Επί τοις αφορώσι την Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δερύνειας ν. Επί τοις αφορώσι την Φωτούλλα Παντελή, Γενική Αίτηση: 83/05, 15 Φεβρουαρίου, 2006

(1)(Β) και 52

(2)(Β),

(3)και

(4)τους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.47 θ.1 και Δ.48 θ. 1-4 και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του Χριστόδουλου Παντελή, Γραμματέα - Διευθυντή της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Δερύνειας ο οποίος γνωρίζει τα γεγονότα και αναφέρει ότι η Ειδοποίηση Παραπομπής της υπόθεσης σε διαιτησία επεδόθη σ΄ όλους τους Καθ΄ ων η Αίτηση και καταγράφει την ημερομηνία επίδοσης σ΄ ένα έκαστο εκ των Καθ΄ ων η Αίτηση. Στις 28.6.05 εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση εναντίον όλων των Καθ΄ ων η Αίτηση 1-9 για το ποσό των Λ.Κ. 16.937,33 με τόκο 9% από 28.6.05 μέχρι εξοφλήσεως πλέον Λ.Κ. 55 έξοδα της Διαιτητικής Απόφασης. Η Διαιτητική Απόφαση επεδόθη στους Καθ΄ ων η Αίτηση σε διαφορετικές ημερομηνίες, τις οποίες καταγράφει στην παράγραφο 4 της Ένορκης Δήλωσής του. Δηλώνει, ότι έχει παρέλθει η προθεσμία που προβλέπεται από το άρθρο 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, των 21 ημερών, χωρίς να καταχωριστεί οποιαδήποτε αίτηση-έφεση. Παράλληλα, δηλώνει ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν έχουν καταβάλει, από την έκδοση της απόφασης μέχρι τώρα, οποιοδήποτε ποσό γι΄ αυτό και ζητείται η άδεια του Δικαστηρίου για την εγγραφή της απόφασης στα μητρώα αποφάσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Η πιο πάνω Αίτηση αντιμετώπισε την Ένσταση της Καθ΄ ης η Αίτηση 3, κας Φωτούλλας Παντελή, η οποία καταχωρίστηκε στις 21.11.05. Η νομική βάση της Ένστασης είναι ο περί Διαιτησίας Νόμος Κεφ. 4, άρθρο 21, ο περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος (Ν. 22/85)άρθρα 52

(1)(Β), 52

(2)(Β),

(3),

(4), 78 και 79, οι περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί Δ.47 θ.1, Δ.48 θ.1-4 και Δ.64, το Άρθρο 30 του Συντάγματος, τα άρθρα 3 και 9 του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964, οι Αγγλικοί Διαδικαστικοί Κανονισμοί, ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος Κεφ. 6, οι συμφυείς εξουσίες και η γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Καταγράφησαν έξι

(6)λόγοι ένστασης, οι οποίοι είναι σε συντομία οι ακόλουθοι: (α) Ότι η αίτηση είναι αντικανονική, παράτυπη και άκυρη γιατί δεν αναφέρει τα ορθά άρθρα του Νόμου και παραλείπει τα απαιτούμενα από το νόμο στοιχεία. (β) Υπεγράφη χρεωστικό γραμμάτιο με Αρ. 931 στις 7.12.1998 μεταξύ της Ευαγγελίας Στασή και της Σ.Π.Ε Δερύνειας για το ποσό Λ.Κ. 16.000 με εγγυήσεις εγγυητών μεταξύ των οποίων και η Καθ΄ ης η Αίτηση

1. (γ) Δόθηκε μόνο το ποσό των Λ.Κ. 11.000 και όχι το ποσό των Λ.Κ. 16.000 όπως αναφέρεται στο γραμμάτιο και αυτό το καθιστά άκυρο και/ή την εγγύηση των εγγυητών πράγμα που δεν έλαβε υπόψη του ο Διαιτητής. (δ) Ο τρόπος πληρωμής του κεφαλαίου και του τόκου θα ήταν με μηνιαίες/τριμηνιαίες/ετήσιες δόσεις αρχής γενόμενης την 7.9.
2. (ε) Η Καθ΄ ης η Αίτηση 3 εγγυήθηκε το χρεωστικό γραμμάτιο
3. (στ) Η απόφαση του Διαιτητή εξεδόθη για το γραμμάτιο υπ΄ αρ. 10931 δηλαδή διαφορετικό γραμμάτιο για το ποσό των Λ.Κ. 16.937,33 το οποίο είναι διαφορετικό από αυτό που καταγράφηκε στην επιστολή/πρόσκληση, ημερομηνίας 23.5.05, Λ.Κ. 16.297,
4. Η Ένσταση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση της Καθ΄ ης η Αίτηση 3 κας Φωτούλλας Παντελή η οποία δηλώνει ότι έχει προσωπική γνώση των γεγονότων και ισχυρίζεται ότι ενώ στο χρωστικό γραμμάτιο υπ΄ αρ. 931 αναφέρεται ότι η χρεώστης πήρε Λ.Κ. 16.000 στην πραγματικότητα πήρε Λ.Κ. 11.000 όπως καταγράφεται στον τίτλο του γραμματίου. Αυτό καθιστά το γραμμάτιο καθώς και τις εγγυήσεις του άκυρες. Η ίδια εγγυήθηκε το γραμμάτιο 931 και όχι 10931 το οποίο καταγράφει διαφορετικό ποσό από αυτό που καταγράφηκε στην επιστολή πρόσκληση που στάληκε στους Εγγυητές. Ενώ είναι παράλληλα η θέση της ότι έχουν χρεωθεί παράνομοι τόκοι και άλλες παράτυπες χρεώσεις. Οι δύο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις αγορεύοντας ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο κος Νικολάου υποστήριξε ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση 3 κλήθηκε στις 6.6.05 να παρευρεθεί στην διαδικασία διαιτησίας και επέλεξε να μην παρευρεθεί. Το μόνο νομικό μέτρο που είχε στα χέρια της ήταν να προσβάλει την διαιτητική απόφαση εντός 21 ημερών και δεν το έπραξε. Οι λόγοι ένστασης Β-ΣΤ αφορούν την ουσία της διαφοράς, συνιστούν υπεράσπιση, όμως δεν χωρεί υπεράσπιση σ΄ αυτό το στάδιο της διαδικασίας γι΄ αυτό και δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Όσον αφορά τον λόγο Ένστασης Α ήταν η θέση του ότι η Αίτηση είναι νομότυπη και έγκυρη αφού είναι σύμφωνη με το Νόμο 22/
5. Ο κος Χατζηστερκώτης υποστήριξε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης αφού για να υπάρχει δικαίωμα έφεσης σύμφωνα με το άρθρο 52

(4)θα πρέπει η διαιτητική απόφαση να γνωστοποιηθεί σωστά στην Καθ΄ ης η Αίτηση

1. Ήταν η θέση του ότι επειδή η γνωστοποίηση κατέγραφε ως αριθμό γραμματίου 10931 αντί 931 αυτό επηρεάζει την νομιμότητα της απόφασης. Παρέπεμψε το Δικαστήριο στην απόφαση του Δικαστή Γαβριηλίδη στην υπόθεση Μήλου Αιτ. Αρ. 41/00 ημερ. 8.3.
2. Ο πρώτος λόγος Ένστασης ο οποίος αφορά το αντικανονικό, παράτυπο και άκυρο της Αίτησης λόγω του ότι αυτή στηρίζεται σε λανθασμένες διατάξεις του νόμου ή/και δεν αναφέρει τα ορθά άρθρα του Νόμου δεν προωθήθηκε κατά την ακρόαση αλλά ούτε και υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση που την συνόδευε. Γι΄ αυτό και απορρίπτεται. Όμως, απορρίπτεται και για ακόμα ένα λόγο, η προβαλλόμενη νομική βάση της Αίτησης κρίνεται επαρκής σε συνάρτηση με την εξέταση της Αίτησης. Με βάση το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, η διαφορά συνεργατικής με μέλος της εμπίπτει στα πλαίσια διαιτησίας με παραπομπή σε διαιτητή, στα πλαίσια του Νόμου. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση επ΄ αυτού ούτε και για το δικαίωμα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης με βάση τη Δ.47 θ. 1-3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συνεπώς, υπάρχει επαρκές δικονομικό βάθρο για την Αίτηση. Το θέμα το οποίο θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο γνωστοποιήθηκε, στην Καθ΄ ης η Αίτηση 3, αυτή τούτη η διαδικασία διαιτησίας και σε μεταγενέστερο στάδιο η έκδοση της απόφασης. Επίσης, κατά πόσο η αναγραφή, στην ειδοποίηση που στάληκε στην Καθ΄ ης η Αίτηση 3, του αριθμού 10931 αντί 931 ως αριθμού του γραμματίου μπορεί να οδηγήσει στην κατάληξη ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση 3 δεν ειδοποιήθηκε. Στην υπόθεση In re Χριστοφόρου κ.ά

(1999)1 (Β) Α.Α.Δ. 980 και συγκεκριμένα στις σελίδες 984-985 ο Δικαστής Καλλής ανέφερε τ΄ ακόλουθα σχετικά με το υπό εξέταση θέμα: «Σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο 52

(4)οι αιτητές είχαν δικαίωμα να ασκήσουν έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης. Δεν έχουν ασκήσει έφεση γιατί δεν γνώριζαν για την ύπαρξη της διαιτητικής απόφασης. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τους αιτητές , η καθ΄ ης η αίτηση, προχώρησε στην εγγραφή της διαιτητικής απόφασης χωρίς να είχε δώσει την ευκαιρία στους αιτητές να λάβουν τα υπό του νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της εγκυρότητας ή νομιμότητας της. Οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης απαιτούν όπως στα μέρη μιας διαδικασίας παρέχεται πλήρης ευκαιρία να ακουστούν. Εμπεριέχουν την υποχρέωση ακριβοδίκαιης δράσης από τα σώματα που λαμβάνουν αποφάσεις (R. v. Home Secretary ex. P. Santillo

(1981)Q.B. 778). Εφαρμόζονται στις περιπτώσεις κατά τις οποίες μια απόφαση επηρεάζει τα δικαιώματα ενός διαδίκου (Ridge ν. Baldwin

(1964)A.C. 40). Στην κρινόμενη περίπτωση ο ισχυρισμός των αιτητών ότι δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να ασκήσουν τα υπό του Νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της διαιτητικής απόφασης έχει παραμείνει αδιαμφισβήτητος. Προκύπτει, επομένως, ότι οι αιτητές δεν γνώριζαν για την ύπαρξη της διαιτητικής απόφασης. Αγνοούσαν μια ουσιώδη πτυχή της διαδικασίας η οποία τους αφορούσε και επηρέαζε τα νόμιμα δικαιώματα τους. Τέτοια άγνοια, καθώς έχει νομολογηθεί, συνιστά παράβαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης (Fleet Mortgage v. Lower Maisonette

(1972)1 W.L.R. 765 και Natural Justice by Paul Jackson, Second ed., σελ. 60). Η διαδικασία ενώπιον του Διαιτητή και η διαδικασία εγγραφής της διαιτητικής απόφασης αποτελούν δύο άρρηκτα συνδεδεμένες και αλληλένδετες διαδικασίες. Οποιαδήποτε πλημμέλεια η οποία σημειώνεται στην πορεία της διαδικασίας, η οποία οδηγεί στην εγγραφή της απόφασης, επηρεάζει τη νομιμότητα τόσο της διαιτητικής απόφασης όσο και της απόφασης του δικαστηρίου για εγγραφή της.» Ερχόμενη τώρα στα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης προκύπτει ότι στις 6.6.05 επεδόθη στην Καθ΄ ης η Αίτηση 3 ειδοποίηση του Διαιτητή με την οποία καλείτο όπως παραστεί στις 28.6.05 ενώπιόν του στις 28.6.05 (Τεκμήριο Α) στην Αίτηση. Η Καθ΄ ης η Αίτηση 3 επέλεξε να μην εμφανιστεί όπως προκύπτει από το λεκτικό της απόφασης του Διαιτητή (Τεκμήριο Β). Ενώ η απόφαση του Διαιτητή επεδόθη στην Καθ΄ ης η Αίτηση 3 προσωπικά στις 18.7.05, όπως προκύπτει από την Ένορκη Δήλωση του επιδότη (Τεκμήριο Γ). Τα πιο πάνω είναι παραδεκτά από την Καθ΄ ης η Αίτηση 3 αφού η ίδια έχει επισυνάψει στην Ένορκη Δήλωσή της ως Τεκμήριο 2 την απόφαση του Διαιτητή και ως Τεκμήριο 3 την Ειδοποίηση του Διαιτητή αναφορικά με την διεξαγωγή της διαδικασίας διαιτησίας. Εν πάση περιπτώσει δεν καταγράφηκε οποιαδήποτε θέση της αναφορικά με τις απαιτούμενες σύμφωνα με τη νομολογία, επιδόσεις. Δηλαδή, η Καθ΄ ης η Αίτηση 3 είχε λάβει γνώση της διαδικασία διαιτησίας, αλλά επέλεξε να μην εμφανιστεί καθώς και της διαιτητικής απόφασης, την οποία επέλεξε να μην εφεσιβάλει με αποτέλεσμα ν΄ απολέσει το δικαίωμα αμφισβήτησής της στην παρούσα διαδικασία. Όλα όσα αναφέρει η ίδια η Καθ΄ ης η Αίτηση 3 στην Ένορκη Δήλωσή της καθώς και όσα έχουν καταγραφεί στην Ένσταση, στην έκταση που αφορούν το ποσό του γραμματίου θα έπρεπε να είχαν παρατεθεί ενώπιον του Διαιτητή ή να είχαν προωθηθεί ως λόγοι έφεσης εναντίον της διαιτητικής απόφασης. Πράγμα που δεν έγινε. Όσον αφορά τον ισχυρισμό της Καθ΄ ης η Αίτηση 3, ο οποίος αφορά τον αριθμό του γραμματίου θα πρέπει ν΄ αναφερθεί ότι το Τεκμήριο 2 που συνιστά την απόφαση του Διαιτητή, που συνοδεύει την Ένορκη Δήλωσή της, καταγράφει ως αριθμό γραμματίου το 931 οπόταν, όταν εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση είχε πλέον καταστεί προφανές στην ίδια ότι η διαδικασία αφορούσε το γραμμάτιο το οποίο η ίδια είχε εγγυηθεί σύμφωνα με δική της παραδοχή στην παράγραφο 7 της Ένορκης Δήλωσής της. Η Καθ΄ ης η Αίτηση 3 ενώ είχε στα χέρια της όλα τα αναγκαία στοιχεία για ν΄ αμφισβητήσει την απόφαση του Διαιτητή απλά αγνόησε το περιεχόμενο της παραγράφου 3 του εντύπου που της επεδόθηκε στις 18.7.05, Τεκμήριο Γ στην Αίτηση, το οποίο επιστούσε την προσοχή της στο δικαίωμά της να καταχωρίσει έφεση εναντίον της απόφασης του Διαιτητή εντός 21 ημερών. Αυτή τούτη η συμπεριφορά της Καθ΄ ης η Αίτηση 3 ενεργοποίησε το εδάφιο 5 του άρθρου 52 το οποίο προβλέπει: «Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κ΄ αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Για τους λόγους που έχω εξηγήσει θεωρώ ότι η Αίτηση της Αιτήτριας θα πρέπει να πετύχει και εκδίδω διάταγμα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση 3. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης θα βαραίνουν την Καθ΄ ης η Αίτηση 3, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ........................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Προσ.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο