Αναστάση Αντωνίου Κουμή ν. Διευθυντή Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος Αμμοχώστου κ.α., Αίτηση/Έφεση αρ.: 16/03, 24 Μαρτίου, 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2006:A18 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αναφορικά με το Νόμο περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κεφ. 224, άρθρα 11A, 80 και 81 Αίτηση/Έφεση αρ.: 16/03 Μεταξύ: Αναστάση Αντωνίου Κουμή, Εφεσείοντα-Αιτητή και
- Διευθυντή Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος Αμμοχώστου,
- Δέσπως Γεωργίου Πολυκάρπου, Εφεσίβλητων-Καθ΄ ων η Αίτηση ------------------------- Εκδίκαση Προδικαστικού νομικού σημείου σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 28.6.05 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 24 Μαρτίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Εφεσείοντα-Αιτητή: κος Τ. Κουμής. Για τον Εφεσίβλητο-Καθ΄ου η Αίτηση 1: κα Δ. Κούσσιου - Χρυσανδρέα, Δικηγόρος της Δημοκρατίας. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό εξέταση Αίτηση/Έφεση προσβάλλεται η απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος Αμμοχώστου με την οποία παραχώρησε υποχρεωτική δίοδο προς όφελος του κτήματος της Εφεσίβλητης 2 δια μέσου του ακινήτου του Εφεσείοντα. Η Αίτηση/Έφεση στρέφεται τόσο εναντίον της ιδιοκτήτριας του δεσπόζοντος ακινήτου (Εφεσίβλητης αρ. 2) όσο και εναντίον του Διευθυντή του Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος Αμμοχώστου (Εφεσίβλητου 1). Ως λόγοι για την ακύρωση της επίδικης απόφασης του Διευθυντή προβάλλονται από τον Εφεσείοντα-Αιτητή τ΄ ακόλουθα: ότι η απόφαση λήφθηκε παράνομα και/ή με κατάχρηση εξουσίας, ότι είναι προϊόν πλάνης περί τα πράγματα, η διαδικασία κατά την οποία λήφθηκε πάσχει νομικά, είναι αντίθετη προς τη χρηστή διοίκηση και παραβιάζει τα δικαιώματά του. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η Αίτηση/Έφεση εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση του Εφεσείοντα-Αιτητή ημερομηνίας 28.2.
- Και οι δύο Εφεσίβλητοι-Καθ΄ ων η Αίτηση υπερασπίσθηκαν την απόφαση του Διευθυντή Κτηματολογίου καταχωρώντας ενστάσεις, οι οποίες συνοδεύονται με ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν ότι η απόφαση λήφθηκε νόμιμα και αφού συνεκτιμήθηκαν όλα τα φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά των επηρεαζομένων κτημάτων. Εισηγήθηκαν, ότι ήταν η καταλληλότερη επιλογή διόδου με τη μικρότερη δυνατή ζημιά. Ο Εφεσείοντας-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 συμπεριέλαβε στην καταχωρισθείσα Ένστασή του και δύο προδικαστικές ενστάσεις. Με αίτησή του ημερομηνίας 12.1.2005, την οποία βάσισε στις πρόνοιες της Δ.27, ζήτησε όπως η ακόλουθη προδικαστική ένσταση ακουστεί πριν την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης: «
- Ο Καθ΄ ου η αίτηση 1 εγείρει και δεύτερη προδικαστική ένσταση με την οποία ισχυρίζεται ότι η παρούσα αίτηση, ως αφορώσα διαδικασία που έγινε με βάση το άρθρο 11Α του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ. 224 σύμφωνα με τον κανονισμό 5
(2)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 1956 δεν μπορούσε να στραφεί εναντίον του Διευθυντή. » Ο Εφεσείοντας-Αιτητής είχε αντίθετη άποψη και καταχώρησε ένσταση στην αίτηση αυτή στις 8.2.2005. Η Αίτηση ακούστηκε από το Δικαστήριο, το οποίο αποφάσισε στις 28.6.05 ότι το νομικό σημείο, το οποίο ηγέρθηκε προδικαστικά από τον Εφεσίβλητο 1, θα ακούγετο προδικαστικά πριν την ακρόαση της ουσίας για τους λόγους που αναφέρονται στην απόφαση του Δικαστηρίου. Η ακρόαση του νομικού σημείου έγινε με προφορικές αγορεύσεις ενώπιον του Δικαστηρίου. Η κα Χρυσανδρέα, εκ μέρους του Εφεσίβλητου 1, υποστήριξε ότι ο Διευθυντής του Κτηματολογίου δεν μπορεί να είναι διάδικος στην υπό εξέταση Αίτηση/Έφεση ενόψει των προνοιών του Κανονισμού 5
(2)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956. Ήταν η θέση της, ότι με βάση το εδάφιο
(2)του Κανονισμού 5 ο Διευθυντής δεν μπορεί να προστίθεται ως διάδικος εκτός εάν η διαδικασία αφορά τ΄ άρθρα 41, 43, 58, 59, 68, 69 και 69(Α) του παλαιού νόμου τα οποία ενσωματώνονται στα άρθρα 42, 44, 60, 61, 70, 71 και 72 του Κεφ.
- Η υπό εξέταση Αίτηση/Έφεση αφορά διαδικασία που δεν περιλαμβάνεται στα πιο πάνω αναφερθέντα άρθρα αφού στην ίδια την Αίτηση/Έφεση γίνεται επίκληση των άρθρων 10, 11Α, 12, 13, 14, 80 και 81 του Κεφ.
- Κατέληξε, ότι εφόσον δεν παρασχέθηκε στον Εφεσείοντα, προηγουμένως, η άδεια του Δικαστηρίου, όπως προβλέπεται από τον Καν. 5, για τη συμπερίληψη του Διευθυντή του Κτηματολογίου ως διαδίκου δεν μπορεί η διαδικασία εναντίον του να προχωρήσει. Ως αποτέλεσμα αυτής της παρέκκλισης, εισηγήθηκε, πως η αγωγή εναντίον του Εφεσείβλητου-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 θα πρέπει ν΄ απορριφθεί. Ο κος Κουμής όμως υπεραμύνθηκε της θέσης του ότι το θέμα της αντικανονικής προσθήκης δεν μπορεί να εγερθεί λόγω του ότι δεν καταχωρίστηκε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία αλλά καταχωρίστηκε εμφάνιση άνευ όρων. Ήταν η θέση του ότι ο Εφεσίβλητος-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 όφειλε να ξεκινήσει την διαδικασία της Δ.64 και ότι έχει καθυστερήσει αδικαιολόγητα. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι για να μπορεί να εφαρμοστεί η διαδικασία που προβλέπεται στην Δ.27 θα πρέπει τα γεγονότα της υπόθεσης να είναι παραδεκτά και αδιαμφισβήτητα κάτι που δεν υπάρχει στην υπό εξέταση υπόθεση. Αρχίζοντας από την πιο πάνω θέση του κου Κουμή θα ήθελα ν΄ αναφέρω, με όλο το σεβασμό προς τον κο Κουμή, ότι το θέμα της εκδίκασης, ως προδικαστικού σημείου, του κατά πόσο ο Διευθυντής Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος Αμμοχώστου δεν έπρεπε να είναι διάδικος το έχει αποφασίσει η αδελφή Δικαστής και η απόφασή της είναι δεσμευτική. Δεν θα λειτουργήσω ως εφετείο της απόφασης εκείνης. Η Δικαστής θεώρησε, στην απόφασή της, ότι οι πρόνοιες της Δ.27 μπορούσαν ν΄ εφαρμοστούν και διέταξε την εκδίκαση της συγκεκριμένης προδικαστικής ένστασης. Αυτό που εγώ έχω ν΄ αποφασίσω είναι αν αυτή τούτη η προδικαστική ένσταση του Εφεσίβλητου-Καθ΄ ου η Αίτηση 1 είναι βάσιμη. Ο Κανονισμός 5
(2)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 προβλέπει ότι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη θα πρέπει να προστίθενται ως διάδικοι. Ρητά καταγράφει όμως ότι ο Διευθυντής του Κτηματολογίου δεν προστίθεται ως διάδικος εκτός εάν η εναρκτήρια διαδικασία βασίζεται στα άρθρα 41, 43, 58, 59, 68, 69 και 69Α του παλαιού Νόμου, τα οποία αντιστοιχούν με τα άρθρα 42, 44, 60, 61, 70 και 71 του Κεφ. 224. Η υπό κρίση Αίτηση/Έφεση καταγράφει ως νομική της βάση τα άρθρα 10, 11Α, 12, 13, 14, 80 και 81 του Κεφ. 224 και τους σχετικούς κανονισμούς. Το άρθρο 11Α δεν συμπεριλαμβάνεται σ΄ αυτά που ο ίδιος ο νομοθέτης ρητά κατέγραψε στον Κανονισμό 5
(2)και για τα οποία η προσθήκη του Διευθυντή του Κτηματολογίου, ως διαδίκου, είναι αναγκαία. Συνεπακόλουθα, ο Διευθυντής Κτηματολογίου δεν θα μπορούσε νόμιμα να προστεθεί ως διάδικος, στην υπό εξέταση διαδικασία. Ιδιαίτερα, ενόψει και του γεγονότος ότι δεν έχει ληφθεί η άδεια του Δικαστηρίου για την προσθήκη αυτή, όπως προβλέπεται από τον ίδιο τον Κανονισμό 5
(2). Καταλήγω λοιπόν ότι η προσθήκη του Διευθυντή Κτηματολογίου στην Αίτηση/Έφεση η οποία βασίστηκε στο άρθρο 11(Α) του Κεφ. 224 είναι λανθασμένη. Αυτή μου η κατάληξη όμως δεν οδηγεί χωρίς άλλο την Αίτηση σε απόρριψη. Σύμφωνα με την απόφαση Κάκουλλου ν. Ποχουζούρη κ.ά
(1992)1 Α.Α.Δ. 1143 η οποία αφορούσε τις πρόνοιες του Καν. 5
(1)των Κανονισμών του 1956 το Εφετείο ήταν της άποψης ότι παρέκκλιση από τους θεσμούς δεν συνεπάγεται αφ΄ εαυτής, ούτε καθιστά άκυρο το διάβημα το οποίο λαμβάνεται. Συγκεκριμένα αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Παρέκκλιση από τους θεσμούς δε συνεπάγεται αφεαυτής, ούτε καθιστά άκυρο το διαδικαστικό διάβημα το οποίο λαμβάνεται. Αυτό προβλέπεται ρητά από τη Δ.64 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που τυγχάνει εφαρμογής και στην περίπτωση των Κανονισμών του 1956. Μόνο όπου το θεμέλιο του δικονομικού μέτρου είναι διαβρωμένο, το διάβημα είναι εξ΄ υπαρχής άκυρο και δε μπορεί να προκύψει καμία συνέπεια από αυτό. Η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού διαδικαστικού μέτρου εξηγείται σε σειρά αποφάσεων σε πολλές από τις οποίες γίνεται αναφορά στην πρωτόδικη απόφαση (βλ. Spyropoullos v. Transavia
(1979)1 C.L.R. 421; Evagorou v. Christodoulou and Another
(1982)C.L.R. 771; Demetriou and Others v. Prodromou
(1983)1 C.L.R. 301; Hji Chambis v. Attorney -General
(1986)1 C.L.R. 386). Στον κατάλογο των σχετικών κυπριακών αυθεντιών μπορεί να προστεθούν και η Tradax v. Terminal Navigation
(1988)C.L.R. 450; Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη και Άλλων (Πολιτική Έφεση 7684, εκδόθηκε στις 21.11.90 και θα δημοσιευθεί στους τόμους
(1990)1 Α.Α.Δ. και Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945).» Τα πιο πάνω υιοθετήθηκαν και σε πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Ττουνιά
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 113 και στην υπόθεση Μαγδαληνή Κυριάκου Κωνσταντίνου κ.ά ν. Χρυσήλιου Ιωάννου Νικολάου, Πολ. Έφ. 12045, ημερ. 12.5.2005 στην οποία αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα στη σελ. 4: «Η έφεση/αίτηση καταχωρήθηκε μετά την τροποποίηση της Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Με την εν λόγω τροποποίηση, καταργήθηκε η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου και κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς εξισώνεται με αντικανονικότητα ή παρατυπία που μπορεί να θεραπευτεί. Άκυρο ή ανυπόστατο δικονομικό μέτρο δεν εκπίπτει ούτε και διαγράφεται αυτοδικαίως εκτός αν οι θεσμοί ειδικά διαλαμβάνουν τέτοια πρόβλεψη. Βλ. Σκάρου ν. Χριστοδούλου
(1996)1(Β) 1333 και Χαράλαμπος Μιχαήλ ν. Νίκου Α. Ττουνιά, Π.Ε. 11340, 23.1.2004.» Στην υπό εξέταση υπόθεση θα πρέπει να γίνει αναφορά στην διατύπωση του Καν. 5
(2)ο οποίος προβλέπει ότι «the director shall not be joined as a party .....». Δηλαδή, επιβάλλεται από τον νομοθέτη, με την συμπερίληψη της φράσης «shall not», η υποχρέωση μη συμπερίληψης του Διευθυντή Κτηματολογίου στην υπό εξέταση διαδικασία αφού η διαδικασία με βάση το άρθρο 11Α του Νόμου δεν συμπεριλαμβάνεται σ΄ αυτές για τις οποίες ο νομοθέτης ρητά προέβλεψε. Το νομικό αποτέλεσμα της παρέκκλισης, από τις ρητές πρόνοιες του Κανονισμού 5
(2), συνεπάγεται την ακυρότητα της διαδικασίας εναντίον του Διευθυντή αφού αντιστρατεύεται αυτές τούτες τις πρόνοιες του Κανονισμού 5
(2)οι οποίες όχι μόνο απαγορεύουν την συμπερίληψη του Διευθυντή ως διαδίκου αλλά εναποθέτουν διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο για τυχόν συμπερίληψή του. Παρόλο που η Δ.64 ρητά προνοεί ότι η μη συμμόρφωση λόγω οποιασδήποτε πράξης ή παράλειψης με τα προβλεπόμενα από τους Κανονισμούς θα θεωρείται παρατυπία και δεν θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία και ο θ.2 της Δ.64 παρέχει στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια διάσωσης, στην κατάλληλη περίπτωση, των δικονομικών μέτρων. Στην κρινόμενη περίπτωση πρόκειται για μη συμμόρφωση με τον Καν. 5
(2)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, εγγραφή και εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 η οποία πλήττει το θεμέλιο της διαδικασίας, όπως ο ίδιος ο νομοθέτης το κατέγραψε. Ακολουθεί πως η σημειωθείσα παράλειψη ισοδυναμεί με παρατυπία η οποία δεν είναι θεραπεύσιμη και η Αίτηση/Έφεση εναντίον του Διευθυντή του Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος θα πρέπει ν΄ απορριφθεί. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου η Αίτηση/Έφεση εναντίον του Εφεσίβλητου/Καθ΄ ου η Αίτηση 1 απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Εφεσείοντα/Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας θα βαραίνουν τον Εφεσείοντα-Αιτητή. (Υπ.) ........... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο