάσθηκε στην Ενάγουσα ποσό £2.500 σαν γενικές αποζημιώσεις για διάστρεμμα αυχένα και οσφύος, αιμάτωμα αριστερού μηρού και θλάση κοιλιακού τοιχώματος. Σε αυτήν είχε τοποθετηθεί αυχενικό κολλάρο ενώ υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία και της παρασχέθηκαν αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Στη συνέχεια ανέπτυξε μετατραυματικό άγχος και παραπέμφθηκε για παρακολούθηση. Στην υπόθεση Ανδρέας Νεοκλέους v. Simon John Worley,
(2001), Α.Α.Δ. 652 επιδικάσθηκε ποσό £3.500.- σαν γενικές αποζημιώσεις για βαρύ διάστρεμμα αυχένα, του οποίου η πλήρης αποθεραπεία χρειάσθηκε μεγαλύτερο από τον συνηθισμένο χρόνο ένεκα του ότι προϋπήρχαν οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις. Στην υπόθεση Νεόφυτος Χαραλάμπους v. Χαράλαμπου Αβραάμ κ.α.,
(1999)Α.Α.Δ. 1441, το ποσό των γενικών αποζημιώσεων καθορίσθηκε στις £2.500.- για τραύμα στην κεφαλή και τον αυχένα. Στην υπόθεση Αρετούλα Μερακλή κ.α. v. Αυγερινού Ταλιώτη,
(1997), Α.Α.Δ. 1148, το ποσό των γενικών αποζημιώσεων για θλάση του αυχένα και μωλώπισμα του δεξιού ώμου καθορίσθηκε στις £1.500.-. Με βάση τα πιο πάνω και κυρίως λαμβάνοντας υπόψη τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη ο Ενάγοντας καθώς και το ότι θα συνεχίσει έστω και παροδικά να ταλαιπωρείται στο μέλλον κρίνω σαν δίκαιο ποσό αποζημίωσης αυτό των £2.000.- Στη συνέχεια θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο ο Ενάγοντας έχει πετύχει να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό τις ειδικές ζημιές τις οποίες ισχυρίζεται ότι υπέστη. Είναι νομολογημένο ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να εκτίθενται με ακρίβεια στα δικόγραφα και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα (βλ. Ηρακλέους v. Ταχύπλοου Σκάφους Νίκη
(1994)1 Α.Α.Δ. 510, Ηρακλέους v. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Ο Ενάγοντας παρά το ότι με την Έκθεση Απαίτησης του αξιώνει ποσό £1.720.00 σαν ειδικές αποζημιώσεις, με την ένορκο του δήλωση ημερ. 10.5.2006 που κατάθεσε προς απόδειξη της απαίτησης του περιόρισε την αξίωση του αυτή στις £1.662.00.- Για σκοπούς απόδειξης παρουσίασε ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Γ. Αντωνιάδη, βεβαίωση φυσιοθεραπευτή, απόδειξη του Χρ. Σωφρονίου, και απόδειξη με ΑΑ 1434/2003 (Τεκμήρια Ε, Στ, Ζ, Θ) αποδεικνύοντας έτσι την καταβολή των κονδυλίων που αξιώνονται στην παράγραφο 6(Β) α-δ της Έκθεσης Απαίτησης και ανέρχονται στο ύψος των £305.00.- Σύμφωνα με την εκτίμηση του Χριστάκη Σωφρονίου και την απόδειξη του γκαράζ που επιδιόρθωσε το αυτοκίνητο οι ζημιές του ανήλθαν στο ποσό των £1.357.00.- Όλα όμως τα επί μέρους ποσά που συνθέτουν το συνολικό ποσό των £1.357.00.- δεν εκτίθενται με την ακρίβεια που απαιτεί η νομολογία στην Έκθεση Απαίτησης. Σε αυτή και συγκεκριμένα στις παραγράφους 6 Β, (ε), (στ), (ζ) αξιώνεται μόνο το ποσό των £1.145.00.- που αντιστοιχεί στην αγορά των ανταλλακτικών και των εξαρτημάτων, στα εργατικά για την εφαρμογή τους και στην αξία για το βάψιμο του αυτοκινήτου. Καμία περαιτέρω αναφορά δεν γίνεται στη δικογραφία για οποιοδήποτε άλλο ποσό το οποίο καταβλήθηκε για την επιδιόρθωση του αυτοκινήτου και συνεπώς είναι αδύνατο για το λόγο αυτό να επιδικασθεί. Περαιτέρω καμία μαρτυρία δεν έχει προσκομισθεί αναφορικά με τις αξιούμενες στις παραγράφους 6 (Β) (η) και (θ) της Έκθεσης Απαίτησης ζημιές, για απώλεια χρήσης του αυτοκινήτου και για απώλεια ημερομισθίων με αποτέλεσμα αυτές να μην έχουν αποδειχθεί. Το συνολικό ποσό των ειδικών αποζημιώσεων που απέδειξε ο Ενάγοντας ανέρχεται στο ποσό των £1.450.00.- Όσον αφορά το θέμα της επιδίκασης τόκων και με βάση τις αρχές όπως καθορίσθηκαν στην υπόθεση Φοινικαρίδης κ. ά. v. Γεωργίου κ. ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475 και επαναλήφθηκαν στην υπόθεση Miller Roza Maria v. Ute Petek
(1999)1 (Γ) ΑΑΔ 2091, θεωρώ ότι παρατηρήθηκε καθυστέρηση στη καταχώρηση της αγωγής της χρονικής περιόδου των έξι μηνών. Κανένας ιδιαίτερος λόγος δεν φαίνεται να συνέτρεχε στην παρούσα περίπτωση για την καταχώρηση της αγωγής δεκατρείς και πλέον μήνες μετά το δυστύχημα. Γι' αυτό θεωρώ σαν δικαιότερη προσέγγιση στο θέμα ότι θα πρέπει να επιδικασθεί τόκος 8% επί του συνολικού ποσού των γενικών και ειδικών αποζημιώσεων ο οποίος να ξεκινά από την 1.1.2004. Συνακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου 1 για το ποσό των £3.450.- πλέον τόκους προς 8% επί του ποσού αυτού την 1.1.2004 μέχρι τελικής εξόφλησης πλέον έξοδα όπως αυτά θα υπολογισθούν από το Δικαστήριο και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......................................... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ.,Ε.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο