Στέλλας Σταυρή ν. Ευάγγελου Λαγού, Αρ. Αγωγής: 769/04, 3 Μαρτίου, 2006

Στέλλας Σταυρή ν. Ευάγγελου Λαγού, Αρ. Αγωγής: 769/04, 3 Μαρτίου, 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2006:A14 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 769/04 Μεταξύ: Στέλλας Σταυρή, από το Λιοπέτρι, Ενάγουσας, και Ευάγγελου Λαγού, από τη Δερύνεια Εναγομένου. ------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 3 Μαρτίου,

1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα: κα Χρ. Αργυρού. Για τον Εναγόμενο: κος Α. Κωνσταντίνου. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αγωγή αυτή η Ενάγουσα αξιώνει το ποσό των ΛΚ 5.000 το οποίο δάνεισε στον Ενάγοντα δυνάμει προφορικής συμφωνίας με τόκο 8% ετησίως από την 1.7.
2. Στην Έκθεση Απαίτησής της η Ενάγουσα καταγράφει ότι ήταν ρητώς όρος της προφορικής συμφωνίας ότι το ποσό των ΛΚ 5.000 θα καταβάλλετο σε σύντομο χρονικό διάστημα και εν πάση περιπτώσει όχι αργότερα από τις 30.8.2003, με τόκο 8% ετησίως από την 1.7.
3. Όμως, δεν κατεβλήθη οποιοδήποτε ποσό έναντι της οφειλής παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της Ενάγουσας καθώς και του δικηγόρου της και παραμένει οφειλόμενο το ποσό των Λ.Κ. 5.
4. Ο Εναγόμενος στην Υπεράσπισή του αρνείται την προφορική σύμβαση δανείου και δηλώνει ότι δεν γνωρίζει την Ενάγουσα. Ως εκ τούτου, αξιώνει την απόρριψη της αγωγής. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν τρεις μάρτυρες, δύο για την Ενάγουσα και ο Εναγόμενος. Ο κ. Κωνσταντίνος Θεοδώρου κατέθεσε ως πρώτος μάρτυρας (Μ.Ε.1) και ανέφερε σε συντομία τα ακόλουθα: Κατάγεται από το Πέρα Χωριό Νήσου και το 2003 διέμενε με την πεθερά του την Ενάγουσα, στο Λιοπέτρι. Τον Εναγόμενο τον γνώρισε πριν αποφασίσει να του αναθέσει την εργολαβία της οικίας του στο Λιοπέτρι από κάποιο κοινό φίλο. Αυτό έγινε τον Ιανουάριο του
5. Τον Φεβρουάριο του 2003 υπεγράφη η συμφωνία εργολαβίας μεταξύ της Ενάγουσας και του Εναγομένου παρουσία του μάρτυρα, της γυναίκας του και του αρχιτέκτονα κου Νίκου Μορφή. Ανέφερε, ότι ακόμα και πριν ξεκινήσει η εργολαβία είχε αναπτυχθεί φιλία μεταξύ τους και ο Εναγόμενος επισκεπτόταν πολύ τακτικά την Ενάγουσα για καφέ. Μετά την παρέλευση 4 με 5 μηνών από τον Φεβρουάριο 2003, ο Εναγόμενος ζήτησε Λ.Κ.5.000 δανεικά από τον ίδιο, τα οποία χρειαζόταν. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι του ζήτησε να του δανείσει αυτά τα λεφτά από τα λεφτά του δανείου, το οποίο είχε συνάψει με την Τράπεζα Κύπρου, για την ανέγερση του σπιτιού. Ο ίδιος είχε αναφέρει στον Εναγόμενο ότι θα ζητούσε από την πεθερά του να του δανείσει τα λεφτά. Το ανέφερε της πεθεράς του, η οποία μετά την παρέλευση δύο ημερών, αποδέχθηκε να δανείσει τα λεφτά αυτά στον Εναγόμενο και επισκέφθηκε την Τράπεζα Κύπρου στο Λιοπέτρι για να αλλάξει το ισάξιο ποσό στερλινών, αφού ο λογαριασμός της ήταν σε Αγγλικές λίρες. Άλλαξε το ποσό των στερλινών £6.500 με £7.
6. Ο ίδιος ειδοποίησε τηλεφωνικώς την 1.7.2003 τον Εναγόμενο να επισκεφθεί το σπίτι της πεθεράς του για να του δώσει τα λεφτά. Παρουσία της πεθεράς του ο ίδιος του έδωσε τα λεφτά σε μετρητά. Είχαν συμφωνήσει ο δανεισμός να έχει διάρκεια 15 ημερών. Είχε εκδοθεί και σχετική απόδειξη επ΄ ονόματι της Ενάγουσας, στην οποία καταγράφηκε η περίοδος του δανεισμού, το ποσό και ότι αυτό δεν είχε καμία σχέση με την ανέγερση του σπιτιού. Μετά την παρέλευση των 15 ημερών ο Εναγόμενος ζήτησε παράταση της αποπληρωμής του ποσού και είπε στο μάρτυρα να βρεθούν προσωπικά για να γίνει αλλαγή της απόδειξης. Έτσι και έγινε. Αυτό επαναλήφθηκε για δύο ή τρεις φορές, κάθε φορά γινόταν ανταλλαγή αποδείξεων. Η τελευταία απόδειξη που εδόθη ήταν ημερομηνίας 12.8.03, την οποία και ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο
7. Στο μεταξύ διεκόπη και λόγω διαφωνιών το συμβόλαιο εργολαβίας μεταξύ της Ενάγουσας και του Εναγόμενου και ο μάρτυρας δήλωσε στο Δικαστήριο ότι, κατά την άποψή του, πιθανόν ο Εναγόμενος να θεώρησε τα λεφτά ως μέρος της εργασίας παρόλο που όταν διεκόπη το συμβόλαιο είχαν και οι δύο συμφωνήσει ότι δεν θα υπήρχε οποιαδήποτε απαίτηση μεταξύ των μερών. Κατέθεσε το έγγραφο διακοπής του συμβολαίου ως Τεκμήριο
8. Μέχρι και σήμερα δεν κατεβλήθη οποιοδήποτε ποσό προς εξόφληση του δανείου. Κατά την αντεξέταση ο μάρτυρας ανέφερε ότι είχε απευθυνθεί πάρα πολλές φορές στον Εναγόμενο, ακόμα και μετά την διακοπή του συμβολαίου εργολαβίας, για να ζητήσει την αποπληρωμή του δανείου. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι οι παρατάσεις που δίνονταν με την σύμφωνη γνώμη της Ενάγουσας για την αποπληρωμή ήταν γραπτές αφού γίνονταν με την ανταλλαγή απόδειξης. Ο Εναγόμενος έπαιρνε την παλιά απόδειξη και έδινε στο μάρτυρα στο χέρι την καινούργια. Η τελευταία ανανέωση που έγινε ήταν πριν την διακοπή του συμβολαίου εργολαβίας. Ερωτηθείς, ανέφερε ότι δεν είχε οποιαδήποτε άλλη δοσοληψία με τον Εναγόμενο και ότι πρόσφατα τον πλησίασε και του προσέφερε ένα πολύ μικρό ποσό χρημάτων το οποίο και αρνήθηκε. Ως δεύτερη μάρτυρας κατέθεσε η Ενάγουσα κα Στέλλα Σταυρή (Μ.Ε.2) η οποία ανέφερε ότι τον Εναγόμενο τον γνώρισε για πρώτη φορά στο γραφείο του αρχιτέκτονα τον Ιανουάριο του 2003 όταν πήγε μαζί με τον γαμπρό της και την κόρη της για να υπογράψει το συμβόλαιο εργολαβίας, η ίδια, ενόψει του ότι το οικόπεδο καθώς και οι άδειες οικοδομής της κατοικίας της κόρης της ήταν επ΄ ονόματί της. Ισχυρίστηκε, ότι μετά τον Ιανουάριο του 2003 ο Εναγόμενος επισκεπτόταν το σπίτι της στο Λιοπέτρι τακτικά άμα ήθελε κάτι τον γαμπρό της αναφορικά με το σπίτι. Μέσα στον Ιούνιο του 2003 ο γαμπρός της της ανέφερε ότι ο Εναγόμενος του είχε ζητήσει Λ.Κ. 5.000 δανεικά. Όμως, ο ίδιος δεν μπορούσε να τον δανείσει. Ήταν η θέση της ότι η ίδια δεν είχε πρόβλημα να του δανείσει τα λεφτά αφού θα ήταν μόνο για δύο βδομάδες. Τράβηξε περίπου £7.000 Αγγλικές λίρες, το ισάξιο των Λ.Κ. 5.000, από την Τράπεζα Κύπρου στο Λιοπέτρι, σε μετρητά. Ο γαμπρός της ειδοποίησε τον Εναγόμενο να πάει στο Λιοπέτρι, στο σπίτι της, για να του δώσει τα λεφτά. Την ημέρα της επίσκεψής του στο Λιοπέτρι ο Εναγόμενος, μετά που του μέτρησε ο γαμπρός της τα λεφτά και του τα έδωσε, εξέδωσε απόδειξη επ΄ ονόματί της στην οποία κατέγραψε ότι η αποπληρωμή του ποσού θα γινόταν εντός δύο βδομάδων. Μετά την παρέλευση των 15 ημερών η ίδια ρώτησε τον γαμπρό της κατά πόσο ο Εναγόμενος του είχε επιστρέψει το ποσό, αλλά ο γαμπρός της της ανέφερε ότι ο Εναγόμενος είχε ζητήσει παράταση. Τον Αύγουστο του 2003 ήταν και η τελευταία φορά, σύμφωνα με τη μάρτυρα, που του παραχωρήθηκε η παράταση πληρωμής. Το Αύγουστο του 2004 η μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ο Εναγόμενος την επισκέφθηκε, στο χώρο της εργασίας της, όπου και του ανέφερε ότι θα διεκδικήσει δικαστικώς τα χρήματά της. Συμφώνησε, ότι είχε υπογράψει το έγγραφο τερματισμού της συμφωνίας εργολαβίας και ότι με αυτό το έγγραφο κανένα από τα μέρη δεν θα είχε οποιαδήποτε αξίωση έναντι του άλλου. Τελειώνοντας, ισχυρίστηκε ότι το δάνειο το έδωσε από δικά της προσωπικά λεφτά. Αντεξεταζόμενη η Ενάγουσα ανέφερε ότι τα λεφτά ήταν μέσα σε φάκελο και τα έδωσε του Ντίνου, δηλαδή του γαμπρού της, ο οποίος και τα μέτρησε στον Εναγόμενο. Ήταν η θέση της ότι δεν ενόχλησε η ίδια, με οποιοδήποτε τρόπο, τον Εναγόμενο και ισχυρίστηκε ότι η αποπληρωμή θα γινόταν στον γαμπρό της. Ο μόνος μάρτυρας ο οποίος κατέθεσε για την υπεράσπιση ήταν ο Εναγόμενος (Μ.Υ1) ο οποίος κατά τη μαρτυρία του αρχικά δεν αποδέχτηκε ότι έγινε οποιαδήποτε προφορική συμφωνία ή και οποιαδήποτε συναλλαγή σε χρήματα με την Ενάγουσα. Η μόνη συναλλαγή που είχε ήταν η συμφωνία εργολαβίας με τον γαμπρό της Ενάγουσας και τον πατέρα του. Ισχυρίστηκε, ότι η μόνη φορά που είδε την Ενάγουσα ήταν όταν υπογράφτηκε το αρχικό συμβόλαιο εργολαβίας στο γραφείο του αρχιτέκτονα κ. Μορφή, σύμφωνα με το οποίο οι πληρωμές του έργου θα γίνονταν με διατακτικά που θα εκδίδονταν από τον αρχιτέκτονα. Στη συνέχεια της μαρτυρίας του παραδέχθηκε ότι ζήτησε από τον γαμπρό της Ενάγουσας δανεικά Λ.Κ. 5.000 και ότι αυτός ανταποκρίθηκε, με τον όρο ότι θα του κατέβαλε Λ.Κ. 350 μηνιαίως ως τόκο. Όταν του έδωσε τα χρήματα, ήταν ο ισχυρισμός του Εναγόμενου, ότι ο κ. Κωνσταντίνου (Μ.Ε.1) του ζήτησε να υπογράψει απόδειξη ότι έλαβε τα χρήματα και να καταγράψει άλλο όνομα στην απόδειξη την οποία του έδωσε. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι μετά την παρέλευση 25 ημερών του κατέβαλε τον τόκο και ζήτησε παράταση ενός μηνός για αποπληρωμή του δανείου. Εκδόθηκε νέα απόδειξη με ημερομηνία 30.8.
9. Ισχυρίστηκε, ότι ο Μ.Ε.1 σε κάθε διατακτικό που εκδίδετο και αφορούσε την εργολαβία του σπιτιού του κρατούσε ένα ποσό έναντι των Λ.Κ. 5.
10. Προς το τέλος του Δεκέμβρη του 2003 διαφώνησαν για τους τόκους όμως, στις 8.4.2004 ο ίδιος εξέδωσε προσωπική του επιταγή προς εξόφληση της μεταξύ τους συμφωνίας κοινή συναινέσει. Ήταν η θέση του ότι ο ίδιος είχε να λαμβάνει, από τις εργασίες που διεκπεραίωσε αναφορικά με το σπίτι και ότι πιέστηκε από τον αρχιτέκτονα να υπογράψει τον τερματισμό της μεταξύ τους συμφωνίας καθώς και τον όρο ότι δεν είχε οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον της Ενάγουσας. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι το Φεβρουάριο του 2003 είχε υπογράψει συμβόλαιο για την ανάληψη της εργολαβίας για το ποσό των Λ.Κ. 96.000 με την Ενάγουσα. Τον Ιούνιο του 2003, ο Μ.Ε.1 του έδωσε τα λεφτά Λ.Κ. 5.000 ενώ στις 15.6.04 διεκόπη το συμβόλαιο εργολαβίας μεταξύ των μερών. Ερωτηθείς, ισχυρίστηκε ότι δεν είχε δει ποτέ την Ενάγουσα αφού η ίδια εργάζεται το πρωί, ούτε και ήπιε καφέ μαζί της. Τα χρήματα του τα είχε δώσει ο Μ.Ε.1 στην οικοδομή όμως, ο Μ.Ε.1 τον είχε πληροφορήσει ότι τα λεφτά τα είχε δανειστεί από την πεθερά του. Ήταν η θέση του ότι δεν ανέφερε οτιδήποτε, για τα διατακτικά πληρωμής καθώς και το γεγονός ότι ο Μ.Ε.1 του απέκοπτε λεφτά, στο δικηγόρο του. Παραδέχθηκε, ότι όταν ο Μ.Ε.1 του δάνεισε τα λεφτά δεν είχαν καμιά σχέση με την εργολαβία και ότι ήταν δανεικά και ότι ο ίδιος είχε συντάξει την απόδειξη-Τεκμήριο
11. Όμως, ισχυρίστηκε ότι το συνολικό ποσό είχε αποκοπεί από τα διατακτικά. Όμως, δεν γνώριζε για την αλλαγή των Αγγλικών λεφτών διότι δεν του είχε δώσει η Ενάγουσα τα λεφτά, ούτε στο φάκελο, ούτε στο χέρι. Την Ενάγουσα δεν την είδε παρά μόνο τον Ιανουάριο του 2003 και μετά την λήψη του Κλητηρίου Εντάλματος τον Αύγουστο του
12. Αναγνώρισε και κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 την επιστολή της δικηγόρου της Ενάγουσας με την οποία του ζητείτο η καταβολή των λεφτών. Ήξερε ότι το συμβόλαιο εργολαβίας είχε γίνει επ΄ ονόματι της Ενάγουσας και είδε μια κυρία στον αρχιτέκτονα που υπέγραψε και έφυγε. Στην συνέχεια, παραδέχθηκε ότι γνώριζε ότι ήταν η κα Στέλλα Σταυρή. Ήταν η θέση του ότι ο Ντίνος (Μ.Ε.1) είχε εισπράξει το ποσό από τα διατακτικά. Μετά τη συμπλήρωση της μαρτυρίας, οι δικηγόροι προχώρησαν με τις αγορεύσεις τους και θεωρώντας ότι η υπόθεση θα κρινόταν από την αξιοπιστία των μαρτύρων ο καθένας αναφερόταν σε αποσπάσματα μαρτυρίας και τα σχολίαζαν. Σε όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω προσεκτικά τους μάρτυρες που κατέθεταν ενώπιόν μου και ν΄ αξιολογήσω τη συμπεριφορά και αντιδράσεις τους. Είμαι σε θέση να πω ότι ο Κωνσταντίνος Θεοδώρου (Μ.Ε.1), γαμπρός της Ενάγουσας, μου έκανε σε γενικές γραμμές καλή εντύπωση αφού απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν με αμεσότητα. Δέχομαι την μαρτυρία του στο μεγαλύτερό της μέρος. Μου έδωσε την εντύπωση ότι προέβαινε σε αφήγηση των γεγονότων όπως τα είχε ζήσει. Η κα Σταυρή, η Ενάγουσα, μου άφησε την εντύπωση πως αναφέρθηκε σε γεγονότα που η ίδια γνώριζε χωρίς οποιαδήποτε υπερβολή. Στον κύριο κορμό της, η μαρτυρία της συμπίπτει μ΄ αυτή του γαμπρού της κου Θεοδώρου (Μ.Ε.1). Τόσο στην κύρια εξέτασή της καθώς και στην αντεξέτασή της δεν μου άφησε υποψία κατασκευής μαρτυρίας. Αντίθετα, ο Εναγόμενος μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν έλεγε την αλήθεια και ότι απλώς προσπαθούσε ν΄ αποφύγει την αποπληρωμή του δανείου ενώ τα γεγονότα, όπως ο ίδιος τ΄ αφηγήθηκε, ήταν συγχυσμένα στο μυαλό του. Ενδεικτικά επισημαίνω το γεγονός ότι ενώ παραδέχθηκε ότι το ποσό των Λ.Κ.5.000 ήταν δανεικά λεφτά και δεν σχετιζόταν με το συμβόλαιο εργολαβίας που είχαν μεταξύ τους ο ίδιος και ο γαμπρός της Ενάγουσας στην συνέχεια δήλωνε ότι του απέκοπτε, ο Μ.Ε.1, ποσά από τα διατακτικά, που εκδίδοντο για την εκτελεσθείσα εργασία αναφορικά με την εργολαβία του σπιτιού, ενώ λίγο πιο πριν στην μαρτυρία του είχε αναφέρει ότι οι πληρωμές, αναφορικά με την οικοδομή, γίνονταν με διατακτικά από τον αρχιτέκτονα οπόταν ο κος Θεοδώρου δεν είχε οποιαδήποτε σχέση με τα διατακτικά. Επίσης, δήλωνε εμφατικά ότι δεν γνώριζε την Ενάγουσα και ότι δεν την είδε ποτέ πράγμα που υποστηρίζεται και από την Υπεράσπισή του, και συνιστά τη μόνη του υπεράσπιση, ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι την είδε όταν υπέγραψαν το συμβόλαιο εργολαβίας στον αρχιτέκτονα, παράλληλα παραδέχθηκε ότι γνώριζε ότι αυτή που υπέγραφε το συμβόλαιο ήταν η κα Στέλλα και στην συνέχεια ανέφερε ότι πριν την καταχώριση της αγωγής δεν είχε δει την Ενάγουσα. Με βάση τη μαρτυρία όπως την έχω αποδεχθεί βρίσκω ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως εξής: Ο κος Κωνσταντίνος Θεοδώρου, γαμπρός της Ενάγουσας, είχε γνωρίσει τον Εναγόμενο από κάποιο φίλο του και στην συνέχεια του ανέθεσε την εργολαβία για την ανέγερση της οικίας του στο Λιοπέτρι. Επειδή το οικόπεδο καθώς και η άδεια οικοδομής ήταν επ΄ ονόματι της Ενάγουσας, τα συμβόλαια για την ανάθεση της εργολαβίας υπογράφηκαν από την Ενάγουσα και τον Εναγόμενο στα γραφεία του αρχιτέκτονα, όπου και έγινε η πρώτη γνωριμία μεταξύ τους. Μετά την ανάθεση της εργολαβίας, τον Φεβρουάριο 2003, ο Εναγόμενος ζήτησε από τον κο Θεοδώρου, (Μ.Ε.1), τον γαμπρό της Ενάγουσας Λ.Κ.5.000 δανεικά. Ο κος Θεοδώρου (Μ.Ε.1) λόγω του ότι δεν είχε οικονομική ευχέρεια ζήτησε από την πεθερά του, την Ενάγουσα, να δανείσει τα λεφτά στον Εναγόμενο. Η Ενάγουσα άλλαξε αγγλικές λίρες, το ισάξιο ποσό των Λ.Κ.5.000, και τα λεφτά παραδόθηκαν στον Εναγόμενο, από τον γαμπρό της Ενάγουσας, στο σπίτι της στο Λιοπέτρι παρουσία της ίδιας και του Εναγόμενου. Ήταν ρητός όρος ότι τα λεφτά δεν είχαν οποιαδήποτε σχέση με τα λεφτά της εργολαβίας πράγμα που καταγράφηκε και στην απόδειξη που ο Εναγόμενος σύνταξε και ότι θα επιστρέφονταν εντός 15 ημερών. Τα λεφτά δεν επεστράφηκαν, εντός των 15 ημερών και η απόδειξη ανανεώθηκε. Η ιστορία αυτή επαναλήφθηκε με ανταλλαγή αποδείξεων μέχρι τον Αύγουστο 2003, χωρίς να εξοφληθεί το ποσό του δανεισμού. Στο μεταξύ, οι οικοδομικές εργασίες συνεχίζονταν, σύμφωνα με την μεταξύ τους συμφωνία, μέχρι και τον Ιούνιο, 2004 που διεκόπησαν, κοινή συναινέση, χωρίς οποιαδήποτε απαίτηση μεταξύ των μερών. Με βάση τη μαρτυρία όπως την έχω αποδεχθεί και τα πραγματικά γεγονότα, όπως εξάχθηκαν πιο πάνω, προχωρώ να εξετάσω τη νομική πλευρά της υπόθεσης. Σύμφωνα με την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Σωτήρης Πίττης ν. Progress Electronics Co Ltd, Πολ. Έφ. 11641, ημερ. 13.1.05, η διατύπωση μιας συγκεκριμένης υπεράσπισης δεν αφήνει περιθώριο εισαγωγής άλλης υπεράσπισης μέσω της μαρτυρίας. Συγκεκριμένα αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα στη σελ. 7 της απόφασης: «Η διατύπωση της υπεράσπισης δεν άφηνε περιθώριο εισαγωγής νέου ισχυρισμού με τη μαρτυρία προς θεμελίωση άλλης εκδοχής. Στην Παπαγεωργίου ν. Λούη Κλάππα (Investments Services Ltd)