Επί τοις αφορώσι τον Πανίκκο Κωνσταντίνου, Αίτ. Πτώχ.: 69/05, 08.05.2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2006:A24 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ. Αίτ. Πτώχ.: 69/05 Εν Πτωχεύσει Επί τοις αφορώσι τον Πανίκκο Κωνσταντίνου, εκ Δερύνειας Αίτηση ημερ. 18.04.04 για αναστολή της διαδικασίας σε σχέση με την αίτηση αναστολής ημερ. 17.03.06 Ημερομηνία: 08.05.2006 Εμφανίσεις: Για καθ' ου η αίτηση-αιτητή: κ. Χρ. Χ"Στερκώτης (για να ακούσει απόφαση η κα Άννα Προδρόμου) Για καθ' ων η αίτηση-αιτητές: κα Γ. Ζαχαρίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Ελληνική Τράπεζα Λτδ ("οι αιτητές") καταχώρησε στις 24.10.05 την αίτηση πτώχευσης με τον πιο πάνω αριθμό εναντίον του Πανίκκου Κωνσταντίνου ("ο καθ΄ ου η αίτηση") ο οποίος καταχώρησε δια δικηγόρου ένσταση στις 16.02.
- Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 22.03.
- Στις 17.03.06 καταχωρήθηκε από τον καθ΄ ου η αίτηση με την οποία ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου για αναστολή της παρούσας διαδικασίας μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής υπ. αρ. 1003/05 που καταχώρησε ο καθ΄ ου η αίτηση εναντίον των αιτητών. Ο καθ΄ ου η αίτηση με προφορικό αίτημα είχε ζητήσει από το Δικαστήριο να του επιτρέψει να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση με βάση τις τη Δ.48 θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Οι αιτητές έφεραν ένσταση και το Δικαστήριο μετά που άκουσε τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών εξέδωσε στις 03.04.06 ενδιάμεση απόφαση με την οποία απέρριπτε το αίτημα του καθ΄ ου η αίτηση λόγω του ότι δεν ικανοποιήθηκε ότι συντρέχει καλός λόγος για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αλλά και γιατί, κατά την κρίση του Δικαστηρίου δεν επρόκειτο περί συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αλλά για απαντητική ένορκη δήλωση. Ο καθ΄ ου η αίτηση καταχώρησε στις 11.04.06 έφεση εναντίον της πιο πάνω ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου και στις 18.04.06, την ημέρα που ήταν ορισμένη για ακρόαση η αίτηση για αναστολή, την παρούσα αίτηση για αναστολή της διαδικασίας που αφορά την αίτηση αναστολής. Οι αιτητές καταχώρησαν ένσταση συνοδεύομενη από ένορκη δήλωση στις 26.04.
- Συνοψίζω πιο κάτω τις θέσεις των συνηγόρων. Ήταν η θέση του Χ"Στερκώτη ότι το Δικαστήριο θα πρέπει ουσιαστικά να διατάξει αναστολή όλης της διαδικασίας που εκκρεμεί ενώπιον του για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος αφορά την έφεση που έχει καταχωρηθείς την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου και ο δεύτερος λόγος αφορά την ουσία της υπόθεσης την υπεράσπιση δηλαδή που προβάλλεται από τον καθ΄ ου η αίτηση ότι προς όφελος των αιτητών έχει εκχωρηθεί από τον καθ΄ ου η αίτηση ασφαλιστικό συμβόλαιο που καλύπτει το ποσό της απόφασης με βάση την οποία γίνεται η αίτηση, ότι οι αιτητές αρνούνται να συνεργαστούν με τον καθ΄ ου η αίτηση και άνευ λόγου και αιτίας δεν του αποκαλύπτουν, ούτε την αξία του εκχωρημένου σ΄ αυτούς ασφαλιστικού συμβολαίου, ούτε και για ποια χρέη του καθ΄ ου η αίτηση έχει τεθεί προς εξασφάλιση και ότι το Δικαστήριο με βάση τα άρθρα 6 και 11 του περί Πτωχεύσεως Νόμου θα πρέπει να ασκήσει την διακριτική του εξουσία και να αναστείλει όλη την διαδικασία. Ήταν καταληκτικά η θέση του ότι επειδή οι συνέπειες έκδοσης διατάγματος παραλαβής εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση θα είναι πολύ σοβαρές γι΄ αυτόν το Δικαστήριο θα πρέπει να αναστείλει όλη την διαδικασία. Σε αντίθετη περίπτωση η ζημιά για τον καθ΄ ου η αίτηση θα είναι ανεπανόρθωτη ενώ βεβαίως, πάντοτε κατά την εισήγηση του, καμία απολύτως ζημιά δεν παθαίνουν οι αιτητές και ούτε καταδείξει τέτοια ζημιά. Αντίθετα ήταν η θέση της κα Ζαχαρίου ότι η αίτηση είναι παντελώς αβάσιμη, ότι η πρόνοιες του περί Πτωχεύσεως Νόμου στις οποίες έχει παραπέμψει ο συνήγορος του καθ΄ ου η αίτηση κατά την αγόρευση του και κάποιες εκ των οποίων δεν αναφέρονται στην αίτηση του είναι παντελώς άσχετες με την θεραπεία που ζητείται, οι θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους παραπέμπει ο αιτητής είναι άσχετες εκτός από τη Δ.35 Θ.18 για την οποία υπάρχει νομολογία στην οποία και παρέπεμψε το Δικαστήριο η κα Ζαχαρίου που συνηγορεί υπέρ της άρνησης χορήγησης του διατάγματος. Ήταν επίσης η θέση της ότι η αίτηση είναι κακόπιστη αφού η έφεση εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου καταχωρίστηκε στις 11.04.06 ενώ η υπό εξέταση αίτηση στις 18.04.06 ημέρα που ήταν ορισμένη για ακρόαση η αίτηση για αναστολή της διαδικασίας με ολοφάνερο σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας. Σύμφωνα με την κα Ζαχαρίου η κακοπιστία του καθ΄ ου η αίτηση φαίνεται και από το γεγονός ότι οι αιτητές έχουν σαφώς και επανειλημμένα αναφέρει στον καθ΄ ου η αίτηση ότι το ασφαλιστικό συμβόλαιο που παραδέχονται ότι έχει εκχωρηθεί σ΄ αυτούς δεν αφορά την απόφαση στην αγωγή 899/01 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου επί τη βάση της οποίας διαπράχθηκε η πράξη πτώχευσης που αφορά την αίτηση πτώχευσης. Τα άρθρα 6
(4)και 11
(1)του Κεφ. 5 περί Πτωχεύσεως Νόμου στα οποία στηρίζεται η αίτηση του καθ΄ ου η αίτηση και στα οποία επικεντρώθηκε στην αγόρευση του ο συνήγορος του δεν εφαρμόζονται στην παρούσα αίτηση. Απλή ανάγνωση και των δύο προνοιών του νόμου αποδεικνύει το γεγονός αυτό. Συγκεκριμένα το άρθρο 6
(4)του Νόμου αφορά τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει ή ακόμα και να απορρίψει αίτηση πτώχευσης εάν εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου το οποίο διέταξε πληρωμή οποιουδήποτε ποσού από τον καθ΄ ου η αίτηση προς τους αιτητές. Στην παρούσα περίπτωση δεν εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου στην αγωγή 899/01 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου και με βάση την οποία διαπράχθηκε η πράξη πτώχευσης που είναι και η βάση της αίτησης πτώχευσης. Όσο δε αφορά το άρθρο 11
(1)είναι φανερό ότι η πρόνοια που δίνεται στο άρθρο αυτό είναι για εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει οποιαδήποτε "αγωγή, εκτέλεση ή άλλη νόμιμη διαδικασία εναντίον της περιουσίας ή του προσώπου του χρεώστη" μετά την υποβολή αίτησης πτώχευσης και σίγουρα δεν αναφέρεται στην ίδια την αίτηση πτώχευσης. Περαιτέρω οι Διαδικαστικοί Κανονισμοί του περί Πτωχεύσεως Νόμου επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση είναι άσχετοι με το θέμα της αναστολής που ζητείται. Τα ίδια ισχύουν και για τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς της Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα τις Δ.42Α, Δ.43Α, Δ.40 αφού οι κανονισμοί αυτοί αφορούν μέτρα εκτέλεσης δικαστικής απόφασης και έχει σαφέστατα νομολογηθεί ότι η καταχώρηση αίτησης πτώχευσης δεν είναι μέτρο εκτέλεσης. Η Δ.35 Θ.18 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών προνοεί τα ακόλουθα: "18. An appeal shall not operate as a stay of execution of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may direct. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given" Είναι φανερό ότι στην παρούσα περίπτωση δεν μας απασχολεί το θέμα αναστολής εκτέλεσης μιας απόφασης (execution) αλλά η αναστολή εκτέλεσης διαδικασίας (of proceedings), όπως αναφέρεται στην εν λόγω διαταγή. Η νομολογία είναι πλούσια αναφορικά με το θέμα αυτό όπως επίσης και έχει ερμηνευθεί πολλές φορές η φράση "stay of proceedings under the decision appealed form" . Sτην υπόθεση Κορίνα Φωτίου ν. Πετρολίνα
(1984)1 CLR 708 ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τριανταφυλλίδης έχει αναφέρει τα ακόλουθα στην σελ. 710: "In view of the fact that the above rule appears to relate only to "stay of execution or of proceedings under the decision appealed from" and as by this application it is not being sought by the appellant to stay the execution of, or any proceedings under, the decision of the trial Court, on the 17th March 1984, dismissing the preliminary objections which were raised by counsel for the appellant, but there is only being sought to stay further proceedings on the action pending the determination of the appeal against the aforesaid decision of the trial Court on the 17th March 1984, I am of the opinion that I do not possess jurisdiction under rule 18 Order 35, above, to stay the further trial of the action in question pending the determination of this appeal." Επίσης στην υπόθεση In re E.S. (AN INFANT) 1986 1 CLR 119 ο Δικαστής Πικής αφού έχει υιοθετήσει τα όσα έχουν αναφερθεί από τον Τριανταφυλλίδη Πρόεδρο του Δικαστηρίου στην υπόθεση Κορίνα Φωτίου ανωτέρω έχει αναφέρει τα ακόλουθα: "Proceedings under the decision. Here, again, we are concerned with proceedings incidental to the decision appealed, such as garnishee proceedings and proceedings under the Fraudulent Transfers Avoidance Law-Cap. 62.... Rule 18 does not confer power to stay proceedings in general or in connection with any matter other than those explicitly enumerated in the rule here under consideration...... In the explanatory note in the White Book, on the scope and application of the aforementioned Ord. 58 r. 12, not a single case is cited where the trial was stayed pending the outcome of an appeal on ana interlocutory matter or on a matter of admissibility of evidence." Περαιτέρω στην υπόθεση Aftomata Eleourgia Lythrodonta Ltd ν. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 CLR 524 στην σελ. 532 ο Δικαστής Πικής έχει αναφέρει τα ακόλουθα: "Ord. 35, rr. 18 and 19, confer discretion to stay execution of an appealable order under r. 2 of Ord. 35, whether final or interlocutory. Execution encompasses the enforcement of the remedial measures sanctioned in judicial proceedings. The very object of stay is to put off the enforcement of an order of the Court. That this is the ambit and purport of Ord. 35 r. 18 was recently acknowledged by this Court in Re E.S. (an Infant). The following extract from the judgment indicates the compass of r. 18 of Ord. 35:- (
- a)The execution of the order or judgment under appeal. "Execution" in the context of the Civil Procedure Rules encompasses every proceeding designed to enforce a judgment or order. And this is the sense in which "execution" should be understood and applied under the rule here under consideration. (
- b)Proceedings under the decision. Here, again, we are concerned with proceedings incidental to the decision appealed, such as garnishee proceedings and proceedings under the Fraudulent Transfers Avoidance Law-Cap. 62." Recitation of the order sought in the present application immediately discloses that the remedy asked for is wholly outside the ambit of Ord. 35 r. 18 relied upon in support of the application. We are asked to "suspend the effect of the Ruling given by the Court on 27.11.86 pending the final determination of the appeal filed by the above applicants". There is no enforceable order of the Court. A verdict of guilty is not of itself enforceable. There is nothing to execute. As Triantafyllides, P., pointed out in Fotiou and Another v. Petrolina Ltd., Ord. 35 r. 18 confers no power to stay further proceedings in the action pending the determination of an appeal. Why this is so, is obvious to me. Ord. 35 r. 18 is no substitute or an alternative remedy to a writ of prohibition. Further, judicial proceedings in a pending cause or matter can only be stayed in exercise of the original jurist diction vested in the Supreme Court by para. 4 of Article 155 of the Constitution by way of a writ of prohibition. What applicants seek in the present case, is an order prohibiting further conduct of the proceedings pending the determination of the appeal. We have no power to make such order in proceedings for stay under, Ord. 35 r. 18. Therefore, the application must necessarily be dismissed. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Βερεγγάρια Παπακόκκινου ν. Γενικών Ασφαλειών Κύπρου
(1997)1 ΑΑΔ 692 όπου ο Δικαστής Νικολάου έχει αναφέρει τα ακόλουθα: "Κάτω από οποιονδήποτε φακό και αν κριθεί, η αίτηση για αναστολή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Κατ΄ αρχήν, σύμφωνα με το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του Κ. 18 της Δ.35: Βλ. Fotiou and Another v. Petrolina Ltd.
(1984)1 C.L.R. 708· και Aftomata Eleourgia Lythrodonta Ltd v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R.
- Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε "...stay of .... proceedings under the decision appealed from..." δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση άλλο μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείτε η ικανοποίηση: παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (Όπως ήταν τότε) στην In re E.S. (an infant) (ανωτέρω). Αυτό είναι το ισοζύγιο που διατηρεί η θεσμική ρύθμιση κατά τη στάθμιση μεταξύ αφενός της δέσμευσης που επέρχεται με τη δικαστική απόφαση και αφετέρου τις περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή. Αλλά και αν ακόμα προσφερόταν η δυνατότητα διαφορετικής στάθμισης θα θεωρούσαμε ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης θα επέβαλλε τη συνέχιση και όχι την αναστολή της διαδικασίας." Τα ίδια επίσης λέχθηκαν και στην υπόθεση Αντζιολέττα Χ"Ιωσήφ ν. Άννας Πετρίδου. Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στην παρούσα υπόθεση, είναι η απόφαση μου είναι ότι η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και συνεπώς είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Είναι φανερό ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να αναστείλει την εκδίκαση αγωγής λόγω του γεγονότος ότι έχει καταχωρηθεί έφεση εναντίον ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου. Είναι σαφές από το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου ότι αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης και όχι με την συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Από την νομολογία που έχω παραθέσει πιο πάνω είναι σαφές ότι το ίδιο είναι και το αποτέλεσμα δυνάμει της Δ.35 θεσμός
- Πέραν των όσων έχουν πιο πάνω αναφερθεί τίθεται και το θέμα καθυστέρησης της διαδικασίας. Η αίτηση πτώχευσης έχει καταχωρηθεί από τις 24.10.05, μέχρι να επιδοθεί στον καθ΄ ου η αίτηση και να καταχωρηθεί η ένσταση του φτάσαμε τον Φεβρουάριο του
- Έκτοτε καταχωρούνται αιτήσεις επί αιτήσεων οι οποίες και οδηγούνται σε ακρόαση με αποτέλεσμα η ουσιαστική ακρόαση αυτή δηλαδή της αίτησης πτώχευσης να μην έχει καν προγραμματιστεί. Έχω δε την άποψη ότι οι θεραπείες που ο καθ΄ ου η αίτηση ζητά με τις διάφορες ενδιάμεσες αιτήσεις του θα μπορούσαν να τεθούν πιο ορθά κατά το στάδιο της ακρόασης της αίτησης πτώχευσης αφού ο Νόμος, δηλαδή το Κεφ. 5, περιέχει ρητή πρόνοια για εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης, σε περίπτωση που δεν ικανοποιείται για την απόδειξη του χρέους που επικαλείται ο πιστωτής, όλα όσα με τις ενδιάμεσες αιτήσεις του ζητά ο καθ΄ ου η αίτηση. Ενόψει των ανωτέρω η αίτηση υπό εξέταση είναι παντελώς αβάσιμη και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Επιδικάζονται εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση-αιτητή στην υπό εξέταση αίτηση και υπέρ των αιτητών-καθ΄ ων η αίτηση στην υπό εξέταση αίτηση τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ........................................................ Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /χχ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο